Psyche
alle pijlers
Ik ben zo bang... deel 7
zondag 19 december 2010 om 10:13
Deel 7 alweer.... en het leven blijft een achtbaan.
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van praten over werk tot problemen met kolven, van tumorbevriezen tot hondenfoto's, van kerstballen tot iPhones: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Deel 6 staat hier.
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van praten over werk tot problemen met kolven, van tumorbevriezen tot hondenfoto's, van kerstballen tot iPhones: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Deel 6 staat hier.
donderdag 17 februari 2011 om 11:03
Goedemorgen,
hoe is het met Sam?
Ik weet niet of ik de griep heb. BEn gewoon misselijk en heb koorts en omdat de misselijkheid me doet denken aan de chemo wordt het alleen maar meer. Beetje een spiegeloogiesch cirkeltje.
Ik moet even wat kwijt hoor. En omdat het misschien een beetje 'not done' is plaats ik het maar hier. Ik krijg zo de kriebels van alle 'oh nee ik voel wat en het is vast kanker en nu ga ik vast dood' topics. Dat is natuurlijk niet eerlijk van mij en erg onredelijk, want ieder z'n angst. Maar ik merk gewoon dat het bij mij een gevoel van weerstand oproept.
Misschien omdat ik die angst nooit zo ervaren heb en omdat het bij ons in de familie ook mis ging toen mijn nicht meende dat ze moest 'herstellen van de klap', omdat ze gehoord had dat het erfelijk was en zijn dus eventueel ook wel eens gendraagster zou kunnen zijn. Later was ze bijna teleurgesteld dat zij niet meer onderzocht werd toen bleek dat haar moeder het gen niet had. En ze sprak niet eens meer over eventueel ziek worden maar over 'als ik straks ook ziek ben'.
Op de een of andere manier kan ik er maar zo weinig begrip voor opbrengen. Misschien ook omdat ik er zelf het gevoel van krijg dat op die manier mijn leven uit die en deze zijn een beetje 'beledigd' wordt, dat het niet meer fijn en leuk mag zijn (of per definitie is) want je hebt kanker en dat is zo erg.
Hoe is dat voor jou Bo?
hoe is het met Sam?
Ik weet niet of ik de griep heb. BEn gewoon misselijk en heb koorts en omdat de misselijkheid me doet denken aan de chemo wordt het alleen maar meer. Beetje een spiegeloogiesch cirkeltje.
Ik moet even wat kwijt hoor. En omdat het misschien een beetje 'not done' is plaats ik het maar hier. Ik krijg zo de kriebels van alle 'oh nee ik voel wat en het is vast kanker en nu ga ik vast dood' topics. Dat is natuurlijk niet eerlijk van mij en erg onredelijk, want ieder z'n angst. Maar ik merk gewoon dat het bij mij een gevoel van weerstand oproept.
Misschien omdat ik die angst nooit zo ervaren heb en omdat het bij ons in de familie ook mis ging toen mijn nicht meende dat ze moest 'herstellen van de klap', omdat ze gehoord had dat het erfelijk was en zijn dus eventueel ook wel eens gendraagster zou kunnen zijn. Later was ze bijna teleurgesteld dat zij niet meer onderzocht werd toen bleek dat haar moeder het gen niet had. En ze sprak niet eens meer over eventueel ziek worden maar over 'als ik straks ook ziek ben'.
Op de een of andere manier kan ik er maar zo weinig begrip voor opbrengen. Misschien ook omdat ik er zelf het gevoel van krijg dat op die manier mijn leven uit die en deze zijn een beetje 'beledigd' wordt, dat het niet meer fijn en leuk mag zijn (of per definitie is) want je hebt kanker en dat is zo erg.
Hoe is dat voor jou Bo?
donderdag 17 februari 2011 om 11:34
Ik weer niet goed hoe het voelt om de angst te hebben misschien kanker te hebben. Ik heb hier gelezen hoe het is om het 'echt' te hebben en om de angst te voelen het wéér te hebben. Dat is wat anders dan een knobbeltje voelen ofzo. En door jullie verhalen weet ik bijna zeker dat ik het bij een onderzoek afwacht tot ik weet wat de uitslag is. Tot die tijd kun je er toch niks aan doen.
