Relaties
alle pijlers
Wat moet ik nu doen?
woensdag 23 februari 2011 om 10:17
Allereerst: wat een nare ervaring en alle sterkte gewenst!
Ten tweede: blijf communiceren. Zeg hoe je je voelt, ook al voelt het inmiddels uitgekauwd. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Ik zou het stap voor stap aankijken. Lukt het een keer om tot 9 uur op te blijven en dus lekker een filmpje op de bank te kijken, mooi meegenomen! Dus niet te hoge eisen stellen aan jou (en je partner), maar go with the flow. Ik denk dat als je gaat forceren dat het beter moet dat je alleen maar meer in de stress raakt.
Nu is het natuurlijk makkelijk praten van buitenaf, maar zou zeker niet drastisch het roer om gaan gooien.
Ten tweede: blijf communiceren. Zeg hoe je je voelt, ook al voelt het inmiddels uitgekauwd. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Ik zou het stap voor stap aankijken. Lukt het een keer om tot 9 uur op te blijven en dus lekker een filmpje op de bank te kijken, mooi meegenomen! Dus niet te hoge eisen stellen aan jou (en je partner), maar go with the flow. Ik denk dat als je gaat forceren dat het beter moet dat je alleen maar meer in de stress raakt.
Nu is het natuurlijk makkelijk praten van buitenaf, maar zou zeker niet drastisch het roer om gaan gooien.
woensdag 23 februari 2011 om 10:20
Soundje, eerst een Wat heb jij een verschrikkelijk iets meegemaakt!! Helemaal niet gek natuurlijk, dat je daar nog last van hebt.
Hoe lang wonen jullie nou samen? Ik denk zelf dat je je niet gelijk al te veel zorgen moet maken over je gevoelens (beetje afhankelijk van hoe lang jullie al samen zijn). Het is pas een week zo schrijf je, en je denkt zelf dat het van de sleur komt.
Jullie hebben nog niet de tijd gehad om op een 'normale' manier je gezamenlijk leven vorm te geven. Daar breekt nu de tijd voor aan. Jij voelt je langzaam iets beter (dat hoop ik tenminste voor je) en kunt daar nu ook energie in gaan steken.
Heb je nog hulp van een psycholoog of iets dergelijks? Wat zegt hij/zij?
Ik kan nog wel een heleboel vragen stellen, maar ik laat het hier even bij, anders wordt het zo'n verhaal.
Hoe lang wonen jullie nou samen? Ik denk zelf dat je je niet gelijk al te veel zorgen moet maken over je gevoelens (beetje afhankelijk van hoe lang jullie al samen zijn). Het is pas een week zo schrijf je, en je denkt zelf dat het van de sleur komt.
Jullie hebben nog niet de tijd gehad om op een 'normale' manier je gezamenlijk leven vorm te geven. Daar breekt nu de tijd voor aan. Jij voelt je langzaam iets beter (dat hoop ik tenminste voor je) en kunt daar nu ook energie in gaan steken.
Heb je nog hulp van een psycholoog of iets dergelijks? Wat zegt hij/zij?
Ik kan nog wel een heleboel vragen stellen, maar ik laat het hier even bij, anders wordt het zo'n verhaal.
woensdag 23 februari 2011 om 10:24
Maar de relatie is toch wel goed tussen jullie? Het is begrijpelijk dat je in de war bent door wat je hebt meegemaakt.
Want jeetje, wat erg!!!
Jullie hebben een valse start gehad. Maar ik denk dat je nog niet op moet geven hoor. Ik hoop dat je voor jezelf nog hulp hebt? En anders samen met je vriend?
Want jeetje, wat erg!!!
Jullie hebben een valse start gehad. Maar ik denk dat je nog niet op moet geven hoor. Ik hoop dat je voor jezelf nog hulp hebt? En anders samen met je vriend?
woensdag 23 februari 2011 om 10:49
quote:soundje schreef op 23 februari 2011 @ 10:32:
En misschien is het ook wel een soort schuldgevoel. Hij heeft daar alles opgegeven, komt hierheen, we woonden 3 weken samen en ineens word het 'verknald'. We hadden zulkde leuke dingen in petto en dat voelt nu verstoord.
Alleen mijn gevoel wilt hem niet kwijt, maar ik mis toch iets. Zoals gisteren heb ik voor het eerst sinds 7 maanden weer een volledige werkdag gewerkt, maar dan mis ik even een smsje van 'succes vandaag'. Of als ik thuiskom, hoe het gegaan is, of dat hij trots op mij is.
