Entertainment
alle pijlers
Hoe is het toch met...?
donderdag 3 maart 2011 om 22:50
Ik was 3 dus ik kan me het niet herinneren, maar kan me voorstellen dat hier elke dag de kranten bol van stonden. Wat die moeder vertelde, dat ze op een gegeven moment ook in de laatjes gingen zoeken naar evt ; onderdelen' van de baby, echt vreselijk.
In de nacht van 23 op 24 oktober 1988 verdwijnt vanaf de kraamafdeling van het Merwedeziekenhuis in Dordrecht de 5 dagen oude baby René. Een schok gaat door de vader en moeder, het ziekenhuis en via lokale krant De Dordtenaar door heel Dordrecht. Al snel gevolgd door de landelijke media. De ontvoering van de baby zal bijna twee weken lang dagelijks het nieuws vasthouden. Feiten, dwaalsporen, pseudo-ontvoerders en valse verdenkingen, het nieuws is er vol van.
Kees Thies, journalist van de Dordtenaar hoort in de ochtend van 24 oktober bij het dagelijkse contact op het politiebureau van de vermissing van de baby. De recherche en het ziekenhuis laten weinig los over de zaak. Hij gaat daarom zelf op onderzoek uit en ontdekt al snel de naam van de baby en wie de ouders zijn. Een tipgever vertelt dat een briefje met een losgeld-eis is gevonden. Een ontvoering dus. Thies en andere journalisten vermoedden dat het dan om een welgestelde familie moest gaan. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. De familie Bos was een heel normaal Dordts gezin.
Er werden in de media allerlei suggesties gedaan over de ontvoering. Relatieproblemen, jaloezie, medische redenen, de moeder van René, Betty Bos, kwam er in de berichtgeving niet altijd even goed van af. Onterecht bleek later.
Een huisarts uit Dordrecht zou later met de oplossing van de zaak komen.
Op 26 oktober 1988 werd bij de burgelijke stand in Dordrecht een pasgeboren jongetje aangegeven. Zijn naam: Nicolaas. De huisarts moest een aantal dagen later de baby een hielprikje geven. Hij kreeg echter argwaan bij het zien van de moeder. Ze stond namelijk bekend als een labiele vrouw, die een zwangerschap veinsde. Ze liep namelijk regelmatig rond met op haar buik gebonden kussens.
De huisarts zat in gewetensnood. Want, als arts ben je gebonden aan het medisch zwijgplicht. Toch heeft hij het geval voorgelegd aan een vertrouwensarts. De vertrouwensarts heeft daarna de politie ingelicht. En het is dus allemaal uitgekomen - en voor de familie Bos goedgekomen.
Nicolaas bleek René te zijn, en na een inval op 8 november werd hij weer herenigd met zijn moeder en vader.
De dader was een vrouw met een sterke kinderwens. Ze speelde dat ze zwanger was en had in haar flat een mooioe kinderkamer ingericht. Op de bewuste avond van de ontvoering, was ze de kraamafdeling van het ziekenhuis opgelopen en had de baby meegenomen die het makkelijkst voor het grijpen lag. Ze stopte René in een draagzak en liep zo het ziekenhuis weer uit.
Voor de politie van Dordrecht was het een unieke zaak. Nog niet eerder had ze te maken gehad kindje dat uit het ziekenhuis gestolen was. Ze had dus geen ervaring en moest alles uitvinden qua procedures. Volgens Teun Stehouwer, destijds politiecommissaris en leider van het onderzoek, was het een droevige zaak. Aan de ene kant twee teneergeslagen, verdrietige, hopeloze ouders en aan de andere kant een vrouw die zo dolgraag een kindje wilde.
René Bos is inmiddels 20 jaar oud en is tot een gelukkige jongeman gegroeid
In de nacht van 23 op 24 oktober 1988 verdwijnt vanaf de kraamafdeling van het Merwedeziekenhuis in Dordrecht de 5 dagen oude baby René. Een schok gaat door de vader en moeder, het ziekenhuis en via lokale krant De Dordtenaar door heel Dordrecht. Al snel gevolgd door de landelijke media. De ontvoering van de baby zal bijna twee weken lang dagelijks het nieuws vasthouden. Feiten, dwaalsporen, pseudo-ontvoerders en valse verdenkingen, het nieuws is er vol van.
Kees Thies, journalist van de Dordtenaar hoort in de ochtend van 24 oktober bij het dagelijkse contact op het politiebureau van de vermissing van de baby. De recherche en het ziekenhuis laten weinig los over de zaak. Hij gaat daarom zelf op onderzoek uit en ontdekt al snel de naam van de baby en wie de ouders zijn. Een tipgever vertelt dat een briefje met een losgeld-eis is gevonden. Een ontvoering dus. Thies en andere journalisten vermoedden dat het dan om een welgestelde familie moest gaan. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. De familie Bos was een heel normaal Dordts gezin.