Maar ik heb ooit wel, toen ik een jaar of 11 was, de 'wens' gehad ook 'iets' te hebben. Een gebroken been ofzo. Mijn broer moest regelmatig naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken en kleine en grotere ingrepen en die aandacht, dat wilde ik ook. Ik begrijp dus welk gevoel je nicht zou kunnen hebben (al snap ik niet dat een volwassen vrouw die irreële gedachten ook nog kan hebben). De aandacht die je tijdens het ziekteproces krijgt kan jaloersmakend zijn voor de mensen die erbuiten staan. Maar het is natuurlijk debiel om dan te doen alsof je zeker weet dat je kanker krijgt. De pijn, de angst, de nasleep, de gevolgen, de littekens van binnen en van buiten kun je niet op laten wegen tegen dat "beetje" extra aandacht dat je krijgt tijdens je chemo.
Ik snap jouw frustratie dus wel, luonto.
(al moet ik heel stiekem even toevoegen dat mijn moeder een te snel werkende schildklier had (na operaties en medicatie een te langzame) en dus rete slank was. Ik had / heb 85% kans het ook te krijgen. Man, wat hoopte ik soms dat dat de oplossing zou zijn voor al die overtollige kilo's. Stom hè. Want uiteindelijk heeft het natuurlijk op veel meer invloed dan alleen op je gewicht)
Maar ik heb ooit wel, toen ik een jaar of 11 was, de 'wens' gehad ook 'iets' te hebben. Een gebroken been ofzo. Mijn broer moest regelmatig naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken en kleine en grotere ingrepen en die aandacht, dat wilde ik ook. Ik begrijp dus welk gevoel je nicht zou kunnen hebben (al snap ik niet dat een volwassen vrouw die irreële gedachten ook nog kan hebben). De aandacht die je tijdens het ziekteproces krijgt kan jaloersmakend zijn voor de mensen die erbuiten staan. Maar het is natuurlijk debiel om dan te doen alsof je zeker weet dat je kanker krijgt. De pijn, de angst, de nasleep, de gevolgen, de littekens van binnen en van buiten kun je niet op laten wegen tegen dat "beetje" extra aandacht dat je krijgt tijdens je chemo.
Ik snap jouw frustratie dus wel, luonto.
(al moet ik heel stiekem even toevoegen dat mijn moeder een te snel werkende schildklier had (na operaties en medicatie een te langzame) en dus rete slank was. Ik had / heb 85% kans het ook te krijgen. Man, wat hoopte ik soms dat dat de oplossing zou zijn voor al die overtollige kilo's. Stom hè. Want uiteindelijk heeft het natuurlijk op veel meer invloed dan alleen op je gewicht)
donderdag 17 februari 2011 om 11:51
Bo ik ga het zeker weer vragen van die bloedtest als hij vanmiddag belt. Heb hier al eens eerder naar gevraagd maar dat was niet nodig vertelde hij toen. Die hondjes van jullie houden de boel wel levend. Het is nooit saai.Hopelijk heeft Sam geen last van wat hij heeft gevroten.
Zoebie lekker bijgekletst met je vriendin? Vast wel.
Luonto ik begrijp je frustratie`s.
Gelukkeling wat rot dat je niet lekker hebt geslapen. Zelfs met slaappil.
Het is hier heerlijk zonnig weer dus ik ga maar eens naar buiten.
Zoebie lekker bijgekletst met je vriendin? Vast wel.
Luonto ik begrijp je frustratie`s.
Gelukkeling wat rot dat je niet lekker hebt geslapen. Zelfs met slaappil.
Het is hier heerlijk zonnig weer dus ik ga maar eens naar buiten.
donderdag 17 februari 2011 om 11:51
Ha ja Luonto dat vind ik ook, het is irritant (zacht gezegd) aandacht en het idee dat ze het leven na en met kanker als afgeschreven beschouwen, ik had nog een heel stuk getypt, maar ik ben niet helder genoeg om het goed te verwoorden, die slaappil zit me nog steeds dwars.
