Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 8 januari 2008 om 21:28
Lieve Rommel, lieve Meghan, de december maand is voorbij. Wat een heftigheid. Terugkijken op een jaar dat ons zoveel heeft gekost. Terugkijken doet zoveel zeer, maar verder kijken lijkt haast nog onmogelijk. Ik wens jullie het allerbeste voor 2008.
Rommel, je weet dat ik je een kanjer vind, hé... Een jaar geleden stortte je wereld echt in, maar jijzelf staat nog. Topper!
Meghan, wat een overeenkomsten. Drie dagen voor Hero overleed jouw kanjer, wat kan het leven toch onvoorstelbaar hard zijn. Fijn dat je hem nog even kunt ruiken, ik heb nogsteeds Hero's laatste T-shirt in mijn bed, maar helaas, de geur is vervlogen....
Afgelopen weekend heeft Hero's Vriend mijn computer schoongemaakt en de onmisbare bestanden op een externe harde schijf opgeslagen. Eindelijk zijn ze veilig, en eindelijk durf ik de angst dat ik door een onhandige computerhandeling of crash de kostbare filmpjes kwijt zou raken, los te laten.
En dus struinde Hero's Vriend samen met mij door mijn computer, en we kwamen dingen tegen die ik nog niet eerder had gezien. Filmpjes die Hero voor mij verborgen had gehouden, omdat hij mij wilde beschermen tegen het verdriet in zijn ogen. Filmpjes van een half jaar na zijn ziekenhuisopname, toen hij nog niet wist of hij ooit nog zou zitten, lopen, leven... Vol ging hij de confrontatie aan met zijn emoties, en zijn sprekende ogen weerspiegelden zijn angst en zijn pijn. Maar juist door deze kwetsbaarheid toonde hij zijn kracht, en bleek hij bewonderingswaardig sterk. Hij droeg het onmogelijke en presteerde het ondenkbare.
Met tranen in mijn ogen keek ik de filmpjes, zag zijn verdriet, maar helaas..ik kan hem niet meer troosten. Met terugwerkende kracht brak mijn hart vanwege het leed dat mijn Lief niet bespaard is gebleven. Brak het hart van Hero's Vriend, vanwege de wanhopige blik waarmee Hero naar buiten staarde, in de hoop een stukje zee te kunnen zien.
De blik. De blik van Hero. Haast hypnotiserend.
In een ander filmpje kijkt hij met een melancholische blik recht de camera in.
Zo via het beeldscherm je ziel in. Hij flikt het weer! Kijkt recht bij me naar binnen, zelfs via een beeldscherm. Op zijn gefilmde gezicht verschijnt een klein glimlachje, triest maar vol acceptatie van wat het leven voor hem in petto heeft, al zijn de prognoses niet goed. Drie maanden later was ik in zijn leven...
Het zijn maar filmpjes. Filmpjes die keihard laten zien hoe hard mijn Lief gevochten heeft. Die me verdrietig maken, maar ook oh zo trots. Die me langzaam leren te accepteren wat er op mijn pad komt, hoe onmogelijk dat nu ook nog lijkt. Filmpjes om van te genieten, omdat ze een stralende Mops en Hero laten zien. Filmpjes die me laten zien wat ik verloren heb. Die me wanhopig maken. En ook ergens een beetje blij, want die trieste blik, die heb ik de laatste anderhalf jaar niet meer gezien...
Soms lijkt het leven waardeloos, en weet je niet waar je de kracht vandaan moet halen om door te gaan. Hoe je ooit weer kunt genieten van de zee.
Maar je hebt de kracht, diep van binnen. Je kunt door. En dan kan er zomaar ineens een dag aanbreken, die je doet lachen. Hero's filmpjes leren me dat. Hij ging door, ondanks diepe dalen, klom omhoog, en werd gelukkig.
Wij gaan ook door, al lijken we soms vast te zitten in dit diepe dal. Omhoog klimmen is nu nog teveel gevraagd, maar wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft. Mijn ogen staan nu net zo triest als die van Hero in het eerste filmpje, zo triest dat ik mijzelf nauwelijks herken in de stralende Mims die ik terugzie op foto's van een jaar geleden, maar ik weet dat Hero's ogen weer gingen lachen.
