Psyche
alle pijlers
Zelfmoord vriendin
woensdag 23 maart 2011 om 17:33
Een aantal dagen geleden heeft een hele goede vriendin van mij heel plotseling en onverwacht de keuze gemaakt om een einde te maken aan haar leven, op een nogal heftige manier.
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
woensdag 23 maart 2011 om 17:44
Wat heftig, veel sterkte.
Heel andere situatie, maar toen mijn opa overleed vond ik het ook zo raar dat het gewoon weer ochtend werd en iedereen weer zijn normale dingen ging doen, buiten. Voor mij was de hele wereld veranderd op dat moment, voor andere mensen was het een doodnormale dinsdagochtend.
Dat zul jij nu ook wel hebben maar dan veel erger.
Heel andere situatie, maar toen mijn opa overleed vond ik het ook zo raar dat het gewoon weer ochtend werd en iedereen weer zijn normale dingen ging doen, buiten. Voor mij was de hele wereld veranderd op dat moment, voor andere mensen was het een doodnormale dinsdagochtend.
Dat zul jij nu ook wel hebben maar dan veel erger.
woensdag 23 maart 2011 om 17:44
Het is heel rot voor de nabestaanden, maar aan de andere kant het is haar keuze wees blij dat je het niet zag aankomen.
Iemand die heel dicht bij me staat heeft een poging gedaan, maar is op tijd ( door mij gevonden). Je zou denken gelukkig maar en heel fijn, maar ik weet dat ze er niet klaar mee is en hier is steeds de angst van wat, waar en wanneer.
Iemand die heel dicht bij me staat heeft een poging gedaan, maar is op tijd ( door mij gevonden). Je zou denken gelukkig maar en heel fijn, maar ik weet dat ze er niet klaar mee is en hier is steeds de angst van wat, waar en wanneer.
woensdag 23 maart 2011 om 17:46
woensdag 23 maart 2011 om 17:52
Naira, je moet een verwerkingsproces door. Rouwen om de persoon die overleden is en ook de manier waarop en waarom moet een plekje krijgen en daar gaat aardig wat tijd over heen.
Antwoorden zullen er dus blijkbaar niet komen. Het is de keus geweest van je vriendin om het te doen zoals ze gedaan heeft, daar veranderd niemand wat aan.
Maar het leven gaat door. Je zult huilen, verbijsterd zijn, boos zijn om wat er gebeurd is. Emotie kost energie. Het is goed dat je met andere naaste vrienden dingen deelt. Krop de boel niet op maar uit jezelf. En geef alles tijd.
Van mij een dikke
Antwoorden zullen er dus blijkbaar niet komen. Het is de keus geweest van je vriendin om het te doen zoals ze gedaan heeft, daar veranderd niemand wat aan.
Maar het leven gaat door. Je zult huilen, verbijsterd zijn, boos zijn om wat er gebeurd is. Emotie kost energie. Het is goed dat je met andere naaste vrienden dingen deelt. Krop de boel niet op maar uit jezelf. En geef alles tijd.
Van mij een dikke
woensdag 23 maart 2011 om 17:53
Veel sterkte en dikke knuf
Vorig jaar rond deze tijd heeft mijn vader zelfmoord gepleegd.
Ik had meer gevoel dat ik de eerste weken werd geleefd. Maar ik nu op terug kijk, zie ik hoe goed ik het leven weer heb opgepakt en sterk ik wel niet ben om toch niet steeds in een hoekje te zitten en je af te vragen waarom hij heeft gedaan
Vorig jaar rond deze tijd heeft mijn vader zelfmoord gepleegd.
Ik had meer gevoel dat ik de eerste weken werd geleefd. Maar ik nu op terug kijk, zie ik hoe goed ik het leven weer heb opgepakt en sterk ik wel niet ben om toch niet steeds in een hoekje te zitten en je af te vragen waarom hij heeft gedaan
woensdag 23 maart 2011 om 18:14
Mijn moeder heeft 6 1/2 jaar geleden zelfmoord gepleegd. Ben het eens met Hazie. Ik weet niet hoe het is als de doodsoorzaak iets anders is, maar ik vond (en vind) het soms vermoeiend dat het vaak over de oorzaak gaat. Het is vooral een groot verlies. Dat rouwproces is zwaar en vermoeiend en het duurt een tijd. Sterkte!
woensdag 23 maart 2011 om 19:00
Naira, een hele dikke voor je.
Ruim een jaar geleden heeft een meisje zelfmoord gepleegd, meer een kennis dan een vriendin - ik had zelfs een hekel aan haar, want toen het net een dag uit was met mijn ex kreeg zij iets met hem, en ging ze mij bellen hoe gelukkig hij haar maakte, en hoe hij de ware was. Toen ik van haar dood hoorde, voelde ik me zo verschrikkelijk... Hoewel ik een goede reden had om haar absoluut niet aardig te vinden, bleef ik me maar afvragen of ik niet toch aardiger tegen haar had moeten doen enz.
