Relaties
alle pijlers
Diepgang in relatie
maandag 11 april 2011 om 13:59
Hallo,
Ik heb al tijd een vriend (lat) en ik zit laatste tijd steeds meer te twijfelen over ons. Ik vind het lastig mijn vinger op de zere plek te leggen, hopelijk levert schrijven en lezen me hier wat meer inzicht op.
Vriend is erg lief en attent. We vinden het fijn bij elkaar te zijn en zijn aardig voor elkaar. Seks is prima. We zien elkaar ongeveer 2 a 3 keer per week (wonen zo'n uur van elkaar vandaan) en lopen dan vooral samen wat te keuvelen (boodschappen, koken, tv kijken, stad in, soms museum of bios of met vrienden wat doen).
Al met al is het prima en gezellig. Maar toch ben ik niet zo happy meer. Het lijkt alsof we niet echt close worden. Als we elkaar niet zien, bellen we bijvoorbeeld nooit. Als ik iets kwijt wil, bel ik eerder vriendinnen. Hij is sowieso niet zo'n prater en ik vind het lastig in te schatten wat er precies in hem omgaat. Ik vraag wel veel, maar omdat er weinig uitkomt vraag ik ook steeds minder. Ik merk dat ik ook steeds minder vertel (hij vraagt ook niet veel aan mij). Hij is ook nooit superblij, of kwaad, of teleurgesteld over wat dan ook, maar altijd beetje vlak (zo lijkt het tenminste).
Al met al mis ik - denk ik- een soort diepgang. Pieken en dalen. Grote ruzies of enorme lol. Terwijl ik eigenlijk ook geen zin heb in ruzies of dramatisch gedoe. En als ik sommige partners van vriendinnen zie, bedenk ik dat ik me eigenlijk in mijn handjes moet knijpen met zo'n schat........
Maar ik weet het even niet meer. Zie ons op deze manier erg oppervlakkig oud worden samen
Herkent iemand dit? Ook een niet-prater in huis? Of gemis aan diepgang (wat dat dan precies ook inhoudt)?
Ik moet zo naar mijn werk (avonddienst), dus reageer wat later.
Ik heb al tijd een vriend (lat) en ik zit laatste tijd steeds meer te twijfelen over ons. Ik vind het lastig mijn vinger op de zere plek te leggen, hopelijk levert schrijven en lezen me hier wat meer inzicht op.
Vriend is erg lief en attent. We vinden het fijn bij elkaar te zijn en zijn aardig voor elkaar. Seks is prima. We zien elkaar ongeveer 2 a 3 keer per week (wonen zo'n uur van elkaar vandaan) en lopen dan vooral samen wat te keuvelen (boodschappen, koken, tv kijken, stad in, soms museum of bios of met vrienden wat doen).
Al met al is het prima en gezellig. Maar toch ben ik niet zo happy meer. Het lijkt alsof we niet echt close worden. Als we elkaar niet zien, bellen we bijvoorbeeld nooit. Als ik iets kwijt wil, bel ik eerder vriendinnen. Hij is sowieso niet zo'n prater en ik vind het lastig in te schatten wat er precies in hem omgaat. Ik vraag wel veel, maar omdat er weinig uitkomt vraag ik ook steeds minder. Ik merk dat ik ook steeds minder vertel (hij vraagt ook niet veel aan mij). Hij is ook nooit superblij, of kwaad, of teleurgesteld over wat dan ook, maar altijd beetje vlak (zo lijkt het tenminste).
Al met al mis ik - denk ik- een soort diepgang. Pieken en dalen. Grote ruzies of enorme lol. Terwijl ik eigenlijk ook geen zin heb in ruzies of dramatisch gedoe. En als ik sommige partners van vriendinnen zie, bedenk ik dat ik me eigenlijk in mijn handjes moet knijpen met zo'n schat........
Maar ik weet het even niet meer. Zie ons op deze manier erg oppervlakkig oud worden samen
Herkent iemand dit? Ook een niet-prater in huis? Of gemis aan diepgang (wat dat dan precies ook inhoudt)?
Ik moet zo naar mijn werk (avonddienst), dus reageer wat later.
maandag 11 april 2011 om 14:03
Ja, heel herkenbaar....
Maar ik heb er dus destijds voor gekozen die relatie te verbreken. Als ik een kbbelend beekje wil, zoek ik er wel 1 op. In een relatie verwacht ik diepgang, passie en emoties. Hij kon ook niet praten, zelfs niet als ik er naar vroeg. Daar kan ik helaas niks mee. Iedereen zei: Goh, zo'n leuke, lieve man, jullie hebben niet eens ruzie, waarom maak je het uit? Daarom dus...
Maar ik heb er dus destijds voor gekozen die relatie te verbreken. Als ik een kbbelend beekje wil, zoek ik er wel 1 op. In een relatie verwacht ik diepgang, passie en emoties. Hij kon ook niet praten, zelfs niet als ik er naar vroeg. Daar kan ik helaas niks mee. Iedereen zei: Goh, zo'n leuke, lieve man, jullie hebben niet eens ruzie, waarom maak je het uit? Daarom dus...
maandag 11 april 2011 om 14:05
Als ik iets kwijt wil, bel ik eerder vriendinnen. Hij is sowieso niet zo'n prater en ik vind het lastig in te schatten wat er precies in hem omgaat. Ik vraag wel veel, maar omdat er weinig uitkomt vraag ik ook steeds minder.