Er heerst trouwens heel erg het norovirus, bij ons zijn er hele afdelingen gesloten vanwege besmettingsgevaar, dat zal jij ook wel hebben.
Ing ik wilde vroeger op school ook graag een gebroken arm
Er heerst trouwens heel erg het norovirus, bij ons zijn er hele afdelingen gesloten vanwege besmettingsgevaar, dat zal jij ook wel hebben.
Ing ik wilde vroeger op school ook graag een gebroken arm
donderdag 17 februari 2011 om 12:29
Luonto ik snap helemaal wat je bedoeld. Ik heb geleerd me niet meer zo druk te maken over eventuele uitslagen tot ik ze heb.
Je ziet wat er eergisteren gebeurde toen de assistente belde over die bloeduitslagen. En achteraf zijn ze beter als (dan) vorig jaar.
Paniek om niets. Maar als je hier op het forum soms leest waar sommigen zich druk over maken. Dan irriteert het mij ook. Net zoals ik niet kan hebben dat zeurende collega's het over hun altijd (niks ernstigs) zieke, snotterende enz. kinderen hebben. Dan denk ik ook: " Je hebt nog nooit iets echt ernstigs met je kinderen meegemaakt". Sta eens een beetje positiever in het leven en geniet van je kinderen. Als je er in meegaat, maak je het alleen maar erger. Toen ik eens genoeg van dat dagelijkse gezeur had, heb ik haar dat ook gezegd en ze heeft toen drie maanden niets tegen me gezegd. Lekker rustig vond ik dat. Het was ook een zeur moet ik eerlijk bekennen.
Ik zit me net te bedenken, dat ik ook een zeur aan het worden ben, met mijn pols en mijn nieren.
Ik weet trouwens ook nog dat mijn vader net de manege was begonnen en er twee broers en een zus in het gips liepen omdat ze van een paard geduveld waren. Wat was ik jaloers.
Maar goed, zoveel aandacht heb ik vroeger nooit gehad met veertien broers en zussen, dus ik denk dat het juist daarom was, dat ik het ook wilde. Nu weet ik dat het minder leuk is.
Je ziet wat er eergisteren gebeurde toen de assistente belde over die bloeduitslagen. En achteraf zijn ze beter als (dan) vorig jaar.
Paniek om niets. Maar als je hier op het forum soms leest waar sommigen zich druk over maken. Dan irriteert het mij ook. Net zoals ik niet kan hebben dat zeurende collega's het over hun altijd (niks ernstigs) zieke, snotterende enz. kinderen hebben. Dan denk ik ook: " Je hebt nog nooit iets echt ernstigs met je kinderen meegemaakt". Sta eens een beetje positiever in het leven en geniet van je kinderen. Als je er in meegaat, maak je het alleen maar erger. Toen ik eens genoeg van dat dagelijkse gezeur had, heb ik haar dat ook gezegd en ze heeft toen drie maanden niets tegen me gezegd. Lekker rustig vond ik dat. Het was ook een zeur moet ik eerlijk bekennen.
Ik zit me net te bedenken, dat ik ook een zeur aan het worden ben, met mijn pols en mijn nieren.
Ik weet trouwens ook nog dat mijn vader net de manege was begonnen en er twee broers en een zus in het gips liepen omdat ze van een paard geduveld waren. Wat was ik jaloers.
Maar goed, zoveel aandacht heb ik vroeger nooit gehad met veertien broers en zussen, dus ik denk dat het juist daarom was, dat ik het ook wilde. Nu weet ik dat het minder leuk is.
donderdag 17 februari 2011 om 15:27
Ik ben er weer; als ik niet eerst de arts zie gaat het nog best vlot.
Best al misselijk, dus ik hoop dat dat niet te erg wordt.
Luonto, ik erger me niet zo heel erg aan die topics, ik kan me ergens wel voorstellen dat je bang wordt als je een knobbel of iets geks voelt.
Ik heb er al meer moeite mee als iemand niet meer voor rede vatbaar is en alleen nog maar die angst kan voelen; maar wat ik heel sterk heb is de neiging om even te zeggen dat kanker niet betekent dat je geen leven meer hebt.
