Psyche
alle pijlers
puber met psychische problemen
maandag 14 maart 2011 om 23:48
Wie herkent dit? Mijn zoon van 17 heeft sinds de kerst ineens last van een soort paniekstoornis die steeds erger wordt. Het begon met lichamelijke klachten als klamme handen, niet in een auto durven, hartkloppingen, moeilijk ademen, duizelig. Al snel kwamen de dwanggedachten die hij niet uit zijn hoofd kon krijgen.
Omdat zijn vader (mijn ex) een manisch depressieve stoornis heeft, ook met dwanggedachten, ben ik gelijk hulp gaan zoeken. Na een 1ste lijns hulpverlening is hij nu doorgestuurd naar een 2de lijns. Hij heeft net een aantal onderzoeken gehad, een intelligentie-, psychologisch en morgen een psychiatrisch onderzoek. Ondertussen zijn de klachten verergerd en heeft hij het gevoel nergens meer thuis te horen. Hij voelt zich niet fijn in zijn vel, voelt zich niet thuis in zijn eigen huis, heeft niet meer het gevoel dat ik zijn moeder ben. Heeft vreemde gedachten over Afrika. Zoals dat hij daar morgenochtend ineens wakker wordt. Hij heeft het gevoel dat hij zo de aarde in kan zakken en vraagt zelfs of dat allemaal kan. Volgende week zullen we wel de uitslagen van de onderzoeken krijgen en zullen we te horen krijgen wat er aan de hand is en hoe de behandeling gaat worden.
Mijn zoon heeft een aantal dingen waarschijnlijk niet goed verwerkt. We hebben een heftige scheiding achter de rug, plus natuurlijk de stoornis van zijn vader. Er zit een stuk erfelijkheid in waarschijnlijk en dat samen met zijn karakter en de emotionele impact van alles heeft ervoor gezorgd dat hij een soort van wegvlucht van de emoties en de werkelijkheid. Hij is eigenlijk de connectie met zijn lichaam en emoties kwijt. En bij een stressvolle periode kun je een psychische ziekte triggeren, omdat ieder mens zijn zwakke plek heeft. Ik denk dat er een zware weg voor hem en voor ons ligt en ik hoop dat we er goed uit komen. Wie heeft dit ook meegemaakt of zit er middenin? Ik zou graag ervaringen van lotgenoten willen horen.
Omdat zijn vader (mijn ex) een manisch depressieve stoornis heeft, ook met dwanggedachten, ben ik gelijk hulp gaan zoeken. Na een 1ste lijns hulpverlening is hij nu doorgestuurd naar een 2de lijns. Hij heeft net een aantal onderzoeken gehad, een intelligentie-, psychologisch en morgen een psychiatrisch onderzoek. Ondertussen zijn de klachten verergerd en heeft hij het gevoel nergens meer thuis te horen. Hij voelt zich niet fijn in zijn vel, voelt zich niet thuis in zijn eigen huis, heeft niet meer het gevoel dat ik zijn moeder ben. Heeft vreemde gedachten over Afrika. Zoals dat hij daar morgenochtend ineens wakker wordt. Hij heeft het gevoel dat hij zo de aarde in kan zakken en vraagt zelfs of dat allemaal kan. Volgende week zullen we wel de uitslagen van de onderzoeken krijgen en zullen we te horen krijgen wat er aan de hand is en hoe de behandeling gaat worden.
Mijn zoon heeft een aantal dingen waarschijnlijk niet goed verwerkt. We hebben een heftige scheiding achter de rug, plus natuurlijk de stoornis van zijn vader. Er zit een stuk erfelijkheid in waarschijnlijk en dat samen met zijn karakter en de emotionele impact van alles heeft ervoor gezorgd dat hij een soort van wegvlucht van de emoties en de werkelijkheid. Hij is eigenlijk de connectie met zijn lichaam en emoties kwijt. En bij een stressvolle periode kun je een psychische ziekte triggeren, omdat ieder mens zijn zwakke plek heeft. Ik denk dat er een zware weg voor hem en voor ons ligt en ik hoop dat we er goed uit komen. Wie heeft dit ook meegemaakt of zit er middenin? Ik zou graag ervaringen van lotgenoten willen horen.
maandag 14 maart 2011 om 23:55
Geen ervaring mee, maar ik wil je wel veel sterkte wensen.
