Relaties
alle pijlers
vertrouwen versus intuïtie
woensdag 2 februari 2011 om 23:53
Ik ben benieuwd naar jullie inzichten over het volgende:
Als je na een aantal relatie's waar je niet bepaald ongeschonden uit bent gekomen, weer een nieuwe relatie krijgt..... ga je er dan 100% voor? Je wilt misschien wel, maar doe je en kun je het ook écht????
Of heb je onvermijdelijk de nodige reserves?
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
En als je bovenstaande niet kan, ben je dan wel toe aan een nieuwe relatie? Krijgt die relatie dan wel een eerlijke kans?
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Misschien is dit wel wat zwart-wit gesteld, maar hoe vind je het evenwicht tussen autonomie en toch helemaal 100% voor een relatie gaan?
Voel je meteen die beklemmende angst als je iets 'raars' opmerkt?
Dat 'raars' blijkt niks bijzonders te zijn, maar het is voor jezelf heel moeilijk te onderscheiden of dat je angsten uit het verleden (vertaalt zich in onzekerheid...) zijn of dat dit je intuïtie is die je waarschuwt dat er 'iets niet in de haak is'.
Mij lukt het niet altijd om onderscheid te maken tussen die 2.....
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
Als je na een aantal relatie's waar je niet bepaald ongeschonden uit bent gekomen, weer een nieuwe relatie krijgt..... ga je er dan 100% voor? Je wilt misschien wel, maar doe je en kun je het ook écht????
Of heb je onvermijdelijk de nodige reserves?
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
En als je bovenstaande niet kan, ben je dan wel toe aan een nieuwe relatie? Krijgt die relatie dan wel een eerlijke kans?
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Misschien is dit wel wat zwart-wit gesteld, maar hoe vind je het evenwicht tussen autonomie en toch helemaal 100% voor een relatie gaan?
Voel je meteen die beklemmende angst als je iets 'raars' opmerkt?
Dat 'raars' blijkt niks bijzonders te zijn, maar het is voor jezelf heel moeilijk te onderscheiden of dat je angsten uit het verleden (vertaalt zich in onzekerheid...) zijn of dat dit je intuïtie is die je waarschuwt dat er 'iets niet in de haak is'.
Mij lukt het niet altijd om onderscheid te maken tussen die 2.....
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
donderdag 3 februari 2011 om 19:54
donderdag 3 februari 2011 om 20:00
quote:jufdoortje schreef op 02 februari 2011 @ 23:53:
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
vertrouwen is ook geen keuze, vertrouwen krijg doordat de partner zich betrouwbaar gedraagt
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Volgens mij is goed een beetje
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
Vertrouwen is ook geen keuze, vertrouwen krijg doordat de partner zich betrouwbaar gedraagt.
Volgens mij is goed een beetje autonomie te bewaren.
En als jouw vertrouwen nog niet erg groot is, moet je veel autonomie bewaren.
Het is natuurlijk zo dat je ook beïnvloed wordt door eerdere ervaringen, als eerdere partners jou belazeren, zul je met een nieuwe partner minder geduld hebben.
Maar als ik jouw tekst lees, is het probleem vaker geweest dat je te veel vertrouwde, dan te weinig.
(ik denk dat het zo werkt, maar ik ben absoluut geen ervaringsdeskundige!)
Kun jij zomaar iemand, onbevangen, 100% vertrouwen?
Soms hoor je wel eens: dat is een keuze. Nou, ik wil dat wel, maar no way dat me dat zomaar even lukt!
vertrouwen is ook geen keuze, vertrouwen krijg doordat de partner zich betrouwbaar gedraagt
Of is juist je niet helemaal in een relatie storten en altijd een stukje autonomie bewaren juist een hele gezonde, volwassen manier van in een relatie staan?
Volgens mij is goed een beetje
Ben vaak als de dood dat ik me weer iets laat wijsmaken en dat later blijkt dat ik het dus wel bij het goede eind had! En mezelf over een tijdje weer voor mijn kop moet slaan dat ik niet heb geluisterd naar mijn intuïtie.....
Maar tegelijkertijd weet ik ook dondersgoed dat het stemmetje van wantrouwen bij mij ook veroorzaakt kan worden door dingen die gebeurd zijn in het verleden.
Herkent iemand dit dilemma?
Hoe weten jullie of je de juiste keus maakt op zulke momenten?
Vertrouwen is ook geen keuze, vertrouwen krijg doordat de partner zich betrouwbaar gedraagt.
Volgens mij is goed een beetje autonomie te bewaren.
En als jouw vertrouwen nog niet erg groot is, moet je veel autonomie bewaren.
Het is natuurlijk zo dat je ook beïnvloed wordt door eerdere ervaringen, als eerdere partners jou belazeren, zul je met een nieuwe partner minder geduld hebben.
Maar als ik jouw tekst lees, is het probleem vaker geweest dat je te veel vertrouwde, dan te weinig.
(ik denk dat het zo werkt, maar ik ben absoluut geen ervaringsdeskundige!)
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
vrijdag 4 februari 2011 om 19:05
quote:jufdoortje schreef op 03 februari 2011 @ 19:53:
N. schreef:
.....kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
oooh...herkenbaar, hé!
Je keel knijpt zich meteen dicht, je hart slaat op hol...gewoon pure angst maakt zich van je meester. Dat is zo'n K*Tgevoel, bah!
Adem in, adem uit....adem in adem uit: rustig!....denk na....relativeer!
Klopt. En daarom moet je jezelf dan vragen hoe realistisch je angst is. Als het niet op het moment zelf, van de paniek, lukt, neem dan de volgende dag even de tijd om jezelf die vragen te stellen.
'wat werd er getriggerd',
'waar ben ik bang voor',
klopt die angst met de werkelijkheid die ik nu zie.
Doet hij dit altijd / alleen bij mij / bijna nooit / bij iedereen?
Was er een bijzondere situatie?
N. schreef:
.....kan het zomaar zijn dat je denkt 'Zie je wel, hij is ook zo!'.
oooh...herkenbaar, hé!
Je keel knijpt zich meteen dicht, je hart slaat op hol...gewoon pure angst maakt zich van je meester. Dat is zo'n K*Tgevoel, bah!
Adem in, adem uit....adem in adem uit: rustig!....denk na....relativeer!
Klopt. En daarom moet je jezelf dan vragen hoe realistisch je angst is. Als het niet op het moment zelf, van de paniek, lukt, neem dan de volgende dag even de tijd om jezelf die vragen te stellen.
'wat werd er getriggerd',
'waar ben ik bang voor',
klopt die angst met de werkelijkheid die ik nu zie.
Doet hij dit altijd / alleen bij mij / bijna nooit / bij iedereen?
Was er een bijzondere situatie?
