Mislukte borstvoeding

Heel herkenbaar. Ik ben heel erg pro-bv. Als het tenminste kán en als het om wat voor reden dan ook niet gaat, ben ik erg pro-fv.



Ik heb 4 kinderen. Bij de oudste 3 heb ik het geprobeerd.

Bij de 4e heb ik er voor gekozen er niet eens meer aan te beginnen en als ik daar dan weer eens over twijfelde, dan was mijn man daar om te zeggen dat het écht het beste was om die stress niet weer aan te gaan. En stress had ik bij de jongste toch wel, want we hebben de eerste 3,5 maand met hem bijna continu in het ziekenhuis gebivakkeerd.



Ik herken het falen vooral van bij de eerste en ook wel na de tweede, maar al minder. De eerste heb ik 8 weken met veel pijn en moeite gevoed. Hij was 9 pond bij de geboorte, na een kleine week woog hij nog maar iets meer dan 7 pond, dus bijvoeden moest sowieso al. Zoontje had echter een tekort tongriempje, dus zowel borst als fles ging niet. Uiteindelijk is hij met 7,5 week geholpen aan dat tongriempje, maar toen was de productie al zover teruggelopen, ondanks kolven, en was ik te uitgeput om het weer op te krikken, dat ik er wel mee moest stoppen.



De tweede had reflux, heeft de eerste paar dagen op sondevoeding gezeten en had een onvoldoende zuigreflex- en techniek, waarvoor ze later ook logopedie heeft gehad. Ze heeft 1 voeding gehad, die door de heftige reflux gedeeltelijk in haar longen terecht kwam waardoor ze er bijna niet meer was geweest. Daarna moest ik over op kolven. Ze heeft toen nog 12 dagen in het ziekenhuis gelegen.

Eerst moest ze 48uur 'alarmvrij' zijn (ze lag aan de monitor omdat haar saturatie steeds daalde) en daarna mocht ik haar pas mee naar huis als ik genoeg kolfde. Ik had namelijk aangegeven bv te willen geven, vastbesloten het nog een keer te proberen en vastbesloten dat het me deze keer wel zou lukken, want hé, de eerste keer ging het mis door een tongriempje, dus alle kans dat het nu wel goed zou komen.

Ik heb dus tot bloedens toe gekolfd, te eigenwijs om te zeggen dat ik toch liever op fv over wilde (wat ik in mijn hart erg graag wilde, want ik voelde de bui al weer hangen) en toen had ik genoeg en mocht ze mee naar huis.



Ik had bij de bevalling heel veel bloed verloren en bleek bloedarmoede te hebben. Eenmaal thuis viel ik steeds flauw en heb man gevraagd de eerst nacht de voeding op zich te nemen. Maar omdat ik aan het eind van mijn latijn was, en ik alleen maar wilde slapen, ben ik niet weer aan de bv begonnen. En mén wat een rust gaf dat. Overigens hebben we nog wel een half jaar getobd met de voeding voor het een beetje normaal ging, door de reflux en haar slechte zuigtechniek. Ik ben dus heel blij dat ik niet nog weken koppig door ben gegaan met bv.



Toch voelde het weer als falen, want mijn moeder, die je toch als rolmodel ziet (tenminste ik wel) had 5 kinderen gevoed.



Ik ga even in een volgend bericht verder, anders wordt het zo'n lap tekst.

Oh en fv had voor mij ook voordelen, nl. meer vrijheid. Ik vond openbaar voeden echt vreselijk, ik heb grote borsten en voeden in de madonnahouding lukte me niet, dus ik moest altijd kussens onder mijn kind leggen zodat ik in de rugbyhouding kon voeden. Ik kon gewoon veel makkelijker weg en dat vond ik ook fijn.