Is jullie scheiding zo recent, dat je deze klachten daar echt aan kunt toeschrijven?
Kun je nog wel ruggespraak met je huisarts houden om te weten of de situatie voor je zoon zoals die nu is nog wel houdbaar is? Ik snap dat hij op dit moment in de tweedelijnszorg nog in het niemandsland van de intake zit, maar hou er wel rekening mee dat er gehandeld moet worden bij een echte crisis. Te bepalen of er een crisis is kan alleen aan de hand van jouw/zijn verhalen.
Is jullie scheiding zo recent, dat je deze klachten daar echt aan kunt toeschrijven?
Kun je nog wel ruggespraak met je huisarts houden om te weten of de situatie voor je zoon zoals die nu is nog wel houdbaar is? Ik snap dat hij op dit moment in de tweedelijnszorg nog in het niemandsland van de intake zit, maar hou er wel rekening mee dat er gehandeld moet worden bij een echte crisis. Te bepalen of er een crisis is kan alleen aan de hand van jouw/zijn verhalen.
dinsdag 15 maart 2011 om 00:12
Verschrikkelijk! Wat moet dat moeilijk voor jullie zijn 
Klinkt of het richting een psychose gaat. Ik zou, en dit meen ik oprecht, het nummer van de ggz psychiatrie / crisisdienst in je woonplaats alvast in je telefoon opslaan zodat als hij...als het te ver gaat, je wel direct hulp kan krijgen van een psychiater. Even een praktische tip want het kan zijn dat je bwv in je schrik het nummer niet kan vinden en 112 gaat bellen terwijl hij misschien meer heeft aan een psychiater.
Als het te lang duurt voor je hulp krijgt, gewoon blijven bellen naar de hulpverlening!
S!terke
Klinkt of het richting een psychose gaat. Ik zou, en dit meen ik oprecht, het nummer van de ggz psychiatrie / crisisdienst in je woonplaats alvast in je telefoon opslaan zodat als hij...als het te ver gaat, je wel direct hulp kan krijgen van een psychiater. Even een praktische tip want het kan zijn dat je bwv in je schrik het nummer niet kan vinden en 112 gaat bellen terwijl hij misschien meer heeft aan een psychiater.
Als het te lang duurt voor je hulp krijgt, gewoon blijven bellen naar de hulpverlening!
S!terke
dinsdag 15 maart 2011 om 00:23
dank jullie voor je meeleven en het nummer van de ggz is idd. wel een goede tip. De psycholoog kan natuurlijk nog geen uitspraken doen, maar de term depersonificatie/derealisatie viel al wel. We zijn er op zich snel bij, omdat we ervaring hebben met psychische ziektes en dus al snel de eerste symptomen ernstig namen. Gelukkig wil mijn zoon er alles aan doen om beter te worden, dus hij wilde gelijk de hulpverlening in. Dat scheelt enorm. Hou idd. ook rekening met een psychose, die er aan zou kunnen komen. Als dat zo is, moet snel gehandeld worden.
Nee, de scheiding is alweer 2 jaar geleden, maar was ingrijpend en daarna is zijn vader manisch geworden, daarna depressief. Mijn zoon is een loyale jongen die zich opoffert voor anderen en aan zichzelf voorbij gaat. Ik denk dat hij alles heeft opgekropt en dat het er nu uitkomt. En omdat we psychische ziektes in de familie hebben, is dit niet vreemd.
Nee, de scheiding is alweer 2 jaar geleden, maar was ingrijpend en daarna is zijn vader manisch geworden, daarna depressief. Mijn zoon is een loyale jongen die zich opoffert voor anderen en aan zichzelf voorbij gaat. Ik denk dat hij alles heeft opgekropt en dat het er nu uitkomt. En omdat we psychische ziektes in de familie hebben, is dit niet vreemd.
dinsdag 15 maart 2011 om 00:39
poeh kristianna, heftig.
mijn man was ook manisch depressief, heeft zelfdoding gepleegd.
bij hem begon het rond zijn 16e, ook dwanggedachten en zijn 1e poging tot zelfdoding.
mijn kids zijn 5 en 3, ik ben natuurlijk ook bang voor de erfelijke factor. maar ze schijnen nu nog te jong te zijn om evt iets te herkennen.
ik kreeg wel overal het advies om in geval van, gelijk contact op te nemen met een psychiater.
ik begrijp alleen niet dat ze bij jullie zolang wachten met adequate hulp.