Dit had ik ook kunnen schrijven over mijn ex. Ik schrok heel erg toen ik me dit toentertijd realiseerde, vooral ook omdat ik dus zelf ook dingen anders was gaan doen en niet meer zoveel vroeg en praatte als voorheen. Bij ons is het uiteindelijk over gegaan, om meerdere redenen. Ik miste bij mijn ex niet alleen dit maar ook initiatief op allerlei vlakken.
Nu heb ik een partner waarbij ik dat wel gevonden heb. Voor mij werkt dit beter, het haalt veel meer ook het beste in mij naar boven, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn. Jij moet beslissen of je zo verder wilt of niet.
Dit had ik ook kunnen schrijven over mijn ex. Ik schrok heel erg toen ik me dit toentertijd realiseerde, vooral ook omdat ik dus zelf ook dingen anders was gaan doen en niet meer zoveel vroeg en praatte als voorheen. Bij ons is het uiteindelijk over gegaan, om meerdere redenen. Ik miste bij mijn ex niet alleen dit maar ook initiatief op allerlei vlakken.
Nu heb ik een partner waarbij ik dat wel gevonden heb. Voor mij werkt dit beter, het haalt veel meer ook het beste in mij naar boven, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn. Jij moet beslissen of je zo verder wilt of niet.
maandag 11 april 2011 om 14:06
Ik herken het een beetje..
Ik woon nu een jaar samen met mijn vriend ( en kinders) Voorheen hadden we ook een lat relatie en een uur afstand van elkaar ja.
We belde en smste geregeld dat wel en ook via msn en hyves.
Elke keer als hij naar mij kwam ( dat was makkelijker omdat hij wegens omstandigheden bij zijn ouders inwoonde weer), was het gezellig, veel dingen ondernemen en veel praten over toekomst en je kent het wel.
Echter nu wonen we al een jaar samen en lijkt het wel dat hij nergens over wilt praten als alleen zijn werk ( vind het leuk om te horen wat hij doet enzo maar niet continu). Je merkt aan hem wel als hem iets dwars zit ofzo maar hij zal zich niet uiten, wat bij mij tot frustratie loopt . Was zelf ook zo;n binnenvitter maar door hem ben ik gaan praten. en nu doet hij het zelf niet!
Maar ik probeer heel veel met hem te praten. Probeer hem te helpen waar ik kan en we proberen samen naar oplossingen te zoeken als er iets is waar we samen niet uitkomen.
Als je met hem verder wilt zullen jullie toch samen moeten praten dat is heel belangrijk in een relatie. Het is niet makkelijk en zeker niet als iemand al niet zo;n prater is en zo maar dan weet je wat er in een relatie gemist wordt enzo en vanuit daar kun je verder gaan..
Ik woon nu een jaar samen met mijn vriend ( en kinders) Voorheen hadden we ook een lat relatie en een uur afstand van elkaar ja.
We belde en smste geregeld dat wel en ook via msn en hyves.
Elke keer als hij naar mij kwam ( dat was makkelijker omdat hij wegens omstandigheden bij zijn ouders inwoonde weer), was het gezellig, veel dingen ondernemen en veel praten over toekomst en je kent het wel.
Echter nu wonen we al een jaar samen en lijkt het wel dat hij nergens over wilt praten als alleen zijn werk ( vind het leuk om te horen wat hij doet enzo maar niet continu). Je merkt aan hem wel als hem iets dwars zit ofzo maar hij zal zich niet uiten, wat bij mij tot frustratie loopt . Was zelf ook zo;n binnenvitter maar door hem ben ik gaan praten. en nu doet hij het zelf niet!
Maar ik probeer heel veel met hem te praten. Probeer hem te helpen waar ik kan en we proberen samen naar oplossingen te zoeken als er iets is waar we samen niet uitkomen.
Als je met hem verder wilt zullen jullie toch samen moeten praten dat is heel belangrijk in een relatie. Het is niet makkelijk en zeker niet als iemand al niet zo;n prater is en zo maar dan weet je wat er in een relatie gemist wordt enzo en vanuit daar kun je verder gaan..
maandag 11 april 2011 om 14:07
Wat voor diepgang heb jij zelf te bieden?
Ik herken je situatie wel vanuit het begin van het samenwonen. Mijn man neemt niet zo snel het initiatief voor bijzondere dingen, verre reizen, stappen in de relatie zoals trouwen/kinderen, ander huis, etc. Hij is eigenlijk heel stabiel en snel tevreden. Ik niet, dus beweging moet van mijn kant komen, dat is gewoon zo in deze relatie. Moet er eerlijk gezegd ook niet meer aan denken dat hij ook zo zou zijn, maar dat is vroeger wel anders geweest.