Bij kindje 3 was ik relaxter. Ik zou het proberen, maar als het niet lukt, direct er mee kappen. Ook zij bleek reflux te hebben, verborgen reflux dit keer. Ze bleef maar aan de borst hangen, want melk verzoet de pijn van brandend maagzuur, om dan vervolgens naar 1 minuut drinken weer te stoppen, want dan kwam de melk weer omhoog. Kreeg dus niet genoeg vette achtermelk binnen en omdat haar suikerspiegel al laag was direct na de geboorte, waar we een dag voor in het ziekenhuis moesten blijven, besloot ik per direct over te gaan op de fles. Toen begon het projectielbraken, de verborgen reflux ging over in de standaard reflux, wat ik herkende van dochter dus overgegaan op speciale voeding en het ging als een trein. Heerlijk. Het was direct ook de eerste keer dat ik geen PPD kreeg (bij de eerste twee was vooral de bevalling de trigger, en mijn schildklier werkte niet goed, maar bij de eerste zeker heeft ook de falende bv hier zeker een rol in gespeeld.)



Dat relaxte gevoel van het overgaan van bv naar fv zonder schuldgevoelens bij de 3e, en het feit dat er bij alle 3 de oudste kinderen een medische reden was waarom bv niet lukte, heeft me er toe doen besluiten om bij de 4e er niet aan te beginnen. En al had ik het gewild, man wilde ook heel graag dat ik er niet weer aan begon. Hij had me nooit gedwongen, maar hij was wel heel realistisch hierin.

En achteraf maar goed ook, onze jongste had (ook) dusdanige reflux en luchtwegproblemen dat hij met 3 weken aan de beademing lag en is daarna zoveel ziek geweest, dat hij uiteindelijk 5 maanden volledige sondevoeding heeft gehad, waarvan 3 maanden thuis. Dat gaf al genoeg stress, laat staan als ik met bv was begonnen.



Een heel lang verhaal weer, maar dit is toch een topic om je hart te luchten over falende bv ?

Ik heb een moeder die fluitend bv gaf, een zus die nu haar jongste van ruim 1 nog voed en allemaal succesverhalen om me heen en dat heeft het echt wel lastig gemaakt toe te geven dat het bij ons niet ging. Vooral als je dan (bij de eerste) de opmerking krijgt "ja de eerst weken zijn ook doorbikkelen, dat gaat bij niemand soepeltjes" met andere woorden "als je nog even iets meer doorgezet had was het wel gelukt". (Dat was overigens niet mijn moeder of zus hoor, die dat zei). Dat maakte het faalgevoel alleen maar groter en ik kon me ook niet goed verweren want het was nog maar mijn eerste kindje en wat wist ik nou van bv?

En dan kon ik de kinderen er nog de schuld van geven, laat staan hoe het is als het gewoon niet lukt. Want dat gebeurt gewoon ook vaak genoeg, dat het gewoon niet lukt. Niets om je voor te schamen, maar vaak gaat daar wel even tijd over voor je dat kunt zeggen zonder schuldgevoel.

Ik herken zoveel in je openingspost. Ik had me zo goed voorbereid. bv cursus, al afspraak met de lactatiekundige in de zwangerschap ivm met eerder borstontstekingen zonder ooit zwanger geweest te zijn. Kortom, fv wilde ik absoluut niet.

Maar een hele zware helse bevalling, heel veel bloed verloren met een fluxus, een huilbaby die zijn sleutelbeentje gebroken had (waar we achteraf pas achterkwamen) en een heel zwaar fysiek herstel,(kon de eerste 2 weken mijn bed niet uit) een spruw die naar binnen was geslagen waardoor ik elke voeding zo'n pijn had, medicijnen voor gehad en toen veel gekolfd naast het voeden. Maar met kolven kwam er ondanks de dubbele elektrische Ameda lactoline bijna niets uit. Na 5 weken kon ik alleen nog maar huilen, was er niets over van mijn gewicht en in overleg met de lactatiekundige toen besloten om het om en om te gaan doen. En het af te gaan bouwen. (Heb er ruim 3 weken over gedaan om af te bouwen en toch nog een kleine borstontsteking helaas.) Heb hier zo'n verdriet om gehad! Voelde als falen naar mijn kind toe. Falen van mijn lichaam. Nog steeds als ik er zo over schrijf voel ik het verdriet. Mijn man was ook heel erg pro bv, maar zag mij wegkwijnen en was het eens met het stoppen.