Ze was schizofreen, en heeft volgens de mensen die haar goed kenden waarschijnlijk een 'opdracht' gehad zeg maar. Dus ook als ik aardiger was geweest had ik het niet tegen kunnen houden. Maar dat schuldgevoel is nog ontzettend lang blijven hangen, en ik voel het nog wel eens als ik aan haar denk.
Nou was dit iemand die relatief ver bij mij vandaan stond, maar het lijkt me heel erg om dit bij een goede vriendin mee te maken!
Ruim een jaar geleden heeft een meisje zelfmoord gepleegd, meer een kennis dan een vriendin - ik had zelfs een hekel aan haar, want toen het net een dag uit was met mijn ex kreeg zij iets met hem, en ging ze mij bellen hoe gelukkig hij haar maakte, en hoe hij de ware was. Toen ik van haar dood hoorde, voelde ik me zo verschrikkelijk... Hoewel ik een goede reden had om haar absoluut niet aardig te vinden, bleef ik me maar afvragen of ik niet toch aardiger tegen haar had moeten doen enz.
Ze was schizofreen, en heeft volgens de mensen die haar goed kenden waarschijnlijk een 'opdracht' gehad zeg maar. Dus ook als ik aardiger was geweest had ik het niet tegen kunnen houden. Maar dat schuldgevoel is nog ontzettend lang blijven hangen, en ik voel het nog wel eens als ik aan haar denk.
Nou was dit iemand die relatief ver bij mij vandaan stond, maar het lijkt me heel erg om dit bij een goede vriendin mee te maken!
woensdag 23 maart 2011 om 19:01
woensdag 23 maart 2011 om 19:02
quote:Mylene_Valerie schreef op 23 maart 2011 @ 17:46:
Helpt het als je bedenkt dat ze nu haar geluk heeft gevonden wat ze niet kon vinden hier in dit leven? Soms kan je hier gewoon je geluk niet vinden. Het leven kan hier gewoon soms een hel zijn.
Ik vind het daarentegen wel een mooi antwoord.
Ik heb laatst het boek "Loden last, het taboe op zelfmoord" gelezen, geschreven door Bram Bakker. Heel confronterend en aangrijpend, maar zoals MV zegt; zijn er mensen die het aardse geluk wel willen maar niet kunnen vinden.
Helpt het als je bedenkt dat ze nu haar geluk heeft gevonden wat ze niet kon vinden hier in dit leven? Soms kan je hier gewoon je geluk niet vinden. Het leven kan hier gewoon soms een hel zijn.
Ik vind het daarentegen wel een mooi antwoord.
Ik heb laatst het boek "Loden last, het taboe op zelfmoord" gelezen, geschreven door Bram Bakker. Heel confronterend en aangrijpend, maar zoals MV zegt; zijn er mensen die het aardse geluk wel willen maar niet kunnen vinden.
woensdag 23 maart 2011 om 19:03
Zoiets is heel erg moeilijk. En je hoeft er nog helemaal niet vrede mee te hebben of mee te kunnen leven of wat dan ook. Het is nog heel vers. Het waarom kan ik je geen antwoord op geven helaas, maar ik wil je wel heel veel sterkte wensen de komende tijd. Blijf bij jezelf, doe waar jij je goed bij voelt.
woensdag 23 maart 2011 om 19:58
Hoe andere mensen hun leven ervaren, kan niemand voelen. Niemand kan gedachten lezen. Dus meestal is een zelfmoord voor anderen onbegrijpelijk. En de antwoorden zullen er nooit zijn.
Jaren geleden maakte een vriendin van mij haar relatie uit (dat had ze al eerder willen doen, maar hij dreigde met zelfmoord).
Nadat zij het heeft uitgemaakt, is hij naar huis gegaan en heeft daad bij woord gevoegd....
Hoe die vriendin zich toen voelde, is met geen pen te beschrijven. En tóch had ze hem niet tegen kunnen houden. Hij was namelijk manisch-depressief.
TO, heel veel sterkte. Neem de tijd om te rouwen, dat kan niemand voor jou bepalen, hoe lang jij nodig hebt!
Jaren geleden maakte een vriendin van mij haar relatie uit (dat had ze al eerder willen doen, maar hij dreigde met zelfmoord).
Nadat zij het heeft uitgemaakt, is hij naar huis gegaan en heeft daad bij woord gevoegd....
Hoe die vriendin zich toen voelde, is met geen pen te beschrijven. En tóch had ze hem niet tegen kunnen houden. Hij was namelijk manisch-depressief.
TO, heel veel sterkte. Neem de tijd om te rouwen, dat kan niemand voor jou bepalen, hoe lang jij nodig hebt!