Er werden in de media allerlei suggesties gedaan over de ontvoering. Relatieproblemen, jaloezie, medische redenen, de moeder van René, Betty Bos, kwam er in de berichtgeving niet altijd even goed van af. Onterecht bleek later.
Een huisarts uit Dordrecht zou later met de oplossing van de zaak komen.
Op 26 oktober 1988 werd bij de burgelijke stand in Dordrecht een pasgeboren jongetje aangegeven. Zijn naam: Nicolaas. De huisarts moest een aantal dagen later de baby een hielprikje geven. Hij kreeg echter argwaan bij het zien van de moeder. Ze stond namelijk bekend als een labiele vrouw, die een zwangerschap veinsde. Ze liep namelijk regelmatig rond met op haar buik gebonden kussens.
De huisarts zat in gewetensnood. Want, als arts ben je gebonden aan het medisch zwijgplicht. Toch heeft hij het geval voorgelegd aan een vertrouwensarts. De vertrouwensarts heeft daarna de politie ingelicht. En het is dus allemaal uitgekomen - en voor de familie Bos goedgekomen.
Nicolaas bleek René te zijn, en na een inval op 8 november werd hij weer herenigd met zijn moeder en vader.
De dader was een vrouw met een sterke kinderwens. Ze speelde dat ze zwanger was en had in haar flat een mooioe kinderkamer ingericht. Op de bewuste avond van de ontvoering, was ze de kraamafdeling van het ziekenhuis opgelopen en had de baby meegenomen die het makkelijkst voor het grijpen lag. Ze stopte René in een draagzak en liep zo het ziekenhuis weer uit.
Voor de politie van Dordrecht was het een unieke zaak. Nog niet eerder had ze te maken gehad kindje dat uit het ziekenhuis gestolen was. Ze had dus geen ervaring en moest alles uitvinden qua procedures. Volgens Teun Stehouwer, destijds politiecommissaris en leider van het onderzoek, was het een droevige zaak. Aan de ene kant twee teneergeslagen, verdrietige, hopeloze ouders en aan de andere kant een vrouw die zo dolgraag een kindje wilde.
René Bos is inmiddels 20 jaar oud en is tot een gelukkige jongeman gegroeid
donderdag 3 maart 2011 om 22:51
Baby rene:
http://www.rijnmond.nl/Pr ... ten_verhalen/aflevering_8
Aanvulling: Borderwalk was me net voor
http://www.rijnmond.nl/Pr ... ten_verhalen/aflevering_8
Aanvulling: Borderwalk was me net voor
donderdag 3 maart 2011 om 23:09
donderdag 3 maart 2011 om 23:39
Haha, ik kijk het programma nu, heel serieus allemaal natuurlijk. Maar het is een programma van de EO en die mensen praten plat Dorts en die vrouw zo tegen die uber Christelijke Bert van Leeuwen: "ik ga niet zo vaak naar de kerk (schaamte in haar stem, haha) maar ik zei meteen "O God" toen René terug was, om God te bedanken". Was gewoon zo aandoenlijk
vrijdag 4 maart 2011 om 00:27
Wat een naaierij is tv soms toch, eerst de interesse wekken met voorstukjes en dan ga je kijken, raffelen ze het item in enkele minuten af.
Naja mevrouw Tokkie is flink afgevallen en n gelukkige oma, toch mooi om even gezien te hebben, al vond ik het veel te kort en daardoor nogal oppervlakkig.
Gemiste kans EO, dit is meer nostalgisch getint sleutelgat kijken dan oprechte interesse in en verdieping van het onderwerp.
Ik zal trouwens ff aan de mod vragen of de topictitel gecorrigeerd kan worden.
Naja mevrouw Tokkie is flink afgevallen en n gelukkige oma, toch mooi om even gezien te hebben, al vond ik het veel te kort en daardoor nogal oppervlakkig.
Gemiste kans EO, dit is meer nostalgisch getint sleutelgat kijken dan oprechte interesse in en verdieping van het onderwerp.
Ik zal trouwens ff aan de mod vragen of de topictitel gecorrigeerd kan worden.
zaterdag 12 maart 2011 om 09:00
Ik vind het juist wel een leuk programma, gewoon informatie en een hoop duidelijkheid, hoeft ook niet uren te duren, was lang zat!
Overigens enorm respect voor de ouders en broer en zus van Milly! Dat je een jaar later al zo mooi kan vertellen over die gebeurtenis. Vooral de ouders lijken veel aan elkaar te hebben terwijl ze het anders verwerken.
Overigens enorm respect voor de ouders en broer en zus van Milly! Dat je een jaar later al zo mooi kan vertellen over die gebeurtenis. Vooral de ouders lijken veel aan elkaar te hebben terwijl ze het anders verwerken.