Bij mijn volgende krijg ik een geplande ks, dus heb ik goede hoop dat het dan gewoon goed gaat en het langer kan.

Man heeft me de hele tijd gesteund. Mee naar de lactatiekundige, 's nachts fles geven zodat ik voldoende slaap kreeg, etc. Hij heeft steeds gezegd: jij geeft aan wanneer het klaar is, maar ik grijp wel in als ik het gevoel heb dat het ten kosten gaat van een van jullie. Ben nog steeds zo blij met hem (hij moet er nu iedere ochtend uit om beschuit voor mij te smeren en daarna is ie weer lief voor me als ik het er weer uit heb gegooid)

Zo denk je dat je de enige bent die dit voelt, en zo heb je 16 pagina's vol Calvijn! Zo zie je maar, je bent echt niet alleen



Hoe mijn man er in stond; die vond het prachtig dat ik willens en wetens BV wilde geven, maar gaf later toe hoe machteloos hij zich voelde, als ik weer jankend van de pijn aan het kolven was. Hij wilde niet zeggen dat ik moest stoppen, want hij wist hoe graag ik vol wilde houden.



Na de tweede borstontsteking, waarbij ik halsoverkop naar mijn ouders ben gegaan omdat ik de zorg voor onze zoon niet meer aan kon, heeft hij gevraagd of ik wilde overwegen om te stoppen.



De lieverd, besefte later pas hoe moeilijk het ook voor hem was.

Mijn vriend stond helemaal achter de beslissing om te stoppen met het proberen. Hij was blij dat hij ook aan de slag met het geven van fv. Daar hebben we dus nooit discussie over gehad.

quote:layla1969 schreef op 15 maart 2011 @ 22:05:

Reglisse, wat naar dat het zo moeizaam gaat. Hoe gaat het nu met de normale voeding. Met 1 jaar mag je kindje al met de pot mee-eten (natuurlijk wel rekening houden met allergiën). Ik zou proberen om andere dranken aan te bieden (water/thee/sap) zodat ze toch voldoende vocht binnenkrijgt. Tuitbeker hoeft niet, gewone beker is alleen maar beter (ivm spraakontwikkeling). Misschien kun je proberen om drinken uit een ander soort beker/fles (bijv. met sportdop) te geven.





Eten gaat heel goed, ze eet soms wel 5 boterhammen op een dag. Maar het blijft puzzelen met wat ze wel/niet kan eten. Alleen drinkt ze amper. Ook geen diksap, thee etc, na een paar slokjes is de lol eraf en wordt ze boos. Soms drinkt ze de hele dag niet. Maar ik ga de sportdop proberen, die hebben we nog niet gehad, bedankt!



Excuses voor het offtopic

man heeft er hier eigenlijk nooit echt een mening over gehad. En ik was vrij duidelijk, ik wilde bv geven, dus tegenspreken was er ook niet bij

En behalve dat dochter niet live wilde drinken liep het best goed (anders had ik het ook niet zo lang volgehouden). Al had hij er op een gegeven moment wel de pest in dat we er altijd met zijn 2-en uitgingen (ik kolven, hij de fles geven). Maar daar mocht hij van mij niet over klagen.

Mijn borstvoeding kwam niet op gang, het heeft 6 dagen geduurd voordat ik stuwing kreeg. Ik zie mezelf nog zitten. Kind huilen. En ik maar die borst aanbieden. Maar er kwam niets uit. Er werd me voorgehouden dat er altijd wel wat uitkomt. En dat je dat de eerste paar dagen amper merkt. Ja ja. Ik keek naar mijn kind en zag dat hij honger had. Jeetje wat heb ik gehuild. Dus op dag 2 een pak fv aan de verloskundige gevraagd. En hem dus na iedere borstsessie fv van een lepeltje aangeboden. Daarna viel hij altijd in slaap, dan pas voldaan. Jeetje wat voelde ik me verdrietig dan.



Hij is in 6 dagen ruim een pond afgevallen omdat hij zelfs met die extra lepeltjes fv niet voldoende binnenkreeg. Daarna wat serieuzer gaan bijvoeden. Vrij snel daarna kwam opeens mijn bv op gang.