Het lijkt soms wel of mensen zo bang zijn voor de ziekte dat ze niet meer snappen dat je ook met een chemo of een operatie nog steeds lééft, dat je nog steeds kan genieten en dat het leven niet stopt alleen omdat je een diagnose gehad hebt.
Ik heb soms op mijn handen moeten zitten om niet te schrijven: "ik heb al 7 jaar kanker en ben er nog steeds", want dat dringt toch niet door bij mensen die zo vreselijk angstig zijn.
Maar ik snap je gevoel heel goed, dat je soms wil roepen dat leven met kanker òòk leven is.
En dat het ook niet je dood hoeft te betekenen; dat je niet per definitie zielig bent, maar dat je gewoon een mens bent en blijft, met alle emoties en leuke en minder leuke momenten die daarbij horen.
Ik heb dat overigens nooit gehad, dat ik als kind graag ziek wilde zijn of een gebroken arm wilde hebben
Laten we het erop houden dat ziek zijn door mijn vader niet bepaald gewaardeerd werd en dat je dus als je ziek was niet alleen een rotgevoel had van het ziek zijn zelf, maar vooral omdat hij je dan het leven nog eens extra zuur maakte.
Ik heb dus juist altijd gehad dat ik mezelf niet ziek vond, ook al was ik het wel, tot aan het extreme.
Zelfs vandaag de dag moet ik mezelf nog wel eens toestaan om ziek te zijn als ik dat ook echt ben, van de chemo bijvoorbeeld.
Het idee uit mijn jeugd, dat ziek zijn meteen ook betekent dat je ouders niet meer van je houden, dat zit blijkbaar diep ingesleten.
Best al misselijk, dus ik hoop dat dat niet te erg wordt.
Luonto, ik erger me niet zo heel erg aan die topics, ik kan me ergens wel voorstellen dat je bang wordt als je een knobbel of iets geks voelt.
Ik heb er al meer moeite mee als iemand niet meer voor rede vatbaar is en alleen nog maar die angst kan voelen; maar wat ik heel sterk heb is de neiging om even te zeggen dat kanker niet betekent dat je geen leven meer hebt.
Het lijkt soms wel of mensen zo bang zijn voor de ziekte dat ze niet meer snappen dat je ook met een chemo of een operatie nog steeds lééft, dat je nog steeds kan genieten en dat het leven niet stopt alleen omdat je een diagnose gehad hebt.
Ik heb soms op mijn handen moeten zitten om niet te schrijven: "ik heb al 7 jaar kanker en ben er nog steeds", want dat dringt toch niet door bij mensen die zo vreselijk angstig zijn.
Maar ik snap je gevoel heel goed, dat je soms wil roepen dat leven met kanker òòk leven is.
En dat het ook niet je dood hoeft te betekenen; dat je niet per definitie zielig bent, maar dat je gewoon een mens bent en blijft, met alle emoties en leuke en minder leuke momenten die daarbij horen.
Ik heb dat overigens nooit gehad, dat ik als kind graag ziek wilde zijn of een gebroken arm wilde hebben
Laten we het erop houden dat ziek zijn door mijn vader niet bepaald gewaardeerd werd en dat je dus als je ziek was niet alleen een rotgevoel had van het ziek zijn zelf, maar vooral omdat hij je dan het leven nog eens extra zuur maakte.
Ik heb dus juist altijd gehad dat ik mezelf niet ziek vond, ook al was ik het wel, tot aan het extreme.
Zelfs vandaag de dag moet ik mezelf nog wel eens toestaan om ziek te zijn als ik dat ook echt ben, van de chemo bijvoorbeeld.
Het idee uit mijn jeugd, dat ziek zijn meteen ook betekent dat je ouders niet meer van je houden, dat zit blijkbaar diep ingesleten.
donderdag 17 februari 2011 om 17:49
Bo, wat rot dat je nu alweer zo misselijk bent. Snel is dat zeg. Maar wat was je snel weer thuis.
Is Sam weer wat beter? Anders zijn jullie samen misselijk. Oh nee Sam had iets anders. Al lijkt het mij dat hij zich ook niet al te lekker voelt. Saar is ook zo'n allesvreter.
