Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
donderdag 17 maart 2011 om 17:54
Wat knap trouwens dat je je tranen binnen hebt kunnen houden. Als ik zo ver ben dat ik daar een ademoefening op de WC voor nodig heb, zijn ze bij mij al niet meer te houden hoor.
Trouwens, ik heb vandaag tot twee keer toe leuk gepraat met mijn lg, één keer met een ander collega bij de koffiemachine over Japan (dat heb je met een bedrijf vol mensen met mijn beroep/opleiding, die gaan bij de koffiemachine even de oplossing bedenken ) en later dus over wat ik aan werk doe nu, en ik was blijkbaar zo schattig enthousiast dat het een leuke discussie werd. Zou het dan toch nog wat gaan worden...
Zou het dan toch aan mijn stemmingswisselingen liggen Nee... Tuurlijk niet... Het ligt aan het gespreksonderwerp. Toch?
Trouwens, ik heb vandaag tot twee keer toe leuk gepraat met mijn lg, één keer met een ander collega bij de koffiemachine over Japan (dat heb je met een bedrijf vol mensen met mijn beroep/opleiding, die gaan bij de koffiemachine even de oplossing bedenken ) en later dus over wat ik aan werk doe nu, en ik was blijkbaar zo schattig enthousiast dat het een leuke discussie werd. Zou het dan toch nog wat gaan worden...
Zou het dan toch aan mijn stemmingswisselingen liggen Nee... Tuurlijk niet... Het ligt aan het gespreksonderwerp. Toch?
donderdag 17 maart 2011 om 18:14
Tuurlijk ligt het aan het gespreksonderwerp!!
Ook zonder jouw opleiding worden er bij het koffieapparaat oplossingen bedacht hoor. Ik heb bij ons ook al het één en ander gehoord en ik zit toch echt in een heel andere sector .
Dromen over de vakantie blijft ook absoluut. Mocht de eerste IVF poging mislukken (en die kans is best heel groot) dan ga ik een poging doen mijn vriend over te halen voor een last minute gegarandeerde-zon vakantie in augustus. En anders hopen op zon op de wadden, dat vind ik ook goed. Laten we gewoon met zijn allen gaan duimen voor een mooie zonnig lente en een lange warme zonnige zomer. Dat kunnen we allemaal wel gebruiken lijkt me.
Ik zie net dat het al zes uur geweest is. Ik moet om zeven uur sporten . Ik ga maar snel een boterham smeren denk ik. De zalm die klaar ligt krijg ik echt niet zo snel gaar en opgegeten.
Succes vanavond met sporten. Gewoon genieten (makkelijk gezegd, moeilijk om te doen, ik weet het), de cursus was leuk, dus het is toch geen straf mocht je die nog een keer moeten doen toch? En stel dat je wel nog een keer deze gaat doen, dan ben je dan sowieso de beste van de klas .
Ook zonder jouw opleiding worden er bij het koffieapparaat oplossingen bedacht hoor. Ik heb bij ons ook al het één en ander gehoord en ik zit toch echt in een heel andere sector .
Dromen over de vakantie blijft ook absoluut. Mocht de eerste IVF poging mislukken (en die kans is best heel groot) dan ga ik een poging doen mijn vriend over te halen voor een last minute gegarandeerde-zon vakantie in augustus. En anders hopen op zon op de wadden, dat vind ik ook goed. Laten we gewoon met zijn allen gaan duimen voor een mooie zonnig lente en een lange warme zonnige zomer. Dat kunnen we allemaal wel gebruiken lijkt me.
Ik zie net dat het al zes uur geweest is. Ik moet om zeven uur sporten . Ik ga maar snel een boterham smeren denk ik. De zalm die klaar ligt krijg ik echt niet zo snel gaar en opgegeten.
Succes vanavond met sporten. Gewoon genieten (makkelijk gezegd, moeilijk om te doen, ik weet het), de cursus was leuk, dus het is toch geen straf mocht je die nog een keer moeten doen toch? En stel dat je wel nog een keer deze gaat doen, dan ben je dan sowieso de beste van de klas .
donderdag 17 maart 2011 om 19:17
Pff, even stoom afblazen hoor!
Ik kook best vaak thuis, zeker 4x per week, en anders doet mijn moeder het. En voor vandaag had ik een recept uitgekozen die ik graag wilde maken. Volgens beschrijving in 30 minuten klaar. Mijn moeder zei dat ze om 18.00 weer weg moest, dus ik was om 17.00 al begonnen. Maar het ging toch niet zo snel als ik dacht. Begint mijn moeder te zeggen dat ik op moet schieten en dan gaat ze overdreven zuchten enzo. Ik kan dat dus nog niet van me af zetten. Het eten zou echt wel op tijd klaar zijn, maar ik kan niet meer opschieten als iemand naast me staat te stressen. (En als ik vraag om te helpen gaat ze nog harder zuchten ) ik laat alles vallen, vergeet dingen etc. Dit was nu echt even te veel. Ik heb op zich een goede band met mijn moeder maar onze karakters lijken aan de ene kant heel erg op elkaar, maar aan de andere kant kunnen we ook gigantisch botsen. Nu ik thuis woon merk ik dat heel erg. Mijn moeder is áltijd bezig, en vindt dat iedereen altijd iets nuttigs moet doen. Stilzitten overdag slaat nergens op. Dat maakt het nu extra moeilijk dat ik nu gewoon veel rust nodig heb. Als alles goed gaat wil ik in September weer beginnen met studeren en ga ik weer op mezelf wonen. Maar tot die tijd... (En ze roept ook regelmatig haar twijfels over het feit dat ik nog niet op mezelf kan wonen want dan zak ik weer terug) Het maakt me vreselijk onzeker en ik moet het leren negeren maar dat is zó moeilijk!
