baarmoederverwijdering

up

Is deze draad nog actief?



Ik heb vorige week te horen gekregen dat mijn baarLoeder verwijderd gaat worden...

Ik ben dit fourm tegengekomen daarna, dat heb ik helemaal doorgeworsteld! Ik heb er ontzettend veel van opgestoken, maar ik zou mijn verhaal graag kwijtwillen!



Eerst dus even kijken of er reacties komen, zodat ik niet voor niets alles optyp...

Ja hoor, ik lees nog mee

ohhhhh dat is mooi!

Hoe gaat het met jou? Ik heb natuurlijk je hele verhaal meegelezen. Ben je inmiddels al helemaal hersteld en fit (en blij natuurlijk!)?



Ik ga nu ff mijn bed in, ga morgen mezelf "voorstellen"!!!

Ja hoor, helemaal hersteld. Nergens geen last van. Soms wel eens voorzichtig zijn als dochterlief richting litteken gaat met haar voetjes, maar voor de rest kan ik perfect alles doen wat ik vroeger deed

Kwam dit topic gisteren tegen, 6 dagen na mijn operatie!

Ik ben 10 feb geopereerd via de buikwand, vandaag precies een week geleden. Reden voor baarmoederverwijdering waren 5 vleesbomen, mijn baarmoeder bleek volgens de gym zo groot als een flinke galia meloen. Had de afgelopen 10 maanden voortdurend last van bloedingen gepaard met stolsels. Eierstokken zijn niet verwijdert. Nu na de operatie voel ik me fantastisch, heb geen pijn, ook nauwelijks gehad. Geen problemen met ontlasting, etc. Ik heb een buikwond die af en toe een beetje steekt, maar dat is dan ook het enige. Nooit meer ongesteld! Ik kan het nog niet geloven, lijkt me heerlijk

Is ook heerlijk

@ coebergh, ik ben er ook blij mee, zeker na de verhalen die je leest op internet. Zo zie je maar ieder mens is anders en iedereen hersteld op zijn eigen manier. Ik stond na 2 dagen weer buiten, geen gebruik gemaakt van de morfine pomp, 4x 1000 mg paracetamol per dag blijkt voor mij voldoende.

Maar ik realiseer me ook, dat dit niet voor iedereen geldt.

Laloren, veel hangt ook af van je ingesteldheid hoor. Als je er positief tegen aankijkt, dan zal je ook sneller genezen (werd mij gezegd in het ziekenhuis). En ik heb dat ook zo ervaren. Nog steeds. Mijn vriend is nog altijd verbaasd over het feit dat ik er geen enkele keer 'down' van geweest ben dat ik mijn baarmoeder kwijt ben. Want ' het is zo definitief' hé. Maar nee hoor, ik heb een schat van een dochter, de rest is gewoon niet belangrijk .

@ fien1 dat heeft er wellict ook mee te maken, maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik als een berg tegen de narcose op zag. Ik had maarhet gevoel dat ik erin zou blijven, hetgeen gelukkig niet gebeurd is. Het feit dat ik vanaf heden definitief kinderloos door het leven zou moeten gaan, heb ik makkelijk op zij kunnen zetten. Het moederschap is nou eenmaal niet voor iedereen weggelegd en daar zal ook best een reden voor zijn, tenminste zo beredeneer ik het maar.

Het is niet anders, ik ben daar nogal nuchter in.

He leuk, weer wat activiteit hier!



Nou, mijn verhaal...

In augustus naar de huisarts gegaan ivm (wat leek) darmklachten en verhoging. Bloed, urine en alles nagekeken, was prima. 2 weken later weer terug, nog steeds verhoging en de buikpijn was gezakt naar wat lager in de buik.

De h.a. heeft me met spoed doorverwezen naar de gyn, dacht aan een ontsteking (ondanks de goede bloedwaarden).

Kon de volgende dag terecht bij de gyn. Hij constateerde 1 vleesboom van 3 centimeter. Niet zo groot, maar door de ligging was de pijn verklaarbaar. Mijn ongesteldheden waren vrij regelmatig (wel steeds een paar daagjes te vroeg) en vrij hevig.