De eerste 4 weken last gehad van kloven, je ziet nog de littekens lopen. Mijn tepels lagen er voor 3/4 af. Jezus wat een pijn. En toch doorgaan, ongelovelijk waar je dan toch doorheen bijt. Terwijl ik me van te voren had voorgehouden: als het niet gaat dan niet etc. Puntje bij paaltje kon ik het toch niet loslaten. Ik denk ook dat dit ook iets hormonaals is. Je gevoel gaat compleet met je op de loop.



Anyhow, nadat ik het aanleggen wat serieuzer aanliep en mijn borsten de kans gaf te drogen (niet meer met mijn bh inclusief pads slapen), waren de kloven binnen 3 dagen dicht. Daarna 9 maanden gevoed.



Dikke knuffel voor jullie. Iedere moeder hier heeft haar best gedaan. De omstandigheden waren er niet naar, dat was geen keuze maar een feit.

Mijn vriend was ook pro-stoppen Hij had het een en ander gelezen over bv en omdat de gezondheidsvoordelen zo minimaal zijn vond hij het gekkenwerk dat ik er koste wat kost mee door wilde gaan.

En ik vond de vrijheid van fv eigenlijk ook wel fijn...waarom hebben we het daar niet over in dit topic, het ontzettende gemak van fv? Want de bv-vrouwen kunnen zeggen wat ze willen, zij kunnen niet zonder kind of kolf een middag winkelen of een avond met een vriendin uit eten, en zij kunnen niet een hele nacht doorslapen terwijl manlief eruit gaat en de fles geeft. Ik vond fv echt zoveel makkelijker want ik kreeg een stukje van mijn leven terug!

Jeetje, wat is er een hoop bijgeschreven hier!



Hier stond vriend er ook helemaal achter om te stoppen, hij zag mij eraan onderdoor gaan en vond het zelf stiekem ook wel heel erg leuk om de fles te geven. Wel liep ik iedere keer bij de VK en in het ziekenhuis aan tegen de mededeling: Zonde!

En dan ging ik weer huilend naar huis, had ik nou wel de beste beslissing gemaakt, enz.

Nu de hormonen mijn lijf weer een beetje uit zijn, weet ik zeker dat het de juiste beslissing is geweest. Ik was depressief geworden, ik had geen voeding (heb ook nooit stuwingen ofzo gehad en niet echt gelekt na het stoppen).



Wat ik wel heel erg opvallend vond, was dat ik dacht me heel goed voorbereid te hebben door de bv cursus en veel te lezen. Maar eigenlijk wordt daar alleen beschreven hoe het gaat als het goed gaat. Je ziet dan zo'n leuk filmpje van een baby die in dat eerste uur de tepel gaat zoeken enzo.. Tja, en als je die eerste tijd mist wat dan?

Kan me ook herinneren dat het kolven in die cursus pas aan de orde kwam op het moment dat je weer ging werken.

Waarom niet ook een hoofdstukje over als het allemaal niet zo gaat zoals je hoopt, dan heb je juist info nodig.

Als ik jullie verhalen lees moet ik ook wel eens aan mijn moeder denken. Zij kreeg 3 kinderen tussen 1967 en 1974 en toen was de begeleiding bij BV echt belabberd. Bij de eerste 2 is het mislukt (maar als ik hoor van haar waarom, denk ik, ach had er maar een lactatiekundige mee gekeken), bij de derde (ik dus) zei de huisarts; ach mevrouwtje, u bent gewoon niet geschikt. Toen heeft ze medicijnen gekregen tegen stuwing.



En dan zag ik haar soms toch wel pijnlijk kijken, bij mijn zussen en bij mij (wij hebben alledrie BV gegeven). Dat ze dat toch jammer vindt dat het niet is gelukt bij haar.



Ik merk dan toch dat dat soort gevoelens erg lang kunnen spelen; ik hoop dat dat bij jullie niet gebeurd

Toch heb ik ook wel heel goede herinneringen aan de tijd dat ik kolfde. 's nachts met zijn viertjes op het grote bed. Man met Kootje die zijn melk van een lepeltje kreeg en later met een spuitje en ik met Bertha de melkmachine. We hebben vreselijk gelachen en waren (en zijn!) zo verliefd. Midden in de nacht kopjes thee en warme melk, lekkere koekjes, cashewnootjes en gedroogde abrikoosjes.

