Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
vrijdag 25 februari 2011 om 14:32
quote:Annemeike schreef op 25 februari 2011 @ 14:22:
Hmmm... klinkt heel simpel, maar is het niet. Als ik zie dat de muur recht op me af komt en het wordt welles/nietes en ik ben zó bang, dan zit ik zo vast dat ik echt niet helder meer kan denken. Ik kan me idioot gedragen (vind ik op dat moment niet) en in de ergste gevallen word ik best wel vijandig.
Ik kan dan niet doen wat ze willen, omdat ik ze niet in vertrouwen kan nemen. Als zij zeggen dat die muur helemaal niet instort en ga maar lekker slapen, want je hebt rust nodig.... dan kan ik dat niet doen, want ik moet die muur in de gaten houden..
Vorige week had ik door dat ik een beetje af aan het glijden was toen jullie zeiden dat ik een signaal af gaf dat dat zo was en ik heb dat aangenomen.
Meestal gaat het proces sneller. Dat komt misschien omdat ik de eerste signalen meestal negeer. Soms helpt dat.
Ik snap dat het niet simpel is.
Maar ik denk dat je, door wat meer op anderen te vertrouwen, misschien wel vaker er eerder bij kunt zijn.
Want wanneer je zo diep in de angst zit (als bij zo'n muur) lukt het niet meer. Dus moet je kijken of je dat soms voor kunt zijn. Soms zal dat lukken, soms niet.
En het is idd heel hard, maar door dat je soort van aan je angst toegeeft en de muur in de gaten moet blijven houden, wordt het ook erger, omdat je dan niet slaapt. Ta-da, daar is de vicieuze cirkel weer...
Hmmm... klinkt heel simpel, maar is het niet. Als ik zie dat de muur recht op me af komt en het wordt welles/nietes en ik ben zó bang, dan zit ik zo vast dat ik echt niet helder meer kan denken. Ik kan me idioot gedragen (vind ik op dat moment niet) en in de ergste gevallen word ik best wel vijandig.
Ik kan dan niet doen wat ze willen, omdat ik ze niet in vertrouwen kan nemen. Als zij zeggen dat die muur helemaal niet instort en ga maar lekker slapen, want je hebt rust nodig.... dan kan ik dat niet doen, want ik moet die muur in de gaten houden..
Vorige week had ik door dat ik een beetje af aan het glijden was toen jullie zeiden dat ik een signaal af gaf dat dat zo was en ik heb dat aangenomen.
Meestal gaat het proces sneller. Dat komt misschien omdat ik de eerste signalen meestal negeer. Soms helpt dat.
Ik snap dat het niet simpel is.
Maar ik denk dat je, door wat meer op anderen te vertrouwen, misschien wel vaker er eerder bij kunt zijn.
Want wanneer je zo diep in de angst zit (als bij zo'n muur) lukt het niet meer. Dus moet je kijken of je dat soms voor kunt zijn. Soms zal dat lukken, soms niet.
En het is idd heel hard, maar door dat je soort van aan je angst toegeeft en de muur in de gaten moet blijven houden, wordt het ook erger, omdat je dan niet slaapt. Ta-da, daar is de vicieuze cirkel weer...
vrijdag 25 februari 2011 om 14:50
Op zich heb ik wel een soort van papier waarop staat wanneer ze mogen ingrijpen. Daar heb ik voor moeten tekenen. Nu heeft dat weinig zin, want ik heb nog steeds een RM en daar hebben ze in principe genoeg aan.
In ieder geval staan er afspraken wat te doen bij welke signalen. Een echt 'code woord' heb ik niet. Misschien is dat wel wat.
Ik ben alleen zo'n trut dat ik op het moment supreme niets van signalen en acties wil weten, omdat ik ze dan niet gepast vind en het er niet mee eens ben, omdat de muur heus recht stond toen we dat plan maakten, maar nu echt, écht in staat te storten.
In ieder geval staan er afspraken wat te doen bij welke signalen. Een echt 'code woord' heb ik niet. Misschien is dat wel wat.
Ik ben alleen zo'n trut dat ik op het moment supreme niets van signalen en acties wil weten, omdat ik ze dan niet gepast vind en het er niet mee eens ben, omdat de muur heus recht stond toen we dat plan maakten, maar nu echt, écht in staat te storten.
vrijdag 25 februari 2011 om 15:09
Slaap lekker!
