Relaties
alle pijlers
Dilemma
donderdag 24 februari 2011 om 18:08
hallo,
Ik zit echt met een groot dilemma.
Mijn vriend en ik zijn nu een halfjaar bij mekaar en het gaat echt goed tussen ons.
( ik ben 19 en hij 24 )
Hij heeft een niveauachterstand maar hij red zich prima en af en toe moet ik eens iets wat vaker zeggen geen probleem verder.
Alleen mijn ouders zijn het er totaal niet mee eens dat ik met hem verder wil en hebben mij echt de keuze gegeven van ja als je het niet stopt dan gaat het tussen ons ook niet goedkomen en moet je je zelf maar zien te redden.
dit is al wel weer wat bijgetrokken maar toch ik vond het zeer lastig om te horen want ik wil niet kiezen tussen ouders en vriend.
Ook de familie weet er van af en veel zeggen dat het mijn eigen keuze is en dat ik er dan 100% voor moet gaan ( Dit wil ik ook zeker doen )
Als ik bij hem ben voel ik mijzelf echt super, ik kan lekker mijzelf zijn. en het is altijd erg gezellig.
Ook zijn ouders en familie snappen er weinig van en zeggen dat ze het zo goed vonden gaan en ons een heel leuk stel vonden.
en dat ze ook nu altijd voor ons klaar zullen staan.
Zelf heb ik ook raad aan mijn vriendinnen gevraagd die zeggen bijna hetzelfde als zijn familie en ouders.
Dit duurt nou al ruim een maand ongeveer.
en krijg nu te horen dat ik verander
maar dat vind ik zelf niet zo vreemd als het niet goed gaat thuis tussen ouders.
zelf probeer ik maar zo veel mogelijk weg te zijn maar hiermee los ik niks op helaas.
Heeft iemand nog goeie raad of een tip voor mij want ik zit er echt mee.
Ik zit echt met een groot dilemma.
Mijn vriend en ik zijn nu een halfjaar bij mekaar en het gaat echt goed tussen ons.
( ik ben 19 en hij 24 )
Hij heeft een niveauachterstand maar hij red zich prima en af en toe moet ik eens iets wat vaker zeggen geen probleem verder.
Alleen mijn ouders zijn het er totaal niet mee eens dat ik met hem verder wil en hebben mij echt de keuze gegeven van ja als je het niet stopt dan gaat het tussen ons ook niet goedkomen en moet je je zelf maar zien te redden.
dit is al wel weer wat bijgetrokken maar toch ik vond het zeer lastig om te horen want ik wil niet kiezen tussen ouders en vriend.
Ook de familie weet er van af en veel zeggen dat het mijn eigen keuze is en dat ik er dan 100% voor moet gaan ( Dit wil ik ook zeker doen )
Als ik bij hem ben voel ik mijzelf echt super, ik kan lekker mijzelf zijn. en het is altijd erg gezellig.
Ook zijn ouders en familie snappen er weinig van en zeggen dat ze het zo goed vonden gaan en ons een heel leuk stel vonden.
en dat ze ook nu altijd voor ons klaar zullen staan.
Zelf heb ik ook raad aan mijn vriendinnen gevraagd die zeggen bijna hetzelfde als zijn familie en ouders.
Dit duurt nou al ruim een maand ongeveer.
en krijg nu te horen dat ik verander
maar dat vind ik zelf niet zo vreemd als het niet goed gaat thuis tussen ouders.
zelf probeer ik maar zo veel mogelijk weg te zijn maar hiermee los ik niks op helaas.
Heeft iemand nog goeie raad of een tip voor mij want ik zit er echt mee.
donderdag 24 februari 2011 om 18:25
Hij loopt een paar jaar achter. vaak merk ik het niet eens hij doet echt goed zijn best. maar soms heeft hij wat hulp nodig in dingen plannen of is hij een beetje inpulsief haha.
nee mijn ouders kennen mijn vriend verder niet goed. hij kwam eerst wel gewoon bij ons op de woensdagavond of op de zaterdag.
maar nu vind hij het ook niet meer leuk om te komen en ik kan hem geen ongelijk geven helaas.
nee mijn ouders kennen mijn vriend verder niet goed. hij kwam eerst wel gewoon bij ons op de woensdagavond of op de zaterdag.
maar nu vind hij het ook niet meer leuk om te komen en ik kan hem geen ongelijk geven helaas.
donderdag 24 februari 2011 om 18:42
Wat is de reden dat je ouders het er niet mee eens zijn?
