Psyche
alle pijlers
Borderline, wie ook?
zondag 26 juli 2009 om 14:50
Hallo allen,
Ik ben een beetje op zoek naar lotgenoten. Wie van jullie heeft er ook een Borderline Persoonlijkheids Stoornis?
Hoe gaan jullie om met de (praktische) problemen gekoppeld aan de BPS?
Ik kan geen vriendschappen sluiten, ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan, ik voel mij eenzaam en heb ook niemand om mij heen. Nu moet ik belangrijke keuzes maken en ik sta er alleen voor.
Hoe begin je met echt leven? Echt het begin, hoe?
Ik ben een beetje op zoek naar lotgenoten. Wie van jullie heeft er ook een Borderline Persoonlijkheids Stoornis?
Hoe gaan jullie om met de (praktische) problemen gekoppeld aan de BPS?
Ik kan geen vriendschappen sluiten, ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan, ik voel mij eenzaam en heb ook niemand om mij heen. Nu moet ik belangrijke keuzes maken en ik sta er alleen voor.
Hoe begin je met echt leven? Echt het begin, hoe?
zondag 26 juli 2009 om 15:15
Hoi Jojooo,
Ik kan me goed verplaatsen of inleven in jouw vraag wanneer je met echt leven begint. Voor mij gebeurde dat dit jaar, toen ik heb ervaren hoe het is om mensen toe te laten. Het lijkt iets kleins, maar dat was het voor mij. Voor jou is het misschien iets anders.
Ik ben bekend met BPS, maar ik begrijp igv BPS dat de problematiek per persoon enorm kan verschillen.
Jij schrijft over jouw moeilijkheden vriendschappen te sluiten,
wat maakt het moeilijk voor jou?
Moedig dat je hier eigenlijk best al een grote stap zet trouwens.
Welke keuzes liggen er op je pad?
Ik kan me goed verplaatsen of inleven in jouw vraag wanneer je met echt leven begint. Voor mij gebeurde dat dit jaar, toen ik heb ervaren hoe het is om mensen toe te laten. Het lijkt iets kleins, maar dat was het voor mij. Voor jou is het misschien iets anders.
Ik ben bekend met BPS, maar ik begrijp igv BPS dat de problematiek per persoon enorm kan verschillen.
Jij schrijft over jouw moeilijkheden vriendschappen te sluiten,
wat maakt het moeilijk voor jou?
Moedig dat je hier eigenlijk best al een grote stap zet trouwens.
Welke keuzes liggen er op je pad?
zondag 26 juli 2009 om 15:34
@ Deviantje, dat mensen toelaten is voor mij niet iets kleins. Dat is juist iets waar ik heel veel moeite mee heb. Ik weet niet goed hoe ik dat kan doen.
Volgens mij ligt voor daarin ook de sleutel om te beginnen met leven.
De keuze waar ik voor sta is enorm groot.
Kies ik voor het RIBW een stad hier bijna een uur met de trein vandaan, dus moet ik opnieuw beginnen in een stad die ik niet ken, waar ik geen behandeling, geen werk en geen dagbesteding heb.
Kies is om met alle moeilijkheden die ik hier ervaar toch te blijven wonen in mijn huis met tuin dichtbij de natuur. Waar ik mijn werk heb.
Ik weet het niet en raak steeds in paniek omdat ik dit niet echt goed kan bespreken. Mijn huidige behandelaren sturen aan op RIBW, maar ik heb gewoon mijn twijfels omdat de stap extreem groot is. Niet alleen emotioneel, maar ook praktisch.
Momenteel loop ik tegen van alles aan, veel heeft ook te maken met BPS en ik kan niet meer onderscheiden wat realiteit is en wat te maken heeft met mijn gevoel van niet gezien worden, dat ze mij bij mijn huidige therapie weg willen hebben, dat ze mij laten vallen of doorschuiven om van mij als probleem af te zijn etc.
Deze gedachten spelen voortdurend mee en kleuren het advies van RIBW negatief.
Vanuit mijn behandeling staan ze er niet achter dat ik zelf op zoek ga naar een vervolgbehandeling. Dat maakt dat ik mij daarin alleen voel staan.
De twee intakegesprekken die binnenkort gaan plaatsvinden heb ik allemaal zelf geregeld. Overigens heb ik nu geen behandeling, omdat ik de deeltijd uitgezet ben.
@chiclo, wat voor behandeling heb jij gevolgd?
Volgens mij ligt voor daarin ook de sleutel om te beginnen met leven.
De keuze waar ik voor sta is enorm groot.
Kies ik voor het RIBW een stad hier bijna een uur met de trein vandaan, dus moet ik opnieuw beginnen in een stad die ik niet ken, waar ik geen behandeling, geen werk en geen dagbesteding heb.
Kies is om met alle moeilijkheden die ik hier ervaar toch te blijven wonen in mijn huis met tuin dichtbij de natuur. Waar ik mijn werk heb.
Ik weet het niet en raak steeds in paniek omdat ik dit niet echt goed kan bespreken. Mijn huidige behandelaren sturen aan op RIBW, maar ik heb gewoon mijn twijfels omdat de stap extreem groot is. Niet alleen emotioneel, maar ook praktisch.