We hebben er heel wat grappen over gemaakt. Ik had ook geen moeite met het kolven, dat scheelt natuurlijk heel veel. De kraam viel stijl achterover toen ik op op de tweede dag kolven na 1 avond en nacht kolven al bakjes in de koelkast had staan omdat we teveel hadden. Bovendien ken ik weinig schaamte (en na de bevalling was alle schaamte helemaal weg) dus ik kolfde gewoon door met kraam, stagiaire, moeder, schoonmoeder, vader, vriendinnen en weet ik wie allemaal er bij. Was juist handig want dan konden zij op de knop drukken . Man hielp elke nachtvoeding mee en hij klaagde nooit. We gingen gewoon om 19:00 al naar bed. En een enkele keer zelfs al om 18:00

Ik voel me ook voornamelijk trots dat we het zo goed gedaan hebben. En dat we, ondanks dat ik heus wel eens genoeg had en twijfelde of ik door moest zetten, onze grensen bewaakt hebben en gestopt zijn toen het genoeg was. Vanaf het begin af aan heb ik dat gedaan. Ik weet niet hoe het kwam maar ik was juist heel assertief in mijn kraambed en er gebeurde niks dat ik niet wilde.

Ik kan ook helemaal niet zeggen dat het niet lukken van de borstvoeding mijn kraamtijd heeft verpest. Ik heb echt een geweldige kraamtijd gehad en ook de tijd daarna was heel fijn. Die gedachten en gevoelens overheersen ook bij mij. Maar heel soms komt toch een klein schuldgevoel opzetten.

quote:kaetje schreef op 16 maart 2011 @ 08:55:

Ik voel me ook voornamelijk trots dat we het zo goed gedaan hebben. En dat we, ondanks dat ik heus wel eens genoeg had en twijfelde of ik door moest zetten, onze grensen bewaakt hebben en gestopt zijn toen het genoeg was.

Wat een hoop pijn en narigheid is hier te lezen Ik vind het dapper dat veel van jullie bij een volgend kind tóch weer borstvoeding willen proberen, en heel begrijpelijk dat anderen dat niet willen.

En wat een absurd slechte begeleiding hebben sommigen gekregen (hoofdje tegen borst drukken, ongeïnteresseerde houding, lactatiekundigen die niet geschikt zijn voor hun vak).



Hopelijk helpt dit topic jullie om deze nare gevoelens en schuldgevoelens een beetje te verwerken.

quote:mjdh schreef op 15 maart 2011 @ 17:58:

[...]





Hoi,



Nee, een echte goede drinker is het nooit geworden. Hij bleef steeds steken op de 600 cc. Wat heb ik me daar druk om gemaakt. Maar hij groeide goed en deed het geweldig. Het was voor hem blijkbaar genoeg.



Nu drinkt hij volgens de boekjes ook niet genoeg, tussen de 400 en 500 cc per dag. Maar hij plast als een gek. Ik heb een geweldige vrouwelijke huisarts en zij heeft me een paar keer flink geholpen. Dan kwam ik bij haar en vroeg ze wat hij tot nu toe gegeten had. Ik vertelde dan dat hij een bordje pap ophad, en toen zei zij dat het voor hem dan al genoeg was voor die dag.



M.Fijn om te lezen dat jouw zoon het goed doet. Mijn zoontje drinkt ook minder dan volgens de boekjes moet, maar doet het inderdaad ook goed. Groeit goed, plast goed etc. Maar mán wat kun je je daar inderdaad zorgen om maken zeg. Ik probeer het nu steeds meer los te laten en op mijn zoon te vertrouwen.

quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 21:53:

Hoe stonden jullie partners erin?



Mijn vriend was wel erg voor bv, maar heeft hier eigenlijk geen stem in gehad.