Ik heb jullie verhalen wel gelezen, maar ik weet er verder niet echt iets nuttigs op te zeggen. Wat ik wil zeggen weet ik ook niet zo goed. Maar ik vind je in ieder geval hartstikke sterk en vind het bewonderenswaardig hoe je met je ziekte omgaat en ook naar jezelf kijkt.
En Janna is inderdaad goed!
15.09
Ik heb jullie verhalen wel gelezen, maar ik weet er verder niet echt iets nuttigs op te zeggen. Wat ik wil zeggen weet ik ook niet zo goed. Maar ik vind je in ieder geval hartstikke sterk en vind het bewonderenswaardig hoe je met je ziekte omgaat en ook naar jezelf kijkt.
En Janna is inderdaad goed!
15.09
vrijdag 25 februari 2011 om 19:40
Wat hebben jullie mooi geschreven. Ik heb er eigenlijk niets aan toe te voegen
Meike, bedankt voor je prachtige kaart!
Je vroeg eerder in dit topic ook nog of ik weer een beetje uit mijn dip ben. Ja, ik ben uit die dip. Wel ben ik tot de conclusie gekomen dat er eigenlijk altijd op de achtergrond een soort van dip aanwezig is. Hoe blij en tevreden ik me soms ook kan voelen. Ergens in mij zit gewoon permanent een gevoel van verdriet en teleurstelling en wanhoop.
Nou ja, ik hoop dat ik het goed duidelijk maak wat ik bedoel. Ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven
Vandaag heb ik trouwens even weer een iets minder dagje. Dan overspoelen bovenstaande gevoelens mij ineens weer zo. Hopelijk morgen weer beter!
Meike, bedankt voor je prachtige kaart!
Je vroeg eerder in dit topic ook nog of ik weer een beetje uit mijn dip ben. Ja, ik ben uit die dip. Wel ben ik tot de conclusie gekomen dat er eigenlijk altijd op de achtergrond een soort van dip aanwezig is. Hoe blij en tevreden ik me soms ook kan voelen. Ergens in mij zit gewoon permanent een gevoel van verdriet en teleurstelling en wanhoop.
Nou ja, ik hoop dat ik het goed duidelijk maak wat ik bedoel. Ik weet niet hoe ik het anders zou moeten omschrijven
Vandaag heb ik trouwens even weer een iets minder dagje. Dan overspoelen bovenstaande gevoelens mij ineens weer zo. Hopelijk morgen weer beter!
vrijdag 25 februari 2011 om 21:47
Veraan, bedoel je dat er altijd een negatief gevoel op de achtergrond aanwezig is? Dat je zelfs als je je echt gelukkig voelt, er toch een stukje negativiteit aan je knaagt (dat dan dat stukje geluk aanvalt)?
Is dat je hele leven al zo of is dat pas op een bepaalde leeftijd gekomen en wil nu niet meer weg gaan?
Is dat je hele leven al zo of is dat pas op een bepaalde leeftijd gekomen en wil nu niet meer weg gaan?
zaterdag 26 februari 2011 om 16:08
Nee, het negatieve gevoel valt niet dat stukje geluk aan. Als ik me gelukkig voel, dan is dat er gewoon. Het kan dan minder worden door aan bepaalde dingen te denken, dus dat doe ik dan ook niet. Of dat probeer ik in ieder geval.
Ik heb wel van kind af aan al, dat ik het gevoel heb dat het niet okee is dat ik er ben, dat er iets mis met mij is. Ik weet wel hoe dit komt, maar dat wil ik niet op het forum schrijven.
Ik kan me nog herinneren dat op de middelbare school (toen was ik 13 of 14) een docent zei: "wat is het leven toch mooi". En dat ik me zóóó aangevallen voelde. Want ik vond het leven niet mooi, ik vond het maar lastig! Nu was het pesten toen ook net begonnen.
En dit gevoel is er vaak, dat ik het leven zo lastig vind. Soms vind ik het ook mooi, ik houd bijv. erg van de wisslelende seizoenen, van de verschillende soorten weersomstandigheden, van zien hoe de natuur steeds weer verandert. Dat maakt me gelukkig.