Momenteel loop ik tegen van alles aan, veel heeft ook te maken met BPS en ik kan niet meer onderscheiden wat realiteit is en wat te maken heeft met mijn gevoel van niet gezien worden, dat ze mij bij mijn huidige therapie weg willen hebben, dat ze mij laten vallen of doorschuiven om van mij als probleem af te zijn etc.
Deze gedachten spelen voortdurend mee en kleuren het advies van RIBW negatief.
Vanuit mijn behandeling staan ze er niet achter dat ik zelf op zoek ga naar een vervolgbehandeling. Dat maakt dat ik mij daarin alleen voel staan.
De twee intakegesprekken die binnenkort gaan plaatsvinden heb ik allemaal zelf geregeld. Overigens heb ik nu geen behandeling, omdat ik de deeltijd uitgezet ben.
@chiclo, wat voor behandeling heb jij gevolgd?
zondag 26 juli 2009 om 16:37
quote:JoJootje schreef op 26 juli 2009 @ 15:34:
@chiclo, wat voor behandeling heb jij gevolgd?
Ik deed dus een deeltijd programma van 3 hele dagen hier in mijn woonplaats plus 8 uursinvulling ernaast.
.
Ik hheb geen idee wat dat is wat jij moet gaan doen in een andere woonplaats.. wat is dat voor therapie?
@chiclo, wat voor behandeling heb jij gevolgd?
Ik deed dus een deeltijd programma van 3 hele dagen hier in mijn woonplaats plus 8 uursinvulling ernaast.
.
Ik hheb geen idee wat dat is wat jij moet gaan doen in een andere woonplaats.. wat is dat voor therapie?
zondag 26 juli 2009 om 16:48
RIBW is Beschermd Wonen.
Het is geen therapie, het is verhuizen naar een beschermde woonvorm waar dagelijks begeleiding aanwezig is.
Waardoor trok jij je deeltijdbehandeling niet meer?
Heb jij nog veel "last" van je diagnose los van je emoties die je omschrijft?
Ik heb net bijna anderhalf jaar in een tweedaagse deeltijdbehandeling bij de GGZ gezeten. Daar ben ik de deeltijd uitgezet en nu ben ik op zoek naar een vervolgbehandeling. Maar dat is iets waar ze bij mijn huidige instelling dus niet achter staan.
Ik moet eerst rust en veiligheid vinden voordat ik weer kan denken om een therapie aan te gaan.
Het is geen therapie, het is verhuizen naar een beschermde woonvorm waar dagelijks begeleiding aanwezig is.
Waardoor trok jij je deeltijdbehandeling niet meer?
Heb jij nog veel "last" van je diagnose los van je emoties die je omschrijft?
Ik heb net bijna anderhalf jaar in een tweedaagse deeltijdbehandeling bij de GGZ gezeten. Daar ben ik de deeltijd uitgezet en nu ben ik op zoek naar een vervolgbehandeling. Maar dat is iets waar ze bij mijn huidige instelling dus niet achter staan.
Ik moet eerst rust en veiligheid vinden voordat ik weer kan denken om een therapie aan te gaan.
zondag 26 juli 2009 om 18:05
quote:JoJootje schreef op 26 juli 2009 @ 16:48:
RIBW is Beschermd Wonen.
Het is geen therapie, het is verhuizen naar een beschermde woonvorm waar dagelijks begeleiding aanwezig is.
Waardoor trok jij je deeltijdbehandeling niet meer?
Heb jij nog veel "last" van je diagnose los van je emoties die je omschrijft?
Ik heb net bijna anderhalf jaar in een tweedaagse deeltijdbehandeling bij de GGZ gezeten. Daar ben ik de deeltijd uitgezet en nu ben ik op zoek naar een vervolgbehandeling. Maar dat is iets waar ze bij mijn huidige instelling dus niet achter staan.
Ik moet eerst rust en veiligheid vinden voordat ik weer kan denken om een therapie aan te gaan.
Ook ik heb nagedacht over iets anders maar ook bij mij steunde ze dit niet.. ze zeiden ook dat ik ook daar dan moet leren springen en ik stond juist nu al op de duikplank.
ik ben een sterk persoon met een sterke wil die me kennelijk niets op de mouw laat spelden wat daar niet hoort
RIBW is Beschermd Wonen.
Het is geen therapie, het is verhuizen naar een beschermde woonvorm waar dagelijks begeleiding aanwezig is.
Waardoor trok jij je deeltijdbehandeling niet meer?
Heb jij nog veel "last" van je diagnose los van je emoties die je omschrijft?
Ik heb net bijna anderhalf jaar in een tweedaagse deeltijdbehandeling bij de GGZ gezeten. Daar ben ik de deeltijd uitgezet en nu ben ik op zoek naar een vervolgbehandeling. Maar dat is iets waar ze bij mijn huidige instelling dus niet achter staan.
Ik moet eerst rust en veiligheid vinden voordat ik weer kan denken om een therapie aan te gaan.