Toen dat nog anders was nam ik hem eigenlijk kwalijk dat wij allebei een beetje waren ingekakt. Dat is niet helemaal eerlijk, ik ben namelijk minstens zo verantwoordelijk voor ons leven als hij dat is. Heb mezelf dus eerst "ontkakt" en heb initiatief getoond. Nu hebben we geen groots en meeslepend leven maar gebeurt er genoeg voor ons allebei.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.
Ik herken je situatie wel vanuit het begin van het samenwonen. Mijn man neemt niet zo snel het initiatief voor bijzondere dingen, verre reizen, stappen in de relatie zoals trouwen/kinderen, ander huis, etc. Hij is eigenlijk heel stabiel en snel tevreden. Ik niet, dus beweging moet van mijn kant komen, dat is gewoon zo in deze relatie. Moet er eerlijk gezegd ook niet meer aan denken dat hij ook zo zou zijn, maar dat is vroeger wel anders geweest.
Toen dat nog anders was nam ik hem eigenlijk kwalijk dat wij allebei een beetje waren ingekakt. Dat is niet helemaal eerlijk, ik ben namelijk minstens zo verantwoordelijk voor ons leven als hij dat is. Heb mezelf dus eerst "ontkakt" en heb initiatief getoond. Nu hebben we geen groots en meeslepend leven maar gebeurt er genoeg voor ons allebei.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.
maandag 11 april 2011 om 14:09
Wat de andere dames hier vertellen geld voor mij ook.
Ik heb een relatie van 11 jaar gehad. Was altijd erg leuk en gezellig en noem maar op, echt zoals een relatie hoort te zijn zeg ma, maar sinds er bij ons toen kinderen in het spel kwamen is mijn ex helemaal veranderd.
We gingen alleen nog naar zijn ouders, echte familiedingen deden we niet, we leefde langs elkaar heen, hij praatte nergens meer over en als hij het wel deed dan was het op een manier dat ik geen zin had om te praten ( schreeuwen en mij overal van op mijn koppie geven) We hebben de relatie toen bijna beeindigd maar omdat we kinders hadden toch nog een poging gewaagd. Maar helaaas veranderde hij niet en heb ik ook de realtie verbroken en ben ik gaan scheiden.
Mijn vriend nu weet dat ik hier niet tegen kan maar ik moet dan wel zeggen dat hij wel steeds meer probeert te praten.
Het heeft zijn tijd nodig denk ik hier maar dat komt wel goed
Ik heb een relatie van 11 jaar gehad. Was altijd erg leuk en gezellig en noem maar op, echt zoals een relatie hoort te zijn zeg ma, maar sinds er bij ons toen kinderen in het spel kwamen is mijn ex helemaal veranderd.
We gingen alleen nog naar zijn ouders, echte familiedingen deden we niet, we leefde langs elkaar heen, hij praatte nergens meer over en als hij het wel deed dan was het op een manier dat ik geen zin had om te praten ( schreeuwen en mij overal van op mijn koppie geven) We hebben de relatie toen bijna beeindigd maar omdat we kinders hadden toch nog een poging gewaagd. Maar helaaas veranderde hij niet en heb ik ook de realtie verbroken en ben ik gaan scheiden.
Mijn vriend nu weet dat ik hier niet tegen kan maar ik moet dan wel zeggen dat hij wel steeds meer probeert te praten.
Het heeft zijn tijd nodig denk ik hier maar dat komt wel goed
maandag 11 april 2011 om 14:11
Ook heel herkenbaar...
Altijd iniatief tonen om maar wat leuks te gaan doen, nauwelijks praten (en zó duidelijk zien aan zijn gezichtsuitdrukking dat er wat is) en ook altijd diezelfde vlakke emoties. Zo'n type man heb ik 2 keer getroffen en ik vind dat geen type lieve man, maar een gigantische moodkiller.
Nu heb ik een 'echte' lieve man, maar dat is eentje die laat zien dat ik belangrijk voor hem ben, hij kan na één keer vragen direct vertellen wat hem dwarszit en als hij boos is laat hij dat ook wel merken. Eentje die voorstelt wat leuks te gaan doen en eentje die niet van me wegloopt als ik verdrietig ben of eens lekker kan zeuren omdat ik ongesteld ben en nu-hu zin heb in die lekkere friet die ze enkel in Belgie hebben.
Er zijn zat echte lieve en leuke mannen. Alleen moest ik 2x inzien dat ik met zo'n vlak persoon geleefd had en het dus niet allemaal mijn schuld is.
Volgens mij is hier op de relatie - pijler een topic over lieve mannen... Daar lees je het verschil wel.
Altijd iniatief tonen om maar wat leuks te gaan doen, nauwelijks praten (en zó duidelijk zien aan zijn gezichtsuitdrukking dat er wat is) en ook altijd diezelfde vlakke emoties. Zo'n type man heb ik 2 keer getroffen en ik vind dat geen type lieve man, maar een gigantische moodkiller.
Nu heb ik een 'echte' lieve man, maar dat is eentje die laat zien dat ik belangrijk voor hem ben, hij kan na één keer vragen direct vertellen wat hem dwarszit en als hij boos is laat hij dat ook wel merken. Eentje die voorstelt wat leuks te gaan doen en eentje die niet van me wegloopt als ik verdrietig ben of eens lekker kan zeuren omdat ik ongesteld ben en nu-hu zin heb in die lekkere friet die ze enkel in Belgie hebben.
