Dilemma zeggenschap kat..

Allereerst excuus voor het lange verhaal, ik heb altijd veel woorden nodig om de situatie te schetsen..



Ik heb een dilemma. Een familielid en zijn kat (poes van een jaar of 2) tijdelijk onderdak geboden wegens dringende omstandigheden. De "deadline" is al eens verlengd met nog eens een half jaar en de omstandigheden zijn inmiddels slechter dan toen hij hier introk, maar ik ga niet nog eens een verlenging in..



Er is inmiddels bij hem geen geld/inkomen voor zelfs maar de basisverzorging van deze (schat van een) poes. Familielid gaat er gemakshalve van uit dat poes van geluk mag spreken dat ze niet meer over straat zwerft (is aan komen lopen) en dit iig beter is dan dat. De basiszorg komt nu van mij. Ik ga ervan uit dat als je niet kan zorgen voor een basiszorg (eten, onderdak, vlooienbestrijding, inentingen, sterilisatie, ontwormen en dierenarts als het nodig is) je die verantwoordelijkheid niet op je moet nemen en ofwel naar het asiel brengt ofwel zelf iemand zoekt die dat wel kan en wil bieden.



Aangezien hij de dingen op hun beloop laat (ook voor zichzelf) en het hier een afhankelijk dier betreft, ben ik degene die uiteindelijk naar de dierenarts ga en die basiszorg noodgedwongen geef. Ik kan me dat eigenlijk niet veroorloven,vind het niet mijn verantwoordelijkheid, maar ik ga ook niet aanzien dat zo'n beestje noodzakelijke zorg ontbeert. Tegelijkertijd geef ik dan toe aan dat hij die verantwoordelijkheid lekker uit de weg kan (blijven) gaan of echt iemand zoekt die dat overneemt en wel te geven heeft.



Ik heb zelf 2 (zelfgekozen) katten, waarvan 1 een kitten is van deze lieve moederpoes, omdat die niet gesteriliseerd bleek. Inmiddels wel. Voor de andere 2 kittens een goed en liefdevol tehuis gevonden. Moederpoes zou immers weer met hem vertrekken. Nu ziet het ernaar uit, dat dat niet gaat gebeuren. Hij gooit het gemakshalve op dat het zielig is voor moederpoes haar weg te halen uit vertrouwde omgeving en de hechting met de andere kattten, zich zo thuis voelt, maar hij wil gewoon niet voor haar zorgen (en al moeite genoeg om voor zichzelf te zorgen dus).



Vandaag ga ik naar de dierenarts, omdat er een (waarschijnlijk makkelijk te verhelpen) zichtbare kwaal is. Zolang een poes onder mijn dak woont, ga ik niet toestaan dat ze de noodzakelijke zorg ontbeert. Dat betekent wel dat ik dat betaal en ik kan dat niet blijvend op me nemen, hoe gehecht ik ook ben geraakt en liefst zelf zou houden. Ik kan die zorg ook niet garanderen, al kan ik het momenteel wel betalen.



Het dilemma is nu dat familielid als het over de zeggenschap gaat, ineens wel zich "baasje" voelt, maar als het op de verplichtingen en kosten aankomt niet.. Ik zou een liefdevol tehuis willen zoeken, het welzijn van de kat voorop, maar dat wil hij dus niet. Maar als hij over een maand op straat staat of een (al dan niet tijdelijke) eigen woonruimte vindt waar geen huisdieren mogen, weet ik nu al dat hij haar net zo makkelijk achterlaat hier. In de vanzelfsprekende veronderstelling dat een ander (ik dus) dat wel op me ga nemen.



Sommigen zullen misschien zeggen: 2 of 3, wat maakt het uit? Maar die 2 waren al na ruime overwegingen en vind ik (naast een hond) een hele verantwoordelijkheid (ivm de kosten, en verzekeringen en dierenarts zo nodig). en ik heb ook nog een hondje, eea zat niet in de planning. Dochterpoes houden was een bewuste keuze,(toen een nestje eenmaal een feit was) jongste katertje hebben we gered uit het buitenland met het oog op een goed tehuis vinden hier, maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen.. Ze zijn allemaal makkelijk, aanhankelijk en dol op elkaar en ook op de hond.