Ook ik heb nagedacht over iets anders maar ook bij mij steunde ze dit niet.. ze zeiden ook dat ik ook daar dan moet leren springen en ik stond juist nu al op de duikplank.
ik ben een sterk persoon met een sterke wil die me kennelijk niets op de mouw laat spelden wat daar niet hoort
maandag 27 juli 2009 om 13:04
Hoi, ik was op zoek naar een topic ergens met dit onderwerp en zie hier! Ik voel me tot nu toe niet helemaal thuis in dit onderwerp maar zal even uitleggen waarom, ik heb het namelijk pas 2 mnd geleden gehoord en heb een mildere vorm. Ik heb pas geleden de diagnose borderline om mijn oren gezwaaid gekregen van een psycholoog. Ik noem het zo omdat ik dit never-nooit aan mezelf had gelinkt (en er ontzettend van schrok, al wist ik wel dat er iets was), maar nu ik er wat over heb gelezen snap ik het beter en herken ik veel dingen ook (en andere dingen ook niet, maargoed). Ik heb niet alle kenmerken en ook een 'mildere' vorm of hoe ik het dan ook mag noemen, maar ik heb er iig last van en zou graag een beetje met anderen in contact komen om te kijken hoe en wat. Ik heb er weinig last van bij vriendschappen maar erg in relaties met mannen (alsof ik die steeds saboteer zegmaar) en qua depressieve perioden (nu bv dagelijkse gevechten met mezelf) en soms missen van eigenwaarde (ondanks dat je dat niet aan me merkt blijkbaar). Dus ik weet niet of dit ook herkenbaar is, maar ik wil me iig aansluiten op het onderwerp ondanks dat ik geen medicijnen gebruik of therapie/behandeling volg maar wel zeer de behoefte heb om er iets aan te doen want het gaat (vooral na de diagnose) echt niet zo best allemaal. Al heb ik geen doorverwijzing gehad, misschien omdat ik het dus milder heb en het nieuws nogal heb gerationaliseerd en erg rustig heb gereageerd, maar dat was oppervlakte en nu heb ik alleen maar meer last van allerlei enge gedachten en gevoelens enzo.
maandag 27 juli 2009 om 18:33
quote:JoJootje schreef op 26 juli 2009 @ 14:50:
Hoe begin je met echt leven? Echt het begin, hoe?
Ik zou zeggen door je simpel af te vragen wat wil je?
Wat wil je worden?...in mijn ogen doe je bv gelukkig worden net als piloot worden....je stelt jezelf een duidelijk doel voor ogen en kijkt vervolgens wat je nodig hebt om dat doel te halen....en dan ga je er gewoon voor. Oh...en als je bv (nog) niet weet wat je wilt...kijk dan 's naar wat je juist niet wilt....als je daar aan gaat werken dan kan het niet anders dan dat je in de buurt gaat komen van wat je wel wilt.
Ik kreeg trouwens de diagnose Borderline in 2000 samen met de mededeling dat ik er nooit van af zou komen. Ik dacht toen 'jullie kunnen me wat' en ging op zoek naar wat Borderline nou precies was en hoe het in mijn lichaam te werk ging. Toen ik dat voor mezelf duidelijk had gemaakt heb ik mezelf als doel gesteld om van Borderline af te komen en ben ik met mezelf aan de slag gegaan. Nu heb ik na veel vallen en opstaan nog wel diverse probleempjes maar ik heb gelukkig geen Borderline meer.
Hoe begin je met echt leven? Echt het begin, hoe?
Ik zou zeggen door je simpel af te vragen wat wil je?
Wat wil je worden?...in mijn ogen doe je bv gelukkig worden net als piloot worden....je stelt jezelf een duidelijk doel voor ogen en kijkt vervolgens wat je nodig hebt om dat doel te halen....en dan ga je er gewoon voor. Oh...en als je bv (nog) niet weet wat je wilt...kijk dan 's naar wat je juist niet wilt....als je daar aan gaat werken dan kan het niet anders dan dat je in de buurt gaat komen van wat je wel wilt.
Ik kreeg trouwens de diagnose Borderline in 2000 samen met de mededeling dat ik er nooit van af zou komen. Ik dacht toen 'jullie kunnen me wat' en ging op zoek naar wat Borderline nou precies was en hoe het in mijn lichaam te werk ging. Toen ik dat voor mezelf duidelijk had gemaakt heb ik mezelf als doel gesteld om van Borderline af te komen en ben ik met mezelf aan de slag gegaan. Nu heb ik na veel vallen en opstaan nog wel diverse probleempjes maar ik heb gelukkig geen Borderline meer.
maandag 27 juli 2009 om 19:19
quote:Funkeken schreef op 27 juli 2009 @ 18:33:
[...]
Ik zou zeggen door je simpel af te vragen wat wil je?
Wat wil je worden?...in mijn ogen doe je bv gelukkig worden net als piloot worden....je stelt jezelf een duidelijk doel voor ogen en kijkt vervolgens wat je nodig hebt om dat doel te halen....en dan ga je er gewoon voor. Oh...en als je bv (nog) niet weet wat je wilt...kijk dan 's naar wat je juist niet wilt....als je daar aan gaat werken dan kan het niet anders dan dat je in de buurt gaat komen van wat je wel wilt.
Ik kreeg trouwens de diagnose Borderline in 2000 samen met de mededeling dat ik er nooit van af zou komen. Ik dacht toen 'jullie kunnen me wat' en ging op zoek naar wat Borderline nou precies was en hoe het in mijn lichaam te werk ging. Toen ik dat voor mezelf duidelijk had gemaakt heb ik mezelf als doel gesteld om van Borderline af te komen en ben ik met mezelf aan de slag gegaan. Nu heb ik na veel vallen en opstaan nog wel diverse probleempjes maar ik heb gelukkig geen Borderline meer.
hier ook zo.
en werk nu zelf met volwassenen met ernstige persoonlijkheidsstoornissen.
borderline betekent geen einde oefening.
gr suuz
[...]