Er zijn zat echte lieve en leuke mannen. Alleen moest ik 2x inzien dat ik met zo'n vlak persoon geleefd had en het dus niet allemaal mijn schuld is.
Volgens mij is hier op de relatie - pijler een topic over lieve mannen... Daar lees je het verschil wel.
maandag 11 april 2011 om 14:12
quote:Vl43inder schreef op 11 april 2011 @ 14:07:
Toen dat nog anders was nam ik hem eigenlijk kwalijk dat wij allebei een beetje waren ingekakt. Dat is niet helemaal eerlijk, ik ben namelijk minstens zo verantwoordelijk voor ons leven als hij dat is. Heb mezelf dus eerst "ontkakt" en heb initiatief getoond. Nu hebben we geen groots en meeslepend leven maar gebeurt er genoeg voor ons allebei.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.Mooie tekst Vl43inder! Je bent natuurlijk ook zelf verantwoordelijk!
Toen dat nog anders was nam ik hem eigenlijk kwalijk dat wij allebei een beetje waren ingekakt. Dat is niet helemaal eerlijk, ik ben namelijk minstens zo verantwoordelijk voor ons leven als hij dat is. Heb mezelf dus eerst "ontkakt" en heb initiatief getoond. Nu hebben we geen groots en meeslepend leven maar gebeurt er genoeg voor ons allebei.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.Mooie tekst Vl43inder! Je bent natuurlijk ook zelf verantwoordelijk!
maandag 11 april 2011 om 14:15
BarbaraAnn, wat schrijf je lief over je 'echte' lieve man.
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".
maandag 11 april 2011 om 14:23
Nee, herken het (Godzijdank) niet. Maar wat wil je zelf? Wat zoek je zelf in een partner? En biedt hij je dat?
Op het moment dat je iets als een gemis ervaart, dan lijkt me dat de relatie niet oneindig lang meer zal duren. Tenzij je het erover kunt hebben en er samen aan werkt. Of dat je het voor lief neemt en het bij anderen zoekt (diepgang met je vriendinnen). Zolang hij je maar datgene kan bieden wat alleen een partner kan bieden (en daar bedoel ik geen seks mee).
Op het moment dat je iets als een gemis ervaart, dan lijkt me dat de relatie niet oneindig lang meer zal duren. Tenzij je het erover kunt hebben en er samen aan werkt. Of dat je het voor lief neemt en het bij anderen zoekt (diepgang met je vriendinnen). Zolang hij je maar datgene kan bieden wat alleen een partner kan bieden (en daar bedoel ik geen seks mee).
maandag 11 april 2011 om 14:27
quote:Chopin schreef op 11 april 2011 @ 14:15:
BarbaraAnn, wat schrijf je lief over je 'echte' lieve man.
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".Heerlijk gevoel is dat hé? Zo is mijn vriend ook!
BarbaraAnn, wat schrijf je lief over je 'echte' lieve man.
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".Heerlijk gevoel is dat hé? Zo is mijn vriend ook!
maandag 11 april 2011 om 14:37
quote:Chopin schreef op 11 april 2011 @ 14:15:
BarbaraAnn, wat schrijf je lief over je 'echte' lieve man.
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".In mijn relatie is het van de ene naar de andere situatie gegaan, dat kan ook. Niet zonder slag of stoot....
BarbaraAnn, wat schrijf je lief over je 'echte' lieve man.
Ik merk het ook, het verschil. Als ik tijdens een meningsverschil tegen ex had gezegd "Laat ook maar zitten" dan zou ie allang blij zijn geweest dat ie er vanaf was. Mijn vriend nu zegt dan "Nee, we praten er toch nog even over verder, blijkbaar is het belangrijk voor je".In mijn relatie is het van de ene naar de andere situatie gegaan, dat kan ook. Niet zonder slag of stoot....
maandag 11 april 2011 om 14:43
Vlinder, dat is ook heel goed. Dat getuigd van een goede blik naar jezelf toe en de mogelijkheid om de situatie te veranderen hoe die is.
Toch heb ik dat zelf altijd als heel zwaar ervaren en ik heb in die relaties het gevoel gehad dat ik de kar alleen moest trekken. En ik geef toe: ik ben niet sterk genoeg voor twee personen in een relatie. Ik heb toch iemand nodig die mij tegemoet komt. Ook al kan ik wel eens het type zijn dat zegt: 'kom op, we gaan iets leuks doen!' maar op het moment dat iemand mij weerwoord geeft ben ik niet sterk genoeg om die persoon van zijn stoel te trekken.
Wat ik dus zeggen wil: daar moet je ook sterk genoeg voor zijn en daar moet je heel wat voor willen doen. Ik weet niet of ik dat kan.