ik zou in jouw geval ook vreselijk bang zijn. weet je waar je op moet letten?
mijn man was ook manisch depressief, heeft zelfdoding gepleegd.
bij hem begon het rond zijn 16e, ook dwanggedachten en zijn 1e poging tot zelfdoding.
mijn kids zijn 5 en 3, ik ben natuurlijk ook bang voor de erfelijke factor. maar ze schijnen nu nog te jong te zijn om evt iets te herkennen.
ik kreeg wel overal het advies om in geval van, gelijk contact op te nemen met een psychiater.
ik begrijp alleen niet dat ze bij jullie zolang wachten met adequate hulp.
ik zou in jouw geval ook vreselijk bang zijn. weet je waar je op moet letten?
wij slapen nooit.
dinsdag 15 maart 2011 om 12:38
Zo, dat is ook heftig, zeg. Zelfdoding, begrijp ik goed dat hij zelfmoord heeft gepleegd? Mijn ex heeft wel 2x een poging gedaan. Ja, ik ben altijd extra alert geweest op signalen. Meestal openbaart het in de pubertijd of bij een 'traumatische' gebeurtenis. En op zich was de hulp vrij snel, gelijk naar de dokter, binnen 2weken bij een hulpverlener, maar die stuurde ons door en ook weer binnen 2 weken bij deze hulpverleningsinstantie. Maar kun jij iets meer vertellen over je man. Of vind je dat te pijnlijk? Ik wil nl. graag ervaringen horen. Maar als je dat liever niet wilt, is het ook goed.
dinsdag 15 maart 2011 om 14:09
ja, mijn man is helaas dood.
we zijn bijna 6 jaar samen geweest, in die tijd geen pogingen, maar daarvoor wel.
de 1e dus op zijn 16e. hij vertelde me dat hij zich al op vrij jonge leeftijd altijd al anders voelde. net of hij nergens thuis hoorde.
zijn moeder was een vreselijk mens, dus we dachten ook dat dat ermee te maken had. zijn vader overleed toen mijn man 17 was, ze zaten samen een spelletje te kaarten, valt zijn vader dood op de grond. mijn man ging bij de landmacht, klom hoog op, maar in prive leven vreselijke ontsporingen.
toen hij rond de 30 was kwam de diagnose manisch depressief.
hij ging weer studeren, belandde vrij hoog op de maatschappelijke ladder, onderging electroshocks, kreeg therapie en slikte lithium. hielp niks, heeft in die tijd meerdere suicide pogingen gedaan, was overwegend manisch.
toen ik hem ontmoette was hij een dik jaar gestopt met alles, het ging heel goed met hem, kon goed met zijn storing omgaan.
we waren heel gelukkig, kregen een kind, hij was een super papa. na de geboorte van 2e kind veranderde hij, bijna niet te merken, vaak moe. voor zijn doen dan, een normaal mens zou dat niet merken. hij zei dat dat kwam door zijn nieuwe baan.
krap een jaar na de geboorte van onze jongste vond ik hem in de schuur.
we zijn bijna 6 jaar samen geweest, in die tijd geen pogingen, maar daarvoor wel.
de 1e dus op zijn 16e. hij vertelde me dat hij zich al op vrij jonge leeftijd altijd al anders voelde. net of hij nergens thuis hoorde.
zijn moeder was een vreselijk mens, dus we dachten ook dat dat ermee te maken had. zijn vader overleed toen mijn man 17 was, ze zaten samen een spelletje te kaarten, valt zijn vader dood op de grond. mijn man ging bij de landmacht, klom hoog op, maar in prive leven vreselijke ontsporingen.
toen hij rond de 30 was kwam de diagnose manisch depressief.
hij ging weer studeren, belandde vrij hoog op de maatschappelijke ladder, onderging electroshocks, kreeg therapie en slikte lithium. hielp niks, heeft in die tijd meerdere suicide pogingen gedaan, was overwegend manisch.
toen ik hem ontmoette was hij een dik jaar gestopt met alles, het ging heel goed met hem, kon goed met zijn storing omgaan.
we waren heel gelukkig, kregen een kind, hij was een super papa. na de geboorte van 2e kind veranderde hij, bijna niet te merken, vaak moe. voor zijn doen dan, een normaal mens zou dat niet merken. hij zei dat dat kwam door zijn nieuwe baan.
