Psyche
alle pijlers
Zelfmoord vriendin
woensdag 23 maart 2011 om 17:33
Een aantal dagen geleden heeft een hele goede vriendin van mij heel plotseling en onverwacht de keuze gemaakt om een einde te maken aan haar leven, op een nogal heftige manier.
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
donderdag 24 maart 2011 om 01:12
quote:Caesarion schreef op 23 maart 2011 @ 21:16:
[...]
Nou nou Namma; Niet alle manisch depressieven plegen zelfmoord hoor!. Vind het een hele kwetsende, kort door de bocht opmerking van jou. Maar ja, dat doe jij hier wel vaker..
t Doet mij ook pijn dat het vaak zo gesteld wordt. Zal t kort houden want het is geen discussietopic hier.
Maar ik, en vele manisch depressieven met mij, doen hard hun best een mooi leven op te bouwen. Er wordt zo vaak iets geschreven over manisch depressiviteit en zelfmoord alsof het dan logisch zou zijn oid.
(kom niet zo goed meer uit mijn woorden)
Nogmaals sterkte voor TO en voor alle anderen die een dierbare kwijt zijn.
[...]
Nou nou Namma; Niet alle manisch depressieven plegen zelfmoord hoor!. Vind het een hele kwetsende, kort door de bocht opmerking van jou. Maar ja, dat doe jij hier wel vaker..
t Doet mij ook pijn dat het vaak zo gesteld wordt. Zal t kort houden want het is geen discussietopic hier.
Maar ik, en vele manisch depressieven met mij, doen hard hun best een mooi leven op te bouwen. Er wordt zo vaak iets geschreven over manisch depressiviteit en zelfmoord alsof het dan logisch zou zijn oid.
(kom niet zo goed meer uit mijn woorden)
Nogmaals sterkte voor TO en voor alle anderen die een dierbare kwijt zijn.
donderdag 24 maart 2011 om 09:50
ik denk dat je dat niet persoonlijk moet opvatten moonlight.
een zwager van mij heeft ook md, maar is totaal niet suicidaal, nooit geweest ook.
veel mensen hebben md, maar er zijn natuurlijk heel veel gradaties daarin, net als bij andere ziektes.
als nabestaande van zelfdoding val je ook in een risicogroep, plegen ook vaker suicide.
t is wel goed dat die info er is, kan er toch iets adequater op ingespeeld worden door hulpverleners indien nodig.
een zwager van mij heeft ook md, maar is totaal niet suicidaal, nooit geweest ook.
veel mensen hebben md, maar er zijn natuurlijk heel veel gradaties daarin, net als bij andere ziektes.
als nabestaande van zelfdoding val je ook in een risicogroep, plegen ook vaker suicide.
t is wel goed dat die info er is, kan er toch iets adequater op ingespeeld worden door hulpverleners indien nodig.
wij slapen nooit.
dinsdag 29 maart 2011 om 00:35
Zie nu pas dat dit topic er is.
Ik heb mijn vriend iets meer dan 3,5 maand geleden ook verloren aan zelfmoord. In tegenstelling tot Valentinamaria was hij niet Manisch Depressief, maar had wel last van winterdepressies. Afgelopen zaterdag zouden we 6 jaar samen zijn geweest en ik wist al die tijd dat hij last had van winterdepressies. Hij heeft wel regelmatig aangegeven dat hij het niet meer zag zitten, en heeft me ook (geprobeerd) uit te leggen wat hij voelde. Maar dat was voor mij niet te begrijpen, omdat ik dit soort gevoelens nooit heb gehad.
Ik ben alleen de eerste paar uur boos op hem geweest, vond dat hij me in de steek had gelaten en mij voor het blok had gezet (aangezien hij wist dat ik hem zou vinden).
Totdat ik hem opgebaard zag en hij zo vredig was. Hij had zijn rust gevonden, en die rust had hij bij leven nooit gekregen. Hij heeft niet zo'n leuk leven gehad, had ADHD en was zo goed als invalide geworden. Een reeks van tegenslagen achter elkaar in 2 weken tijd was voor hem (waarschijnlijk) de druppel.
Ik heb er nu in ieder geval meer begrip voor gekregen en dat had ik voordat ik hem leerde kennen eigenlijk niet...
Meis, het is logisch dat je je zo voelt. Iedereen gaat anders om met zoiets, en ook is was de eerste paar weken uitgeput. Praat erover, zoveel mogelijk, Dit heeft bij mij erg veel goed gedaan.
Heel veel sterkte! ook aan alle anderen die het hebben meegemaakt in hun omgeving!
Ik heb mijn vriend iets meer dan 3,5 maand geleden ook verloren aan zelfmoord. In tegenstelling tot Valentinamaria was hij niet Manisch Depressief, maar had wel last van winterdepressies. Afgelopen zaterdag zouden we 6 jaar samen zijn geweest en ik wist al die tijd dat hij last had van winterdepressies. Hij heeft wel regelmatig aangegeven dat hij het niet meer zag zitten, en heeft me ook (geprobeerd) uit te leggen wat hij voelde. Maar dat was voor mij niet te begrijpen, omdat ik dit soort gevoelens nooit heb gehad.
Ik ben alleen de eerste paar uur boos op hem geweest, vond dat hij me in de steek had gelaten en mij voor het blok had gezet (aangezien hij wist dat ik hem zou vinden).
Totdat ik hem opgebaard zag en hij zo vredig was. Hij had zijn rust gevonden, en die rust had hij bij leven nooit gekregen. Hij heeft niet zo'n leuk leven gehad, had ADHD en was zo goed als invalide geworden. Een reeks van tegenslagen achter elkaar in 2 weken tijd was voor hem (waarschijnlijk) de druppel.
Ik heb er nu in ieder geval meer begrip voor gekregen en dat had ik voordat ik hem leerde kennen eigenlijk niet...
Meis, het is logisch dat je je zo voelt. Iedereen gaat anders om met zoiets, en ook is was de eerste paar weken uitgeput. Praat erover, zoveel mogelijk, Dit heeft bij mij erg veel goed gedaan.
Heel veel sterkte! ook aan alle anderen die het hebben meegemaakt in hun omgeving!
"Please God, if you can't make me thin, make my friends fat!"