Toch heb ik dat zelf altijd als heel zwaar ervaren en ik heb in die relaties het gevoel gehad dat ik de kar alleen moest trekken. En ik geef toe: ik ben niet sterk genoeg voor twee personen in een relatie. Ik heb toch iemand nodig die mij tegemoet komt. Ook al kan ik wel eens het type zijn dat zegt: 'kom op, we gaan iets leuks doen!' maar op het moment dat iemand mij weerwoord geeft ben ik niet sterk genoeg om die persoon van zijn stoel te trekken.
Wat ik dus zeggen wil: daar moet je ook sterk genoeg voor zijn en daar moet je heel wat voor willen doen. Ik weet niet of ik dat kan.
maandag 11 april 2011 om 18:08
Dank voor jullie reacties!
We zijn niet zozeer ingekakt, we doen nog wel wat leuks en ook op zijn initiatief, het is echter dat geestelijk een klik lijkt te ontbreken. Ik hoef geen spannende wereldreis met hem te maken, het lijkt me al leuk wanneer een bepaalde (uitgesproken!) gedachte van hem mij ook aan het denken zet of doet verbazen. Of dat we samen de slappe lach hebben tijdens de vaat. Of dat ie iets (een probleem) vertelt over z'n werk waar ik dan rationeel over mee kan denken en praten (ik noem nu maar even wat voorbeelden).
Ik wil meer contact. Waarom krijgen we dat niet? En dan is Vlinders vraag een goede....wat heb IK hem aan diepgang of spannends te bieden.
Ik moet zo weer aan de slag (ik zit op werk), zal later nog op jullie persoonlijk reageren. Alvast erg dank voor de reacties. Ik ga nu eens nadenken over mijn rol.
We zijn niet zozeer ingekakt, we doen nog wel wat leuks en ook op zijn initiatief, het is echter dat geestelijk een klik lijkt te ontbreken. Ik hoef geen spannende wereldreis met hem te maken, het lijkt me al leuk wanneer een bepaalde (uitgesproken!) gedachte van hem mij ook aan het denken zet of doet verbazen. Of dat we samen de slappe lach hebben tijdens de vaat. Of dat ie iets (een probleem) vertelt over z'n werk waar ik dan rationeel over mee kan denken en praten (ik noem nu maar even wat voorbeelden).
Ik wil meer contact. Waarom krijgen we dat niet? En dan is Vlinders vraag een goede....wat heb IK hem aan diepgang of spannends te bieden.
Ik moet zo weer aan de slag (ik zit op werk), zal later nog op jullie persoonlijk reageren. Alvast erg dank voor de reacties. Ik ga nu eens nadenken over mijn rol.
maandag 11 april 2011 om 20:34
@ Nammma
Goh, zo'n leuke, lieve man, jullie hebben niet eens ruzie, waarom maak je het uit? Daarom dus...
Duidelijk.
@ Chopin
….vooral ook omdat ik dus zelf ook dingen anders was gaan doen en niet meer zoveel vroeg en praatte als voorheen.
Ja, dat merk ik dus ook. Heb tijdje gedacht dat ik dan maar het 'gepraat' met vriendinnen en vrienden moet doen (je hoeft immers niet alles met je partner te delen of doen), maar ik loop er nu toch weer tegenaan.
Nu heb ik een partner waarbij ik dat wel gevonden heb. Voor mij werkt dit beter, het haalt veel meer ook het beste in mij naar boven, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn. Jij moet beslissen of je zo verder wilt of niet.
Eigenlijk niet. Als ik het allemaal zo bedenk. Ik heb niet idee dat we veel bij elkaar naar boven halen, eerder dat we samen aan het sudderen zijn.
@ christel1978
Maar ik probeer heel veel met hem te praten. Probeer hem te helpen waar ik kan en we proberen samen naar oplossingen te zoeken als er iets is waar we samen niet uitkomen.
Als je met hem verder wilt zullen jullie toch samen moeten praten dat is heel belangrijk in een relatie.
Hoe doe jij dat dan? Ik weet dus niet goed hoe ik dat praten op gang moet brengen. Verschillende dingen geprobeerd. Vooral niet officieel aan tafel gaan zitten, schijnen mannen niet van te houden, maar bijvoorbeeld tijdens wandeling of andere actie gesprek op gang brengen. Samen de kroeg in (dronken loopt het allemaal wat lekkerder ). Ook bedacht dat ie misschien niet zoveel op z'n lever heeft en misschien niks heeft te delen en dus maar niet te veel pushen.
@ Vl43inder
Wat voor diepgang heb jij zelf te bieden?
Goede vraag. Weet ik even niet.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.
Ik zou graag meer zicht krijgen op vriend, wat hem beweegt en bezig houdt en verwondert.
En ik zou partner willen die mij spiegel kan voorhouden, af en toe kan doorvragen en kritiek geeft indien nodig. Die ook steun geeft bij problemen en niet alleen zielig meekijkt en zegt 'goh, wat vervelend voor je' en verder niet meedenkt (of vraagt).
Kortom: meer connectie met elkaar. En wat me tegenhoudt? Het lukt me dus niet om met hem te praten, verder te komen.
@ christel1978 nogmaals
Het heeft zijn tijd nodig denk ik hier maar dat komt wel goed
Ik hoop het voor je!