Ik principe ben je volwassen en moet je gewoon doen waar je jezelf goed bij voelt. Ik ken verder jouw achtergrond niet, maar stel dat je deze vriend verlaat zodat je het contact met je ouder in stand kunt houden, gaan ze bij een volgende relatie dan niet weer zo reageren? Ik denk dat je het beste eens met je ouders kunt gaan praten en bij ze aangeven dat jij volwassen bent en dat zij geen zeggenschap over jouw keuzes hebben en dat het verkeerd is dat ze jou op deze manier een ''keuze'' proberen af te dwingen.
Ik principe ben je volwassen en moet je gewoon doen waar je jezelf goed bij voelt. Ik ken verder jouw achtergrond niet, maar stel dat je deze vriend verlaat zodat je het contact met je ouder in stand kunt houden, gaan ze bij een volgende relatie dan niet weer zo reageren? Ik denk dat je het beste eens met je ouders kunt gaan praten en bij ze aangeven dat jij volwassen bent en dat zij geen zeggenschap over jouw keuzes hebben en dat het verkeerd is dat ze jou op deze manier een ''keuze'' proberen af te dwingen.
donderdag 24 februari 2011 om 18:44
Mijn ouders zeggen dat ik nooit gelukkig met hem kan worden omdat ik hem altijd zou moeten helpen en omdat ik wel eeen normaal niveau heb.
dat hij te inpulsief is met handelen.
Dat ze iemand anders bij mij hadden verwacht.
Ik wil hem echt voor geen goud missen maar zon relatie als ik nu met mijn ouders heb trek ik ook niet echt.
dat hij te inpulsief is met handelen.
Dat ze iemand anders bij mij hadden verwacht.
Ik wil hem echt voor geen goud missen maar zon relatie als ik nu met mijn ouders heb trek ik ook niet echt.
donderdag 24 februari 2011 om 18:55
Ik weet niet of dat een heel groot probleem moet zijn. Werkt je vriend of doet hij een opleiding? Kan hij gewoon werk aan of werkt hij op een sociale werkplaats?
Woont hij op zichzelf of nog bij zijn ouders?
Is het mogelijk om een normaal leven met hem op te bouwen? Kan hij een fulltime baan houden en kunnen jullie samen een toekomst opbouwen met elkaar? (over een paar jaar).
Hoe komt hij aan zijn achterstand? Is het aangeboren? Hoe zit dat met het krijgen van kinderen? Is het iets genetisch waardoor, mocht jij ooit zwanger van hem raken, het kind ook zo'n soort achterstand zou kunnen krijgen?
Ik snap wel dat je ouders zich zorgen maken maar ik kan vanaf hier niet zien hoe jou vriend in het dagelijks leven is.
Woont hij op zichzelf of nog bij zijn ouders?
Is het mogelijk om een normaal leven met hem op te bouwen? Kan hij een fulltime baan houden en kunnen jullie samen een toekomst opbouwen met elkaar? (over een paar jaar).
Hoe komt hij aan zijn achterstand? Is het aangeboren? Hoe zit dat met het krijgen van kinderen? Is het iets genetisch waardoor, mocht jij ooit zwanger van hem raken, het kind ook zo'n soort achterstand zou kunnen krijgen?
Ik snap wel dat je ouders zich zorgen maken maar ik kan vanaf hier niet zien hoe jou vriend in het dagelijks leven is.
donderdag 24 februari 2011 om 19:06
donderdag 24 februari 2011 om 19:10
Moeilijke situatie TO.
En ook moeilijk te beoordelen, omdat wij niet de precieze situatie kennen.
Misschien heb jij gelijk of misschien hebben je ouders wel gelijk.
Impulsief zijn kan veel problemen geven (financieel bijvoorbeeld, maar ook in een relatie: als jullie ruzie krijgen en hij laat zijn woede impulsief zijn gang gaan).
Als je 24 bent en een achterstand hebt, raak je die niet meer kwijt over het algemeen. Dat betekent, dat als jullie kinderen zouden krijgen, je kinderen een papa hebben die niet volwassen is. Dan zul jij de opvoeding alleen moeten doen.
Misschien dat je ouders daar bang voor zijn? Dat je toekomst met hem wel eens erg moeilijk kan gaan worden?
En ook moeilijk te beoordelen, omdat wij niet de precieze situatie kennen.
Misschien heb jij gelijk of misschien hebben je ouders wel gelijk.