Zo. Even hart gelucht. Met mijn vader kan ik er op zich wel over praten trouwens. Maar die kan mijn moeder gestress gewoon opzij zetten en gaat gewoon zijn eigen gang.
Het eten was ook helemaal mislukt trouwens, smaakte nergens naar (al zeiden mijn ouders van wel...)
Abc, wat spannend dat je begint met IVF! Ik hoop dat het snel raak is!
Lief, wat een goede tip van dat blazen, ik ga het eens proberen!
Ik kook best vaak thuis, zeker 4x per week, en anders doet mijn moeder het. En voor vandaag had ik een recept uitgekozen die ik graag wilde maken. Volgens beschrijving in 30 minuten klaar. Mijn moeder zei dat ze om 18.00 weer weg moest, dus ik was om 17.00 al begonnen. Maar het ging toch niet zo snel als ik dacht. Begint mijn moeder te zeggen dat ik op moet schieten en dan gaat ze overdreven zuchten enzo. Ik kan dat dus nog niet van me af zetten. Het eten zou echt wel op tijd klaar zijn, maar ik kan niet meer opschieten als iemand naast me staat te stressen. (En als ik vraag om te helpen gaat ze nog harder zuchten ) ik laat alles vallen, vergeet dingen etc. Dit was nu echt even te veel. Ik heb op zich een goede band met mijn moeder maar onze karakters lijken aan de ene kant heel erg op elkaar, maar aan de andere kant kunnen we ook gigantisch botsen. Nu ik thuis woon merk ik dat heel erg. Mijn moeder is áltijd bezig, en vindt dat iedereen altijd iets nuttigs moet doen. Stilzitten overdag slaat nergens op. Dat maakt het nu extra moeilijk dat ik nu gewoon veel rust nodig heb. Als alles goed gaat wil ik in September weer beginnen met studeren en ga ik weer op mezelf wonen. Maar tot die tijd... (En ze roept ook regelmatig haar twijfels over het feit dat ik nog niet op mezelf kan wonen want dan zak ik weer terug) Het maakt me vreselijk onzeker en ik moet het leren negeren maar dat is zó moeilijk!
Zo. Even hart gelucht. Met mijn vader kan ik er op zich wel over praten trouwens. Maar die kan mijn moeder gestress gewoon opzij zetten en gaat gewoon zijn eigen gang.
Het eten was ook helemaal mislukt trouwens, smaakte nergens naar (al zeiden mijn ouders van wel...)
Abc, wat spannend dat je begint met IVF! Ik hoop dat het snel raak is!
Lief, wat een goede tip van dat blazen, ik ga het eens proberen!
donderdag 17 maart 2011 om 19:31
Oeh...chocolate, dat is lastig. Ik herken die situatie wel van vroeger toen ik nog thuis woonde. M'n vader en ik konden ook zo botsen (we lijken ook heel erg op elkaar) en als ik dan eten stond te koken en m'n vader had allerlei opmerkingen ondertussen dan werd ik daar helemaal zenuwachtig van. Kan je dat ook tegen je moeder zeggen dat je er zenuwachtig van word als ze zo doet?
En zo te horen lijkt ze ook niet superveel begrip te hebben voor je situatie. Juist die rust is zo belangrijk. Gelukkig kan je wel met je vader hierover praten.
Mijn eigen ouders hebben trouwens allebei wel begrip voor de situatie alleen benaderen ze het beide totaal anders. Mijn vader denkt veel in de alternatieve sfeer op een manier waar ik meestal niet veel mee kan, mijn moeder is wat nuchterder en wil me heel erg afremmen (ze vindt dat ik nog te veel doe). Toch kan ik met beide wel goed praten en ik pik tips eruit waar ik iets mee kan. Mijn vader en ik lijken ontzettend op elkaar qua karakter en ik herken echt veel in onze manier van doen en reageren. En ook hij heeft een bo gehad dus hij weet wat het is. Ik woon sinds m'n 18e al niet meer thuis (ben nu 27) maar heb gelukkig wel een goed contact met allebei, alhoewel dat ook een periode wel anders is geweest.
En zo te horen lijkt ze ook niet superveel begrip te hebben voor je situatie. Juist die rust is zo belangrijk. Gelukkig kan je wel met je vader hierover praten.