Goh, zo'n leuke, lieve man, jullie hebben niet eens ruzie, waarom maak je het uit? Daarom dus...
Duidelijk.
@ Chopin
….vooral ook omdat ik dus zelf ook dingen anders was gaan doen en niet meer zoveel vroeg en praatte als voorheen.
Ja, dat merk ik dus ook. Heb tijdje gedacht dat ik dan maar het 'gepraat' met vriendinnen en vrienden moet doen (je hoeft immers niet alles met je partner te delen of doen), maar ik loop er nu toch weer tegenaan.
Nu heb ik een partner waarbij ik dat wel gevonden heb. Voor mij werkt dit beter, het haalt veel meer ook het beste in mij naar boven, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn. Jij moet beslissen of je zo verder wilt of niet.
Eigenlijk niet. Als ik het allemaal zo bedenk. Ik heb niet idee dat we veel bij elkaar naar boven halen, eerder dat we samen aan het sudderen zijn.
@ christel1978
Maar ik probeer heel veel met hem te praten. Probeer hem te helpen waar ik kan en we proberen samen naar oplossingen te zoeken als er iets is waar we samen niet uitkomen.
Als je met hem verder wilt zullen jullie toch samen moeten praten dat is heel belangrijk in een relatie.
Hoe doe jij dat dan? Ik weet dus niet goed hoe ik dat praten op gang moet brengen. Verschillende dingen geprobeerd. Vooral niet officieel aan tafel gaan zitten, schijnen mannen niet van te houden, maar bijvoorbeeld tijdens wandeling of andere actie gesprek op gang brengen. Samen de kroeg in (dronken loopt het allemaal wat lekkerder ). Ook bedacht dat ie misschien niet zoveel op z'n lever heeft en misschien niks heeft te delen en dus maar niet te veel pushen.
@ Vl43inder
Wat voor diepgang heb jij zelf te bieden?
Goede vraag. Weet ik even niet.
Vraag jezelf af wat je dan zou willen, aan onoppervlakkigheid en wat je tegenhoudt om dat te doen.
Ik zou graag meer zicht krijgen op vriend, wat hem beweegt en bezig houdt en verwondert.
En ik zou partner willen die mij spiegel kan voorhouden, af en toe kan doorvragen en kritiek geeft indien nodig. Die ook steun geeft bij problemen en niet alleen zielig meekijkt en zegt 'goh, wat vervelend voor je' en verder niet meedenkt (of vraagt).
Kortom: meer connectie met elkaar. En wat me tegenhoudt? Het lukt me dus niet om met hem te praten, verder te komen.
@ christel1978 nogmaals
Het heeft zijn tijd nodig denk ik hier maar dat komt wel goed
Ik hoop het voor je!
maandag 11 april 2011 om 21:09
Ik heb ook zo'n gesloten vriend. Hiervoor had ik mannen met hun hart op de tong, dus dit is zooo anders. Ergens wel lekker rustig maar ook weer een beetje TE eigenlijk. Ik worstel er ook mee.
En ook met mijn eigen rol hierin.
Heb weleens tegen mijn vriend gezegd dat ik het gevoel had dat we nooit écht praten. Niet over gevoelige zaken of diepere dingen... en dan zei hij: waarom vraag je er dan niet gewoon naar? Hij verbaasde zich erover dat ik niet juist over dat soort onderwerpen begon en gaf aan dat ik dat echt wel mocht doen. (wel dus dat ik initiatief neem, want hij zal dat niet snel doen).
Dus dat zette me wel aan het denken: waarom vraag ik niet gewoon naar moeilijke onderwerpen, waarom vraag ik niet gewoon door als hij een vaag antwoord geeft... ik weet het niet.
Iets houdt me (meestal) tegen. Een stug antwoord schrikt me al snel af en dan hou ik maar weer op. Heb jij dat ook?
Heb jij weleens gezegd dat je het fijn zou vinden als hij juist meedenkt? (veel mannen krijgen vaak te horen dat ze niet altijd meteen met oplossingen moeten komen he, en dat ze maar gewoon eens 'wat vervelend voor je' zouden moeten zeggen en je een knuffel geven. Dus misschien doet ie dat wel heel bewust )
Misschien heeft ie inderdaad niet zoveel te melden zelf, maar ik hoop dat je een manier vindt waardoor jij wel je ei bij hem kwijt kunt. Misschien gewoon eens tijdens het eten/shoppen/afwassen zomaar over iets heel zwaars beginnen!
En ook met mijn eigen rol hierin.
Heb weleens tegen mijn vriend gezegd dat ik het gevoel had dat we nooit écht praten. Niet over gevoelige zaken of diepere dingen... en dan zei hij: waarom vraag je er dan niet gewoon naar? Hij verbaasde zich erover dat ik niet juist over dat soort onderwerpen begon en gaf aan dat ik dat echt wel mocht doen. (wel dus dat ik initiatief neem, want hij zal dat niet snel doen).
Dus dat zette me wel aan het denken: waarom vraag ik niet gewoon naar moeilijke onderwerpen, waarom vraag ik niet gewoon door als hij een vaag antwoord geeft... ik weet het niet.