Ik zou zeggen door je simpel af te vragen wat wil je?
Wat wil je worden?...in mijn ogen doe je bv gelukkig worden net als piloot worden....je stelt jezelf een duidelijk doel voor ogen en kijkt vervolgens wat je nodig hebt om dat doel te halen....en dan ga je er gewoon voor. Oh...en als je bv (nog) niet weet wat je wilt...kijk dan 's naar wat je juist niet wilt....als je daar aan gaat werken dan kan het niet anders dan dat je in de buurt gaat komen van wat je wel wilt.
Ik kreeg trouwens de diagnose Borderline in 2000 samen met de mededeling dat ik er nooit van af zou komen. Ik dacht toen 'jullie kunnen me wat' en ging op zoek naar wat Borderline nou precies was en hoe het in mijn lichaam te werk ging. Toen ik dat voor mezelf duidelijk had gemaakt heb ik mezelf als doel gesteld om van Borderline af te komen en ben ik met mezelf aan de slag gegaan. Nu heb ik na veel vallen en opstaan nog wel diverse probleempjes maar ik heb gelukkig geen Borderline meer.
hier ook zo.
en werk nu zelf met volwassenen met ernstige persoonlijkheidsstoornissen.
borderline betekent geen einde oefening.
gr suuz
maandag 27 juli 2009 om 23:53
@Suuz, ik vind het knap dat je Borderline hebt te weten overwinnen. Op welke manier heb jij dat gedaan?
Wat zijn ernstige persoonlijkheidsstoornissen? HOe kan je merken dat het ernstig is en hoe uit zich dat?
Is er iemand bekend met de behandeling op Brinkveld (Altrecht) of de Enk (Symfora of voorheen Zon & Schild in Amersfoort)?
@Funkeken, Ik vind het van jou ook knap dat je Borderline hebt te weten overwinnen. Ben je niet bang voor een terugval?
Wat bedoel je precies met hoe het in je lichaam te werk ging? Het is toch met name over-emotioneel reageren, impulsief reageren, zwart-wit denken, personen of helemaal geweldig vinden of helemaal niks, dat de wereld en iedereen tegen je is etc?
Dat zijn toch veel meer processen in gedachten en gevoelens? Hoe kan je dat merken aan je lichaam? Spanning voel ik wel in mijn lichaam, of waar ik nu mee worstel "hartepijn" omdat ik mij extreem afgewezen voel door mijn zorgcoordinator. Dit zijn altijd nog mentale processen.
Ben jij dan 24 uur per dag bezig geweest met je doel. Borderline overwinnen. Heb je eerst subdoelen gesteld en daar aan gewerkt? Borderline overwinnen klinkt namelijk zo ontzettend groot. Heb je daar hulp bij gehad?
Voor mij is het een probleem dat ik voor mijzelf geen doelen kan stellen. Geen korte termijn doelen. Bovendien weet ik niet goed hoe ik aan die doelen kan werken. Tijdens mijn behandeling heb ik wel doelen geformuleerd, die zijn voor mij erg groot. Zonder hulp red ik het helaas niet om daar aan te werken.
Bovendien mis ik een enorme dosis aan doorzettingsvermogen. Door depressie met vitale kenmerken heb ik ook de kracht niet om ook nog eens te vechten tegen Borderline. Eerst moet ik de depressie een beetje op de achtergrond krijgen.
Wellicht zijn dit allemaal uitvluchten en ben ik bezig met een hoop weerstand waar ik eerst doorheen moet.
@Liz82, ook jij bent welkom op dit topic. Juist door andere ervaringen hoop ik ook weer wat wijzer te worden. Ik hoop dat ik of anderen jou ook kunnen helpen met vragen.
Je schrijft dat je het in een milde vorm hebt en niet alle klachten hebt, maar wel veel herkent. Wat herken je wel en wat herken je niet bij de diagnose?
Je bent wel in behandeling bij een psycholoog, dus je bent er wel mee bezig om er aan te werken. Dat is toch ook een vorm van behandeling, daarmee doe je jouw manier van er mee bezig zijn veel te kort.
Medicatie is niet alles zaligmakend. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is er geen medicatie specifiek voor Borderliners.
Aangezien ik net als jij een depressie heb, slik ik wel anti depressieva. Dit doet bij mij een hele hoop. Slik je wel een AD?
Overigens weet ik ook pas een aantal weken dat ik Borderline heb. Het stond in mijn uitschrijfbrief van de deeltijdbehandeling. Dus er is ook nooit met mij over gesproken. Maar ik heb daarna veel op internet over opgezocht en herken er heel veel in, maar ook niet alles. Ik heb namelijk geen verslavingsproblematiek en ik ben niet automutilatief.
Wat zijn ernstige persoonlijkheidsstoornissen? HOe kan je merken dat het ernstig is en hoe uit zich dat?
Is er iemand bekend met de behandeling op Brinkveld (Altrecht) of de Enk (Symfora of voorheen Zon & Schild in Amersfoort)?
@Funkeken, Ik vind het van jou ook knap dat je Borderline hebt te weten overwinnen. Ben je niet bang voor een terugval?