Mijn eigen ouders hebben trouwens allebei wel begrip voor de situatie alleen benaderen ze het beide totaal anders. Mijn vader denkt veel in de alternatieve sfeer op een manier waar ik meestal niet veel mee kan, mijn moeder is wat nuchterder en wil me heel erg afremmen (ze vindt dat ik nog te veel doe). Toch kan ik met beide wel goed praten en ik pik tips eruit waar ik iets mee kan. Mijn vader en ik lijken ontzettend op elkaar qua karakter en ik herken echt veel in onze manier van doen en reageren. En ook hij heeft een bo gehad dus hij weet wat het is. Ik woon sinds m'n 18e al niet meer thuis (ben nu 27) maar heb gelukkig wel een goed contact met allebei, alhoewel dat ook een periode wel anders is geweest.
donderdag 17 maart 2011 om 19:47
Ik heb het wel eens tegen 'dr gezegd, maar dan krijg ik een snauw terug. Ze wil dat alles strikt gebeurd en vooral op haar manier. En ik weet niet of ze veel begrip heeft. Ze vind dat ik vooral veel afleiding moet zoeken en dat ik er niet wijzer van wordt als ik de hele dag niks doe. Maar ik moet toegeven dat ze er sinds ik afgelopen maandag huilend thuiskwam na het gesprek met de psycholoog wel iets minder mee "bemoeid". Ik hoef me minder te verantwoorden zeg maar. Maar dat kan ook toeval zijn, ze is de hele week al op pad, ook 's avonds.
Het is tegenstrijdig wat mijn moeder zegt. Want ze zegt dat ik veel afleiding moet hebben en mensen om me heen. Maar als ik dan zeg dat ik snel weer een eigen plek wil hebben, dan zegt ze opeens dat dat misschien nog niet zo verstandig is. Aan de ene kant begrijp ik haar angst hoor. Ik wil weer gaan studeren, en zou dan dus ook weer alleen gaan wonen. Dat zijn 2 vrij grote stappen. Ze is bang dat ik het niet aan kan. Maar aan de andere kant had ik gehoopt op wat meer vertrouwen in de toekomst.
In het jaar dat ik op mezelf woonde was de relatie best goed. Maar ik ben thuis gaan wonen omdat boodschappen doen al niet meer ging. En ik woonde 2 uur reizen bij mijn ouders vandaan. Als ik weer ga studeren woon ik weer ver bij ze vandaan. Dat vind ik eigenlijk ook wel spannend, maar ook wel lekker dat ze niet meer op mijn nek zitten dan zeg maar...
Het is tegenstrijdig wat mijn moeder zegt. Want ze zegt dat ik veel afleiding moet hebben en mensen om me heen. Maar als ik dan zeg dat ik snel weer een eigen plek wil hebben, dan zegt ze opeens dat dat misschien nog niet zo verstandig is. Aan de ene kant begrijp ik haar angst hoor. Ik wil weer gaan studeren, en zou dan dus ook weer alleen gaan wonen. Dat zijn 2 vrij grote stappen. Ze is bang dat ik het niet aan kan. Maar aan de andere kant had ik gehoopt op wat meer vertrouwen in de toekomst.
In het jaar dat ik op mezelf woonde was de relatie best goed. Maar ik ben thuis gaan wonen omdat boodschappen doen al niet meer ging. En ik woonde 2 uur reizen bij mijn ouders vandaan. Als ik weer ga studeren woon ik weer ver bij ze vandaan. Dat vind ik eigenlijk ook wel spannend, maar ook wel lekker dat ze niet meer op mijn nek zitten dan zeg maar...
donderdag 17 maart 2011 om 20:18
Abc, ik ga zo even op hyves bijlezen, maar ik snap je frustratie nu al! Ik kan ook heel slecht tegen onbegrip, ga me ook altijd verdedigen. Opmerkingen als: 'ik ben ook vaak moe hoor' of 'ooh ik heb het ook zó druk op mn werk' vind ik bloedirritant. Aan de andere kant, voor mn bo snapte ik er ook niet veel van. Denk dat ik ook wel domme dingen heb gezegd tegen mn collega die er een jaar tussenuit was... wanneer moet je trouwens beginnen met spuiten?
Lastig chocolate, is het niet mogelijk dat je wel een eigen plekje hebt, maar dan wat dichterbij je ouders? Want blijkbaar redt je het niet als je op verre afstand van ze woont, maar bij hun in huis klinkt me ook niet echt als een goeie situatie voor je. Ik weet niet of jouw ouders wat ouderwets zijn, maar ik merk wel dat oudere mensen sneller kunnen denken: wat nou burnout, vroeger werkten we 60 uur per week zonder klagen... (ff ongenuanceerd)
Mijn ouders wonen in hetzelfde dorp, en dat vind ik wel fijn. Ze doen alles voor me... en tonen gelukkig wel begrip. Ze hebben beide ook eens overspannen thuis gezeten, dus weten enigszins hoe het is.
Lief, succes vanavond! Ik snap je gevoel dat je 'goed genoeg' wilt zijn om door te mogen. Dat streberige en de lat hoog leggen blijft er heus wel wat inzitten, bo of niet Wat een paar simpele, leuke gesprekjes al niet kunnen doen he... dat dat echt energie kan geven. Fijn! Wat wordt het morgen, werken of Liefdag? En was de makelaar een beetje vriendelijk voor jullie?