Ik ben nog even (nou ja best lang) bij mijn andere vriendin geweest. Morgen de tweede chemo. (Taxol)
Bo zo was mijn vader ook. Maar in het gips was iets zichtbaars en daar kon hij niet omheen. Dus zodoende. Als wij iets mankeerde was het altijd: " Niet aanstellen het gaat vanzelf over". Dus wij zeiden niet eens dat we niet lekker waren. Je voelde je maar een aanstelster als je ziek was.
Ik heb er nu nog steeds best wel moeite mee om te klagen als ik iets niet vertrouw hoor. En zoals nu met mijn pols (daar heb je mij weer ) die pijn was te erg om normaal te zijn. Nog steeds trouwens, maar ik wacht het nu maar af en hoop dat het minder is over een paar weken.
Is Sam weer wat beter? Anders zijn jullie samen misselijk. Oh nee Sam had iets anders. Al lijkt het mij dat hij zich ook niet al te lekker voelt. Saar is ook zo'n allesvreter.
Ik ben nog even (nou ja best lang) bij mijn andere vriendin geweest. Morgen de tweede chemo. (Taxol)
Bo zo was mijn vader ook. Maar in het gips was iets zichtbaars en daar kon hij niet omheen. Dus zodoende. Als wij iets mankeerde was het altijd: " Niet aanstellen het gaat vanzelf over". Dus wij zeiden niet eens dat we niet lekker waren. Je voelde je maar een aanstelster als je ziek was.
Ik heb er nu nog steeds best wel moeite mee om te klagen als ik iets niet vertrouw hoor. En zoals nu met mijn pols (daar heb je mij weer ) die pijn was te erg om normaal te zijn. Nog steeds trouwens, maar ik wacht het nu maar af en hoop dat het minder is over een paar weken.
donderdag 17 februari 2011 om 18:17
Wat een mooie zieleroerselen weer. Daar wil ik graag op aanhalen: de topics die de laatste tijd harder dan paddestoelen lijken te gaan, over angst voor... in feite de angst, storen me bij tijd en wijle(n, help!), dan zou ik idd wel den link naar dit topic willen plaatsen. Laat ze maar eens zien hoe heftig maar ook mooi een leven na de diagnose kan zijn. Mijn schoonvader is drie jaar geleden overleden aan een hersentumor, zes weken tussen diagnose en crematie. Juist die periode was zo mooi, zo waardevol! Alle poespas en maskers vallen weg. Het mooie aan het topic hier vind ik dat gebrek aan maskers. Iedereen is hier zoals die is, en das prachtig!
Als kind was ik vaak ziek (astma), en als enigkind ging de aandacht dus nog meer naar mij. Als ik terugkijk, wilde ik het liefst gewoon zijn, niet continu die focus. Komt bij dat ik veel gepest ben, en anders zijn (bijv niet mee kunnen komen met gym door geen adem) was natuurlijk helemaal jottum... Als ik dan even koudegrondpsychologie toepas, denk ik dat ik toen genoeg maskers heb toegepast voor een heel leven.
Zou het toeval zijn dat ik nu helemaal platgeknuffeld word door de kat?
Als kind was ik vaak ziek (astma), en als enigkind ging de aandacht dus nog meer naar mij. Als ik terugkijk, wilde ik het liefst gewoon zijn, niet continu die focus. Komt bij dat ik veel gepest ben, en anders zijn (bijv niet mee kunnen komen met gym door geen adem) was natuurlijk helemaal jottum... Als ik dan even koudegrondpsychologie toepas, denk ik dat ik toen genoeg maskers heb toegepast voor een heel leven.
Zou het toeval zijn dat ik nu helemaal platgeknuffeld word door de kat?
donderdag 17 februari 2011 om 18:36
Zo, Ro is thuis mét een fles Cola en ik voel me al wat beter. Cola helpt echt tegen de chemomisselijkheid.
Zoeb, je krijgt er toch een tik van mee inderdaad, van hoe er vroeger met zulke dingen als ziekte werd omgegaan.