Hij kon het, hij had de kracht om zijn leven te leven.
Ray had die kracht ook, en Meghan's Skat misschien ook wel.
Nu wij nog.
We kunnen het!
Ooit....
Rommel, je weet dat ik je een kanjer vind, hé... Een jaar geleden stortte je wereld echt in, maar jijzelf staat nog. Topper!
Meghan, wat een overeenkomsten. Drie dagen voor Hero overleed jouw kanjer, wat kan het leven toch onvoorstelbaar hard zijn. Fijn dat je hem nog even kunt ruiken, ik heb nogsteeds Hero's laatste T-shirt in mijn bed, maar helaas, de geur is vervlogen....
Afgelopen weekend heeft Hero's Vriend mijn computer schoongemaakt en de onmisbare bestanden op een externe harde schijf opgeslagen. Eindelijk zijn ze veilig, en eindelijk durf ik de angst dat ik door een onhandige computerhandeling of crash de kostbare filmpjes kwijt zou raken, los te laten.
En dus struinde Hero's Vriend samen met mij door mijn computer, en we kwamen dingen tegen die ik nog niet eerder had gezien. Filmpjes die Hero voor mij verborgen had gehouden, omdat hij mij wilde beschermen tegen het verdriet in zijn ogen. Filmpjes van een half jaar na zijn ziekenhuisopname, toen hij nog niet wist of hij ooit nog zou zitten, lopen, leven... Vol ging hij de confrontatie aan met zijn emoties, en zijn sprekende ogen weerspiegelden zijn angst en zijn pijn. Maar juist door deze kwetsbaarheid toonde hij zijn kracht, en bleek hij bewonderingswaardig sterk. Hij droeg het onmogelijke en presteerde het ondenkbare.
Met tranen in mijn ogen keek ik de filmpjes, zag zijn verdriet, maar helaas..ik kan hem niet meer troosten. Met terugwerkende kracht brak mijn hart vanwege het leed dat mijn Lief niet bespaard is gebleven. Brak het hart van Hero's Vriend, vanwege de wanhopige blik waarmee Hero naar buiten staarde, in de hoop een stukje zee te kunnen zien.
De blik. De blik van Hero. Haast hypnotiserend.
In een ander filmpje kijkt hij met een melancholische blik recht de camera in.
Zo via het beeldscherm je ziel in. Hij flikt het weer! Kijkt recht bij me naar binnen, zelfs via een beeldscherm. Op zijn gefilmde gezicht verschijnt een klein glimlachje, triest maar vol acceptatie van wat het leven voor hem in petto heeft, al zijn de prognoses niet goed. Drie maanden later was ik in zijn leven...
Het zijn maar filmpjes. Filmpjes die keihard laten zien hoe hard mijn Lief gevochten heeft. Die me verdrietig maken, maar ook oh zo trots. Die me langzaam leren te accepteren wat er op mijn pad komt, hoe onmogelijk dat nu ook nog lijkt. Filmpjes om van te genieten, omdat ze een stralende Mops en Hero laten zien. Filmpjes die me laten zien wat ik verloren heb. Die me wanhopig maken. En ook ergens een beetje blij, want die trieste blik, die heb ik de laatste anderhalf jaar niet meer gezien...
Soms lijkt het leven waardeloos, en weet je niet waar je de kracht vandaan moet halen om door te gaan. Hoe je ooit weer kunt genieten van de zee.
Maar je hebt de kracht, diep van binnen. Je kunt door. En dan kan er zomaar ineens een dag aanbreken, die je doet lachen. Hero's filmpjes leren me dat. Hij ging door, ondanks diepe dalen, klom omhoog, en werd gelukkig.
Wij gaan ook door, al lijken we soms vast te zitten in dit diepe dal. Omhoog klimmen is nu nog teveel gevraagd, maar wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft. Mijn ogen staan nu net zo triest als die van Hero in het eerste filmpje, zo triest dat ik mijzelf nauwelijks herken in de stralende Mims die ik terugzie op foto's van een jaar geleden, maar ik weet dat Hero's ogen weer gingen lachen.
Hij kon het, hij had de kracht om zijn leven te leven.