5x5, ik heb het nu al 100x gevraagd maar volgens mij vertik je het om antwoord te geven, of ik lees er steeds overheen maar slik je ook iets voor het slapen gaan???????????????
Trouwens ik lees nu dat je 27 bent, wat stom ik dacht dat je rond de 35 was. Waar ik dat nu vandaan heb?? Misschien omdat je 2 kids hebt, dat asocieer ik denk ik onbewust met 'ouder dan ikzelf' en ik ben 28.
Zon, hoe ging het vanmorgen? Kon je wat opstaan? En heb je het de hele dag volgehouden of alsnog ingestort vanmiddag?
Ik heb een volle dag gehad. Wel uitgeslapen, toen zwaaaar aan de poets geweest, toen vriendin op bezoek, toen muffins bakken, toen naar de tandarts, toen eten koken en eten.... (ai ai ai en nu ik het opschrijf denk ik: verdeurie Maris, dat is véél te véél!) Maar ik heb nu Maris-avond. Vriend is sporten, en ik zit lekker op de bank met de laptop en straks de finale van Wie is de Mol. Ga ook nog even yoga-en en uitgebreid douchen. Morgen wil ik naar body&mind en smiddags krijg ik een collega op bezoek. Zij is van een andere afdeling en zie ik meer als vriendin dan als collega, voel dan ook niet echt een drempel ofzo. Bedoel, met mijn directe collega's heb ik nog het één en ander te bespreken (frustraties, verdriet, boosheid, teleurstelling) en met haar absoluut niet.
Lastig chocolate, is het niet mogelijk dat je wel een eigen plekje hebt, maar dan wat dichterbij je ouders? Want blijkbaar redt je het niet als je op verre afstand van ze woont, maar bij hun in huis klinkt me ook niet echt als een goeie situatie voor je. Ik weet niet of jouw ouders wat ouderwets zijn, maar ik merk wel dat oudere mensen sneller kunnen denken: wat nou burnout, vroeger werkten we 60 uur per week zonder klagen... (ff ongenuanceerd)
Mijn ouders wonen in hetzelfde dorp, en dat vind ik wel fijn. Ze doen alles voor me... en tonen gelukkig wel begrip. Ze hebben beide ook eens overspannen thuis gezeten, dus weten enigszins hoe het is.
Lief, succes vanavond! Ik snap je gevoel dat je 'goed genoeg' wilt zijn om door te mogen. Dat streberige en de lat hoog leggen blijft er heus wel wat inzitten, bo of niet Wat een paar simpele, leuke gesprekjes al niet kunnen doen he... dat dat echt energie kan geven. Fijn! Wat wordt het morgen, werken of Liefdag? En was de makelaar een beetje vriendelijk voor jullie?
5x5, ik heb het nu al 100x gevraagd maar volgens mij vertik je het om antwoord te geven, of ik lees er steeds overheen maar slik je ook iets voor het slapen gaan???????????????
Trouwens ik lees nu dat je 27 bent, wat stom ik dacht dat je rond de 35 was. Waar ik dat nu vandaan heb?? Misschien omdat je 2 kids hebt, dat asocieer ik denk ik onbewust met 'ouder dan ikzelf' en ik ben 28.
Zon, hoe ging het vanmorgen? Kon je wat opstaan? En heb je het de hele dag volgehouden of alsnog ingestort vanmiddag?
Ik heb een volle dag gehad. Wel uitgeslapen, toen zwaaaar aan de poets geweest, toen vriendin op bezoek, toen muffins bakken, toen naar de tandarts, toen eten koken en eten.... (ai ai ai en nu ik het opschrijf denk ik: verdeurie Maris, dat is véél te véél!) Maar ik heb nu Maris-avond. Vriend is sporten, en ik zit lekker op de bank met de laptop en straks de finale van Wie is de Mol. Ga ook nog even yoga-en en uitgebreid douchen. Morgen wil ik naar body&mind en smiddags krijg ik een collega op bezoek. Zij is van een andere afdeling en zie ik meer als vriendin dan als collega, voel dan ook niet echt een drempel ofzo. Bedoel, met mijn directe collega's heb ik nog het één en ander te bespreken (frustraties, verdriet, boosheid, teleurstelling) en met haar absoluut niet.
donderdag 17 maart 2011 om 20:38
Klinkt als een goeie (maar idd wel beetje drukke ) dag Maris!
Ik heb je vraag al een paar keer gelezen Maris, heb het hier ooit weleens gemeld geloof ik maar ik slik melatonine tabletjes (iets sterkere variant van de huisarts). Daarmee gaat het inslapen wel goed (normaal gesproken). Maar ik denk dat ik afgelopen week te gespannen was na al die doktersbezoeken en het vooruitzicht op weer een darmonderzoek en daarom niet zo makkelijk in slaap kon komen. Was die hele dag al erg gespannen nl. (hartkloppingen ook weer).