Ik moest het even aankijken en dan weer terugkomen (hij wilde in eerste instantie ibuprofen of diclofenac voorstellen maar die mag ik niet want ik ben maagpatient). Als ik dan nog last van de pijn zou hebben, zou ik mogen kiezen: of de hele baarloeder eruit, of, als ik nog een kinderwens had, vleesboom verwijderen, zo snel mogelijk zwanger worden, bevallen en dan alsnog baarloeder eruit. Ja ja....

Ik ben 41, vrijgezel, altijd kinderwens gehad (met mijn ex-man 10 jaar bezig geweest, inclusief IVF etc).



Maar goed, pijn werd steeds erger, ongesteldheden bleven hetzelfde. Ik had continue de pijn alsof ik zwaar ongesteld moest worden en af en toe, gemiddeld 1x per week, kreeg ik een pijnaanval die zo heftig was, dat het alleen met morfine (oxynorm) te bestrijden was.



Ik terug naar het ziekenhuis, volgens afspraak. Weer een andere gyn.

Die constateerde dat er 2 vleesbomen (ca 2 cm per stuk) waren bijgekomen.

Zij heeft mij Provera 10 mg, 2x daags voorgeschreven. Als die zouden helpen, zou de baarloeder eruit gaan. Ik moest 6 weken later weer terugkomen.



In die 6 weken werd de pijn alleen maar heftiger en vaker. De dagelijkse "ik-word-ongesteld-pijn" was ik kwijt, maar de zeer heftige pijnaanvallen werden alsmaar erger en frequenter.

De basisdosis morfine hielp niet meer, moest al verhoogd worden (fijn spul, ik heb als bijwerking dat ik niet kan slapen pffff). 1 bijkomend voordeel: ik werd niet meer ongesteld!!!!!

Enfin, 6 weken later weer terug, wéér een andere gyn.

Die zei, dat ik het nog maar een week of 6 aan moest kijken want het zou kunnen dat de Provera nog beter kon gaan werken. Ik begon nog over de baarloederverwijdering maar hij vond dat niet nodig.... Uiteindelijk heeft hij toegezegd dat hij mij zou bespreken in het operatieoverleg... Hij heeft geen echo gemaakt.

In die 6 weken is de heftige pijn nóg frequenter gaan worden. En ben ik gaan vloeien! Heeeeel licht, spotting. na 2 weken spotting, verloor ik stolsels. Ik gebeld naar het zh: 1 week stoppen met de Provera. Na die week weer begonnen, vloeien werd weer minder tot spotting zeg maar.

Vorige week teruggeweest naar de gyn (nu dezelfde als laatst).

En ja!!!!! Hij gaat mijn baarloeder verwijderen!!! Het wordt een bikinisnee. Wachttijd is ca DRIE maanden!!!!

Ik ben er erg blij mee, ik word echt gek van de pijn (en nu het vloeien).

Ondertussen ben ik nu weer (ondanks de Provera) weer heel hevig gaan vloeien, getver. Ik loop al sinds 13 januari met maandverband, lang leve de schimmelinfecties..... pffffffff.

Doordat de pijn steeds erger wordt, zit ik nu inmiddels al bijna 4 weken in de ziektewet. Heel af en toe heb ik een goede dag, maar dat is meer uitzondering dan regel.

Ik hoop echt dat de pijn toch wel een beetje gaat afnemen, ik zie me echt niet 4 maanden in de ziektewet zitten voor ik geopereerd moet worden...



Sorry, het is een wel heel lang verhaal geworden....

Jeetje Akasis wat een verhaal. En wat een lange wachttijd voordat je geopereerd kunt worden. Weet niet in welke regio je woont, misschien heeft dit wat met de wachttijd te maken. Ik heb in totaal 6 maanden bij gyn in zh gelopen, alvorens er werd besloten te opereren. Mijn laatste bezoek was op 25 Jan en kon op 31 Jan geopereerd worden, heb uiteindelijk zelf voor 10 feb gekozen. Vond mijn werkgever ook wel prettig. Ben je erg nerveus voor hetgeen wat komen gaat? En ik kan me heel goed voorstellen dat het definitief laten varen van je kinderwens, emotioneel gezien heel zwaar voor je moet zijn.

Ik heb in mijn regio, precies het ziekenhuis met de langste wachttijd... Ik heb geinformeerd bij andere ziekenhuizen, daar is de gemiddelde wachttijd 4 weken.

Ik kan wel overgaan, maar dan krijg je weer consulten en het opnieuw uitvinden van het wiel (ondanks dat ik mijn gegevens meeneem) en dan kom je ongeveer op dezelfde tijd uit. Dus blijf ik maar waar ik nu ben.



