Wat te doen nu?

Mijn vriend heeft weer een periode waarin hij constant kwaad tegen mij doet en mij vervolgens dan negeert alsof ik degene ben met de grootste fout. Hij kan alleen het negatieve zien in mij en wijst me alleen ook daarop, dat helpt nogal als je zelf gefrustreerd bent om het feit dat je elke keer een afwijzing krijgt bij een bedrijf. Ik ben nu sinds begin dit jaar weer werkloos, nadat ze mij bij het bedrijf hebben buiten gegooid omdat ik zogenaamd 'niet voldoe'. Daar komt nog eens bij dat we aan het bouwen zijn en het financieel dus ook in een diepte punt zit.



Maar buiten het financiele en geen werk hebben, is dit al de 3de keer dat hij zo doet. Hij is nooit een persoon geweest die graag praat, tenzij het over zijn interesses gaat, want de mijne wil hij niet eens horen omdat het hem niet interesseerd. Hij vind zelf dat hij lief genoeg is geweest, maar zelf heb ik dat nooit gemerkt. Hij laat maar bar weinig merken dat hij gek is op mij, laat staan dat hij uit zichzelf een kus of knuffel komt geven. Natuurlijk maakt dit mij kapot van binnen, ik ben qua emoties en gevoelens heel erg gevoelig en zoals nu voel ik ook dat er iets aan de hand is.



De laatste keer wist ik dat hij met andere vrouwen aan het chatten was, nu maakt het me geen zak uit of hij met iemand chat of niet, maar dan begint hij kei afstandelijk te worden en reageert dan kwaad op alles wat ik zeg, vraag of doe. Ik heb toen met hem geprobeerd te praten, dat natuurlijk zoals gewoonlijk in een ruzie is uitgelopen en ik gewoon kwaad gezegd heb wat ik ervan vind en hoe ik me toen voelde toen hij zoveel met andere vrouwen aan het chatten was en waarom hij er toen over loog. Ik wil eerlijkheid in een relatie en niet dat mijn partner begint te liegen. Uiteindelijk kwam hij na een paar dagen over de brug om te zeggen dat ik gelijk had en dat hij eerlijk had moeten zijn. Dat chatten is toen een hele tijd opgehouden.



De eerste keer toen dit begon, was ik totaal verrast. Ik had niet gedacht dat hij zo een persoon was. Maar toen ging het niet over het chatten met andere vrouwen, want dat deed hij toen niet. Het ging toen over porno kijken. Het interesseerd me niet of hij dat graag doet of niet, moet eerlijk bekennen dat ik dat vroeger ook veel gedaan heb. Maar hij ging er toen echt over liegen en zei dat hij dat niet deed, terwijl zijn laptop vol stond met filmpjes en foto's (en nee ik controleer hem niet op zijn laptop, ben daar achter gekomen omdat ik van hem zijn virus probleem moest oplossen want ik ben degene die alles weet van computers en hij is zowat een leek). Heb hem toen ernaar gevraagd en natuurlijk is dat in ruzie geeindigt, ik heb het toen een paar dagen laten rusten ondanks de rotgevoelens die ik had (weet je wel van 'ben ik nog wel goed genoeg?' of 'is dat de reden waarom hij niet graag sex heeft met mij?' enz enz.) Na die paar dagen heb ik er over gepraat met hem, hij vond het 'normaal' wat hij deed, porno kijken boven zijn vriendin zetten dus, ik zei dat porno kijken dan misschien iets is dat iedereen doet maar dat dat belangrijker was dan zijn vriendin kon ik niet begrijpen. Toen heb ik hem gezegd dat hij gerust zoveel porno mocht kijken als hij wilde als dat iets was waar hij zich dan beter bij voelde dan vrijen met zijn vriendin en heb hem toen met rust gelaten. Sinds die dag heeft hij beseft wat hij aan het doen was en leek het ineens een stuk beter te gaan. Hij heeft iig niet meer veel porno op zijn laptop staan en kijken doet hij ook niet meer veel denk ik, maar ons sexleven is sinds die tijd wel echt hard achteruit gegaan.



Nu is het weer zover, de carnaval is ook geweest.. Ik hou van carnaval en hij niet, maar dat neemt niet weg dat ik dan geen carnaval mag vieren. Ook helpt het niet als zijn moeder zich met alles zit te bemoeien, want dat is iets dat ze graag doet. Hij heeft mij altijd beschermt tegenover zijn eigen moeder, iets wat veel mannen niet doen denk ik. Ik kan wel geloven dat hij stress heeft omtrent financieel gebied, huis aan het bouwen, ik geen werk hebben. Maar dat neemt nog niet weg dat hij mij dan ook moet afstoten, want zo voel ik dat nu. Ook zit hij weer met andere vrouwen te chatten op facebook en meldt zich elke keer weer af (wat hij normaal nooit doet) bang dat ik hem controleer. Ik heb hem nooit gecontroleerd, ben er elke keer achter gekomen nadat ik van hem iets op zijn laptop moest oplossen. Dit keer ben ik erachter gekomen omdat hij lekker naast me op de bank zat met zijn laptop op schoot voluit te chatten en ik lekker kon mee genieten. Ik kreeg het gevoel dat hij het voor expres deed.