Ray had die kracht ook, en Meghan's Skat misschien ook wel.
Nu wij nog.
We kunnen het!
Ooit....
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 8 januari 2008 om 23:22
Hai mimsey en andere lotgenoten,
Mijn Skat had inderdaad die kracht ook! Hij heeft nooit een klacht geuit en ging volledig voor het leven..weet je dat wij bijna nooit over de dood spraken (wat natuurlijk voor praktische problemen zorgde tijdens het regelen van de begrafenis ) en ik weet zeker dat hij de 'dood' voelde aankomen maar hij heeft er nooit over gesproken.. hij wou gewoon leven...en mij geen pijn doen! Hij deed het ook voor mij! Ook toen we hoorden dat hij nog maar een paar maanden te leven (die maanden werden dagen) en ik om zijn hoofd zeurde om toch allemaal 'gekke' dingen te doen zoals reizen en bungeejumpen en ga zo maar door..was zijn antwoord: "Ik wil alleen maar gewoon normaal leven, alledaagse dingen doen met jou en bij je zijn!" Fantastisch.. Ik heb echt bewondering voor hem. Het deed hem ook zeer om mij te zien huilen..dat is nu nog iets waar ik het moeilijk mee heb..ik wil niet huilen, voor hem..maar soms moet ik gewoon..
Wow mimsey, weet je dat ik gewoon ontzettend blij met je ben> Hihi, en ik ken je niet eens. Maar het is zo heerlijk om verhalen van iemand te lezen die dezelfde gevoelens kent als jou..en zo goed omschreven..ik zou het zelf nooit beter kunnen omschrijven en het is mijn verhaal
Liefs meghan
Mijn Skat had inderdaad die kracht ook! Hij heeft nooit een klacht geuit en ging volledig voor het leven..weet je dat wij bijna nooit over de dood spraken (wat natuurlijk voor praktische problemen zorgde tijdens het regelen van de begrafenis ) en ik weet zeker dat hij de 'dood' voelde aankomen maar hij heeft er nooit over gesproken.. hij wou gewoon leven...en mij geen pijn doen! Hij deed het ook voor mij! Ook toen we hoorden dat hij nog maar een paar maanden te leven (die maanden werden dagen) en ik om zijn hoofd zeurde om toch allemaal 'gekke' dingen te doen zoals reizen en bungeejumpen en ga zo maar door..was zijn antwoord: "Ik wil alleen maar gewoon normaal leven, alledaagse dingen doen met jou en bij je zijn!" Fantastisch.. Ik heb echt bewondering voor hem. Het deed hem ook zeer om mij te zien huilen..dat is nu nog iets waar ik het moeilijk mee heb..ik wil niet huilen, voor hem..maar soms moet ik gewoon..
Wow mimsey, weet je dat ik gewoon ontzettend blij met je ben> Hihi, en ik ken je niet eens. Maar het is zo heerlijk om verhalen van iemand te lezen die dezelfde gevoelens kent als jou..en zo goed omschreven..ik zou het zelf nooit beter kunnen omschrijven en het is mijn verhaal
Liefs meghan
dinsdag 8 januari 2008 om 23:39
Hero sprak ook bijna nooit over de dood. Niet omdat hij vluchtte voor de werkelijheid, maar omdat hij dat "van later zorg" vond.
Later is nu, maar voor de dood gold een uitzondering. Dat bleef "later". Eerst vechten. Eerst Overleven. Eerst leven. Die dood kwam later wel, maar dat later is toch nu geworden.
Afschuwelijk om dan een uitvaart te moeten regelen, zonder een duidelijk draaiboek. Maar hoe afschuwelijk ook; ik heb toch een goed gevoel bij die dag. Het was Hero. We hebben het goed gedaan.
...
Maar wat had ik graag gehad dat het niet had gehoeven.
Jouw Skat klinkt als een kanjer, een lieverd. Koester hem, huil om hem. Als je niet om zo'n kanjer mag huilen, als ik geen tranen zou mogen laten niet om mijn held....waar zou je dan in vredesnaam nog wel over mogen huilen?