Mijn vader was gewoon zwaar paranoïde en dacht serieus dat wij kinderen ziek werden om hem dwars te zitten. Of om aandacht naar ons toe te trekken, dat zei hij ook vaak. En dan werd hij dus erg boos, soms op het enge af. Ook als je in het gips zat, ook als je aantoonbaar 40° koorts had. Dat was heel naar.
Oh en Zoeb, je zeurt helemaal niet, niet over je pols en over niks, sowieso! Ik vind jou echt totaal geen zeurpiet, nooit!
Sjur, gek werkt dat hè, dat je als kind vaak speciaal wil zijn, maar als je het dan bént (zoals door astma), dan wil je niks liever dan gewoon zijn, net als de rest.
Ik vind trouwens dat je een lieve kat hebt
Gelukkeling, kun je nog wakker blijven?
Dubiootje, toen ik kanker had heb ik wel eens gedacht: hiér zou mijn vader niet omheen hebben gekund! Maar hem kennende had hij waarschijnlijk toch een manier gevonden om te zorgen dat het eigenlijk om hem ging, mijn kanker.
Zo was het nou eenmaal, met hem.
Zoeb, je krijgt er toch een tik van mee inderdaad, van hoe er vroeger met zulke dingen als ziekte werd omgegaan.
Mijn vader was gewoon zwaar paranoïde en dacht serieus dat wij kinderen ziek werden om hem dwars te zitten. Of om aandacht naar ons toe te trekken, dat zei hij ook vaak. En dan werd hij dus erg boos, soms op het enge af. Ook als je in het gips zat, ook als je aantoonbaar 40° koorts had. Dat was heel naar.
Oh en Zoeb, je zeurt helemaal niet, niet over je pols en over niks, sowieso! Ik vind jou echt totaal geen zeurpiet, nooit!
Sjur, gek werkt dat hè, dat je als kind vaak speciaal wil zijn, maar als je het dan bént (zoals door astma), dan wil je niks liever dan gewoon zijn, net als de rest.
Ik vind trouwens dat je een lieve kat hebt
Gelukkeling, kun je nog wakker blijven?
Dubiootje, toen ik kanker had heb ik wel eens gedacht: hiér zou mijn vader niet omheen hebben gekund! Maar hem kennende had hij waarschijnlijk toch een manier gevonden om te zorgen dat het eigenlijk om hem ging, mijn kanker.
Zo was het nou eenmaal, met hem.
donderdag 17 februari 2011 om 19:44
Wow, wat een diepgaande gesprekken weer hier. Ik kan natuurlijk alleen maar zijdelings meepraten over kanker, omdat ik het zelf niet heb. Maar wel veel in mijn familie.... Helaas!
Ik was er vroeger wel zoéén die hetzelfde wilde als een ander. Als mijn nichtje wat aan haar arm had (wij waren 2 handen op 1 buik) dan kon je er donder op zeggen dat ook ik met mijn arm in een mitella liep... Dat is later wel overgegaan, hoor!
Ik heb wat ziek zijn betreft altijd fijne herinneringen, want dan werd ik altijd wel verwend door mijn moeder. En mijn vader was dan ook extra lief. Behalve als ik 'schoolziek' was, dan moest ik van mijn moeder altijd wél naar school, en dan mocht ik naar huis toekomen als het echt niet ging. Natuurlijk ging het altijd wel.... hahaha, dat had mijn moeder altijd wel door.
Een extra en voor iedereen die dat nooit gekend heeft!
Ik was er vroeger wel zoéén die hetzelfde wilde als een ander. Als mijn nichtje wat aan haar arm had (wij waren 2 handen op 1 buik) dan kon je er donder op zeggen dat ook ik met mijn arm in een mitella liep... Dat is later wel overgegaan, hoor!
Ik heb wat ziek zijn betreft altijd fijne herinneringen, want dan werd ik altijd wel verwend door mijn moeder. En mijn vader was dan ook extra lief. Behalve als ik 'schoolziek' was, dan moest ik van mijn moeder altijd wél naar school, en dan mocht ik naar huis toekomen als het echt niet ging. Natuurlijk ging het altijd wel.... hahaha, dat had mijn moeder altijd wel door.