Kan me voorstellen dat het voor 'de mannen' ook niet makkelijk is om toe te moeten kijken naar het gevecht dat bv heet



Mijn vriend was net zoals ik zwaar enthousiast over bv geven, maar toen hij zag dat ik niet meer kon heeft hij me uiteindelijk over de streep getrokken door te zeggen dathet goed was om te stoppen. Hij vond het belangrijk dat ik herstelde en ons kind zou ook wel groot worden met fv.



Dit sterkt mij ook wel in de wens om het bij de tweede weer te proberen, ik weet dat hij me steunt en helpt om het te laten lukken, maar mocht het niet gaan staat hij er ook achter.

Pfff... wat een verhalen... Hier nog één.



Bij Dochter was al duidelijk dat ik borstvoeding ging geven. Info avond gevolgd, goed voorbereid. De bevalling was een uitputtingsslag. Een inleiding van vijf dagen die eindigde in een spoedkeizersnede. Ik zag mijn dochter pas 2,5 uur nadat ze geboren was. Zij bleef op de High care afdeling en ik ging naar de kraamafdeling. De volgende ochtend werd ik wakker en stond er een flesje op mijn nachtkastje. Het eerste flesje van mijn dochter melde de verpleegkundige trots. Toen drong het pas tot mij door... Flesje??? De vier dagen daarna ging ik trouw elke paar uur naar mijn dochter voor de borstvoeding. Maar ze hapte voor geen meter. Begeleiding kreeg ik niet en na tien minuten proberen stond er een verpleegkundige naast me met een flesje. Ik ben wel gelijk gaan kolven met een dubbelzijdige kolf op de kraamafdeling. Na vijf dagen waren we thuis, maar liep het nog steeds niet. Mijn dochter was heel rustig, behalve als ze aan de borst 'moest'. Dan krijste ze alles bij elkaar. Uiteindelijk ben ik fulltime gaan kolven omdat ik niet van mijn dochter kon genieten op die manier. Het voeden werd iets negatiefs. Maar ook met kolven ging het niet makkelijk. Ik was minimaal drie kwartier per keer bezig, waarvan twee keer 's nachts (terwijlj dochter al lekker doorsliep) en dan nog had ik nooit genoeg. Na drie maanden ben ik ermee gestopt. Ik heb er veel verdriet van gehad omdat ik altijd gedacht heb dat het wel had kunnen lukken als de begeleiding helemaal in het begin beter was geweest.



Zwanger van de tweede was ik vol goede moed. Deze keer zou het gaan lukken! Maar ik heb daarbij wel een grens voor mezelf gesteld. Dit keer was mijn prioriteit om vooral van mijn baby te genieten en veel te knuffelen. Dat schoot er bij Dochter echt bij in omdat ik alleen maar bezig was met voeden en kolven. Zoon werd geboren met een natuurlijke bevalling en hapte gelijk supergoed aan!!! Het leek de eerste paar dagen echt goed te gaan. Hij kwam zelf voor een voeding, hapte goed aan, dronk een half uur en viel dan tevreden in slaap. En ik genoot van de borstvoeding! De eerste dagen viel hij natuurlijk af. Toen stabiliseerde dat een beetje, maar daarna begon hij weer af te vallen, tot wel 100 gram per dag! Ik heb er gelijk een lactatiekundige bij gehaald en ben tusendoor gaan kolven. De LK constateerde dat Zoon inderdaad goed aanhapte, dat ik wel melk had (want dat kwam er met kolven uit). Het probleem was alleen dat na mijn toeschietreflex de melk niet bleef stroomde. Zoon begon te zuigen, toeschietreflex, hij slikte drie keer en moest dan weer een toeschietreflex opwekken enz. Dit was ook heel duidelijk te zien met kolven, de melk bleef niet stromen, maar kwam met tussenpozen. Zoon moest dus teveel moeite doen voor de melk om ervan te kunnen groeien. Dat hij goed sliep tussen de voedingen was niet zo gek, hij was uitgeput! Hierna heb ik het nog met Syntocinon neusspray geprobeerd, en dat ging even iets beter. Uiteindelijk ben ik na 10 dagen gestopt omdat er geen verbetering in zat. De beslissing heb ik puur rationeel genomen, maar ik stond er wel achter. Achteraf had ik hetzelfde probleem bij dochter, daar ging het kolven net zo moeizaam.