Inslapen gaat dus wel goed meestal, alleen doorslapen en dan weer inslapen nog niet altijd. Moet meestal wel 1 of 2 x naar de wc (echt nodig) en dan kom ik zo moeilijk weer in slaap. Ik drink 's avond niet veel dus daar ligt het niet aan.
Grappig dat je me ouder schatte trouwens. Ook wel logische gedachte natuurlijk, maar heb idd al jong kinderen gekregen (op m'n 22e en 24e).
Ik heb je vraag al een paar keer gelezen Maris, heb het hier ooit weleens gemeld geloof ik maar ik slik melatonine tabletjes (iets sterkere variant van de huisarts). Daarmee gaat het inslapen wel goed (normaal gesproken). Maar ik denk dat ik afgelopen week te gespannen was na al die doktersbezoeken en het vooruitzicht op weer een darmonderzoek en daarom niet zo makkelijk in slaap kon komen. Was die hele dag al erg gespannen nl. (hartkloppingen ook weer).
Inslapen gaat dus wel goed meestal, alleen doorslapen en dan weer inslapen nog niet altijd. Moet meestal wel 1 of 2 x naar de wc (echt nodig) en dan kom ik zo moeilijk weer in slaap. Ik drink 's avond niet veel dus daar ligt het niet aan.
Grappig dat je me ouder schatte trouwens. Ook wel logische gedachte natuurlijk, maar heb idd al jong kinderen gekregen (op m'n 22e en 24e).
donderdag 17 maart 2011 om 21:22
M'n lepels zijn op. Eigenlijk had ik nog maar 1 lepel voor het koken. Maar dat gedoe moet m'n moeder doet de stand nu op -2 lepels staan. Ik heb knallende koppijn. En die komt echt vanaf mijn nek, dus echt van de spanning. Pff, morgen echt een tandje lager!
Ik moet in ieder geval werken.
En ik zou eigenlijk een weekend naar vriend. (woont in stad waar ik studeerde en gewoond heb) Maar heb nu al besloten dat ik dat echt aan het moment overlaat om te beslissen.
Ik moet in ieder geval werken.
En ik zou eigenlijk een weekend naar vriend. (woont in stad waar ik studeerde en gewoond heb) Maar heb nu al besloten dat ik dat echt aan het moment overlaat om te beslissen.
donderdag 17 maart 2011 om 21:54
Een vriend of je partner chocolate? Kan ie niet bij jou komen?
5x5, is ook zo, dat heb je eerder geschreven. Is dus gewoon niet bij mij blijven hangen, excuus. Maar als je dan wakker wordt, kan je dan niet weer een melatonine innemen? Dan ff plassen, desnoods kopje thee, en dan weer verder slapen? Ik vind dat melatonine vrij snel werkt namelijk.
Lief, en?? Mag je door??
5x5, is ook zo, dat heb je eerder geschreven. Is dus gewoon niet bij mij blijven hangen, excuus. Maar als je dan wakker wordt, kan je dan niet weer een melatonine innemen? Dan ff plassen, desnoods kopje thee, en dan weer verder slapen? Ik vind dat melatonine vrij snel werkt namelijk.
Lief, en?? Mag je door??
donderdag 17 maart 2011 om 22:05
Hoi dames,
Ik heb een zeer frustrerende dag achter de rug, heel ingewikkeld allemaal, misschien ga ik het nog uitleggen op hyves, misschien ook niet, word errug lang dan.
Anyway...ik heb het van me af gevloekt en gejankt en het zit me nog hoog, maar niet zo erg meer als vanmiddag.
baas belde nog om af te spreken eni k zeg natuurlijk weer gewoon ja. blijkt dat ik die zelfde dag nog 3 afspraken heb en dat hij er nog tussen zit dan, moet ik echt racen om overal te komen. ga morgen dus maar afbellen dat ik dat niet ga redden
ik denk dat ik naar bed ga.
Ik heb bijgelezen,
abc, klote he...ik ben zo bang hiervoor, dat andere mensen me niet serieus nemen...
Ik heb een zeer frustrerende dag achter de rug, heel ingewikkeld allemaal, misschien ga ik het nog uitleggen op hyves, misschien ook niet, word errug lang dan.
Anyway...ik heb het van me af gevloekt en gejankt en het zit me nog hoog, maar niet zo erg meer als vanmiddag.
baas belde nog om af te spreken eni k zeg natuurlijk weer gewoon ja. blijkt dat ik die zelfde dag nog 3 afspraken heb en dat hij er nog tussen zit dan, moet ik echt racen om overal te komen. ga morgen dus maar afbellen dat ik dat niet ga redden
ik denk dat ik naar bed ga.
Ik heb bijgelezen,
abc, klote he...ik ben zo bang hiervoor, dat andere mensen me niet serieus nemen...
donderdag 17 maart 2011 om 22:09
Hij komt ook regelmatig hier hoor. We wisselen eigenlijk altijd wel goed af. Maar dit weekend is er een open dag van de hogeschool daar. Ik wilde er gaan kijken, en hij moet daar voorlichting geven.
donderdag 17 maart 2011 om 22:34
Waaarom is het hier op donderdagavond altijd zo gezellig? Komt dat omdat ik er niet ben ofzo?
