Relaties
alle pijlers
vertrouwen versus intuïtie
woensdag 2 februari 2011 om 23:53
Ik ben benieuwd naar jullie inzichten over het volgende:
Als je na een aantal relatie's waar je niet bepaald ongeschonden uit bent gekomen, weer een nieuwe relatie krijgt..... ga je er dan 100% voor? Je wilt misschien wel, maar doe je en kun je het ook écht????
Of heb je onvermijdelijk de nodige reserves?
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
En als je bovenstaande niet kan, ben je dan wel toe aan een nieuwe relatie? Krijgt die relatie dan wel een eerlijke kans?
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Misschien is dit wel wat zwart-wit gesteld, maar hoe vind je het evenwicht tussen autonomie en toch helemaal 100% voor een relatie gaan?
Voel je meteen die beklemmende angst als je iets 'raars' opmerkt?
Dat 'raars' blijkt niks bijzonders te zijn, maar het is voor jezelf heel moeilijk te onderscheiden of dat je angsten uit het verleden (vertaalt zich in onzekerheid...) zijn of dat dit je intuïtie is die je waarschuwt dat er 'iets niet in de haak is'.
Mij lukt het niet altijd om onderscheid te maken tussen die 2.....
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
Als je na een aantal relatie's waar je niet bepaald ongeschonden uit bent gekomen, weer een nieuwe relatie krijgt..... ga je er dan 100% voor? Je wilt misschien wel, maar doe je en kun je het ook écht????
Of heb je onvermijdelijk de nodige reserves?
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
En als je bovenstaande niet kan, ben je dan wel toe aan een nieuwe relatie? Krijgt die relatie dan wel een eerlijke kans?
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Misschien is dit wel wat zwart-wit gesteld, maar hoe vind je het evenwicht tussen autonomie en toch helemaal 100% voor een relatie gaan?
Voel je meteen die beklemmende angst als je iets 'raars' opmerkt?
Dat 'raars' blijkt niks bijzonders te zijn, maar het is voor jezelf heel moeilijk te onderscheiden of dat je angsten uit het verleden (vertaalt zich in onzekerheid...) zijn of dat dit je intuïtie is die je waarschuwt dat er 'iets niet in de haak is'.
Mij lukt het niet altijd om onderscheid te maken tussen die 2.....
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
donderdag 3 februari 2011 om 00:00
Goeie tekst. Ik herken het he-le-maal! Het is voor mijn gevoel ook schipperen tussen de twee. Net He's just not that into you gekeken; daarin zegt een vrouw zelfs "sorry" voor haar gedrag terwijl ze het gewoon bij het rechte eind blijkt te hebben later! Danben ik bang dat ik dat ben.
Hier heb je niets aan, ik wel, feest vanherkenning! Sterkte!
Hier heb je niets aan, ik wel, feest vanherkenning! Sterkte!
Je weet maar nooit
donderdag 3 februari 2011 om 01:14
"Vertrouwen komt te voet en gaat te paard"
Het is helemaal niet raar om iemand niet meteen helemaal te vertrouwen. Dat is iets wat je opbouwt. Het heeft mij zeker een half jaar gekost om mijn vriend te vertrouwen, door onze 'lastige start'. Ik vond dat zelf best vervelend maar ik heb me er aan overgegeven. En het kwam vanzelf, naarmate hij zichzelf steeds meer 'bewees'. Mijn wantrouwen nam af, ook al zal ik mijn angsten uit het verleden me altijd kunnen herinneren. Maar ik weet ook: behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst! Dus dat het in het verleden vaak fout is gegaan met een relatie, betekent niet dat dat in de toekomst ook zal gebeuren.
En wat betreft die autonomie: voor mij is het vanzelfsprekend dat ik die houd, ik zou me het niet anders kunnen voorstellen. Of willen.