Impulsief zijn kan veel problemen geven (financieel bijvoorbeeld, maar ook in een relatie: als jullie ruzie krijgen en hij laat zijn woede impulsief zijn gang gaan).
Als je 24 bent en een achterstand hebt, raak je die niet meer kwijt over het algemeen. Dat betekent, dat als jullie kinderen zouden krijgen, je kinderen een papa hebben die niet volwassen is. Dan zul jij de opvoeding alleen moeten doen.
Misschien dat je ouders daar bang voor zijn? Dat je toekomst met hem wel eens erg moeilijk kan gaan worden?
Occam's razor
donderdag 24 februari 2011 om 19:16
Vicodin stelt goede vragen, daar hoef ik niets aan toe te voegen.
Hou wel in je achterhoofd, dat je ouders dit zo gezegd hebben omdat ze zich zorgen om je maken. Laat het dus niet in een welles-nietes ruzie ontaarden en ga vooral niet express wel met je vriend verder om het ongelijk van je ouders te bewijzen.
Denk heel goed na, want op je 19e een half jaar verkering hebben is niet zo moeilijk, maar een leven met iemand samen opbouwen vereist echt wel wat meer, en dat is waar je ouders zich (misschien wel terecht, dat kunnen wij hier niet beoordelen) zorgen over maken.
Hou wel in je achterhoofd, dat je ouders dit zo gezegd hebben omdat ze zich zorgen om je maken. Laat het dus niet in een welles-nietes ruzie ontaarden en ga vooral niet express wel met je vriend verder om het ongelijk van je ouders te bewijzen.
Denk heel goed na, want op je 19e een half jaar verkering hebben is niet zo moeilijk, maar een leven met iemand samen opbouwen vereist echt wel wat meer, en dat is waar je ouders zich (misschien wel terecht, dat kunnen wij hier niet beoordelen) zorgen over maken.
donderdag 24 februari 2011 om 19:28
weg van thuis van het gezeur elke keer.
mijn vriend heeft gewoon een normale fulltime baan.
ook werkt hij vaak de zaterdagochtend nog even voor wat extra geld.
hij woont nog thuis.
Achterstand was bij de geboorte al zo. alleen als we wel kinderen zouden krijgen hoeven zij het niet te hebben. het kan wel maar dit kan bij iedereen gebeuren.
tuurlijk ik snap het dat mijn ouders bezorgd zijn ik zou het later denk ik zelf ook zijn. maar daardoor ben ik er wel zeker van dat het in de toekomst goed kan komen.
mijn vriend heeft gewoon een normale fulltime baan.
ook werkt hij vaak de zaterdagochtend nog even voor wat extra geld.
hij woont nog thuis.
Achterstand was bij de geboorte al zo. alleen als we wel kinderen zouden krijgen hoeven zij het niet te hebben. het kan wel maar dit kan bij iedereen gebeuren.
tuurlijk ik snap het dat mijn ouders bezorgd zijn ik zou het later denk ik zelf ook zijn. maar daardoor ben ik er wel zeker van dat het in de toekomst goed kan komen.
donderdag 24 februari 2011 om 19:47
Als ik het goed begrijp heeft je vriend een verstandelijke beperking. Je zegt 'niveau achterstand' maar dat verbloemt de boel wel behoorlijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
donderdag 24 februari 2011 om 19:49
donderdag 24 februari 2011 om 19:52
quote:Solveig schreef op 24 februari 2011 @ 19:47:
Als ik het goed begrijp heeft je vriend een verstandelijke beperking. Je zegt 'niveau achterstand' maar dat verbloemt de boel wel behoorlijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
Precies.
Hoe gaat hij om met emotionele/zakelijke ingewikkelde kwesties?
Natuurlijk kunnen er problemen zich voor doen in elke gradatie. Maar wat kan hij aan? Kan hij het relativeren?
Als ik het goed begrijp heeft je vriend een verstandelijke beperking. Je zegt 'niveau achterstand' maar dat verbloemt de boel wel behoorlijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
Precies.
Hoe gaat hij om met emotionele/zakelijke ingewikkelde kwesties?
Natuurlijk kunnen er problemen zich voor doen in elke gradatie. Maar wat kan hij aan? Kan hij het relativeren?
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
donderdag 24 februari 2011 om 19:54
quote:Solveig schreef op 24 februari 2011 @ 19:47:
Als ik het goed begrijp heeft je vriend een verstandelijke beperking. Je zegt 'niveau achterstand' maar dat verbloemt de boel wel behoorlijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
helemaal mee eens!!!! hoe ouder je word hoe groter dit verschil gaat worden.
offtopic:leuke pullip avatar:)
Als ik het goed begrijp heeft je vriend een verstandelijke beperking. Je zegt 'niveau achterstand' maar dat verbloemt de boel wel behoorlijk.