We schrijven vandaag 17 maart 2011.
Vier maanden en 6 dagen dat ik ziek thuis kwam te zitten. Nog veel langer geleden dat ik me goed voelde en blij en gelukkig was. Ik kan me niet eens meer herinneren dat ik 's avonds dacht: Dit was een topdag.
VANDAAG KRIJGT EEN 10! MET EEN GRIFFEL!
Ik heb lekker gewerkt, per ongeluk heerlijk gekookt, ben de hele dag niet gefrustreerd geweest, ook niet dat de trein vertraging had net, heb lekker gesport en met enige zelfverzekerdheid besloten dat ik door ga naar het volgende niveau, kreeg onderweg naar huis aan de lopende band glimlachjes en mensen keken me na (zou ik stralen ofzo?) en zit hier nu heerlijk mijn op-één-na-laatste lepel op te snoepen. De laatste is reserve voor morgen
We schrijven vandaag 17 maart 2011.
Vier maanden en 6 dagen dat ik ziek thuis kwam te zitten. Nog veel langer geleden dat ik me goed voelde en blij en gelukkig was. Ik kan me niet eens meer herinneren dat ik 's avonds dacht: Dit was een topdag.
VANDAAG KRIJGT EEN 10! MET EEN GRIFFEL!
Ik heb lekker gewerkt, per ongeluk heerlijk gekookt, ben de hele dag niet gefrustreerd geweest, ook niet dat de trein vertraging had net, heb lekker gesport en met enige zelfverzekerdheid besloten dat ik door ga naar het volgende niveau, kreeg onderweg naar huis aan de lopende band glimlachjes en mensen keken me na (zou ik stralen ofzo?) en zit hier nu heerlijk mijn op-één-na-laatste lepel op te snoepen. De laatste is reserve voor morgen
donderdag 17 maart 2011 om 22:46
Oh lief wat goed, wat fijn, wat heerlijk! Geniet ervan, dat er nog vele van zulke dagen mogen volgen! (alleen maar, het liefst) en van harte met je promotie
Hier andersom vandaag echt teveel gedaan..en eigenlijk wist ik het wel, toen ik het hier op schreef dacht ik ook: what the f.. am I thinking?! Maar goed, voelde me prima, lichaam proteseerde niet, dus gewoon door gegaan... Ik ben immers herstellende, het gaat immers al een stuk beter...
En nu...kapot. Mn lijf doet zeer en ik ben te moe om nog een stap te verzetten. Ik mag van mezelf de sportschool skippen morgen, ga in ieder geval geen wekker zetten, mocht ik op tijd wakker zijn en me goed genoeg voelen, dan ga ik, en anders wordt het maris-ochtend.
Hier andersom vandaag echt teveel gedaan..en eigenlijk wist ik het wel, toen ik het hier op schreef dacht ik ook: what the f.. am I thinking?! Maar goed, voelde me prima, lichaam proteseerde niet, dus gewoon door gegaan... Ik ben immers herstellende, het gaat immers al een stuk beter...
En nu...kapot. Mn lijf doet zeer en ik ben te moe om nog een stap te verzetten. Ik mag van mezelf de sportschool skippen morgen, ga in ieder geval geen wekker zetten, mocht ik op tijd wakker zijn en me goed genoeg voelen, dan ga ik, en anders wordt het maris-ochtend.
donderdag 17 maart 2011 om 23:01
Oh maris, wat jammer. Zou het helpen als je probeert een paar lepels reserve te houden? Mijn oma zei vroeger altijd dat je zoveel moest eten dat er nog nèt een spekpannenkoek bij kon. Beetje dat idee: Zoveel doen dat er nog nèt twee lepels over blijven.
Naja, ik heb makkelijk praten... Ik heb een fijne, goede dag. Wat moet je daar lang op wachten he. Vreselijk hoor.
Lekker bakkie thee (rooibos, ielk!), kruik in bed, en morgenochtend eerst die lamp maar eens op jezelf richten.
Ik neem het er morgenochtend wel van. Ik wil graag werken, maar heb mezelf geen tijd opgelegd. Als ik wakker ben, en klaar, dan ga ik. En dan zie ik wel hoe ver ik kom. Eens kijken of ik dit fijne gevoel nog even mag behouden.
Toffe, abc, chocolate, maris, 5x5
Blijkbaar ben ik in mijn eentje de tegenhanger van jullie rotdag. Zorg goed voor jezelf, je hebt het verdiend na zo'n zware dag.
Morgen weer nieuwe lepels.
Naja, ik heb makkelijk praten... Ik heb een fijne, goede dag. Wat moet je daar lang op wachten he. Vreselijk hoor.
Lekker bakkie thee (rooibos, ielk!), kruik in bed, en morgenochtend eerst die lamp maar eens op jezelf richten.