Een extra en voor iedereen die dat nooit gekend heeft!
"Please God, if you can't make me thin, make my friends fat!"
donderdag 17 februari 2011 om 19:51
Bo :hug
Ik denk dat mijn reactie komt, omdat alles gewoon nog te vers is. Het zal met de jaren wel zakken denk ik zo.
Wij mochten heel soms ziek thuis zijn, maar eerst aankijken en dan pas ziek thuis/ naar de dokter. Zodoende heb ik ooit een voedselvergiftiging uitgezeten, wat een darm ontsteking werd. En een bepaald 'bobbeltje' wat ik eerst maar is een poosje ging aankijken.
Ik was eigenlijk nooit ziek verder. Sinds de chemo's/ start hormonen, ben ik vaker ziek
Bedankt voor de mooie zielenroeselen.
Ik ga thee drinken en een plaat met klassieke muziek opzetten en dan lekker naar bed.
Ing zullen we binnenkort daten?
Ik denk dat mijn reactie komt, omdat alles gewoon nog te vers is. Het zal met de jaren wel zakken denk ik zo.
Wij mochten heel soms ziek thuis zijn, maar eerst aankijken en dan pas ziek thuis/ naar de dokter. Zodoende heb ik ooit een voedselvergiftiging uitgezeten, wat een darm ontsteking werd. En een bepaald 'bobbeltje' wat ik eerst maar is een poosje ging aankijken.
Ik was eigenlijk nooit ziek verder. Sinds de chemo's/ start hormonen, ben ik vaker ziek
Bedankt voor de mooie zielenroeselen.
Ik ga thee drinken en een plaat met klassieke muziek opzetten en dan lekker naar bed.
Ing zullen we binnenkort daten?
donderdag 17 februari 2011 om 19:58
Bo je hebt het vaker geschreven van je vader. Wat lijkt me dat voor een kind moeilijk. Ik heb mijn gemis later ruimschoots in het tegenovergestelde ingehaald. Ik verwende mijn jongst broertjes altijd verschrikkelijk als ze ziek waren. En die band die ik met hen heb, zeker met mijn jongste broer gaat nooit meer weg. Ik kan gelukkig met al mijn broers en zussen goed opschieten, maar met de een heb ik net iets meer dan met de ander. Ik denk dat iedereen dat wel heeft.
Ik ben aan het werk trouwens.
Ik ben aan het werk trouwens.
donderdag 17 februari 2011 om 20:44
Ik heb net lekker over kipjes en kippenrennen en kippenvoer zitten lezen, omdat we kippen willen in het nieuwe huis.
Leuk hoor
Duub, een schizofrene vader is inderdaad niet altijd makkelijk, en wat je schrijft over cognitieve dissociatie, dat herken ik erg. Heel raar vond ik dat als kind, dat je kon zién dat iets groen was en dat mijn vader gewoon glashard volhield (en volgens mij zelf ook geloofde) dat het rood was.
Luonto, geniet van je muziek en je thee!
En ik begrijp je reactie (op die topics) trouwens wel heel goed; ik heb het in mindere mate dus ook. Ik vind het in ieder geval helemaal niet vreemd!
Zoeb, zo'n band heb je inderdaad met de één meer dan met de ander. Zeker als je voor je broertje eigenlijk als een moeder geweest bent!
Werk ze trouwens; hoe is het met de pijn nu op je werk?
Netje, wat lief, van die mitella
Gelukkeling, ik wens je een heerlijke, snurk- en kastjesloze nacht toe!
Phoehee, rare vraag, maar nu Okkie tandjes begint te krijgen, moet je die dan ook al poetsen? (waar je al niet aan denkt, maar het zit al sinds vanmorgen in mijn hoofd ).
Leuk hoor
Duub, een schizofrene vader is inderdaad niet altijd makkelijk, en wat je schrijft over cognitieve dissociatie, dat herken ik erg. Heel raar vond ik dat als kind, dat je kon zién dat iets groen was en dat mijn vader gewoon glashard volhield (en volgens mij zelf ook geloofde) dat het rood was.
Luonto, geniet van je muziek en je thee!