Het is helemaal niet raar om iemand niet meteen helemaal te vertrouwen. Dat is iets wat je opbouwt. Het heeft mij zeker een half jaar gekost om mijn vriend te vertrouwen, door onze 'lastige start'. Ik vond dat zelf best vervelend maar ik heb me er aan overgegeven. En het kwam vanzelf, naarmate hij zichzelf steeds meer 'bewees'. Mijn wantrouwen nam af, ook al zal ik mijn angsten uit het verleden me altijd kunnen herinneren. Maar ik weet ook: behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst! Dus dat het in het verleden vaak fout is gegaan met een relatie, betekent niet dat dat in de toekomst ook zal gebeuren.
En wat betreft die autonomie: voor mij is het vanzelfsprekend dat ik die houd, ik zou me het niet anders kunnen voorstellen. Of willen.
anoniem_70683 wijzigde dit bericht op 03-02-2011 01:16
Reden: kromme zinnen, argghhh..
Reden: kromme zinnen, argghhh..
% gewijzigd
donderdag 3 februari 2011 om 02:09
Ik herken het wel, heb ook flink wat deuken opgelopen, met name in de basis die een relatie moet hebben, vertrouwen.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Heel moeilijk in een nieuwe relatie.
Het gaat al wat beter, vooral dankzij mijn vriend die engelengeduld heeft en mij alle ruimte geeft mijn onzekerheden te toetsen, net zolang tot ik het vertrouwen ook echt voel die hij mij geeft. Net zolang tot ik signalen die ik denk te zien ga ervaren als geen verontrustende signalen.
Net zolang als ik nodig heb.
Al moet hij 100 keer zeggen dat hij niet wegloopt, uitleggen waarom iets gaat zoals het ging.
En ja , ik vind dat heel erg naar hem toe, want hij verdient het niet te moeten dealen met wat een ander heeft aangericht.
Gelukkig begint zijn houding daarin zijn vruchten af te werpen, stapje voor stapje.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Heel moeilijk in een nieuwe relatie.
Het gaat al wat beter, vooral dankzij mijn vriend die engelengeduld heeft en mij alle ruimte geeft mijn onzekerheden te toetsen, net zolang tot ik het vertrouwen ook echt voel die hij mij geeft. Net zolang tot ik signalen die ik denk te zien ga ervaren als geen verontrustende signalen.
Net zolang als ik nodig heb.
Al moet hij 100 keer zeggen dat hij niet wegloopt, uitleggen waarom iets gaat zoals het ging.
En ja , ik vind dat heel erg naar hem toe, want hij verdient het niet te moeten dealen met wat een ander heeft aangericht.
Gelukkig begint zijn houding daarin zijn vruchten af te werpen, stapje voor stapje.
donderdag 3 februari 2011 om 08:22
Ik herken het ook.
Heb veel meegemaakt op liefdesgebied en mijn vertrouwen was ook ernstig beschadigd door alles wat er gebeurd was.
Daarnaast kom ik ook uit een elkaar gescheurde familie waar bijna niks van over is.
Heb nu een fijne relatie en vertrouw hem blind.
Ik heb vanaf het begin gezegd dat ik hem blind vertrouw, maar als ik erachter kom dat hij tegen mij liegt of achter mijn rug omdoet, dat het vertrouwen dan ook weg is.
Met veel moeite heb ik het alles op alles gegooid en voorgenomen om hem een kans te geven en er helemaal voor te gaan..
Het is natuurlijk niet eerlijk om jou verleden op hem af te reageren.
Ik wil niet meer hoeven controleren, in onzekerheid leven.
Als ik mij onzeker voel, praten we erover, en dan kom ik erachter dat de tijden nu gekeerd zijn.
Heb veel meegemaakt op liefdesgebied en mijn vertrouwen was ook ernstig beschadigd door alles wat er gebeurd was.
Daarnaast kom ik ook uit een elkaar gescheurde familie waar bijna niks van over is.
Heb nu een fijne relatie en vertrouw hem blind.
Ik heb vanaf het begin gezegd dat ik hem blind vertrouw, maar als ik erachter kom dat hij tegen mij liegt of achter mijn rug omdoet, dat het vertrouwen dan ook weg is.
Met veel moeite heb ik het alles op alles gegooid en voorgenomen om hem een kans te geven en er helemaal voor te gaan..