Ik ben nu al 2 maanden bezig om werk te vinden, want mij ongewild van binnen depressief aan het maken is. Buiten dat werkzoeken doe ik dus gamen (ik speel een MMO spel al voor 6 jaar nu), lezen en fanfictions schrijven. Dit zijn dingen die mij afleiden waardoor ik dus niet ga piekeren. Ik wil graag met hem hierover praten, maar elke keer als ik iets probeer wordt hij kwaad en maakt dan opmerkingen die mij best wel pijn doen. Het is zelfs al zover dat elke keer als hij weg moet er ruzie is en elke keer als hij naar bed gaat er ook ruzie is, ik wil dit graag oplossen maar weet niet hoe. Het lijkt wel erger als de andere keren en momenteel heb ik het gevoel dat hij me liever kwijt is dan rijk. Hij zegt ook dan dat ik maar een ander moet zoeken als hij niet zo mag reageren. Maar hij reageerd altijd kwaad en ik weet niet hoe het komt en ik wil geen ander zoeken want ik weet hoe is als je ondekt dat je partner vreemd gaat en hij heeft dat zelf ook al een paar keer meegemaakt. Ik wil gewoon graag dat alles weer normaal wordt en niet constant ruzie. Ook vind ik het niet fijn als ik constant negatieve commentaar en opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd krijg. Ik voel mezelf momenteel erg ongelukkig omdat ik a) geen werk heb en b) een vriend heb die me totaal niet steunt. Wat moet ik doen? Ik hou wel van hem, maar ik weet niet of hij van mij houdt.

quote:Jaja007 schreef op 16 maart 2011 @ 14:06:

[...]





Uit jouw berichten kan ik niet opmaken dat hij zijn best doet om een oplossing te vinden, anders hadden jullie wel goede en gelijkwaardige gesprekken gehad.

Hij laat heel duidelijk zien dat hij met andere vrouwen aan het chatten is, o.a.

Dat hij jou beschermt tegen zijn moeder zegt nog niet zoveel. Misschien deed hij dat met zijn ex.



Dit is een "dood paard" en op een gegeven moment is jouw energie op.

Steek je energie maar in het vinden van een andere baan en woonruimte, want dit gaat je echt opbreken op den duur.

Sterkte.Dat ben ik al aan het plannen. Ik wil niet terug naar mijn ouders, hoe lief en begrijpelijk zij ook zijn, ik wil op mezelf zijn. Maar ik moet eerst wel een baan hebben voordat ik me een appartement kan veroorloven. En die opleiding die ik wil volgen die gaat er komen ook.

Ja heb ik ook aan zitten denken om dat te gaan doen.



Nu weet ik alleen niet hoe ik dat aan mijn ouders ga vertellen. Ik wil niet onverwachts op hun stoep staan. Heb nu de hele dag zitten tobben in hoe ik het hun ga vertellen.. meeeeh..

Juist ja.. Vele van jullie berichten zijn een eye-opener tbh.. Al zat ik er wel al lang over te denken al om dit te gaan doen.. Heb gewoon steun nodig en meningen van andere die psies het zo voelen zoals ik dat doe.



Maar is nog een hele hoop geregel, natuurlijk moet ik wel eerst bij mijn ouders weer terecht kunnen.



Heb hem vandaag al zoveel mogelijk genegeerd (hiephoi zou je zeggen), maar dan vind hij het ineens leuk om aandacht aan me te besteden? Bah, tis eigelijk wel een loser als je nagaat ><

Ik weet niet wat er bij hem is geconstanteerd en ik denk ook niet dat hij zich ooit heeft laten onderzoeken. Hij denkt dat hij een echte man is *hum hum*. Misschien heb je gelijk, maar het interesseerd mij niet meer.



Heb mijn moeder gemailed gehad en die heeft terug gemaild. Aan de ene kant vind ze het niet echt een geweldig idee dat ik terug kom, ivm kostenpost (maar ben bereid wat van mijn geld af te staan) en het gezever tussen broer en zus (mijn broer woont nog thuis en die vind het leuk om meeste van de tijd ruzie te zoeken). Maar aangezien ik die opleiding wil doen, ben ik toch meeste van huis.

Maar als het niet anders kan wil ze mij wel opvangen..



Dat moest ik er nog aan toevoegen.

quote:SexNJaZz schreef op 16 maart 2011 @ 22:37:

Dat is goed om te horen, hoewel ik begrijp dat het geen halleluja situatie is om weer thuis te (moeten) gaan wonen, is het wel fijn dat je ergens terecht kunt.

Is het anders een idee om parttime te werken / cq studeren en de rest met toeslagen etc. te bekostigen zodat je iig zsm op jezelf kunt gaan weer?