krap een jaar na de geboorte van onze jongste vond ik hem in de schuur.
wij slapen nooit.
dinsdag 15 maart 2011 om 14:20
mijn zoontje lijkt innerlijk en uiterlijk precies op mijn man.
charmant, actief, sociaal, overal over nadenken. laatst vertelde hij me iets waarvan ik dacht dat hij dat niet eens meer kon weten, hij was toen 2.
we gingen voor de 1e keer met z,n 3en op vakantie, ze mochten zelf meekiezen, heel enthousiast. een paar dagen voor vertrek was hij helemaal in zichzelf gekeerd, weigerde zich aan te kleden en zat de hele dag in hemd en onderbroek voor tv.
totaal onbereikbaar. aan t eind van de middag was ik het zat, hem naar boven gestuurd, aankleden.
zijn zusje mee natuurlijk, die was ook erg bezorgd kon ik merken.
komt ie ineens lachend beneden, zijn zusje had op zijn bed gepoept!! mevrouw had rompertje en pamper opzij geschoven en een mooie drol gemaakt. t heeft geholpen, hij was weer gewoon zichzelf en we hebben een super vakantie gehad.
maar t zijn af en toe wat aparte dingen, waar ik op let en dat ik denk;,, dit is niet helemaal normaal,,.
charmant, actief, sociaal, overal over nadenken. laatst vertelde hij me iets waarvan ik dacht dat hij dat niet eens meer kon weten, hij was toen 2.
we gingen voor de 1e keer met z,n 3en op vakantie, ze mochten zelf meekiezen, heel enthousiast. een paar dagen voor vertrek was hij helemaal in zichzelf gekeerd, weigerde zich aan te kleden en zat de hele dag in hemd en onderbroek voor tv.
totaal onbereikbaar. aan t eind van de middag was ik het zat, hem naar boven gestuurd, aankleden.
zijn zusje mee natuurlijk, die was ook erg bezorgd kon ik merken.
komt ie ineens lachend beneden, zijn zusje had op zijn bed gepoept!! mevrouw had rompertje en pamper opzij geschoven en een mooie drol gemaakt. t heeft geholpen, hij was weer gewoon zichzelf en we hebben een super vakantie gehad.
maar t zijn af en toe wat aparte dingen, waar ik op let en dat ik denk;,, dit is niet helemaal normaal,,.
wij slapen nooit.
dinsdag 15 maart 2011 om 14:29
ik heb her en der wat rondgebeld en gemaild. er was destijds een onderzoek naar md in een ziekenhuis in utrecht. ik kreeg de leider van dat onderzoek aan de telefoon. vroeg hem naar mogelijke signalen, om dingen te herkennen.
hij vertelde me dat ze dat nog steeds niet konden zeggen, ondanks allerlei onderzoeken zijn ze nog niet veel verder dan 30 jaar geleden.
daarom gaan ze uit van de standaard kenmerken die beschreven staan bij manisch depressiviteit. en ze gaan ervan uit dat het zich pas openbaart rond de pubertijd. meestal later, maar ervoor durven en kunnen ze die diagnose niet stellen.
hij vertelde me dat ze dat nog steeds niet konden zeggen, ondanks allerlei onderzoeken zijn ze nog niet veel verder dan 30 jaar geleden.
daarom gaan ze uit van de standaard kenmerken die beschreven staan bij manisch depressiviteit. en ze gaan ervan uit dat het zich pas openbaart rond de pubertijd. meestal later, maar ervoor durven en kunnen ze die diagnose niet stellen.
wij slapen nooit.
dinsdag 15 maart 2011 om 21:18
Goh, ik ben echt wel ontdaan door jouw verhaal. Wat een nare tijd voor je. En wat verschrikkelijk om je eigen man te vinden. Knap dat je door bent gegaan met je 2 kinderen. Wat ik wel eng vind om te lezen is dat je man vertelde dat hij zich nooit ergens thuis voelde. Dat is nl. precies wat mijn zoon ook altijd zegt. Hij voelt zich nergens thuis, niet bij mij, niet bij mijn ex, niet in onze woonplaats, niet op deze aarde. Ook het feit dat ik zijn moeder ben, voelt voor hem anders dan eerst, zegt hij. Ik vind dat verontrustend. Mijn ex heeft zijn eerste depressie rond zijn 20ste gehad. En elke keer na een heftige verandering kreeg hij een jaar later een depressie. Een jaar na de geboorte van ons eerste kind, na de dood van zijn vader, na een andere baan, een verhuizing. Het was maar het beste om gewoon volgens een vast patroon te leven, niet te veel veranderingen.