En toch, als er hier ooit een derde zou komen.... Zou ik het gewoon weer proberen!

* Dit keer was mijn prioriteit om vooral van mijn baby te genieten en veel te knuffelen. Dat schoot er bij Dochter echt bij in omdat ik alleen maar bezig was met voeden en kolven *



Oh, dit is zo herkenbaar TessTan, dat gevoel heeft mijn hele kraamtijd verpest. Ik kwam er na 2 weken achter dat ik door al die voedingsstress niet echt bewust met mijn kind geknuffeld had, dat voeden overschaduwde alles.



Ik wil het ook bij een eventuele tweede (moet er nog even niet aan denken!) wel weer gaan proberen, gewoon omdat het kan! Alhoewel ik wel heel veel voordelen van de FV ben gaan zien. Maar ik ben wel een beetje bang naar een soort van schuldgevoel naar zoon toe, omdat een eventueel broertje of zusje wel het 'beste' krijgt ofzo.

Wow, wat een verhalen, en wat een herkenning! Ik heb even niet de behoefte om mijn hele verhaal op te schrijven, maar ik wilde wel even laten weten dat ik het fijn vind om te lezen dat ik niet de enige ben. Had nooit kunnen bedenken hoe moeilijk het was om de keuze te maken om te stoppen - van tevoren stond ik er heel nuchter in: gaat het niet, dan gaat het niet. Maar als dat moment dan daar is, dan blijf je toch die grens oprekken, daar heb ik me achteraf echt over verbaasd.



Ik voel me gelukkig niet schuldig, dat heb ik ook nooit echt gedaan. Maar het gevoel 'had ik niet dit of dat nog kunnen proberen?', dat heeft nog best een poos af en toe de kop opgedoken. Nu niet meer.



Bij een tweede wil ik het ook weer proberen, maar ik wil dan heel snel (misschien al voor de bevalling) een lactatiekundige inschakelen. En als het weer zo'n pijnlijke ellende wordt (ik had enorme kloven), dan denk ik dat ik een paar weken ga kolven, en daarna weer overstap op de fles. Want ik moet, net als MissDM, zeggen dat ik daar ook wel veel voordelen van zie.

Wat ontzettend naar voor je dat je het nog geen plek hebt kunnen geven Calvijn. Ik hoop dat dit topic een steun in de rug zal zijn. Heb lang niet alles gelezen maar ik geloof wel dat velen je ervaringen herkennen.



Zelf heb ik ook geen borstvoeding kunnen geven maar ik heb me er geen moment schuldig over gevoeld. Wat niet kan dat kan niet, is altijd mijn instelling geweest. Ik heb twee fantastische kinderen en misschien heb ik ze wel enorm tekort gedaan door ze met de fles te voeden en niet met de borst, maar ik heb dat gevoel absoluut niet. Ik heb tevreden kinderen en de band tussen ons is goed.

quote:reglisse schreef op 15 maart 2011 @ 22:22:

[...]





Eten gaat heel goed, ze eet soms wel 5 boterhammen op een dag. Maar het blijft puzzelen met wat ze wel/niet kan eten. Alleen drinkt ze amper. Ook geen diksap, thee etc, na een paar slokjes is de lol eraf en wordt ze boos. Soms drinkt ze de hele dag niet. Maar ik ga de sportdop proberen, die hebben we nog niet gehad, bedankt!



Excuses voor het offtopic





Mijn zoontje drinkt ook heel weinig. Altijd al gedaan. We hebben nu pakjes drinken gekocht met een rietje en dat gaat aardig. Ben altijd de hele dag met hem bezig om hem te laten drinken...



Calvijn Wat een mooi topic is dit zeg...



M.

Overigens was (is) mijn man mijn absolute held. Hij heeft me al die maanden gesteund, geholpen, stond achter alle beslissingen en toen zoon er was ging hij er s'nachts uit om hem te verschonen en te voeden.



Ik heb een super gezin!



M.