De wanhoop is de laatste tijd vooral aanwezig. En dat is sinds iets langer dan een jaar erger dan vroeger. Ik ben sinds één à anderhalf jaar een soort van hoop verloren. Eerder had ik nog hoop dat mijn situatie ooit nog beter zou worden, en dat is nu vrijwel weg.
De laatste tijd ben ik erg bezig met, hoe nu verder. De kans is erg klein dat ik ooit nog mijn eigen geld ga verdienen. Ik voel me best wel aan de zijlijn gezet, dat ik niet meer welkom ben in de maatschappij.
Nu ben ik niet gemakkelijk voor werkgevers, ik breng natuulijk wel mijn portie aan angsten mee, waarmee ik moet dealen op een werkplek. Dat snap ik dan ook wel, dat ze niet staan te springen om mij aan te nemen. Maar tóch doet het verrekte veel pijn. Werkgevers willen me wel, zolang ze er maar geen cent voor hoeven betalen (vrijwilligswerk bedoel ik dan dus).
En dan die bindingsangst, dat ik bang ben dat ik nooit een binding aan zal kunnen gaan, een relatie zal kunnen hebben. Terwijl ik wel behoefte heb aan liefde en aanraking. Zowel geven als ontvangen.
Ik zit een beetje in een vacuüm nu. Ik ben erg zoekende naar hoe ik het gevoel kan krijgen dat mijn leven zinvol is, dat ik eindelijk me eens gelukkig ga voelen, zonder dat voortdurend dat "doemgevoel" op de achtergrond aanwezig is.
Ik kan niet meer door zoals ik deed, maar waar ligt mijn toekomst dan? Welke kant wil ik uit? Allemaal vragen waar ik nog niet het antwoord op weet.
Nou ja, even klaaguurtje hoor
Als iemand hier geen zin in heeft, sla het gerust over
Ik heb wel van kind af aan al, dat ik het gevoel heb dat het niet okee is dat ik er ben, dat er iets mis met mij is. Ik weet wel hoe dit komt, maar dat wil ik niet op het forum schrijven.
Ik kan me nog herinneren dat op de middelbare school (toen was ik 13 of 14) een docent zei: "wat is het leven toch mooi". En dat ik me zóóó aangevallen voelde. Want ik vond het leven niet mooi, ik vond het maar lastig! Nu was het pesten toen ook net begonnen.
En dit gevoel is er vaak, dat ik het leven zo lastig vind. Soms vind ik het ook mooi, ik houd bijv. erg van de wisslelende seizoenen, van de verschillende soorten weersomstandigheden, van zien hoe de natuur steeds weer verandert. Dat maakt me gelukkig.
De wanhoop is de laatste tijd vooral aanwezig. En dat is sinds iets langer dan een jaar erger dan vroeger. Ik ben sinds één à anderhalf jaar een soort van hoop verloren. Eerder had ik nog hoop dat mijn situatie ooit nog beter zou worden, en dat is nu vrijwel weg.
De laatste tijd ben ik erg bezig met, hoe nu verder. De kans is erg klein dat ik ooit nog mijn eigen geld ga verdienen. Ik voel me best wel aan de zijlijn gezet, dat ik niet meer welkom ben in de maatschappij.
Nu ben ik niet gemakkelijk voor werkgevers, ik breng natuulijk wel mijn portie aan angsten mee, waarmee ik moet dealen op een werkplek. Dat snap ik dan ook wel, dat ze niet staan te springen om mij aan te nemen. Maar tóch doet het verrekte veel pijn. Werkgevers willen me wel, zolang ze er maar geen cent voor hoeven betalen (vrijwilligswerk bedoel ik dan dus).
En dan die bindingsangst, dat ik bang ben dat ik nooit een binding aan zal kunnen gaan, een relatie zal kunnen hebben. Terwijl ik wel behoefte heb aan liefde en aanraking. Zowel geven als ontvangen.
Ik zit een beetje in een vacuüm nu. Ik ben erg zoekende naar hoe ik het gevoel kan krijgen dat mijn leven zinvol is, dat ik eindelijk me eens gelukkig ga voelen, zonder dat voortdurend dat "doemgevoel" op de achtergrond aanwezig is.
Ik kan niet meer door zoals ik deed, maar waar ligt mijn toekomst dan? Welke kant wil ik uit? Allemaal vragen waar ik nog niet het antwoord op weet.