Ik hoop voor je dat je kinderen het niet overerft hebben. Het is goed om op de signalen te letten. Bij mijn oudste zoon had ik ook het gevoel dat er iets niet in orde was met hem, maar ik had het nooit van mijn middelste verwacht. En juist die heeft het nu. Of er echt iets aan de hand was met je zoontje toen met die vakantie is niet meer te achterhalen? Misschien was er wel iets gebeurd waarover hij boos was? Of was hij helemaal in zijn eigen wereldje? Ik denk wel dat de aanleg voor een psychische aandoening al bij de geboorte aanwezig is en dat het er pas later uit komt of helemaal niet natuurlijk.
Het was voor je man ook een hele schok natuurlijk om zomaar zijn vader dood te zien vallen. Lijkt mij verschrikkelijk. Hoe verwerk je dat joh? En redt jij het allemaal wel? Want zo te lezen is het nog niet zo heel lang geleden. Sorry dat ik zo van de hak op de tak spring met alles.....
Ik hoop voor je dat je kinderen het niet overerft hebben. Het is goed om op de signalen te letten. Bij mijn oudste zoon had ik ook het gevoel dat er iets niet in orde was met hem, maar ik had het nooit van mijn middelste verwacht. En juist die heeft het nu. Of er echt iets aan de hand was met je zoontje toen met die vakantie is niet meer te achterhalen? Misschien was er wel iets gebeurd waarover hij boos was? Of was hij helemaal in zijn eigen wereldje? Ik denk wel dat de aanleg voor een psychische aandoening al bij de geboorte aanwezig is en dat het er pas later uit komt of helemaal niet natuurlijk.
Het was voor je man ook een hele schok natuurlijk om zomaar zijn vader dood te zien vallen. Lijkt mij verschrikkelijk. Hoe verwerk je dat joh? En redt jij het allemaal wel? Want zo te lezen is het nog niet zo heel lang geleden. Sorry dat ik zo van de hak op de tak spring met alles.....
woensdag 16 maart 2011 om 11:08
bijna 2 jaar geleden.
je bent goed te volgen hoor.
ik ben niet echt heel bang dat mijn zoon md heeft, het kan, maar hij is gewoon beetje anders, altijd al geweest. wel op een hele leuke manier, heeft ook genoeg vriendjes, heel communicatief, maar kan ook heel erg in zijn eigen wereld zitten en schat eerst situaties in.
hij houdt ook niet erg van veranderingen, kapotte of oude dingen weggooien is een heel gedoe.
mijn man heeft zich idd nooit echt thuis gevoeld op deze aardbol. en hij heeft ook nooit goed begrepen hoe trots hij op zichzelf kon zijn. bij elke nieuwe baan was hij bang het niet te kunnen, heel perfectionistisch ook.
hij vertelde mij dat hij dat als kind al had. hij hoorde voor zijn gevoel nooit ergens bij. daarom heeft hij ook heel lang in verschillende werelden geleefd, altijd alleen, net of hij geen identiteit had. geen therapie of middel kon dat verhelpen. en dat is eigenlijk wat manische depressiviteit is, totale eenzaamheid.
je bent goed te volgen hoor.
ik ben niet echt heel bang dat mijn zoon md heeft, het kan, maar hij is gewoon beetje anders, altijd al geweest. wel op een hele leuke manier, heeft ook genoeg vriendjes, heel communicatief, maar kan ook heel erg in zijn eigen wereld zitten en schat eerst situaties in.
hij houdt ook niet erg van veranderingen, kapotte of oude dingen weggooien is een heel gedoe.
mijn man heeft zich idd nooit echt thuis gevoeld op deze aardbol. en hij heeft ook nooit goed begrepen hoe trots hij op zichzelf kon zijn. bij elke nieuwe baan was hij bang het niet te kunnen, heel perfectionistisch ook.
hij vertelde mij dat hij dat als kind al had. hij hoorde voor zijn gevoel nooit ergens bij. daarom heeft hij ook heel lang in verschillende werelden geleefd, altijd alleen, net of hij geen identiteit had. geen therapie of middel kon dat verhelpen. en dat is eigenlijk wat manische depressiviteit is, totale eenzaamheid.