Het is natuurlijk niet eerlijk om jou verleden op hem af te reageren.
Ik wil niet meer hoeven controleren, in onzekerheid leven.
Als ik mij onzeker voel, praten we erover, en dan kom ik erachter dat de tijden nu gekeerd zijn.
donderdag 3 februari 2011 om 09:48
Voor mij is het onmogelijk om niet vol voor een relatie te gaan. Het duurde de laatste keer heel lang voor ik mijn reserves liet varen maar toen ik ze eenmaal had laten varen was mijn vertrouwen er ook voor 100%.
Dat bleek een paar maanden geleden onterecht en daar ben ik erg van geschrokken, vooral ook omdat mijn intuïtie me niet of nauwelijks gewaarschuwd had, iets wat het voorheen feilloos deed. Ik heb geleerd dat ik ook zonder dat mijn intuïtie me waarschuwt mijn vertrouwen geschonden kan worden. Ook heb ik geleerd dat ook mensen die ik 100% vertrouw dat wel eens niet waard kunnen zijn, al dat vertrouwen en toch kan ik niet anders. Ik wil niet achterdochtig gaan zitten zijn, in ieder geval niet binnen mijn relatie.
Ik neem mijn man dus zoals hij is, ook met zijn fouten, want die horen er (blijkbaar) bij.
Dat bleek een paar maanden geleden onterecht en daar ben ik erg van geschrokken, vooral ook omdat mijn intuïtie me niet of nauwelijks gewaarschuwd had, iets wat het voorheen feilloos deed. Ik heb geleerd dat ik ook zonder dat mijn intuïtie me waarschuwt mijn vertrouwen geschonden kan worden. Ook heb ik geleerd dat ook mensen die ik 100% vertrouw dat wel eens niet waard kunnen zijn, al dat vertrouwen en toch kan ik niet anders. Ik wil niet achterdochtig gaan zitten zijn, in ieder geval niet binnen mijn relatie.
Ik neem mijn man dus zoals hij is, ook met zijn fouten, want die horen er (blijkbaar) bij.
donderdag 3 februari 2011 om 10:07
quote:iry schreef op 03 februari 2011 @ 02:09:
Ik herken het wel, heb ook flink wat deuken opgelopen, met name in de basis die een relatie moet hebben, vertrouwen.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
En @jufdoortje: de film van gisteravond... Gelukkig liep het voor Gigi wél goed af Daar maar aan vasthouden hè?
Ik herken het wel, heb ook flink wat deuken opgelopen, met name in de basis die een relatie moet hebben, vertrouwen.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
En @jufdoortje: de film van gisteravond... Gelukkig liep het voor Gigi wél goed af Daar maar aan vasthouden hè?
donderdag 3 februari 2011 om 12:56
quote:iry schreef op 03 februari 2011 @ 02:09:
Ik herken het wel, heb ook flink wat deuken opgelopen, met name in de basis die een relatie moet hebben, vertrouwen.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Heel moeilijk in een nieuwe relatie.
Het gaat al wat beter, vooral dankzij mijn vriend die engelengeduld heeft en mij alle ruimte geeft mijn onzekerheden te toetsen, net zolang tot ik het vertrouwen ook echt voel die hij mij geeft. Net zolang tot ik signalen die ik denk te zien ga ervaren als geen verontrustende signalen.
Net zolang als ik nodig heb.
Al moet hij 100 keer zeggen dat hij niet wegloopt, uitleggen waarom iets gaat zoals het ging.
En ja , ik vind dat heel erg naar hem toe, want hij verdient het niet te moeten dealen met wat een ander heeft aangericht.
Gelukkig begint zijn houding daarin zijn vruchten af te werpen, stapje voor stapje.
Dit herken ik ook, al heb ik denk nog lang niet zó'n slechte relatie gehad als Iry beschrijft. Nadat ik een jaar bezig was geweest om mezélf terug te vinden en weer te vertrouwen, had mijn huidige relatie denk ik een maand of 4 nodig om 'vertrouwd' te voelen.