Wat bedoel je precies met hoe het in je lichaam te werk ging? Het is toch met name over-emotioneel reageren, impulsief reageren, zwart-wit denken, personen of helemaal geweldig vinden of helemaal niks, dat de wereld en iedereen tegen je is etc?
Dat zijn toch veel meer processen in gedachten en gevoelens? Hoe kan je dat merken aan je lichaam? Spanning voel ik wel in mijn lichaam, of waar ik nu mee worstel "hartepijn" omdat ik mij extreem afgewezen voel door mijn zorgcoordinator. Dit zijn altijd nog mentale processen.
Ben jij dan 24 uur per dag bezig geweest met je doel. Borderline overwinnen. Heb je eerst subdoelen gesteld en daar aan gewerkt? Borderline overwinnen klinkt namelijk zo ontzettend groot. Heb je daar hulp bij gehad?
Voor mij is het een probleem dat ik voor mijzelf geen doelen kan stellen. Geen korte termijn doelen. Bovendien weet ik niet goed hoe ik aan die doelen kan werken. Tijdens mijn behandeling heb ik wel doelen geformuleerd, die zijn voor mij erg groot. Zonder hulp red ik het helaas niet om daar aan te werken.
Bovendien mis ik een enorme dosis aan doorzettingsvermogen. Door depressie met vitale kenmerken heb ik ook de kracht niet om ook nog eens te vechten tegen Borderline. Eerst moet ik de depressie een beetje op de achtergrond krijgen.
Wellicht zijn dit allemaal uitvluchten en ben ik bezig met een hoop weerstand waar ik eerst doorheen moet.
@Liz82, ook jij bent welkom op dit topic. Juist door andere ervaringen hoop ik ook weer wat wijzer te worden. Ik hoop dat ik of anderen jou ook kunnen helpen met vragen.
Je schrijft dat je het in een milde vorm hebt en niet alle klachten hebt, maar wel veel herkent. Wat herken je wel en wat herken je niet bij de diagnose?
Je bent wel in behandeling bij een psycholoog, dus je bent er wel mee bezig om er aan te werken. Dat is toch ook een vorm van behandeling, daarmee doe je jouw manier van er mee bezig zijn veel te kort.
Medicatie is niet alles zaligmakend. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is er geen medicatie specifiek voor Borderliners.
Aangezien ik net als jij een depressie heb, slik ik wel anti depressieva. Dit doet bij mij een hele hoop. Slik je wel een AD?
Overigens weet ik ook pas een aantal weken dat ik Borderline heb. Het stond in mijn uitschrijfbrief van de deeltijdbehandeling. Dus er is ook nooit met mij over gesproken. Maar ik heb daarna veel op internet over opgezocht en herken er heel veel in, maar ook niet alles. Ik heb namelijk geen verslavingsproblematiek en ik ben niet automutilatief.
dinsdag 28 juli 2009 om 11:04
ik heb zelf 8 jaar therapie gehad en nu heb ik nog maar 2 symptomen van de stoornis dus dat maakt dat je geen bps diagnose meer hebt. Ze zeiden later ook dat ik het waarsch nooit gehad heb, maar een ptss heb-had, maar goed. Op zich komen die symptomen enorm overeen. Maakt ook niet uit hoe het heet, maar waar je last van hebt. Ik had vooral last van emotionele paniekaanvallen waarbij ik mezelf kapot wilde maken (emotieregulatiestoornis). Bij extreme stress heb ik nog sporadisch (zonder mezelf kapot te maken trouwens).
Ik werk in de derdelijn GGZ, bij ons komen mensen die in de tweedelijn niet voldoende geholpen konden worden (reguliere GGZ). Het ernstige van de stoornis komt vooral tot uiting in het al jaren vastlopen op eigenlijk alle levensgebieden. De meeste patienten hebben al 10-20 jaar therapie gehad voordat ze bij ons komen. gr suuz
Ik werk in de derdelijn GGZ, bij ons komen mensen die in de tweedelijn niet voldoende geholpen konden worden (reguliere GGZ). Het ernstige van de stoornis komt vooral tot uiting in het al jaren vastlopen op eigenlijk alle levensgebieden. De meeste patienten hebben al 10-20 jaar therapie gehad voordat ze bij ons komen. gr suuz
dinsdag 28 juli 2009 om 11:09
ik werk trouwens met schematherapie en daar ben ik zelf erg over te spreken als het gaat om het behandelen van 'de hele mens' (niet enkel 'de stoornis'). Het is een behandeling die werkt met een veelheid aan technieken en methoden, zowel cognitief als emotioneel als experimenteel (hiermee wordt bedoeld bijv. visualisatieoefeningen, rollenspelen e.d.).
Heel goed voor mensen die bijv rationeel goed weten hoe het werkt maar waarbij het gevoel achter blijft of waarbij men herhaaldelijk blijft reageren gekleurd door situaties uit het verleden.
gr suuz
Heel goed voor mensen die bijv rationeel goed weten hoe het werkt maar waarbij het gevoel achter blijft of waarbij men herhaaldelijk blijft reageren gekleurd door situaties uit het verleden.
gr suuz
dinsdag 28 juli 2009 om 14:31
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
@Funkeken, Ik vind het van jou ook knap dat je Borderline hebt te weten overwinnen. Ben je niet bang voor een terugval?