wij slapen nooit.
woensdag 16 maart 2011 om 11:14
lijkt me voor jou als moeder verschrikkelijk dat te moeten horen.
hoe was je zoon als kind, en vanaf wanneer heeft hij die gevoelens?
ik red me prima, af en toe wat financiele zorgen, maar wie niet.
het belangrijkste is gewoon proberen mijn kids een fijne jeugd te geven.
ik ga ervan uit dat mijn man nu eindelijk rust heeft.
ook al was hij blijven leven had hij niet gewoon door kunnen gaan.
md in zijn vorm wordt met het ouder worden steeds erger, ik denk dat hij op gegeven moment van opname naar opname zou moeten gaan. en als er iets was wat hij vreselijk vond was het dat. zou voor mij en de kids misschien nog zwaarder zijn geweest dan dit.
hoe was je zoon als kind, en vanaf wanneer heeft hij die gevoelens?
ik red me prima, af en toe wat financiele zorgen, maar wie niet.
het belangrijkste is gewoon proberen mijn kids een fijne jeugd te geven.
ik ga ervan uit dat mijn man nu eindelijk rust heeft.
ook al was hij blijven leven had hij niet gewoon door kunnen gaan.
md in zijn vorm wordt met het ouder worden steeds erger, ik denk dat hij op gegeven moment van opname naar opname zou moeten gaan. en als er iets was wat hij vreselijk vond was het dat. zou voor mij en de kids misschien nog zwaarder zijn geweest dan dit.
wij slapen nooit.
woensdag 16 maart 2011 om 23:05
mijn zoon is de middelste van drie. Altijd een rustige jongen geweest, de andere 2 zijn veel meer aanwezig. Hij kan daar niet tegenop. Hij is ook trager in denken en reageren, teruggetrokken. Had ook moeite met sociale contacten aangaan. Deed dat als kind vaak op een negatieve manier, om aandacht te krijgen. Maar hij had als jong kind heel veel vriendjes, het werd pas problematisch na een verhuizing op zijn 6de. Hij is ook niet echt een groepskind. De andere twee kids zijn hem altijd te snel af, praten ook heel veel, zijn intelligent,veel vrienden. Maar de middelste is heel loyaal en heel meelevend, opofferend, stopt zijn gevoel weg om een ander niet tot last te zijn. De gevoelens die hij nu heeft, zijn van een half jaar terug, vertelde hij, toen kreeg hij last van een soort voorbode van hyperventilatie in de klas. Dus ongeveer vanaf zijn 16de, begon het. Is ook erg zorgzaam voor zijn vader, zelf geen echte vader gehad. Dus echt vreemd is het allemaal niet. Hij heeft wel vrienden trouwens, niet veel, maar wel een paar. Maar de vrienden die hij vroeger had, ziet hij niet meer. Gelukkig praat hij nu wel heel veel over hoe hij zich voelt met mij en met de psycholoog. En dat scheelt wel, zegt hij. Nou, volgende week horen we wat het traject gaat worden.
Ik wens jou natuurlijk heel veel geluk toe en ik hoop dat je zoontje een leuke puber gaat worden:-).
Ik wens jou natuurlijk heel veel geluk toe en ik hoop dat je zoontje een leuke puber gaat worden:-).
woensdag 16 maart 2011 om 23:10
@ valentina maria: ik kom je af en toe tegen en kan je soms niet even goed volgen maar dit verhaal helpt wel om je beter te snappen. Wat veel voor 1 mens! Geweldig dat je zo voor je kinderen gaat: chapeau!
@ TO: Goed dat je hem volgt en er hulp ingeschakeld is. Ik hoop dat dit gauw vruchten gaat afwerpen! Sterke!