Iets houdt me (meestal) tegen. Een stug antwoord schrikt me al snel af en dan hou ik maar weer op. Heb jij dat ook?
Heb jij weleens gezegd dat je het fijn zou vinden als hij juist meedenkt? (veel mannen krijgen vaak te horen dat ze niet altijd meteen met oplossingen moeten komen he, en dat ze maar gewoon eens 'wat vervelend voor je' zouden moeten zeggen en je een knuffel geven. Dus misschien doet ie dat wel heel bewust )
Misschien heeft ie inderdaad niet zoveel te melden zelf, maar ik hoop dat je een manier vindt waardoor jij wel je ei bij hem kwijt kunt. Misschien gewoon eens tijdens het eten/shoppen/afwassen zomaar over iets heel zwaars beginnen!
maandag 11 april 2011 om 21:19
Mijn vriend is niet iemand met wie ik uitgebreid kan discussiëren of die mij een spiegel voorhoudt of kritiek geeft. Ik verwachtte dat wel en daarom ben ik het gesprek aangegaan. Toen bleek dat hij zulke dingen thuis nooit geleerd heeft. Als enig kind had hij geen discussies met broers of zussen, en met zijn ouders praatte hij ook niet over 'levensvragen'. Ik vind mijn schoonouders, met alle respect, een beetje oppervlakkige mensen.
Ik neem het initiatief om over wat diepgaandere onderwerpen te praten en dat vind ik niet altijd leuk. Maar mijn vriend is nu eenmaal anders van karakter; hij accepteert mij ook zoals ik ben dus ik wil hem niet proberen te veranderen. Hij staat wel open voor nieuwe dingen.
Oordeel niet te snel over je vriend. Mss zit er meer diepgang in dan je denkt. Geef het de tijd en praat er eens over.
Ik neem het initiatief om over wat diepgaandere onderwerpen te praten en dat vind ik niet altijd leuk. Maar mijn vriend is nu eenmaal anders van karakter; hij accepteert mij ook zoals ik ben dus ik wil hem niet proberen te veranderen. Hij staat wel open voor nieuwe dingen.
Oordeel niet te snel over je vriend. Mss zit er meer diepgang in dan je denkt. Geef het de tijd en praat er eens over.
maandag 11 april 2011 om 22:16
Na het lezen van de reacties moet ik ook even nadenken over mijn eigen rol in de relatie wat betreft diepgang, geestelijke klik etc.
Ik herken het heel erg, ook wat wereldmeid schrijft over haar vriend. De mijne heeft het zeker ook niet van huis meegekregen om te praten over wat meer diepgaande onderwerpen. Ook in zijn vriendschappen doet ie dat niet.
Ik merk dat ik ook het gevoel heb maar een beetje aan te sudderen samen. Het loopt allemaal wel (hebben twee kids) maar meer lijkt het niet.
Meer diepgang heb ik met collega's, met vriendinnen en familie. Ik vraag mezelf heel eerlijk af of dit wel is wat ik wil.
Aan de andere kant wordt de vraag ook terecht gesteld: wat heb ik te bieden op dat gebied Ik denk zeker wel dat ik wat te bieden heb, en hij waarschijnlijk ook maar dat het op een of andere manier niet tot elkaar komt. Ik kan het niet zo goed uitlegggen...
TO, een beetje het : is dit alles gevoel?
Ik denk eigenlijk, en dat zeg ik ook tegen mezelf dat het erg moeilijk is om die diepgang/connectie of hoe je het wil noemen nog in een bestaande relatie te krijgen.....
Dan is de vraag; kun je tevreden zijn met wat je nu hebt.
Ik herken het heel erg, ook wat wereldmeid schrijft over haar vriend. De mijne heeft het zeker ook niet van huis meegekregen om te praten over wat meer diepgaande onderwerpen. Ook in zijn vriendschappen doet ie dat niet.
Ik merk dat ik ook het gevoel heb maar een beetje aan te sudderen samen. Het loopt allemaal wel (hebben twee kids) maar meer lijkt het niet.
Meer diepgang heb ik met collega's, met vriendinnen en familie. Ik vraag mezelf heel eerlijk af of dit wel is wat ik wil.
Aan de andere kant wordt de vraag ook terecht gesteld: wat heb ik te bieden op dat gebied Ik denk zeker wel dat ik wat te bieden heb, en hij waarschijnlijk ook maar dat het op een of andere manier niet tot elkaar komt. Ik kan het niet zo goed uitlegggen...
TO, een beetje het : is dit alles gevoel?
Ik denk eigenlijk, en dat zeg ik ook tegen mezelf dat het erg moeilijk is om die diepgang/connectie of hoe je het wil noemen nog in een bestaande relatie te krijgen.....
Dan is de vraag; kun je tevreden zijn met wat je nu hebt.
maandag 11 april 2011 om 22:45
Ik herken het ook deels. Ik vraag me alleen af wat ik zelf precies met diepgang bedoel en wat jij er mee bedoelt. Soms heb ik bij mezelf het idee dat ik onder diepgang vooral heftigheid/intensiteit versta. Dus hoge pieken, diepe dalen, samen keihard lachen of huilen, heftige verlangens voelen, knallende ruzies, daarna passioneel bijleggen...