Trouwens, de campings gaan binnenkort weer open, er zijn altijd veel mensen die graag een vaste bewoner in hun stacaravan willen als zij daar zelf (bijna) nooit zijn, misschien is dat een tijdelijke optie voor de komende zomer?Hmmm ik weet zo niet in het zuiden van belgisch limburg waar er campings zijn enz enz.. En part time werken en studeren klinkt heel interessant, maar hier in belgie kan ik een opleiding volgen via de VDAB (zoiets als het CWI) en die opleiding is gratis, maar staat wel aangeschreven dat je werkloos moet zijn.

quote:annemariedejong schreef op 17 maart 2011 @ 00:01:

Huntje, heel goed dat je je moeder hebt gemaild. De enige waar je nu aan moet denken is aan JEZELF. Fijn dat je een tijdje bij je ouders terecht kan. Je hebt al te veel geaccepteerd van hem... kies voor jezelf meis. Denk je dat je genoeg wilskracht hebt om de stap zetten? Of zijn er nog dingen die je tegenhouden?



Ik heb al heel vaak meegemaakt op het gebied van relaties, vooral als het gaat om 'slechte'. Die wilskracht bouw ik op door aan mezelf te denken en te bedenken dat ik wel beter af ben zonder hem en dat ik ooit wel iemand zal tegenkomen die mij wel waardeert.



Ik zit alleen met het feit dat ik ook op de hypotheek voor het huis staat, dus ik weet niet hoe ik dat verder moet afhandelen.

Ik heb eens gekeken daarvoor. Hij kan mijn naam weg laten schrappen bij de notaris, zodat die kan kijken of hij de hypotheek alleen kan betalen (wat me wel lijkt, want hypotheek is 120.000 euro en hij verdient 1700 euro in de maand). Ik heb nog geen rooie cent uitgegeven aan die bouw en als ik er dan toch niet ga wonen, waarom zou ik dan wel een cent eraan uitgeven? Volgens mij moet dat niet moeilijk zijn.

Ben vandaag bij mijn ouders geweest en alles verteld. Ze zijn het er mee eens dat dit niet verder kan, dat ik voor mijzelf moet kiezen en de dingen moet doen die ik graag wil en niet alles wegsmijten voor hem. Mijn ma heeft wel gezegd dat ik eerst alles na moet vragen hoe ik het beste alles kan regelen en of ik mijn uitkering kan behouden (er is altijd wel een verschil tussen wallonie en vlaanderen ><) enz enz. Als ik dat allemaal op orde krijg ben ik welkom.

inderdaad.. wat betreft mijn broer, hij is altijd degene die als eerste start.. maar ja.. hopelijk ben ik daar maar voor max een half jaar.

Zo, mijn ziekenfonds is geregeld denk ik. Tenminste een adresverandering doorgegeven en het was geen probleem om toch bij het kantoor in Limburg te blijven.



Mijn uitkering regeling is ook bijna rond, ik heb informatie gevraagd en moet alleen een verhuis opmaken bij het kantoor in limburg (waar ze toch mijn dossier zullen blijven opvolgen) en dan naar Luik gaan om zo via daar de uitkering verder te blijven krijgen. (jemig wat een gedoe allemaal, vraag me al mijn hele leven af waarom ze het gewoon niet simpeler kunnen maken in belgie ><). Het volgen van de opleiding in de vlaanders, terwijl ik dan in wallonie ga wonen, was ook geen probleem (dat is vet cool, want zo weet ik tenminste dat ik de opleiding kan doen yay).



Wel mijn auto enz, hoef ik niet te regelen want dat staat op mijn ouders adres en mijn domicile ook (nee ik sta nie officieel ingeschreven bij mijn vriend en we zijn dan ook niet wettelijk samenwonend, dat maakt het allemaal een heel stuk makkelijker. Zeker met de spullen ^^).

ja, maandag ga ik met mijn vader die dingen in wallonie regelen dan.. En dan ga ik dozen halen bij mijn ouders thuis en begin ik met inpakken.



Heb vandaag min of meer kunnen praten met hem, leek erop dat hij bijna in tranen uit ging barsten (dat had ik nu ook weer niet verwacht). Maar heb hem gezegd dat ik deze situatie niet meer aan kan en dat ik dingen wil doen die ik graag wil doen. Ik heb aan hem gevraagd of hij over de relatie enz twijfelde en hij zei dat hij idd over alles twijfelde, dus ook over de relatie. Dat was genoeg voor mij om te horen, dit is voor hem ook goed dat ik hier weg ga (misschien komt het dan ooit nog wel goed met hem, maar iig niet samen met mij).



Als wonderbaarlijk genoeg heeft hij de rest van de dag best normaal tegen mij gedaan en ook zelfs de eerste keer sinds maanden weer gelachen. Ben er alleen nog meer van overtuigd geraakt dat dit beter is voor niet alleen mij maar ook hem. Voor een rare reden doet dit goed naar mijn gevoelens toe (geen liefde gevoelens voor hem , want die zijn pleite) en ik denk zelfs bij hem ook. Heb hem verteld dat ik uiterlijk eind van de maand hier weg ben, maar denk dat ik wel eerder weg ben imo. Zo kan ik tenminste op mijn gemak mijn spullen uitzoeken.