@ TO: Goed dat je hem volgt en er hulp ingeschakeld is. Ik hoop dat dit gauw vruchten gaat afwerpen! Sterke!
donderdag 17 maart 2011 om 09:59
@kristianna, mijn zoon is goed in sociale contacten, voert graag op onnavolgbare wijze het woord in een groep, maar aan de andere kant ook een enorme einzelganger. zijn fantasie is enorm, maar zijn verantwoordelijkheidsgevoel ook. ik vertel hem vaak dat iedereen hem niet aardig hoeft te vinden, zelfvertrouwen kan een groot verschil maken denk ik. hij is gewoon een hartstikke leuk ventje. niet bang, wel voorzichtig.
toen hij met zwemles naar badje 2 mocht ging hij eerst op zijn buik liggen kijken hoe diep het was. en was ook bang voor die roosters in het zwembad, dat die hem op zouden zuigen.
verder kan hij bijna een koelkast op de noordpool verkopen. mijn man was ook zo, enerzijds enorm zelfverzekerd, iedereen vroeg hem om advies. aan de andere kant heel weinig zelfvertrouwen.
jouw zoon is natuurlijk ook hyper gevoelig, totaal anders dan je andere kids waar hij zo,n beetje achteraan hobbelt. erg moeilijk.
en hij ziet natuurlijk hoe zijn vader is, de moeder van mijn man had waarsch ook md, mijn man heeft zich daaraan altijd wat gespiegeld. niet dat opvoeding md kan voorkomen, ik ken ook md,ers die het niet in de familie hebben, maar toch.
je zoon zal zich wel erg verantwoordelijk voelen voor zijn vader, en dat drukt vast ook zwaar op hem. moet je maar eens googelen op kopp kinderen.
mijn man heeft dat, denk ik, willen voorkomen.
ik doe mijn best, maar mocht 1 van mijn beide kids md hebben kan ik daar niks aan veranderen. alleen maar proberen ze te steunen.
toen hij met zwemles naar badje 2 mocht ging hij eerst op zijn buik liggen kijken hoe diep het was. en was ook bang voor die roosters in het zwembad, dat die hem op zouden zuigen.
verder kan hij bijna een koelkast op de noordpool verkopen. mijn man was ook zo, enerzijds enorm zelfverzekerd, iedereen vroeg hem om advies. aan de andere kant heel weinig zelfvertrouwen.
jouw zoon is natuurlijk ook hyper gevoelig, totaal anders dan je andere kids waar hij zo,n beetje achteraan hobbelt. erg moeilijk.
en hij ziet natuurlijk hoe zijn vader is, de moeder van mijn man had waarsch ook md, mijn man heeft zich daaraan altijd wat gespiegeld. niet dat opvoeding md kan voorkomen, ik ken ook md,ers die het niet in de familie hebben, maar toch.
je zoon zal zich wel erg verantwoordelijk voelen voor zijn vader, en dat drukt vast ook zwaar op hem. moet je maar eens googelen op kopp kinderen.
mijn man heeft dat, denk ik, willen voorkomen.
ik doe mijn best, maar mocht 1 van mijn beide kids md hebben kan ik daar niks aan veranderen. alleen maar proberen ze te steunen.
wij slapen nooit.
donderdag 17 maart 2011 om 15:43
hij voelde zich na het gesprek met de psycholoog wel beter. We gaan ook naar iemand die visualisatieoefeningen en iets met energiebanen doet. Die gaat hem vanavond proberen bij zijn gevoel te brengen. Hoe ze dat doet weet ik niet. Maar het is de bedoeling dat er geschreeuwd enzo gaat worden, dus ik moet dan een blokkie om. Ben heel erg benieuwd. Hij is nl. erg boos en vooral op mij, omdat ik zijn vader verlaten heb. Ik hoop dat het gaat werken en dat hij al zijn emoties er uit knalt. Dus ff afwachten.
Jouw kind klinkt als een erg leuk kind. En goed joh, dat je je kind leert bij zichzelf te blijven en dat niet iedereen hem leuk hoeft te vinden. Ik vind dat eigenlijk wel een belangrijk iets om mee te geven. Ik vraag me af of ik dat wel gedaan heb. Ik heb er altijd op gehamerd anderen niet buiten te sluiten. Maar dat werkt natuurlijk wel in de hand dat je geen rekening houdt met jezelf. Nou ja, het valt niet altijd mee om goed op te voeden:-)
Jouw kind klinkt als een erg leuk kind. En goed joh, dat je je kind leert bij zichzelf te blijven en dat niet iedereen hem leuk hoeft te vinden. Ik vind dat eigenlijk wel een belangrijk iets om mee te geven. Ik vraag me af of ik dat wel gedaan heb. Ik heb er altijd op gehamerd anderen niet buiten te sluiten. Maar dat werkt natuurlijk wel in de hand dat je geen rekening houdt met jezelf. Nou ja, het valt niet altijd mee om goed op te voeden:-)