Wat hielp, was dat ik erover kon praten. In het begin vond ik het bijvoorbeeld heel naar als hij zat te sms-en met zijn beste vriendin. Door dat aan te geven en aan te geven dat ik rationeel vond dat het moest kunnen, maar er door het verleden nog geen goed gevoel over had, kon hij daar wat opener in zijn (hij las uit zichzelf de smsjes voor voordat ze verstuurd werden) en tegenwoordig kan me dat niks meer schelen, want ik vertrouw hem absoluut voor 100%
Ik herken het wel, heb ook flink wat deuken opgelopen, met name in de basis die een relatie moet hebben, vertrouwen.
Na een liegende, zeer goed toneelspelende ex ben ik vooral het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt.
Mijn intuitie, signalen op kunnen pikken het onderscheid kunnen maken tussen wat normaal is en wat niet.
Heel moeilijk in een nieuwe relatie.
Het gaat al wat beter, vooral dankzij mijn vriend die engelengeduld heeft en mij alle ruimte geeft mijn onzekerheden te toetsen, net zolang tot ik het vertrouwen ook echt voel die hij mij geeft. Net zolang tot ik signalen die ik denk te zien ga ervaren als geen verontrustende signalen.
Net zolang als ik nodig heb.
Al moet hij 100 keer zeggen dat hij niet wegloopt, uitleggen waarom iets gaat zoals het ging.
En ja , ik vind dat heel erg naar hem toe, want hij verdient het niet te moeten dealen met wat een ander heeft aangericht.
Gelukkig begint zijn houding daarin zijn vruchten af te werpen, stapje voor stapje.
Dit herken ik ook, al heb ik denk nog lang niet zó'n slechte relatie gehad als Iry beschrijft. Nadat ik een jaar bezig was geweest om mezélf terug te vinden en weer te vertrouwen, had mijn huidige relatie denk ik een maand of 4 nodig om 'vertrouwd' te voelen.
Wat hielp, was dat ik erover kon praten. In het begin vond ik het bijvoorbeeld heel naar als hij zat te sms-en met zijn beste vriendin. Door dat aan te geven en aan te geven dat ik rationeel vond dat het moest kunnen, maar er door het verleden nog geen goed gevoel over had, kon hij daar wat opener in zijn (hij las uit zichzelf de smsjes voor voordat ze verstuurd werden) en tegenwoordig kan me dat niks meer schelen, want ik vertrouw hem absoluut voor 100%
donderdag 3 februari 2011 om 13:06
Herken het wel. Ik heb er cognitieve gedragstherapie voor gehad.
Ik heb wel het idee dat mensen die een paar echt vervelende ervaringen hebben gehad bij een nieuwe liefde heel erg hopen dat ie de prins op het witte paard blijkt te zijn. Misschien rationeel wel weten dat dat niet bestaat, maar bang zijn om weer grote dingen te lang te relativeren.
Wat helpt is de keuze bij jezelf leggen. Denken 'als je zus-enzo doet, merk ik het vanzelf, en dan ben ik weg'. (En heeft hij iets verloren - namelijk mij)
En ook jezelf vragen of je angst realistisch is.
Als hij bijvoorbeeld een afspraak vergeet, en je hebt een relatie gehad met een ongeinteresseerde lul die altijd liever met z'n vrienden op stap ging, dan romaaaanties met jou uit eten, kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
Stel jezelf dan vragen als:
- vergeet hij echt altijd onze afspraken of alleen deze ene keer?
- is er een goede reden dat hij het nu vergeten is?
- vergeet hij misschien altijd alle afspraken en is hij heel laks? (En kan ik daar da mee omgaan of niet)
- etc.
Ik heb wel het idee dat mensen die een paar echt vervelende ervaringen hebben gehad bij een nieuwe liefde heel erg hopen dat ie de prins op het witte paard blijkt te zijn. Misschien rationeel wel weten dat dat niet bestaat, maar bang zijn om weer grote dingen te lang te relativeren.