Ik neem het er morgenochtend wel van. Ik wil graag werken, maar heb mezelf geen tijd opgelegd. Als ik wakker ben, en klaar, dan ga ik. En dan zie ik wel hoe ver ik kom. Eens kijken of ik dit fijne gevoel nog even mag behouden.
Toffe, abc, chocolate, maris, 5x5
Blijkbaar ben ik in mijn eentje de tegenhanger van jullie rotdag. Zorg goed voor jezelf, je hebt het verdiend na zo'n zware dag.
Morgen weer nieuwe lepels.
donderdag 17 maart 2011 om 23:31
Hallo meiden,
Heel even snel een korte update van mij, en dan ga ik snel naar mijn mandje, want ik heb de afgelopen dagen nog niet zoveel slaap gehad.
Mijn opa is gisteren helaas overleden. Gelukkig was ik erbij. Mijn man en ik hebben hem helemaal zelf verzorgd en naar het mortuarium gebracht. Dit heeft me wel een heel fijn gevoel gegeven, maar het heeft ook wel veel energie gekost.
Gelukkig gaat het nog steeds goed verder. School lukt ook nog steeds.
Even een knuffel voor abc: succes meis met het spuiten van de hormonen, ik hoop zo dat het gaat lukken.
Voor alle anderen: Voor jullie ook allemaal een knuffel, ik denk nog met grote regelmaat aan jullie. Laat de moed niet zakken, ooit komt er een dag, dat jullie net als ik weer helemaal kunnen leven.
Heel even snel een korte update van mij, en dan ga ik snel naar mijn mandje, want ik heb de afgelopen dagen nog niet zoveel slaap gehad.
Mijn opa is gisteren helaas overleden. Gelukkig was ik erbij. Mijn man en ik hebben hem helemaal zelf verzorgd en naar het mortuarium gebracht. Dit heeft me wel een heel fijn gevoel gegeven, maar het heeft ook wel veel energie gekost.
Gelukkig gaat het nog steeds goed verder. School lukt ook nog steeds.
Even een knuffel voor abc: succes meis met het spuiten van de hormonen, ik hoop zo dat het gaat lukken.
Voor alle anderen: Voor jullie ook allemaal een knuffel, ik denk nog met grote regelmaat aan jullie. Laat de moed niet zakken, ooit komt er een dag, dat jullie net als ik weer helemaal kunnen leven.
vrijdag 18 maart 2011 om 09:40
Lief, wat fijn dat je zo'n goeie dag had! Heerlijk, het is je gegund!
Annemie, gecondoleerd met het verlies van je opa. Veel sterkte de komende dagen!
Ik heb lekker een rustig dagje met de jongste. Geen plannen, spelen, dvd'tje kijken, gewoon lekker ontspannen. Ik stond vanochtend iets uitgeruster op dan de afgelopen dagen, dus hoop dat ik dit gevoel vandaag vast kan houden .
Annemie, gecondoleerd met het verlies van je opa. Veel sterkte de komende dagen!
Ik heb lekker een rustig dagje met de jongste. Geen plannen, spelen, dvd'tje kijken, gewoon lekker ontspannen. Ik stond vanochtend iets uitgeruster op dan de afgelopen dagen, dus hoop dat ik dit gevoel vandaag vast kan houden .
vrijdag 18 maart 2011 om 10:04
Ik heb wel ok geslapen, wel vroeg wakker, 7.30 uur... Nu nog lekker in pyjama wat aanrommelen, mn vader kwam langs voor een bakje, vaatwasser uitpakken, was opvouwen...en wil straks even naar het dorp fietsen, even over de markt struinen en moet nog een verjaardagscadeautje kopen. Geen body&mind dus vandaag, maar ff lekker rustig aan.
Geniet van je dag met de jongste 5x5!
Abc, wat kunnen slapen of kreeg je het gesprek niet uit je hoofd? Vandaag ba toch? Succes.
Lief, werkse, hopelijk net zo'n fijne dag als gister!
Toffe, rustig aan he!
Zon, houw aar joooeee???
Geniet van je dag met de jongste 5x5!
Abc, wat kunnen slapen of kreeg je het gesprek niet uit je hoofd? Vandaag ba toch? Succes.
Lief, werkse, hopelijk net zo'n fijne dag als gister!
Toffe, rustig aan he!
Zon, houw aar joooeee???
vrijdag 18 maart 2011 om 10:34
Ik zit met een dilemma. Heb vannacht slecht geslapen en hoofdpijn is weer helemaal terug. Vanmorgen meteen naar werk gebeld om me ziek te melden. Nu voel ik me vreselijk schuldig. Ik ben enorm bang te worden ontslagen. Ik ben vorige week namelijk ook 2 dagen ziek geweest. Ik werk er sinds januari en heb 4 dagen niet gewerkt (inclusief vandaag). Ik weet dat ze je niet zomaar kunnen ontslaan, maar tóch vreet het aan me. Ik wil me niet ziekmelden, ik wil niet liegen. Ik vertel namelijk niet tegen mijn ouders en vriend dat ik me ziekmeld. Waarom? Schaamte waarschijnlijk. Ik weet dat het vandaag niet gaat. Maar als ik het nu zo "makkelijk" doe, dan ga ik dat vast voortaan snel doen. Moet ik nu toch gaan werken? En hoe verder vandaag dan? Wel naar vriend gaan eind van de dag? Dat kan ik gewoon niet maken t.o. werkgever. Gadver wat vind ik mezelf vreselijk nu.