Nee niet echt...want in mijn ogen bestaat het hele leven uit vallen en weer op staan. En weet je....ik ken je niet...maar ik weet zeker dat je net als ik behoorlijk wat shit in je leven hebt meegemaakt....maar ondanks dat zijn we er nog steeds....dus denk je nou echt dat wij niet aankunnen wat de toekomst voor ons in petto heeft?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Wat bedoel je precies met hoe het in je lichaam te werk ging? Het is toch met name over-emotioneel reageren, impulsief reageren, zwart-wit denken, personen of helemaal geweldig vinden of helemaal niks, dat de wereld en iedereen tegen je is etc?
Dat zijn toch veel meer processen in gedachten en gevoelens?
Zijn het ook. En 't positieve daarvan is ze zijn aangeleerd dus kan men ze ook weer afleren. Wat betrefd het lichamelijke vind ik wat moeilijk uitleggen. Er zijn voor Borderline meerdere symptomen en in mijn ogen spelen soms ook zaken mee zoals neurotransmitters. Zoek anders 's wat info bij bv wikipedia over Serotonine.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Hoe kan je dat merken aan je lichaam? Spanning voel ik wel in mijn lichaam, of waar ik nu mee worstel "hartepijn" omdat ik mij extreem afgewezen voel door mijn zorgcoordinator. Dit zijn altijd nog mentale processen.
Volgens mij niet helemaal want kan de 1 wel zonder de ander?....je hersenen zorgen er voor dat je lichaam stofjes aanmaakt. Stofjes die jou bv verdrietig, verliefd, opgewonden of angstig laten voelen. Maar stel dat je hersenen wel een stofje willen maken maar het lichaam kan het niet aanmaken? Of je maakt in 1 x zoveel stofjes aan dat de eindbestemming het niet meer aan kan op een normale manier? Heb je bv nooit gehad dat je 'met de kop door de muur wilt' omdat je zo vol liep met emoties maar er lichamelijk geen kant mee op kon?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Ben jij dan 24 uur per dag bezig geweest met je doel. Borderline overwinnen.
Nee juist niet....Borderline was ook niet de hele dag met mij bezig. Bijna iedereen met Borderline zegt 'ik heb het maar het heeft mij niet'...maw Borderline zou maar een klein onderdeel van hun leven zijn....maar in mijn ogen zijn velen er juist wel 24/7 mee bezig. En zijn ze juist wel Borderline....want als je hun Borderline 'afpakt' dan blijft er een leeg angstig boos schelpje zonder identiteit over. En dáár ligt in mijn ogen een kern van het probleem. Zorg juist dat je kan leven zonder Borderline...ga op zoek naar wie je bent of naar wie je wilt zijn.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Heb je eerst subdoelen gesteld en daar aan gewerkt?
Nee eerst een hoofddoel. Want als je dan gaat kijken naar hoe je dat doel kan halen kom je sowieso subdoelen tegen die je eerst moet halen. Zet 't anders gewoon 's op papier.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Borderline overwinnen klinkt namelijk zo ontzettend groot. Heb je daar hulp bij gehad?
Niet direct...ik moest bv niets hebben van medicatie en therapie. Maar indirect kreeg ik hulp van mensen op 't internet. Zo kwam ik op veel fora en op een forum kan je lekker anoniem jezelf zijn terwijl je contact met anderen hebt. Op die manier kon ik leren met anderen om te gaan. Om anderen te accepteren maar ook om zelf geaccepteerd te worden. En wat heel belangrijk was...ik zocht en vond (h)erkenning. En leuk of niet maar wat mij het meest geholpen heeft was dat ik toen echt geconfronteerd werd met het gedrag van mensen met Borderline. De meeste zaten vast in een drijfzand van verleden tijd en zelfmedelijden...Borderline was hun identiteit, ook al schreeuwden ze bij hoog en laag van niet.
Wat ik heel jammer vond, en waar ik ook boos om werd, was dat elke poging tot helpen of oplossen zwaar werd bevochten. Zo gauw je ook maar 1 vinger naar hun Borderline(gedrag) uit stak verdedigden ze het met hand en tand. Velen zeggen dat ze alles maar dan ook alles willen doen om er van af te komen...maar komen dan wel constant met de zelfde antwoorden...'heb ik al geprobeerd'....'nee heb ik nog niet geprobeerd maar dat lukt toch niet'....en waar ik helemaal gek van werd....'je neemt me niet serieus...want ik zeg toch dat het niet te genezen is'.
Waarom doen ze dat?....waarom deed ik dat zelf ook in 't begin? In mijn ogen kwam het omdat ik Borderline gecreëerd heb om (emotioneel) te overleven....en dat durfde ik niet zomaar los te laten. Dat was veilig en vertrouwd. Dat was van mij en dat liet ik niemand me afpakken. Maar toen drong het langzaam tot me door....ik hoef nu niet meer te overleven...dat ligt achter me....ik moet nu gaan leven....en dat ben ik gaan leren. Ik ben mezelf tevens (emotioneel) gaan opvoeden want ik had nog bepaalde emoties van een kind van 10. Toen was namelijk een moment waardoor bepaalde emoties voor mijn gevoel stop zijn gezet...en die moest ik weer gaan ontwikkelen.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Voor mij is het een probleem dat ik voor mijzelf geen doelen kan stellen. Geen korte termijn doelen. Bovendien weet ik niet goed hoe ik aan die doelen kan werken. Tijdens mijn behandeling heb ik wel doelen geformuleerd, die zijn voor mij erg groot. Zonder hulp red ik het helaas niet om daar aan te werken.