Wat helpt is de keuze bij jezelf leggen. Denken 'als je zus-enzo doet, merk ik het vanzelf, en dan ben ik weg'. (En heeft hij iets verloren - namelijk mij)
En ook jezelf vragen of je angst realistisch is.
Als hij bijvoorbeeld een afspraak vergeet, en je hebt een relatie gehad met een ongeinteresseerde lul die altijd liever met z'n vrienden op stap ging, dan romaaaanties met jou uit eten, kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
Stel jezelf dan vragen als:
- vergeet hij echt altijd onze afspraken of alleen deze ene keer?
- is er een goede reden dat hij het nu vergeten is?
- vergeet hij misschien altijd alle afspraken en is hij heel laks? (En kan ik daar da mee omgaan of niet)
- etc.
donderdag 3 februari 2011 om 13:16
Je bent er toch zelf bij? Ik heb een relatie gehad waarin ik wist dat ik haar maar voor zeg maar 90% kon vertrouwen, hetzij vanwege haar karakter, hetzij vanwege het simpele feit dat ik haar niet lang genoeg kende. Met de overige 10% hield ik dus ernstig rekening.
Mijn huidige vriendin heeft een totaal ander karakter en haar vertrouw ik voor 99,9% De resterende 0,01% neem ik voor lief.
Wat ik wil zeggen is dat het twee totaal verschillende mensen zijn en dat ik ze dus op en totaal andere manier wel of niet vertrouw. Slechte ervaringen uit het verleden beïnvloeden het heden niet, omdat ik er zelf bij ben geweest.
Mijn huidige vriendin heeft een totaal ander karakter en haar vertrouw ik voor 99,9% De resterende 0,01% neem ik voor lief.
Wat ik wil zeggen is dat het twee totaal verschillende mensen zijn en dat ik ze dus op en totaal andere manier wel of niet vertrouw. Slechte ervaringen uit het verleden beïnvloeden het heden niet, omdat ik er zelf bij ben geweest.
donderdag 3 februari 2011 om 13:49
Ja ik ben er zelf bij... Maar hij bestaat ook nog. Daar heb ik geen controle over. De 90 procent vertrouwen die ik in hem had bleek ineens voor 100 procent niet waar te zijn.
Dus die 90 procent heb ik mezelf aangepraat? Dat is nu ook mn angst. Ik wil graag geloven dat het nerveuze gevoel dat ik heb een onzekerheid uit het verleden is, maar wat als ik weer een onderbuikgevoel aan het wegpraten ben?
Dus die 90 procent heb ik mezelf aangepraat? Dat is nu ook mn angst. Ik wil graag geloven dat het nerveuze gevoel dat ik heb een onzekerheid uit het verleden is, maar wat als ik weer een onderbuikgevoel aan het wegpraten ben?
donderdag 3 februari 2011 om 15:41
quote:tuffers schreef op 03 februari 2011 @ 10:07:
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
Alsof ik mijn eigen woorden hier lees!! Ook ik heb een leuke man leren kennen en sinds eind december daten we, ook al een weekendje weggeweest in dusseldorf, we kletsen uren aan de telefoon, hij zegt de dingen die ik wil horen (maar maakt het niet te makkelijk) en terwijl dit zo doorsuddert voert mijn intuitie een strijd met het vertrouwen. Het voelt goed, en daarom zegt een stemmetje dat het niet klopt? Of klopt het niet omdat ik nog nooit het gevoel heb gehad in mijn vorige relatie dat het helemaal goed zat.
Tuffers, maak je dat ook aan hem duidelijk?
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
Alsof ik mijn eigen woorden hier lees!! Ook ik heb een leuke man leren kennen en sinds eind december daten we, ook al een weekendje weggeweest in dusseldorf, we kletsen uren aan de telefoon, hij zegt de dingen die ik wil horen (maar maakt het niet te makkelijk) en terwijl dit zo doorsuddert voert mijn intuitie een strijd met het vertrouwen. Het voelt goed, en daarom zegt een stemmetje dat het niet klopt? Of klopt het niet omdat ik nog nooit het gevoel heb gehad in mijn vorige relatie dat het helemaal goed zat.