Moederpoes is meer op zichzelf, superlief, maar bescheiden, die was gewend om alleen te zijn, niet zo knuffelig ook. Heeft haar job als moeder goed gedaan, zorgzaam en met veel vertrouwen in ons, zijn allemaal leuke en ondernemende, zelfverzekerde en aanhankelijke poezen geworden. Ik zie de andere kittens en hun ontwikkeling nog steeds.



Lang verhaal, maar ik zit hiermee in mijn maag. Hij is zogenaamd degene die het voor het zeggen heeft, maar ik vind dat je dat recht verliest als je niet zorgt en kan zorgen voor een huisdier (en zelfs verwaarloost). Ik neem dat onder protest op me (protest tav hem, niet tav de poes), voel me voor het blok gezet. Hij neemt die verantwoordelijkheid niet, punt uit. Dus wat nu?



Maand afwachten wat er gebeurt qua zijn huisvesting (waar hij net zo laks in is geweest) en ondertussen natuurlijk die poes de medische zorg geven ook om te herstellen, dwz ze is niet ziek, maar vachtprobleem (hormonenkwestie danwel allergie?, de dierenarts die hij destijds bezocht met zelfde probleem kon niet zeggen wat het was, dus daar laat ie het dan bij). Dit probleem was er overigens tijdens zwangerschap en zoogperiode niet, maar nu weer terug.



Moet ik gewoon een ander thuis zoeken zonder overleg/toestemming verder (gisteren over gehad en hij is niet voor rede vatbaar, gaat het niet doen, maar is ook tegen een ander thuis zoeken, waardoor het dus "mijn probleem" wordt). Afwachten tot hij werkelijk deze poes bij mij achterlaat (en zo zijn zeggenschap verspeelt, die hij naar mijn mening al verspeeld heeft)? Moreel gezien heb ik keer op keer aan de bel getrokken dat ze naar de dierenarts moet (eerder liet hij het er ook op aankomen, toen ze gevochten had en wond had, dat ik naar de dierenarts ging en betaalde) en het belang van een afhankelijk dier gaat me voor alles.



Die les gaat ie niet leren, maar hoe ver kan/moet ik gaan, wat staat me te doen? Overleggen met dierenarts? Voor mij staat 1 ding vast: ik kan evenmin die (financiele) verantwoordelijkheid er nog bij blijven dragen en ik wil het beste voor deze lieverd.. maar wat het beste dan is?! (vind het ook sneu om haar uit de bestaande "gelukkige" omstandigheden te halen, maar nog sneuer is van het ene huis naar het andere, omdat hij geen stabiliteit kan bieden). Ze heeft haar plekje gevonden, gehecht, went ze nog aan een ander huis en andere verzorgers?

Voor wie niet afgehaakt is halverwege: ik ben op en af wel en niet aanwezig hier om te kijken en reageren. Ivm werk en andere to do-dingen, waaronder dierenarts straks..



Ik heb nogal getwijfeld om dit te posten buiten de "eigenaar" om, maar als die er niet naar omkijkt, moet ik wel aktie ondernemen, vind ik mijn morele plicht en uit liefde voor een huisdier, wat hier al bijna een jaartje inwoont en liefdevol opgevangen is.

@Elninjoo: eensch. Maar het gaat me aan het hart, ik heb tot nu toe liever zelf goede baasjes gevonden, ook al is het hier geen kitten meer. Ik wil toch graag weten hoe ze terecht komt en wat voor mensen dat zijn.. ik ga haar niet zomaar achterlaten, no way..