Nou ja, even klaaguurtje hoor
Als iemand hier geen zin in heeft, sla het gerust over
zaterdag 26 februari 2011 om 23:13
Lieve Veraan, ook al zit ik in een compleet andere situatie, sommige dingen herken ik wel. IK zal misschien ook nooit meer kunnen werken en het is een hele grote aanslag op mijn zelfvertrouwen dat dat het geval is. Vorg jaar stapte ik vol goede moed het UWV binnen om een omscholingstraject te beginnen maar waar het op neer kwam : we zien geen toekomst in je en willen er geen geld in stoppen'
Dat is wel een klap in je gezicht.
Ik merk wel dat ik echt een enorme uitdaging vind in mijn vrijwilligerswerk en dat ik erg nuttig bezig ben met mooie dingen en het geeft mij ook heel veel terug, ik leer ontzettend veel. Er is veel verschillend vrijwilligerswerk te doen. Is wat jij doet wel uitdagend genoeg? Leer je er veel van, vind je het écht nog leuk of is het ook een soort van veilig dat je daar je draai hebt gevonden en dat het goed gaat? Ben je bang om je te verdiepen in andere mogelijkheden of zou je het ook als een uitdaging kunnen zien? Of wil je er écht graag blijven?
Ik denk namelijk dat als je iets doet wat je helemaal super vindt, je beter kan accepteren dat je niet betaalt krijgt.
Bij mij werkt het in ieder geval zo en ik zou het je zó gunnen!!
Dat is wel een klap in je gezicht.
Ik merk wel dat ik echt een enorme uitdaging vind in mijn vrijwilligerswerk en dat ik erg nuttig bezig ben met mooie dingen en het geeft mij ook heel veel terug, ik leer ontzettend veel. Er is veel verschillend vrijwilligerswerk te doen. Is wat jij doet wel uitdagend genoeg? Leer je er veel van, vind je het écht nog leuk of is het ook een soort van veilig dat je daar je draai hebt gevonden en dat het goed gaat? Ben je bang om je te verdiepen in andere mogelijkheden of zou je het ook als een uitdaging kunnen zien? Of wil je er écht graag blijven?
Ik denk namelijk dat als je iets doet wat je helemaal super vindt, je beter kan accepteren dat je niet betaalt krijgt.
Bij mij werkt het in ieder geval zo en ik zou het je zó gunnen!!
zondag 27 februari 2011 om 15:20
Ik denk dat je hier wel iets goeds zegt, Schuddebuikje.
Los van dat ik sowieso moet verwerken dat ik nooit een eerlijk loon voor mijn inspanningen zal krijgen, zijn er op mijn vrijwilligersplek ook dingen aan de hand die niet kloppen (mijns inziens). En die te maken hebben met wie krijgt welke beloning, en wat is dan redelijk wie wat aan werkzaamheden doet?
Ook mis ik bij mijn vrijwilligersplek dat ik concreet resultaat zie.
Misschien zou ik inderdaad eens kunnen gaan uitkijken naar andere vrijwilligerswerk. Wat mij meer voldoening geeft, waar het geven en nemen eerlijker verdeeld is, waarbij ik sneller en duidelijker concreet resultaat zie van mijn inspanningen.
Misschien dat ik meer het uitgangspunt moet nemen van: wat schenkt mij voldoening, dan leidt het eventueel naar betaald werk.
Misschien dat ik dit dan eerst naast mijn huidige vrijwilligerswerk zou kunnen doen. Want wat mij daar houdt, is de fijne sfeer en de leuke mensen. En ook een stukje veiligheid inderdaad, dat ik trots ben dat men in ieder geval ergens tevreden over mij is, en ik er echt bij hoor.
Bedankt voor je input, het zet me wel aan het denken, en dat is altijd goed
Los van dat ik sowieso moet verwerken dat ik nooit een eerlijk loon voor mijn inspanningen zal krijgen, zijn er op mijn vrijwilligersplek ook dingen aan de hand die niet kloppen (mijns inziens). En die te maken hebben met wie krijgt welke beloning, en wat is dan redelijk wie wat aan werkzaamheden doet?
Ook mis ik bij mijn vrijwilligersplek dat ik concreet resultaat zie.