En ik begrijp je reactie (op die topics) trouwens wel heel goed; ik heb het in mindere mate dus ook. Ik vind het in ieder geval helemaal niet vreemd!
Zoeb, zo'n band heb je inderdaad met de één meer dan met de ander. Zeker als je voor je broertje eigenlijk als een moeder geweest bent!
Werk ze trouwens; hoe is het met de pijn nu op je werk?
Netje, wat lief, van die mitella
Gelukkeling, ik wens je een heerlijke, snurk- en kastjesloze nacht toe!
Phoehee, rare vraag, maar nu Okkie tandjes begint te krijgen, moet je die dan ook al poetsen? (waar je al niet aan denkt, maar het zit al sinds vanmorgen in mijn hoofd ).
donderdag 17 februari 2011 om 21:03
Ro denkt aan twee minischaapjes
Voor op het grote stuk terrein dat geen tuin is en dat niet voor de hondjes is.
Het wordt inderdaad nog een hele beestenboel, maar dat hebben we altijd al gewild. Bij Ro thuis werden vroeger ook al kippen gehouden, hij weet er dus wel het één en ander vanaf, begreep ik net.
Mijn schoonmoeder mag trouwens morgenochtend naar huis; zodra ze normaal eet trekt haar bloed ook weer bij. Ze heeft medicatie voor haar bloeddruk waar ze bij moét eten; doet ze dat niet, dan is dat niet goed. Maar ik vrees dat ze thuis gewoon weer stopt met eten.
Zoeb, lekker niksen op je werk! Betaald krijgen om er te zijn, da's niet slecht
Voor op het grote stuk terrein dat geen tuin is en dat niet voor de hondjes is.
Het wordt inderdaad nog een hele beestenboel, maar dat hebben we altijd al gewild. Bij Ro thuis werden vroeger ook al kippen gehouden, hij weet er dus wel het één en ander vanaf, begreep ik net.
Mijn schoonmoeder mag trouwens morgenochtend naar huis; zodra ze normaal eet trekt haar bloed ook weer bij. Ze heeft medicatie voor haar bloeddruk waar ze bij moét eten; doet ze dat niet, dan is dat niet goed. Maar ik vrees dat ze thuis gewoon weer stopt met eten.
Zoeb, lekker niksen op je werk! Betaald krijgen om er te zijn, da's niet slecht
donderdag 17 februari 2011 om 21:29
Bo ik zou jou graag een Brahma kado doen! Voor de duidelijkheid, dat is een kip. Het zijn niet de beste leggers, ik zou bv 2 leghennen en 1 brahma doen. Brahma's zijn rustig, lief, tam en aaibaar. Oh en mooi.
Ik heb er 2, een blauwe (grijs maar in de kippelaarij heet dat blauw) en een zwarte. Er zijn ook nog andere kleuren.
Kippen zijn lopende groenbakken, heel praktisch.
Wbt Okkie's tandje, ja dat moet al gepoetst worden! Ik heb al een tandenborstel gekocht.
Bo nu sta je het nog niet toe als je niet lekker bent, je gaat het liefst wat doen. Je bent wel echt een doorzetten, zou dat daardoor komen of zou het al in je karakter zitten?
Luonto als mensen echt bang zijn kan dat natuurlijk, is niet zomaar uit te zetten. Angst voor het onbekende, kanker daar werd lang niet over gesproken. Of nog steeds?
Ik heb er 2, een blauwe (grijs maar in de kippelaarij heet dat blauw) en een zwarte. Er zijn ook nog andere kleuren.
Kippen zijn lopende groenbakken, heel praktisch.
Wbt Okkie's tandje, ja dat moet al gepoetst worden! Ik heb al een tandenborstel gekocht.
Bo nu sta je het nog niet toe als je niet lekker bent, je gaat het liefst wat doen. Je bent wel echt een doorzetten, zou dat daardoor komen of zou het al in je karakter zitten?
Luonto als mensen echt bang zijn kan dat natuurlijk, is niet zomaar uit te zetten. Angst voor het onbekende, kanker daar werd lang niet over gesproken. Of nog steeds?