@sam: daar wordt aan gewerkt en zijn probleem als ie niks anders heeft geregeld. Dat is niet mijn zorg. Die verantwoordelijkheid ligt bij hem, als ie op straat komt te staan, daar heb ik niks mee te maken en ook geen afhankelijkheid over en weer. Die poes is financieel en emotioneel afhankelijk van mensen, dat is een ander verhaal. En daar bekommer ik me om.

@Rider: ja, vind ik wel

Ik vind dat iemand zowiezo zijn "recht" en zeggenschap als baasje verliest, als je niet daadwerkelijk zorgt. Die poes eet, leeft en slaapt in mijn gedeelte van het huis. Ik zorg voor alles, moet zelfs wijzen op dat hij eens een kattenbak verschoont oid. Geen geld (regelen) is nog tot daaraan toe, maar de onverschilligheid en laksheid daarbij maakt me razend en onmachtig..



(alle stoppen zijn bij mij allang doorgeslagen, maar het enige wat indruk maakt is wat je doet, er consequenties aan verbinden, niet wat je zegt/schreeuwt of wat dan ook. Komt niet binnen, tijdverspilling, enige wat helpt is het heft in eigen handen nemen).

@spannend: correctie: ik heb dat syndroom niet, wil iemand op weg helpen (en dat was op gelijke basis: huur, tijdelijk, goede afspraken), niet iemand redden. Hij zou wel willen dat ik dat syndroom had, maar ik ga er niet in mee. Ben geen liefdadigheidsinstelling, ik word voor het blok gezet maar accepteer dat niet. Deels heb ik mijn ruimte teruggenomen en hij nog maar een klein kamertje, nog een maand. En ik zet hem echt zonder pardon op straat dan.



Deze poes neem ik ook niet op me om die te redden, ik vind wel dat ik mijn best kan doen om iemand anders te vinden, die wel goed zorgt. Helpen is vrijwillig en eigen keuze en ook waarmee en tot hoever. Ik neem alleen nog verantwoordelijkheid voor mijzelf, mijn kinderen en dieren waar ik zelf voor gekozen heb.

Dank voor jullie (zeer terechte!) reacties!



@Oola: Ja, denk dat je wel weet wat voor type.. over een maand (en zonodig eerder) schuw ik niet de sloten te veranderen en die spullen op straat te zetten. Die deadline staat al.

Het aangaan van deze situatie was anders: hij had geld (zat) en alles is op. Vanaf dat er geen geld was (en dus geen gelijkwaardige situatie, maar "profiteren") heb ik dat niet geaccepteerd en is hij niet welkom meer. Dat weet hij ook. Dat bevordert de sfeer niet, maar daar heb ik geen last van, ben alvast begonnen met die ene ruimte verven enzo.



Waar een "normaal" iemand de benen uit het lijf zou rennen om zsm uit die situatie te komen, gaat het met een slakkengang en met tegenzin/ laks verzet. Maar dat is niks nieuws onder de zon, dat doet ie ook als ie op zichzelf woont en toen hij samenwoonde. Het stomme is dat je verwacht dat mensen leren van hun ervaringen en een kans aanpakken als je eea op orde kan krijgen (en wat geld mee), maar nee.



Dus achteraf is het makkelijk zeggen: ik had het kunnen weten en vanaf het begin die duimschroeven aandraaien. Je gaat er toch van uit dat iemand normaal is en reageert of leert. Maar sommigen zijn hardnekkig.



Die duimschroeven heb ik wel stelselmatig aangedraaid en ik voel me niet verplicht me aan mijn kant van "de deal" te houden, uit fatsoen, als iemand dat zelf niet heeft of voelt. Het gaat niet mijn probleem worden iig, dat laat ik niet toe. Maar zo'n laatste maand wegen de loodjes zwaar, dat wel.. (als iemand laat zien dat ie zijn uiterste best doet maar niet lukt, vind ik een ander verhaal). Depressie en/of andere stoornissen/belemmeringen heb ik geen geduld voor en is mijn taak ook niet. Dat neem ik ook niet op me, niet onder mijn dak iig.