Misschien zou ik inderdaad eens kunnen gaan uitkijken naar andere vrijwilligerswerk. Wat mij meer voldoening geeft, waar het geven en nemen eerlijker verdeeld is, waarbij ik sneller en duidelijker concreet resultaat zie van mijn inspanningen.
Misschien dat ik meer het uitgangspunt moet nemen van: wat schenkt mij voldoening, dan leidt het eventueel naar betaald werk.
Misschien dat ik dit dan eerst naast mijn huidige vrijwilligerswerk zou kunnen doen. Want wat mij daar houdt, is de fijne sfeer en de leuke mensen. En ook een stukje veiligheid inderdaad, dat ik trots ben dat men in ieder geval ergens tevreden over mij is, en ik er echt bij hoor.
Bedankt voor je input, het zet me wel aan het denken, en dat is altijd goed
zondag 27 februari 2011 om 19:15
Veraantje, als ik zo lees wat jij allemaal schrijft, dan klinkt daar veel wanhoop uit en het lijkt alsof je in principe best wel ongelukkig bent. Toch kun je kennelijk ook om bepaalde dingen echt geluk voelen, toch? Is er over het algemeen wel een balans?
Het positieve is dat je je kennelijk wel steeds inzet om de dingen die je in je huidige leven niet leuk vindt te veranderen.
Net zoals dat je nu aan het nadenken bent of je niet aan vrijwilligerswerk kunt gaan beginnen dat je meer uitdaagt. Is dat waar je naar verlangt? Een uitdaging?
Ik denk dat iedereen in het leven wel uitdagingen moet hebben om naartoe te leven. Zelf mis ik dikwijls een uitdaging en daardoor vind ik het leven vaak ook niet zo leuk.
De kunst is om toch een uitdaging, een doel te verzinnen.
Ik denk dat het een goed idee is om eerst je huidige werk aan te houden tijdens het zoeken en tijdens het begin van ander werk. Zeker omdat je je op je huidige werk wel thuis voelt.
Ben wel heel benieuwd welke richting je op wilt wat betreft ander vrijwilligerswerk. Maar dat wil je hier misschien niet schrijven.
Het positieve is dat je je kennelijk wel steeds inzet om de dingen die je in je huidige leven niet leuk vindt te veranderen.
Net zoals dat je nu aan het nadenken bent of je niet aan vrijwilligerswerk kunt gaan beginnen dat je meer uitdaagt. Is dat waar je naar verlangt? Een uitdaging?
Ik denk dat iedereen in het leven wel uitdagingen moet hebben om naartoe te leven. Zelf mis ik dikwijls een uitdaging en daardoor vind ik het leven vaak ook niet zo leuk.
De kunst is om toch een uitdaging, een doel te verzinnen.
Ik denk dat het een goed idee is om eerst je huidige werk aan te houden tijdens het zoeken en tijdens het begin van ander werk. Zeker omdat je je op je huidige werk wel thuis voelt.
Ben wel heel benieuwd welke richting je op wilt wat betreft ander vrijwilligerswerk. Maar dat wil je hier misschien niet schrijven.
maandag 28 februari 2011 om 11:31
Meike, op uitdagingen gebied ben jij toch best goed bezig door als je je goed voelt met het reizen met de bus te oefenen? En een keer naar de stad te willen?
Veraan, een ander vrijwilligers baantje ernaast zou misschien wel hanig zijn, dan hoef je dit ook niet (meteen) op te geven. Is taalcoach misschien iets voor je? Dan help je een buitenlands iemand met de Nederlandse taal, ook door dingen te ondernemen samen.
Veraan, een ander vrijwilligers baantje ernaast zou misschien wel hanig zijn, dan hoef je dit ook niet (meteen) op te geven. Is taalcoach misschien iets voor je? Dan help je een buitenlands iemand met de Nederlandse taal, ook door dingen te ondernemen samen.
maandag 28 februari 2011 om 16:01
quote:schuddebuikje schreef op 28 februari 2011 @ 14:33:
Meike en óf je een doel hebt, hhallloooooooo!
Naar MIJ toe komen in de zomer, do you remember?
Ooooooh ja!!! Dat is wel een hartstikke leuke uitdaging! Hoe kan ik dat nou vergeten, hè?! Weet je wat? Ik pak zo een blocnote en dan ga ik eens even noteren wat ik allemaal wil in dit leven. Nou ja, laat ik beginnen bij wat ik dit eerste half jaar wil.