vrijdag 18 maart 2011 om 10:45
Chocolate, ben je al bij de huisarts geweest? Zo nee, dan zou ik dat gauw doen. Je klachten voorleggen en als hij zegt dat je voorlopig rust moet hebben (en die kans is groot, lijkt me) dan kan je dat aan je werkgever mededelen, en aan je omgeving. Overspannenheid / bo ga je niet in je eentje redden!!! Het is vervelend voor je werkgever dat je ziek bent, maar het bedrijf draait wel door hoor, ook zonder jou. Zet jezelf nou even op de eerste plaats, luister naar je lichaam... Ze mogen je trouwens niet ontslaan als je ziek bent hoor, lig daar maar niet wakker van. Wat voor contract heb je? Is het je 'echte' werk of een bijbaan?
vrijdag 18 maart 2011 om 10:52
Ik ben al in behandeling. Loop bij een psycholoog en slik antidepressiva. Verder heb ik nog psychosomatische fysiotherapie. De huisarts is dus ook op de hoogte van mijn klachten. Ik heb een jaarcontract, maar het is voor mij meer een bijbaan. Wil straks weer gaan studeren.
Ik weet dat ze me niet mogen ontslaan, maar ben hier wel bang voor. Bij mijn vorige bijbaan moest ik namelijk verplicht ontslag nemen toen ik vertelde dat ik minder uren wilde draaien vanwege drukte met studie. (Ik had een contract van 12 uur maar werkte er 20, naast mijn studie). Dit heb ik toen gedaan omdat ik gewoon erg gestresst was en vond het niet erg niet meer te werken. Maar achteraf gezien had ik dat nooit moeten laten gebeuren.
Ik schaam me, en ben bang "gestraft" te worden als ik me, voor mijn gevoel, onnodig ziek meld. Ik wil het niet, maar mijn lijf protesteert.
Bedankt voor je snelle antwoord in ieder geval! Ik ga niet werken vandaag. Maar hoe ik dit ga vertellen aan mijn ouders en vriend... Ik weet het niet...
Ik weet dat ze me niet mogen ontslaan, maar ben hier wel bang voor. Bij mijn vorige bijbaan moest ik namelijk verplicht ontslag nemen toen ik vertelde dat ik minder uren wilde draaien vanwege drukte met studie. (Ik had een contract van 12 uur maar werkte er 20, naast mijn studie). Dit heb ik toen gedaan omdat ik gewoon erg gestresst was en vond het niet erg niet meer te werken. Maar achteraf gezien had ik dat nooit moeten laten gebeuren.
Ik schaam me, en ben bang "gestraft" te worden als ik me, voor mijn gevoel, onnodig ziek meld. Ik wil het niet, maar mijn lijf protesteert.
Bedankt voor je snelle antwoord in ieder geval! Ik ga niet werken vandaag. Maar hoe ik dit ga vertellen aan mijn ouders en vriend... Ik weet het niet...
vrijdag 18 maart 2011 om 10:59
Hoe je het aan je ouders en vriend gaat vertellen?
' het lukt me niet meer, ik heb me helaas ziek moeten melden. Mn lichaam is op, de accu is leeg, ik heb barstende hoofdpijn en alles is me op dit moment teveel. Ik baal er enorm van, maar ik kan niet anders dan naar mn lichaam luisteren en een stap terug doen'
Wedden dat ze je geen looser vinden en niet boos worden? Wedden dat ze zich zorgen om je maken, en je juist willen bij staan? En als dat niet zo is, wat zegt dat dan? Zegt dat dan iets over hun, of over jou?
heb je enig idee waarom je zo bang bent voor hun reactie / oordeel?
' het lukt me niet meer, ik heb me helaas ziek moeten melden. Mn lichaam is op, de accu is leeg, ik heb barstende hoofdpijn en alles is me op dit moment teveel. Ik baal er enorm van, maar ik kan niet anders dan naar mn lichaam luisteren en een stap terug doen'
Wedden dat ze je geen looser vinden en niet boos worden? Wedden dat ze zich zorgen om je maken, en je juist willen bij staan? En als dat niet zo is, wat zegt dat dan? Zegt dat dan iets over hun, of over jou?
heb je enig idee waarom je zo bang bent voor hun reactie / oordeel?
vrijdag 18 maart 2011 om 11:03
Ik denk dat ik bang ben bekritiseerd te worden. Bang om zwak gevonden te worden. Mijn ouders zeggen vaak dat ik een schop onder mijn kont nodig heb, dat ik niet doorzet en vaak de makkelijke, veilig weg kies. Mijn vriend begrijpt me wel beter, en als ik inderdaad gewoon eerlijk ben dat het me niet lukte vandaag dan snapt hij dat. En tja, als ze wel boos worden dan zegt dat misschien inderdaad meer over hen dan over mij.