Zorg dan dat je de juiste hulp krijgt. Zoals ik al zei zoek een doel...kijk welke middelen je nodig hebt...zorg dat je die middelen tot je beschikking krijgt...en ga aan de slag.
En ja het is makkelijker gezegd dan gedaan....en ja je zult regelmatig op je platte bek gaan...so what?...als je het niet doet ga je ook op je platte bek...dus wat heb je te verliezen?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Bovendien mis ik een enorme dosis aan doorzettingsvermogen. Door depressie met vitale kenmerken heb ik ook de kracht niet om ook nog eens te vechten tegen Borderline. Eerst moet ik de depressie een beetje op de achtergrond krijgen.
Wellicht zijn dit allemaal uitvluchten en ben ik bezig met een hoop weerstand waar ik eerst doorheen moet.
Vecht niet tegen Borderline of tegen jezelf....je moet nu juist mét jezelf vechten. En je moet vechten voor je doel...je toekomst...je eigen leven.
@Funkeken, Ik vind het van jou ook knap dat je Borderline hebt te weten overwinnen. Ben je niet bang voor een terugval?
Nee niet echt...want in mijn ogen bestaat het hele leven uit vallen en weer op staan. En weet je....ik ken je niet...maar ik weet zeker dat je net als ik behoorlijk wat shit in je leven hebt meegemaakt....maar ondanks dat zijn we er nog steeds....dus denk je nou echt dat wij niet aankunnen wat de toekomst voor ons in petto heeft?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Wat bedoel je precies met hoe het in je lichaam te werk ging? Het is toch met name over-emotioneel reageren, impulsief reageren, zwart-wit denken, personen of helemaal geweldig vinden of helemaal niks, dat de wereld en iedereen tegen je is etc?
Dat zijn toch veel meer processen in gedachten en gevoelens?
Zijn het ook. En 't positieve daarvan is ze zijn aangeleerd dus kan men ze ook weer afleren. Wat betrefd het lichamelijke vind ik wat moeilijk uitleggen. Er zijn voor Borderline meerdere symptomen en in mijn ogen spelen soms ook zaken mee zoals neurotransmitters. Zoek anders 's wat info bij bv wikipedia over Serotonine.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Hoe kan je dat merken aan je lichaam? Spanning voel ik wel in mijn lichaam, of waar ik nu mee worstel "hartepijn" omdat ik mij extreem afgewezen voel door mijn zorgcoordinator. Dit zijn altijd nog mentale processen.
Volgens mij niet helemaal want kan de 1 wel zonder de ander?....je hersenen zorgen er voor dat je lichaam stofjes aanmaakt. Stofjes die jou bv verdrietig, verliefd, opgewonden of angstig laten voelen. Maar stel dat je hersenen wel een stofje willen maken maar het lichaam kan het niet aanmaken? Of je maakt in 1 x zoveel stofjes aan dat de eindbestemming het niet meer aan kan op een normale manier? Heb je bv nooit gehad dat je 'met de kop door de muur wilt' omdat je zo vol liep met emoties maar er lichamelijk geen kant mee op kon?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Ben jij dan 24 uur per dag bezig geweest met je doel. Borderline overwinnen.
Nee juist niet....Borderline was ook niet de hele dag met mij bezig. Bijna iedereen met Borderline zegt 'ik heb het maar het heeft mij niet'...maw Borderline zou maar een klein onderdeel van hun leven zijn....maar in mijn ogen zijn velen er juist wel 24/7 mee bezig. En zijn ze juist wel Borderline....want als je hun Borderline 'afpakt' dan blijft er een leeg angstig boos schelpje zonder identiteit over. En dáár ligt in mijn ogen een kern van het probleem. Zorg juist dat je kan leven zonder Borderline...ga op zoek naar wie je bent of naar wie je wilt zijn.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Heb je eerst subdoelen gesteld en daar aan gewerkt?
Nee eerst een hoofddoel. Want als je dan gaat kijken naar hoe je dat doel kan halen kom je sowieso subdoelen tegen die je eerst moet halen. Zet 't anders gewoon 's op papier.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Borderline overwinnen klinkt namelijk zo ontzettend groot. Heb je daar hulp bij gehad?
Niet direct...ik moest bv niets hebben van medicatie en therapie. Maar indirect kreeg ik hulp van mensen op 't internet. Zo kwam ik op veel fora en op een forum kan je lekker anoniem jezelf zijn terwijl je contact met anderen hebt. Op die manier kon ik leren met anderen om te gaan. Om anderen te accepteren maar ook om zelf geaccepteerd te worden. En wat heel belangrijk was...ik zocht en vond (h)erkenning. En leuk of niet maar wat mij het meest geholpen heeft was dat ik toen echt geconfronteerd werd met het gedrag van mensen met Borderline. De meeste zaten vast in een drijfzand van verleden tijd en zelfmedelijden...Borderline was hun identiteit, ook al schreeuwden ze bij hoog en laag van niet.