Later is nu, maar voor de dood gold een uitzondering. Dat bleef "later". Eerst vechten. Eerst Overleven. Eerst leven. Die dood kwam later wel, maar dat later is toch nu geworden.
Afschuwelijk om dan een uitvaart te moeten regelen, zonder een duidelijk draaiboek. Maar hoe afschuwelijk ook; ik heb toch een goed gevoel bij die dag. Het was Hero. We hebben het goed gedaan.
...
Maar wat had ik graag gehad dat het niet had gehoeven.
Jouw Skat klinkt als een kanjer, een lieverd. Koester hem, huil om hem. Als je niet om zo'n kanjer mag huilen, als ik geen tranen zou mogen laten niet om mijn held....waar zou je dan in vredesnaam nog wel over mogen huilen?
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 9 januari 2008 om 10:50
lieverd, je hebt het prachtig gedaan, die dag was hero. Mooi, krachtig en samen.
Meghan, wij zijn ook zo blij met mims.
Mimsey wat schrijf je weer prachtig over die filmpjes, wat moet dat heftig geweest zijn om zo onverwachts al die nieuwe dingen te zien. en wat geweldig dat je de parallellen zien kan. Fijn dat de vriend van Hero dat tevoorschijn toveren kon.
Meghan, wij zijn ook zo blij met mims.
Mimsey wat schrijf je weer prachtig over die filmpjes, wat moet dat heftig geweest zijn om zo onverwachts al die nieuwe dingen te zien. en wat geweldig dat je de parallellen zien kan. Fijn dat de vriend van Hero dat tevoorschijn toveren kon.
woensdag 9 januari 2008 om 20:45
quote:bentetje schreef op 09 januari 2008 @ 10:50:
lieverd, je hebt het prachtig gedaan, die dag was hero. Mooi, krachtig en samen.
Meghan, wij zijn ook zo blij met mims.
Het was de meest indrukwekkende toespraak die ik ooit gehoord heb. Zo'n moment dat je wilt brullen van verdriet maar dat je heel stilletjes je adem inhoudt om geen woord te missen. Prachtig en hartverscheurend.
En Hero's droeve ogen, die staan ook op mijn netvlies. Net als zijn stralende ogen van de momenten met Mims en Mops. Het plaatst alles, uit eigen dagelijkse sores weer in perspektief. Dank je wel daarvoor, Mims.
Jullie hebben elkáár heel gelukkig gemaakt, het spat van de foto's en filmpjes. Nu moet je verder met hem in je hart en dat is niet eenvoudig maar je doet het zo goed, meisje.
En het dan ook nog zo beschrijven dat het voor Meghan ook herkenbaar is. Erg bijzonder, dat je haar gevoelens bijna feilloos kan verwoorden en ze er steun aan heeft.
Nee, jij moet maar heel lang volhouden dat je niet heel goed kunt schrijven hoor!
lieverd, je hebt het prachtig gedaan, die dag was hero. Mooi, krachtig en samen.
Meghan, wij zijn ook zo blij met mims.
Het was de meest indrukwekkende toespraak die ik ooit gehoord heb. Zo'n moment dat je wilt brullen van verdriet maar dat je heel stilletjes je adem inhoudt om geen woord te missen. Prachtig en hartverscheurend.
En Hero's droeve ogen, die staan ook op mijn netvlies. Net als zijn stralende ogen van de momenten met Mims en Mops. Het plaatst alles, uit eigen dagelijkse sores weer in perspektief. Dank je wel daarvoor, Mims.
Jullie hebben elkáár heel gelukkig gemaakt, het spat van de foto's en filmpjes. Nu moet je verder met hem in je hart en dat is niet eenvoudig maar je doet het zo goed, meisje.
En het dan ook nog zo beschrijven dat het voor Meghan ook herkenbaar is. Erg bijzonder, dat je haar gevoelens bijna feilloos kan verwoorden en ze er steun aan heeft.