Daarbij, je bent 19, het kan nu leuk zijn, maar het kan over 20 jaar knap vervelend zijn. Jij gaat je ontwikkelen, jij wordt volwassen(er) en hij niet. Dus ik snap dat je ouders zich zorgen maken. Die zorgen lijken mij behoorlijk terecht. Als je ooit kinderen wilt bijvoorbeeld, is hij in staat om iets substantieels bij te dragen aan de opvoeding? Kun je op hem bouwen, dingen aan hem overlaten? Of zul jij de rest van jullie relatie al het denkwerk moeten doen? Alles moeten plannen en alles moeten voorbereiden en zullen alle lastige dingen op jouw schouders komen?
Wat als je nare of ingewikkelde dingen gaat meemaken over een aantal jaren? Kun je dan voldoende bij hem terecht?
Kijk wat verder dan NU, als je serieus bent, w ant nu kan het leuk zijn, maar nu ben jij ook nog maar 19 en merk je sowieso nog niet echt verschil, maar op het moment dat jij 30 bent en hij functioneert nog steeds op een niveau van een kind/puber wat betreft sommige dingen, dan is dat knap vervelend. Dan heb je geen gelijkwaardige partner en dat lijkt mij wel belangrijk.
helemaal mee eens!!!! hoe ouder je word hoe groter dit verschil gaat worden.
offtopic:leuke pullip avatar:)
donderdag 24 februari 2011 om 19:58
donderdag 24 februari 2011 om 20:06
quote:Cici25 schreef op 24 februari 2011 @ 20:02:
Deze jongen heeft een gewone baan waar hij fulltime werkt. Ik ga er hiermee vanuit dat het met die beperking wel enigzins meevalt... Ik vind sommige reacties hier dus best wel overtrokken.
Dat iemand in staat is om elke dag naar een baan te gaan (ik vraag mij wel af wat voor baan) wil niet zeggen dat er niets aan de hand is.
Daarbij hóeft een verstandelijke beperking geen probleem te zijn, het kán alleen een heel groot probleem zijn.
Deze jongen heeft een gewone baan waar hij fulltime werkt. Ik ga er hiermee vanuit dat het met die beperking wel enigzins meevalt... Ik vind sommige reacties hier dus best wel overtrokken.
Dat iemand in staat is om elke dag naar een baan te gaan (ik vraag mij wel af wat voor baan) wil niet zeggen dat er niets aan de hand is.
Daarbij hóeft een verstandelijke beperking geen probleem te zijn, het kán alleen een heel groot probleem zijn.
donderdag 24 februari 2011 om 20:15
quote:Solveig schreef op 24 februari 2011 @ 20:06:
[...]
Dat iemand in staat is om elke dag naar een baan te gaan (ik vraag mij wel af wat voor baan) wil niet zeggen dat er niets aan de hand is.
Daarbij hóeft een verstandelijke beperking geen probleem te zijn, het kán alleen een heel groot probleem zijn.Kan. Maar wij weten niet in hoeverre de vriend van TO beperkt is. Wellicht gaat het in zijn geval om kleine zaken die moeizaam gaan. Dit hoeft zeker geen probleem te vormen. Daarom vind ik bepaalde reacties hier te snel geoordeeld. Daarbij heeft TO zelf geen problemen met de beperking van haar vriend. Het probleem ligt bij haar ouders. En ik snap best dat deze bezorgd zijn, maar iemand laten kiezen gaat erg ver vind ik...
[...]
Dat iemand in staat is om elke dag naar een baan te gaan (ik vraag mij wel af wat voor baan) wil niet zeggen dat er niets aan de hand is.
Daarbij hóeft een verstandelijke beperking geen probleem te zijn, het kán alleen een heel groot probleem zijn.Kan. Maar wij weten niet in hoeverre de vriend van TO beperkt is. Wellicht gaat het in zijn geval om kleine zaken die moeizaam gaan. Dit hoeft zeker geen probleem te vormen. Daarom vind ik bepaalde reacties hier te snel geoordeeld. Daarbij heeft TO zelf geen problemen met de beperking van haar vriend. Het probleem ligt bij haar ouders. En ik snap best dat deze bezorgd zijn, maar iemand laten kiezen gaat erg ver vind ik...