Ik heb denk ik vaak behoefte aan die intensiteit omdat intense dingen verslavend zijn. Ik heb moeite om gewoon te genieten van rust, kalmte en vrede. Dat wil ik wel leren, want volgens mij is daar ook een hoop diepgang, maar dan ander soort diepgang, in te vinden.
Herken je hier ook iets in of is dit puur mijn 'ding'?
Ik heb denk ik vaak behoefte aan die intensiteit omdat intense dingen verslavend zijn. Ik heb moeite om gewoon te genieten van rust, kalmte en vrede. Dat wil ik wel leren, want volgens mij is daar ook een hoop diepgang, maar dan ander soort diepgang, in te vinden.
Herken je hier ook iets in of is dit puur mijn 'ding'?
dinsdag 12 april 2011 om 00:50
HEEL herkenbaar wat hier allemaal geschreven wordt. De relatie is inmiddels een half jaar voorbij wat niet mijn keuze was, maar een terugkerend probleem tussen ons was dat het oppervlakkig bleef op de een of andere manier. Ik kan er ook mijn vinger niet zo goed opleggen. Heb dit wel vaker met hem besproken en dan zei hij dat ook te hebben, maar toch kwamen we niet verder. Ik kan niet uitleggen wat het is en weet ook niet of het alleen met hem (hij is ook niet zo'n prater) of toch meer met de combinatie te maken heeft.. Hij heeft/had nooit plannen voor de toekomst of dromen. Fantaseerde niet met me mee als ik een beetje wilde mijmeren. Neemt/nam geen initiatief tot plannen voor de lange termijn, of in ieder geval weinig etc. Eigenlijk wat jullie ook allemaal opnoemen. We kwamen gewoon niet bij elkaar. Ik zou zelf de relatie niet verbroken hebben een half jaar terug, maar vraag me ook af of ik er uit had kunnen halen wat ik uit een relatie wil halen en het dan misschien wel later toch uit gegaan was.
Misschien kun je het met je vriend bespreken? Het kan zo zijn dat hij echt een dag-tot-dag type is en gewoon niet veel nadenkt over zware dingen. Maar misschien doet hij dat wel en kan doorvragen schelen? Ik weet het niet, bij mij lukte dat iig niet, want ex zag het altijd als een soort bui van mij die dan weer overwaaide zodat we verder konden met de orde van de dag. Structureel veranderde er dus niets.
O ja: en wij praatten echt wel veel samen! Het was eigenlijk zelfs zelden stil. Het ging alleen altijd vooral over koetjes en kalfjes, werk, vrienden etc. Die connectie ontbrak.
Misschien kun je het met je vriend bespreken? Het kan zo zijn dat hij echt een dag-tot-dag type is en gewoon niet veel nadenkt over zware dingen. Maar misschien doet hij dat wel en kan doorvragen schelen? Ik weet het niet, bij mij lukte dat iig niet, want ex zag het altijd als een soort bui van mij die dan weer overwaaide zodat we verder konden met de orde van de dag. Structureel veranderde er dus niets.
O ja: en wij praatten echt wel veel samen! Het was eigenlijk zelfs zelden stil. Het ging alleen altijd vooral over koetjes en kalfjes, werk, vrienden etc. Die connectie ontbrak.
dinsdag 12 april 2011 om 16:54
@Flamingo35, ik denk dat je niet alles wat je zoekt, kunt vinden bij 1 partner. (ik bedoel natuurlijk niet dat je er een extra zou moeten zoeken)
Ik heb ook regelmatig goede gesprekken met collega's, merendeels vrouwen, en denk wel eens: had ik dit maar met mijn vriend. Maar hij is gewoon anders. Ik zou ons beiden ongelukkig maken als ik zou pushen.
Hij denkt wel na over een gezamenlijke toekomst, in tegenstelling tot de ex van Muisje. Ik heb een paar relaties gehad waarin de man in kwestie veel problemen had, daardoor verloor ik mezelf in een ongelijkwaardige relatie.
Met mijn huidige vriend heb ik wél een gelijkwaardige relatie. Mss ben ik in emotioneel en communicatief opzicht meer ontwikkeld dan hij, maar daar til ik niet te zwaar aan. Blijf realistisch. Mannen zijn nu eenmaal anders dan vrouwen.
Ik heb ook regelmatig goede gesprekken met collega's, merendeels vrouwen, en denk wel eens: had ik dit maar met mijn vriend. Maar hij is gewoon anders. Ik zou ons beiden ongelukkig maken als ik zou pushen.
Hij denkt wel na over een gezamenlijke toekomst, in tegenstelling tot de ex van Muisje. Ik heb een paar relaties gehad waarin de man in kwestie veel problemen had, daardoor verloor ik mezelf in een ongelijkwaardige relatie.
Met mijn huidige vriend heb ik wél een gelijkwaardige relatie. Mss ben ik in emotioneel en communicatief opzicht meer ontwikkeld dan hij, maar daar til ik niet te zwaar aan. Blijf realistisch. Mannen zijn nu eenmaal anders dan vrouwen.