Nee, jij moet maar heel lang volhouden dat je niet heel goed kunt schrijven hoor!
vrijdag 11 januari 2008 om 20:06
berichtje
richting de sterren
achter de regenboog
Ha die Hero,
Bij elke regenboog die ik zie denk ik aan jou en aan die lieve Mims en cute Mops van je. Ze zijn zo stoer weet je, ze doen het zo goed. Ik ben zo trots op ze. Soms moet ik zelfs huilen om het idee dat jij er niet meer bent en hoe moeilijk dat moet zijn voor Mimsey. Die jou zo mist dat het pijn doet. Die niet alleen voor zichzelf moet zorgen maar ook nog eens voor een Mopsey die wijze dingen vraagt en lieve dingen doet, maar die haar er ook vaak aan doet herinneren dat het eens anders was. Dat ze de zorg om Mops en het leven eens kon delen met iemand die er elke avond was. Die sterke armen om haar heen kon doen, haar vast kon houden, haar ware en echte ik lief had.
Meer en meer besef ik wat een geweldige vent jij was. En hoe veel stoerder, leuker, liever, attenter en bijzonderder dan ik al dacht Mims toch is. Het is een superwijf Hero, maar dat wist je natuurlijk al.
Ik durf nog steeds de cd niet te draaien van jouw afscheid. Te bang voor de tranen die dan zullen komen. Te bang voor het besef dat niemand van ons hier Mims kan geven wat jij kon. We schieten tekort.
En weet je wat het mooiste is. Mims zegt dat dat niet zo is. Dat ze blij is met ons. Sterker nog, ze is geinteresseerd in onze verhalen, is attent naar ons toe. Stuurt me lieve kaartjes die ik vind bij thuiskomst na mijn eerste werkdag.
Nou ja, dat zul je ook allemaal wel weten. Je schijnt een mooie ster te hebben gevonden van waaraf je boel goed kan bekijken.
Een ster is een zon toch, eigenlijk? Maar dan eentje die heel ver weg staat, toch? Zonnestralen zijn, in beperkte mate, zeer gezond voor de mens. Licht en warmte helpt tegen van alles. Blijf stralen dan maar Hero, zorg voor positieve energie en kracht, want die hebben we allemaal nodig. Mims nog wel het meest nu, want het is een lang leeg jaar wat voor haar ligt.
Dag!
Toet
richting de sterren
achter de regenboog
Ha die Hero,
Bij elke regenboog die ik zie denk ik aan jou en aan die lieve Mims en cute Mops van je. Ze zijn zo stoer weet je, ze doen het zo goed. Ik ben zo trots op ze. Soms moet ik zelfs huilen om het idee dat jij er niet meer bent en hoe moeilijk dat moet zijn voor Mimsey. Die jou zo mist dat het pijn doet. Die niet alleen voor zichzelf moet zorgen maar ook nog eens voor een Mopsey die wijze dingen vraagt en lieve dingen doet, maar die haar er ook vaak aan doet herinneren dat het eens anders was. Dat ze de zorg om Mops en het leven eens kon delen met iemand die er elke avond was. Die sterke armen om haar heen kon doen, haar vast kon houden, haar ware en echte ik lief had.
Meer en meer besef ik wat een geweldige vent jij was. En hoe veel stoerder, leuker, liever, attenter en bijzonderder dan ik al dacht Mims toch is. Het is een superwijf Hero, maar dat wist je natuurlijk al.
Ik durf nog steeds de cd niet te draaien van jouw afscheid. Te bang voor de tranen die dan zullen komen. Te bang voor het besef dat niemand van ons hier Mims kan geven wat jij kon. We schieten tekort.
En weet je wat het mooiste is. Mims zegt dat dat niet zo is. Dat ze blij is met ons. Sterker nog, ze is geinteresseerd in onze verhalen, is attent naar ons toe. Stuurt me lieve kaartjes die ik vind bij thuiskomst na mijn eerste werkdag.
Nou ja, dat zul je ook allemaal wel weten. Je schijnt een mooie ster te hebben gevonden van waaraf je boel goed kan bekijken.
Een ster is een zon toch, eigenlijk? Maar dan eentje die heel ver weg staat, toch? Zonnestralen zijn, in beperkte mate, zeer gezond voor de mens. Licht en warmte helpt tegen van alles. Blijf stralen dan maar Hero, zorg voor positieve energie en kracht, want die hebben we allemaal nodig. Mims nog wel het meest nu, want het is een lang leeg jaar wat voor haar ligt.
Dag!
Toet