Denken jullie daar ook weleens goed over na? Over wat je precies wilt?
Nootje schreef net op het tijd-topic wat ze allemaal gedaan heeft vandaag. Die gooide even flink het roer om en dat vind ik ontzettend knap. Het geeft mij een ontzettende stimulans om ook de schouders er onder te zetten en naar iets toe te werken wat ik wil ipv de ene dag aan de andere te rijgen zonder dat er iets verandert.
Dank je wel Nootje!
Nootje is trouwens niet de enige! Ik raak ook zo gemotiveerd als iemand het over haar passie heeft of iets doet om haar leven te veranderen met een positieve instellig
.
Ik vind het geweldig als ik Janna hoor over hoe ze het thuis gezellig maakt met toastjes, kaasjes en prosecco of Jillz en haar Lush!
Buikje kan zo heerlijk ontspannen in bad met kaarsjes en ze praat liefdevol over haar dochter en man. En verheugt zich al heeeel lang op die geweldige keuken!
Frizz heeft mij echt enorm vermaakt met haar reisverslag vanuit Thailand en Green onderneemt ook zoiets stoers!
Snjo houdt van haar werk en is in mijn ogen ontzettend avontuurlijk ingesteld.
Veraantje heeft het moeilijk op het moment, maar tóch wil ze weer een draai aan haar leven geven waar ze zich beter door wil gaan voelen.
Jumps heeft me vaak verbaasd over het vele sporten dat ze steeds deed. Weet niet of ze dat nog steeds doet eigenlijk.
Kip is enorm gemotiveerd bezig aan iets wat haar leven hopelijk ten goede zal veranderen.
En zo kan ik nog vele voorbeelden geven.
Jullie hebben mijn levensvisie zo veranderd en daar ben ik heel blij mee. Voel me gelukkiger.
Dat wilde ik even kwijt....
Meike en óf je een doel hebt, hhallloooooooo!
Naar MIJ toe komen in de zomer, do you remember?
Ooooooh ja!!! Dat is wel een hartstikke leuke uitdaging! Hoe kan ik dat nou vergeten, hè?! Weet je wat? Ik pak zo een blocnote en dan ga ik eens even noteren wat ik allemaal wil in dit leven. Nou ja, laat ik beginnen bij wat ik dit eerste half jaar wil.
Denken jullie daar ook weleens goed over na? Over wat je precies wilt?
Nootje schreef net op het tijd-topic wat ze allemaal gedaan heeft vandaag. Die gooide even flink het roer om en dat vind ik ontzettend knap. Het geeft mij een ontzettende stimulans om ook de schouders er onder te zetten en naar iets toe te werken wat ik wil ipv de ene dag aan de andere te rijgen zonder dat er iets verandert.
Dank je wel Nootje!
Nootje is trouwens niet de enige! Ik raak ook zo gemotiveerd als iemand het over haar passie heeft of iets doet om haar leven te veranderen met een positieve instellig
.
Ik vind het geweldig als ik Janna hoor over hoe ze het thuis gezellig maakt met toastjes, kaasjes en prosecco of Jillz en haar Lush!
Buikje kan zo heerlijk ontspannen in bad met kaarsjes en ze praat liefdevol over haar dochter en man. En verheugt zich al heeeel lang op die geweldige keuken!
Frizz heeft mij echt enorm vermaakt met haar reisverslag vanuit Thailand en Green onderneemt ook zoiets stoers!
Snjo houdt van haar werk en is in mijn ogen ontzettend avontuurlijk ingesteld.
Veraantje heeft het moeilijk op het moment, maar tóch wil ze weer een draai aan haar leven geven waar ze zich beter door wil gaan voelen.
Jumps heeft me vaak verbaasd over het vele sporten dat ze steeds deed. Weet niet of ze dat nog steeds doet eigenlijk.
Kip is enorm gemotiveerd bezig aan iets wat haar leven hopelijk ten goede zal veranderen.
En zo kan ik nog vele voorbeelden geven.
Jullie hebben mijn levensvisie zo veranderd en daar ben ik heel blij mee. Voel me gelukkiger.
Dat wilde ik even kwijt....