En vaak na een gesprek zoals gisteravond gaat het een paar dagen goed, en dan komen we weer in die sleur terecht. En die gesprekken hebben we best vaak gehad. Omdat het niet goed ging, en omdt hij weinig in huis deed (ik wou het dan wel doen, maar mn energie is snel op nu).
Ik moet zo weer naar de psycho, dus zal het eens bespreken met dr.
Ik dacht eerlijk gezegd ook dat het een schuldgevoel zou kunnen zijn, maar wou dit nog even niet benoemen.
Vergeet niet dat hij dit niet MOET doen, hij Moet je niet steunen. Hij doet dit UIT ZICHZELF. Waarschijnlijk omdat hij erg veel van je houdt.
En ja,je gaat toch samenwonen met in je hoofd in voor, en tegenspoed. helaas kwam de tegenspoed al heel snel zodat jij nog niet kan weten hoe het samenleven met hem is in voorspoed.
Als je begrijpt wat ik bedoel.
Verder vind ik persoonlijk dat hij ongelovelijk veel voor je doet, door iedere avond voor je klaar te staan. Dan snap ik niet zo goed dat je zijn smsje zo heb gemist. Want je kan het smsje uit jezelf ook versturen/ of s'avonds zeggen tegen hem toch?
Over het huishouden, ik dacht dat jij dat juist uit jezelf steeds deed? Maar toch verlang je dat van hem. Ik kan begrijpen dat hij dat dan ook niet helemaal doorheeft...
Misschien vindt je hem wel te lief? dat ie teveel voor je doet?
Daar kan je ook op uitgekeken raken op den duur.
Ik wil je niet een schuldgevoel aanpraten, echt niet. Ik snap echt dat je in de war bent. en voelt dat je in een sleur zit.
En misschien is het ook wel een soort schuldgevoel. Hij heeft daar alles opgegeven, komt hierheen, we woonden 3 weken samen en ineens word het 'verknald'. We hadden zulkde leuke dingen in petto en dat voelt nu verstoord.
Alleen mijn gevoel wilt hem niet kwijt, maar ik mis toch iets. Zoals gisteren heb ik voor het eerst sinds 7 maanden weer een volledige werkdag gewerkt, maar dan mis ik even een smsje van 'succes vandaag'. Of als ik thuiskom, hoe het gegaan is, of dat hij trots op mij is.
En vaak na een gesprek zoals gisteravond gaat het een paar dagen goed, en dan komen we weer in die sleur terecht. En die gesprekken hebben we best vaak gehad. Omdat het niet goed ging, en omdt hij weinig in huis deed (ik wou het dan wel doen, maar mn energie is snel op nu).
Ik moet zo weer naar de psycho, dus zal het eens bespreken met dr.
Ik dacht eerlijk gezegd ook dat het een schuldgevoel zou kunnen zijn, maar wou dit nog even niet benoemen.
Vergeet niet dat hij dit niet MOET doen, hij Moet je niet steunen. Hij doet dit UIT ZICHZELF. Waarschijnlijk omdat hij erg veel van je houdt.
En ja,je gaat toch samenwonen met in je hoofd in voor, en tegenspoed. helaas kwam de tegenspoed al heel snel zodat jij nog niet kan weten hoe het samenleven met hem is in voorspoed.
Als je begrijpt wat ik bedoel.
Verder vind ik persoonlijk dat hij ongelovelijk veel voor je doet, door iedere avond voor je klaar te staan. Dan snap ik niet zo goed dat je zijn smsje zo heb gemist. Want je kan het smsje uit jezelf ook versturen/ of s'avonds zeggen tegen hem toch?
Over het huishouden, ik dacht dat jij dat juist uit jezelf steeds deed? Maar toch verlang je dat van hem. Ik kan begrijpen dat hij dat dan ook niet helemaal doorheeft...
Misschien vindt je hem wel te lief? dat ie teveel voor je doet?
Daar kan je ook op uitgekeken raken op den duur.
Ik wil je niet een schuldgevoel aanpraten, echt niet. Ik snap echt dat je in de war bent. en voelt dat je in een sleur zit.
woensdag 23 februari 2011 om 11:09
Misschien moet je ophouden met jezelf wijsmaken dat het 'jouw schuld' is. Wat jou is overkomen is NIET jouw schuld! En ik ben de eerste om te zeggen dat iedereen zijn eigen keuzes in gedrag maakt, maar ik kan me voorstellen dat je na zo'n traumatische ervaring nog wel een tijdje als 'niet toerekeningsvatbaar' (niet te letterlijk bedoeld) gezien mag worden.