Echt zenuwachtig ben ik nog niet, maar dat komt denk ik omdat het nog zo vreselijk lang duurt voor ik aan de beurt ben.

Die kinderwens, och, ik denk dat ik dat wel aardig naast mij neer kan leggen. Ik ben alweer een tijd vrijgezel en mijn leeftijd gaat ook meespelen. Ik heb er op dit moment dus wel vrede mee....



Bij jou is het allemaal heel voorspoedig gegaan he?

Gaat het nog steeds goed? Veel moe?

Ja, het is heel snel gegaan. De 10e om 10.15 uur geopereerd. Om 12.45 uur weer op zaal en zo fris als een hoentje. Volgende ochtend catheter eruit en mezelf gaan wassen ( dit was achteraf wat overmoedig, stond te tollen op mijn benen). Heel de dag nog aan de morfine pomp en infuus gelegen, heb slechts 1 keer op de pomp gedrukt omdat ik nachts echt niet kon slapen, dit kwam niet van de pijn, maar van de omliggende snurkende mede patiënten.

Ben er die nacht ook uit gegaan en heb 5 rondjes over de afdeling gelopen, gewoon rechtop, maar wel in een iets rustiger tempo, haha.

Zaterdagmiddag mocht ik naar huis 4x 1000mg per dag aan paracetamol. Gaat prima. Momenteel slaap ik iedere dag 2 uurtjes en dat heb je ook wel nodig. Pijn heb ik niet, af en toe trekt de wond een beetje, maar dat is ook alles. Ik wens jou hetzelfde toe.

Alleen, die rust dat niks mogen doen ik vind het een drama.

Ja, dat kan ik me voorstellen.... Ik houd er totaal niet van om afhankelijk te zijn van anderen! Maar ja, het kan niet anders he... Ik heb hier al gelezen wat er allemaal kan gebeuren, als je je niet aan de voorschriften houdt!



Die heftige pijnaanvallen waar ik het eerder over had, bij mij zit de pijn net rechts naast/van de baarloeder, lijkt wel. Heeft iemand daar ervaring mee?

Lol, Laloren, ik was ook overmoedig. Maar ik voelde me op dat moment ook heel goed hoor. Alleen hing ik een dik half uur erna over een spuugbakje

Ook bij mij is de baarmoeder verwijderd met een buiksnede op 1 februari. De operatie viel me mee al heeft het bijna vier uur geduurd omdat ze de bloeding niet konden stoppen. Heb ook een bloedtransfusie gehad.

Gelukkig heb ik daar allemaal niks van gemerkt en werd pas uren later wakker. Ik heb 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en was blij weer naar huis te mogen. Ben nu 3 weken thuis en het gaat aardig.

Heb erg veel last (nog steeds) van mijn darmen, gelukkig heb ik daar poedertjes voor gekregen waardoor het allemaal wat makkelijker gaat. Eigenlijk is dat het enigste waar ik echt last van heb. De buikwond voel ik wel maar niet erg ofzo. Voel me wel nog steeds zwak omdat mijn hb 4.7 was na de operatie en dat is niet zomaar weer op normale waarde.

Bij mij moest de baarmoeder er met spoed uit omdat ik zeer ernstige bloedingen had met grote stolsels.Ik moest me ieder kwartier verschonen en dat ging 24 uur per dag door, slapen kon niet meer. In eerste instantie kreeg ik daar medicijnen voor + 4 maal de pil per dag. Dat werkte in eerste instantie redelijk alleen na een paar dagen kreeg ik trombose in mijn benen en moest ik per direct stoppen met alles te slikken. Ze konden me geen bloedverdunners geven tegen de trombose omdat ik die zeer zware bloedingen had en de artsen stonden letterlijk met hun rug tegen de muur. Enigste optie voor mij was met spoed de baarmoeder eruit. Na 3 dagen lag ik in het ziekenhuis en was ik verlost van mijn baarmoeder. Wat heb ik geslapen zeg, zeker met die morfine erbij, zalig!