Tuffers, maak je dat ook aan hem duidelijk?
donderdag 3 februari 2011 om 19:43
quote:robdevries schreef op 03 februari 2011 @ 00:28:
Als je de omgeving wil controleren wordt je gek. Vertrouw vooral jezelf, dan wordt de grond niet onder je voeten geslagen als het toch mis gaat.Daar heb je een punt Rob: het is inderdaad een stukje controle-dwang; proberen te voorkomen dat je weer pijn gedaan wordt.
En dat is iets om over na te denken: het kán gewoon mis gaan, je helpt jezelf waarschijnlijk het meest als je dat feit onder ogen kan zien.
Het gaat zoals het gaat; daar heb je niet de invloed op die je zou willen hebben........ (loslaten....pffff)
Maar: als je jezelf niet totaal bent verloren in een relatie, heb je altijd jezelf nog!
Mooie gedachte!
Als je de omgeving wil controleren wordt je gek. Vertrouw vooral jezelf, dan wordt de grond niet onder je voeten geslagen als het toch mis gaat.Daar heb je een punt Rob: het is inderdaad een stukje controle-dwang; proberen te voorkomen dat je weer pijn gedaan wordt.
En dat is iets om over na te denken: het kán gewoon mis gaan, je helpt jezelf waarschijnlijk het meest als je dat feit onder ogen kan zien.
Het gaat zoals het gaat; daar heb je niet de invloed op die je zou willen hebben........ (loslaten....pffff)
Maar: als je jezelf niet totaal bent verloren in een relatie, heb je altijd jezelf nog!
Mooie gedachte!
donderdag 3 februari 2011 om 19:47
quote:tuffers schreef op 03 februari 2011 @ 10:07:
[...]
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
En @jufdoortje: de film van gisteravond... Gelukkig liep het voor Gigi wél goed af Daar maar aan vasthouden hè?
Nou.....voor mijn eigen gemoedsrust ga ik er voorlopig vanuit dat die uitzondering op de regel niet voor mij is weggelegd.
Hoewel ik op dit moment een kei-lieve vriend heb, waarmee ik die onzekerheden ook gewoon kan bespreken. Hij doet ook de nodige moeite om geen 'geheimen' voor mij te hebben, waarvan ik iets 'raars' zou kunnen denken.
[...]
Dit herken ik helemaal, ook ik kan na zo'n relatie zélf niet meer zien of iemand oprecht is of niet. Ik ben bang dat mijn beeld van de ander én de relatie dusdanig vertroebeld is, dat ik het wéér fout zie. Grrr.
Nu ook met een hele leuke jongen aan het daten, maar ben wel supervoorzichtig. Hij zegt de juiste dingen (en dan denk ik: uit een boekje??? of meen je het), smst, belt, geeft aandacht.... Maar ik ben zooo bang om dit weer fout in te schatten.
En @jufdoortje: de film van gisteravond... Gelukkig liep het voor Gigi wél goed af Daar maar aan vasthouden hè?
Nou.....voor mijn eigen gemoedsrust ga ik er voorlopig vanuit dat die uitzondering op de regel niet voor mij is weggelegd.
Hoewel ik op dit moment een kei-lieve vriend heb, waarmee ik die onzekerheden ook gewoon kan bespreken. Hij doet ook de nodige moeite om geen 'geheimen' voor mij te hebben, waarvan ik iets 'raars' zou kunnen denken.
donderdag 3 februari 2011 om 19:53
N. schreef:
.....kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
oooh...herkenbaar, hé!
Je keel knijpt zich meteen dicht, je hart slaat op hol...gewoon pure angst maakt zich van je meester. Dat is zo'n K*Tgevoel, bah!
Adem in, adem uit....adem in adem uit: rustig!....denk na....relativeer!
.....kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
oooh...herkenbaar, hé!
Je keel knijpt zich meteen dicht, je hart slaat op hol...gewoon pure angst maakt zich van je meester. Dat is zo'n K*Tgevoel, bah!
Adem in, adem uit....adem in adem uit: rustig!....denk na....relativeer!