Ik ben geen psycholoog hoor, maar is het misschien tijd om in jullie te relatie te stoppen met iedere avond bespreken hoe het met jóu gaat? Misschien is het wel tijd om samen te gaan bespreken hoe jullie het je eigenlijk voorstellen, het samenwonen (hebben jullie dat vantevoren trouwens nie tgedaan? Dan kun je daar op teruggrijpen?). Wat jullie allebei graag willen in je relatie, in je gezamenlijk leven, hoe wil je het huishouden doen, je sociale leven inrichten? Weten jullie dat van elkaar? Ga lekker een keer samen uit eten, en een avond over de leuke kanten van deze vragen praten, om dingen op een rij te krijgen.
Ik ben geen psycholoog hoor, maar is het misschien tijd om in jullie te relatie te stoppen met iedere avond bespreken hoe het met jóu gaat? Misschien is het wel tijd om samen te gaan bespreken hoe jullie het je eigenlijk voorstellen, het samenwonen (hebben jullie dat vantevoren trouwens nie tgedaan? Dan kun je daar op teruggrijpen?). Wat jullie allebei graag willen in je relatie, in je gezamenlijk leven, hoe wil je het huishouden doen, je sociale leven inrichten? Weten jullie dat van elkaar? Ga lekker een keer samen uit eten, en een avond over de leuke kanten van deze vragen praten, om dingen op een rij te krijgen.
woensdag 23 februari 2011 om 11:35
Wat klote joh...
Maar ik snap niet helemaal waarom je zegt dat tegenspoed nu jullie leventje bepaalt. Je bent juist weer op de goede weg en omhoog aan het krabbelen!
Misschien zie ik het te simpel, maar is het niet mogelijk om je meer op het positieve te richten, om te kijken en te doen waar je plezier van krijgt, om contacten weer aan te halen, samen met je vriend wat simpel vermaak te hebben, eventueel lekker weekendje weg?
Ik vind hem (zoals je het beschrijft) al erg attent en meelevend overkomen. Zou niet weten wat je aan hem kan vragen om anders/meer te doen. Vandaar dat je de 'oplossing' (denk ik dan) vooral bij jezelf moet zoeken.
Maar ik snap niet helemaal waarom je zegt dat tegenspoed nu jullie leventje bepaalt. Je bent juist weer op de goede weg en omhoog aan het krabbelen!
Misschien zie ik het te simpel, maar is het niet mogelijk om je meer op het positieve te richten, om te kijken en te doen waar je plezier van krijgt, om contacten weer aan te halen, samen met je vriend wat simpel vermaak te hebben, eventueel lekker weekendje weg?
Ik vind hem (zoals je het beschrijft) al erg attent en meelevend overkomen. Zou niet weten wat je aan hem kan vragen om anders/meer te doen. Vandaar dat je de 'oplossing' (denk ik dan) vooral bij jezelf moet zoeken.
woensdag 23 februari 2011 om 12:13
Tegenspoed bepaalt je leven niet, jij bepaalt het door hoe je ermee omgaat.... maar je moet ook niet zo ver gaan in verantwoordelijkheid nemen dat je steeds zegt dat het allemaal jouw schuld is. Schiet je ook helemaal niks mee op.
Spreek duidelijk met je vriend af hoe je de taakverdeling wil hebben in huis en hou desnoods een lijstje bij.
Dat is niet superromantisch maar dat compenseer je hopelijk door je er niet meer zo druk over te hoeven maken. Verder moet je uit je sleur dus plan inderdaad eens een weekend of een weekje weg. (Aangezien je in je eigen huis bent overvallen en je je vriend hebt weggehaald uit zijn omgeving is het misschien ook wel een ideetje om te verhuizen... maar hier heb ik natuurlijk geen therapeutische basis voor)
Spreek duidelijk met je vriend af hoe je de taakverdeling wil hebben in huis en hou desnoods een lijstje bij.
Dat is niet superromantisch maar dat compenseer je hopelijk door je er niet meer zo druk over te hoeven maken. Verder moet je uit je sleur dus plan inderdaad eens een weekend of een weekje weg. (Aangezien je in je eigen huis bent overvallen en je je vriend hebt weggehaald uit zijn omgeving is het misschien ook wel een ideetje om te verhuizen... maar hier heb ik natuurlijk geen therapeutische basis voor)
donderdag 24 februari 2011 om 18:08
Ik maak ook uit de topic uit dat jullie samen ook niets gezelligs doen, misschien moeten jullie samen wat leuke dingen ondernemen een keertje bioscoopje pakken of uit eten of iets? Ik heb er verder geen ervaring mee maar dan word het misschien tussen jullie wat leuker en luchtiger en kom je vanzelf uit de sleur.