@Elninjoo: ik had eigen plannen omtrent dit huis, en tijdelijke huurinkomsten waren voor mij ook welkom. Wetende dat iemand er ook weer uitgaat en je niet vastzit, zoals bij een vreemde. Dat was een gelijkwaardige deal en in overleg met de rest van het gezin.



Dat geld: geld zat is overdreven, maar was omdat ie plotseling zijn woning uit moest en huurbescherming had. Genoeg om iig een tijdelijk iets duurdere woning te huren op de particuliere markt en tijdje te kunnen overbruggen tot bijv nieuwe baan of uitkering geregeld kan zijn. Vandaar 6 maanden.



In deze contreien is voor een redelijke prijs niks te vinden, en helemaal niet als je geen economische binding hebt of recht op een sociale huurwoning. Een recraeatiewoning is hier op zijn minst 750 per maand, lager dan dat vind je hier niks, misschien een kamer. Hij was ook druk bezig en aktief/serieus op zoek naar werk en woning, toen dit zich aandiende.. Dit aanbod was obv hele dagen aan het werk of werk- en woningzoekend. Het een hangt samen met het ander: je kan niks behoorlijks huren zonder inkomen of uitkering. Hier inschrijven heb ik niet toegestaan.



Het was idd bedoeld iets tijdelijks elders te kunnen vinden, wat dan misschien wat duurder was, maar dat verschil ff bij kunnen leggen, omdat een rechter ook vindt dat je niet zomaar iets anders betaalbaars op korte termijn kan vinden. Vanuit hier zou hij dan zoiets kunnen huren. In plaats daarvan heeft ie van dat geld geleefd (geen inkomsten) en eea uit zijn verleden ingelost (hoor ik later) en geen idee dat het op raakte.. pas dan komt ie in aktie, zij het dat ik de ene stok achter de deur (op straat zetten) nog moet gebruiken ook..



Omdat het een "zelfstandige ruimte" is, had ik er geen zicht op, wat hij wel en niet deed aan sollicitaties of woonruimte zoeken. ben zijn moeder niet, maar dat is mijn fout geweest, ik had de vinger aan de pols moeten houden en "verantwoording vragen". Dat verwacht je niet van een volwassene.. pas toen hij moest bekennen dat het op was en geen (snel) uitzicht op baan/huis, veranderde dat de zaak voor mij direct.



Heb ik 1 ruimte teruggenomen en is hij de status blok aan je been "logee" geworden. Met een einddatum erbij. En mijn begrip tot het nulpunt gedaald, geen stimuleren of in de watten leggen, maar dwingende eisen/voorwaarden gesteld.



Los van een dak zorg ik niet voor hem of zo. Behalve dat het niks oplevert hebben we ook niet veel last, behalve van de sfeer momenteel, dat het zo moet. Alles gebeurt in overleg met de kinderen, die zijn al wat ouder en zien/weten dondersgoed wat er gebeurt en aan de hand is. Het is niet alleen maar lastig, dit is ook familie, en ook het leven met uitdagingen. Kinderen leren ook hoe "tegenslag" te overwinnen en ten goede te keren. Veer- en daadkracht. Sociaal versus eigenbelang, enz.



Die poes is financieel de grens, mijn vrije keuze die eten, drinken en zorg te geven of te zoeken, die kan er niks aan doen of veranderen.



@Noushi: dat is het plan idd.

@Iris: mee eens.



@Tickel: gaat ie niet doen. Hij verzet zich, zodra iets moet van een ander, omdat een ander iets vindt dat hij moet doen, dan is hij opeens baasje, eigenaar en zeggenschap willen. Maar dat belet mij niet het recht in eigen hand te nemen. Zo heb ik het ook met de kittens gedaan, ik ging niet afwachten tot hij dat wel of niet "goed vond" of zelf nieuwe baasjes ging zoeken. Daar kan ik niet van op aan, dat moge helder zijn.