Diepgang in relatie

Hallo,

Ik heb al tijd een vriend (lat) en ik zit laatste tijd steeds meer te twijfelen over ons. Ik vind het lastig mijn vinger op de zere plek te leggen, hopelijk levert schrijven en lezen me hier wat meer inzicht op.



Vriend is erg lief en attent. We vinden het fijn bij elkaar te zijn en zijn aardig voor elkaar. Seks is prima. We zien elkaar ongeveer 2 a 3 keer per week (wonen zo'n uur van elkaar vandaan) en lopen dan vooral samen wat te keuvelen (boodschappen, koken, tv kijken, stad in, soms museum of bios of met vrienden wat doen).



Al met al is het prima en gezellig. Maar toch ben ik niet zo happy meer. Het lijkt alsof we niet echt close worden. Als we elkaar niet zien, bellen we bijvoorbeeld nooit. Als ik iets kwijt wil, bel ik eerder vriendinnen. Hij is sowieso niet zo'n prater en ik vind het lastig in te schatten wat er precies in hem omgaat. Ik vraag wel veel, maar omdat er weinig uitkomt vraag ik ook steeds minder. Ik merk dat ik ook steeds minder vertel (hij vraagt ook niet veel aan mij). Hij is ook nooit superblij, of kwaad, of teleurgesteld over wat dan ook, maar altijd beetje vlak (zo lijkt het tenminste).



Al met al mis ik - denk ik- een soort diepgang. Pieken en dalen. Grote ruzies of enorme lol. Terwijl ik eigenlijk ook geen zin heb in ruzies of dramatisch gedoe. En als ik sommige partners van vriendinnen zie, bedenk ik dat ik me eigenlijk in mijn handjes moet knijpen met zo'n schat........



Maar ik weet het even niet meer. Zie ons op deze manier erg oppervlakkig oud worden samen



Herkent iemand dit? Ook een niet-prater in huis? Of gemis aan diepgang (wat dat dan precies ook inhoudt)?

Ik moet zo naar mijn werk (avonddienst), dus reageer wat later.

Dank allemaal voor de herkenbare en soms minder herkenbare verhalen, jullie (soms lastige) vragen en rake opmerkingen hebben het plaatje voor mij duidelijker gemaakt.



De kogel is door de kerk. We hebben relatie beeindigd.



Ben gisteren naar hem toe gegaan om het te bespreken. Wat erg lastig was (en is), weet ook niet goed wat ik nu met 'diepgang' bedoel. Wel inderdaad zo'n 'is dit alles?'-gevoel, een sudder-relatie de rest van m'n leven? Nu al samen uitgepraat (ook over koetjes en kalfjes)? Steeds minder vertellen en vragen aan elkaar omdat we blijkbaar niet de gewenste reactie krijgen?



Gisteren verteld dat ik op deze manier niet vrolijk word. Hij zei dat hij dat wel aan me merkte (dat ik meer wilde, het anders wilde) en dat hij daar juist onzeker en stiller van werd. Hij wist niet wat hij of ik anders konden doen, en ik wist het ook niet. We hadden allebei in elk geval het gevoel dat we samen niet verder kwamen. En dat we dit punt wel vaker hadden bereikt in de relatie (en toen wel voor elkaar hebben gekozen, het eventjes wat beter ging, en daarna weer bergafwaarts) en dat het nu misschien tijd was om de relatie stop te zetten.



We moesten allebei wel huilen, ben nu ook verdrietig, maar ik heb er gek genoeg ook vrede mee. We zijn blijkbaar niet het juiste koppel.