Nu 3 weken later, wandel ik alweer met de honden. Al is het wel heel langzaam. Doe nu een uur over een rondje waar ik eerst een half uurtje over deed. Maar het is weer fijn om rond te lopen. Verder doe ik nog niet veel. Koken gaat wel, maar verder wacht ik echt nog wat langer. Ben veel te bang dat als ik teveel doe ik nog langer moet rusten. Al valt het echt niet mee, ben geen mens om stil te zitten. Heb mijn honden en ook nog 2 paarden waar ik al weken niks mee gedaan heb. Gelukkig worden ze goed verzorgd.

Heeft iemand ervaring met weer de eerste keer op een paard 'kruipen'. Kun je dat weer na 6 weken of moet ik daar nog langer mee wachten?

Heb mijn tampons op marktplaats gezet

Wauw Maudy, wat heftig zeg.

De eerste weken was ook serieus herstellen voor mij, en met een baby van 5 maanden was dat niet zo evident. Gelukkig kon ze regelmatig bij de onthaalmoeder terecht en op dagen dat ze niet ging, kwam mijn schoonma haar een paar uurtjes halen, want in het begin mocht ik haar niet dragen hé. Knuffelen met haar deed ik terwijl mijn vriend haar omhoog hield, was best wel grappig .

Ik ging na 5 weken al weer werken. Voordeel bij mij is dat ik bij mijn ouders werkte, dus als het effe niet meer ging, kon ik wat gaan rusten. Maar dat heb ik eigenlijk maar de eerste week gedaan. Het is heeeeeeeeeeel belangrijk dat je naar je lichaam luistert. Als het niet gaat, rust dan. Forceren levert niks op, integendeel.

Ik heb de eerste tampons verbrandt, de rest weggeschonken aan vriendinnen. Ze kregen er gratis een big smile bij

Poeh Maudyl, om het kwartier verschonen, wat zul jij je ellendig gevoeld hebben zeg!

Maar daar ben je nu voor altijd van verlost, heerlijk toch?

Fijn, dat het nu na 3 weken alweer een stuk beter met je gaat, het feit dat je nu al zelf je honden kunt uitlaten is toch een hele grote stap vooruit. Wat het paardrijden betreft, aangezien je met paardrijden je buikspieren zeer intensief gebruikt, kan ik me zo voorstellen dat je daar voorlopig nog even mee moet wachten.

Maar verder heb ik er zelf geen ervaring mee en ieder mens is anders, toch?

Succes met je herstel. Ik ga die tampons van mij ook maar op marktplaats zetten, onder het kopje GRATIS AF TE HALEN

Ben idd blij dat het baarmonster eruit is! Ik had er echt alles voor over. Wat een ellende is dat geweest zeg.

Was echt helemaal gebroken. Vandaar dat die narcose er zo ingehakt heeft. Heb echt dagen geslapen erna.

Ik vind het wel erg moeilijk om d hele dag zo weinig te doen.

De honden kijken me de hele tijd zo vragend aan van gaan we niet spelen ofzo?

Ze gaan nu 1 keer per dag met de hondenuitlaatservice mee en dan kunnen ze lekker rennen in het bos met andere honden want dat hebben ze echt nodig. 'smorgens en 'savonds loop ik een klein rondje van een kwartier en dat gaat best goed als ik maar rustig loop en dan doe ik er dus zo'n drie kwartier over.

Ben daarna wel erg moe, maar da's niet erg, heb verder geen last van mijn buik daarna.

Na het douchen ben ik wel echt doodmoe, nog steeds.

Doe iedere dag mijn middagdutje en da's best lekker hoor. Ben alleen bang dat ik er teveel aan wen.

Ik ben daar ook bang voor, dat ik ga wennen aan het vele slapen en rusten!

Ik lig tegenwoordig bijna elke avond op bed (tv te kijken), daar ben ik ook al mee verpest geraakt!!



Ik ben afgelopen woensdag bij de narcotiseur en aanverwanten geweest.

De narcotiseur heeft me verteld, dat ik algehele narcose krijg en voor erna, een morfinepomp. Hij begon ook over een ruggeprik, maar gaf meteen al aan dat ie dat eigenlijk onzin vond??? Dat scheelt, want ik durf absoluut geen ruggeprik!



De verpleegkundige heeft me zo duidelijk mogelijk uitgelegd wat me allemaal staat te wachten. 4 Tot 7 dagen ziekenhuisopname en dan 6 tot 8 weken thuisherstel. En ze heeft me vooral haarfijn uitgelegd dat ik mij GOED aan de voorschriften moet houden!!!



En nu dus nog een maand of 3 afwachten.... pffffffff