Wat ik heel jammer vond, en waar ik ook boos om werd, was dat elke poging tot helpen of oplossen zwaar werd bevochten. Zo gauw je ook maar 1 vinger naar hun Borderline(gedrag) uit stak verdedigden ze het met hand en tand. Velen zeggen dat ze alles maar dan ook alles willen doen om er van af te komen...maar komen dan wel constant met de zelfde antwoorden...'heb ik al geprobeerd'....'nee heb ik nog niet geprobeerd maar dat lukt toch niet'....en waar ik helemaal gek van werd....'je neemt me niet serieus...want ik zeg toch dat het niet te genezen is'.
Waarom doen ze dat?....waarom deed ik dat zelf ook in 't begin? In mijn ogen kwam het omdat ik Borderline gecreëerd heb om (emotioneel) te overleven....en dat durfde ik niet zomaar los te laten. Dat was veilig en vertrouwd. Dat was van mij en dat liet ik niemand me afpakken. Maar toen drong het langzaam tot me door....ik hoef nu niet meer te overleven...dat ligt achter me....ik moet nu gaan leven....en dat ben ik gaan leren. Ik ben mezelf tevens (emotioneel) gaan opvoeden want ik had nog bepaalde emoties van een kind van 10. Toen was namelijk een moment waardoor bepaalde emoties voor mijn gevoel stop zijn gezet...en die moest ik weer gaan ontwikkelen.
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Voor mij is het een probleem dat ik voor mijzelf geen doelen kan stellen. Geen korte termijn doelen. Bovendien weet ik niet goed hoe ik aan die doelen kan werken. Tijdens mijn behandeling heb ik wel doelen geformuleerd, die zijn voor mij erg groot. Zonder hulp red ik het helaas niet om daar aan te werken.
Zorg dan dat je de juiste hulp krijgt. Zoals ik al zei zoek een doel...kijk welke middelen je nodig hebt...zorg dat je die middelen tot je beschikking krijgt...en ga aan de slag.
En ja het is makkelijker gezegd dan gedaan....en ja je zult regelmatig op je platte bek gaan...so what?...als je het niet doet ga je ook op je platte bek...dus wat heb je te verliezen?
quote:JoJootje schreef op 27 juli 2009 @ 23:53:
Bovendien mis ik een enorme dosis aan doorzettingsvermogen. Door depressie met vitale kenmerken heb ik ook de kracht niet om ook nog eens te vechten tegen Borderline. Eerst moet ik de depressie een beetje op de achtergrond krijgen.
Wellicht zijn dit allemaal uitvluchten en ben ik bezig met een hoop weerstand waar ik eerst doorheen moet.
Vecht niet tegen Borderline of tegen jezelf....je moet nu juist mét jezelf vechten. En je moet vechten voor je doel...je toekomst...je eigen leven.
dinsdag 28 juli 2009 om 17:24
Ik heb ook de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis gehad, voor ik in dagbehandeling ging (4 dagen per week, jaar lang). De diagnose is met name gesteld omdat ik een enorme uitleefperiode heb gehad, voordat ik begon. Na de dagbehandeling is het bijgesteld tot: trekken van BPS.
Ik ben het eens met funkeken. BPS is aangeleerd, om jezelf te beschermen in extreme situaties. Wat je jezelf aanleerd, kun je ook weer afleren. Dat is hard werken, doodeerlijk zijn en de wil hebben om verder te komen.
Bij mij zat het met name in het over-emotioneel reageren bij met name afwijzing. En het heel goed neer kunnen zetten van allerlei oneigenlijke rollen.
Bij emoties is het zo dat als je het gevoel hebt dat iets direct opgelost moet worden (omdat het ondraaglijk is), heftig is, dat er altijd oude pijn onder zit. Als je stil gaat staan om te achterhalen wat die oude pijn dan is, het opnieuw (in het hier en nu) bekijkt en het ziet voor oude pijn, je het op die manier kunt helen. Als je dit consequent doet, nemen de heftige emoties af.
Verder liepen relaties bij mij erg moeizaam, omdat ik ergens verwachtte dat hij mijn enorme gat van emotionele tekortkomingen en liefde van vroeger wel kon vullen. Hier heb ik geleerd dat het essentieel is om je eigen leven vorm te geven. Je eigen tijd te vullen. Je eigen persoon te zijn, los van die ander.
Ik ben het eens met funkeken. BPS is aangeleerd, om jezelf te beschermen in extreme situaties. Wat je jezelf aanleerd, kun je ook weer afleren. Dat is hard werken, doodeerlijk zijn en de wil hebben om verder te komen.
Bij mij zat het met name in het over-emotioneel reageren bij met name afwijzing. En het heel goed neer kunnen zetten van allerlei oneigenlijke rollen.
Bij emoties is het zo dat als je het gevoel hebt dat iets direct opgelost moet worden (omdat het ondraaglijk is), heftig is, dat er altijd oude pijn onder zit. Als je stil gaat staan om te achterhalen wat die oude pijn dan is, het opnieuw (in het hier en nu) bekijkt en het ziet voor oude pijn, je het op die manier kunt helen. Als je dit consequent doet, nemen de heftige emoties af.
Verder liepen relaties bij mij erg moeizaam, omdat ik ergens verwachtte dat hij mijn enorme gat van emotionele tekortkomingen en liefde van vroeger wel kon vullen. Hier heb ik geleerd dat het essentieel is om je eigen leven vorm te geven. Je eigen tijd te vullen. Je eigen persoon te zijn, los van die ander.
Just a little strenght in our hearts. Enough to heal.
