Vriendschap verbroken..

Ik lees hier al een tijdje mee en wil nu iets delen.

Ik heb gebroken met een vriendin.

Het verhaal begint zo'n anderhalf jaar geleden. We leren elkaar kennen, gingen af en toe op stap en deelden ook best wel persoonlijke dingen.

Na een paar maanden de eerste ruzie. Ik dacht dat we iets samen gingen doen, misverstand.. maar ze werd echt onredelijk boos, dat ik haar claimde en noem maar op.

Terwijl ik alleen maar had gezegd dat ik het vervelend vond, anders had ik ook iets kunnen plannen.

Het kwam weer goed.

Maar zo kwamen er steeds vaker van deze voorvallen. Bij het minste of geringste werd ze boos.

Als er maar iets van kritiek in haar ogen kwam, dan ontplofte ze.

We hadden het ook heel leuk samen, als het goed was dan was het goed. Wel had ze had last van wisselende stemmingen. Ik werd hier onzeker van. Het ene moment zocht ze veel contact, het volgende moment trok ze zich weer terug.

Na ongeveer tien maanden heb ik met haar gebroken, omdat ik er niet meer mee om kon gaan. Ik kon niks met haar uitspreken. Alles lag aan mij. Ik kreeg dan ook alles over me heen.

Toch nog 1 keer geprobeerd, maar na ruim een maand opnieuw ruzie. Omdat ik had gezegd dat ik soms wat interesse in mijn leven miste.

Ze ontplofte weer en zei dat ik haar dag had verpest. En dat ik daar eens mee op moest houden.

Voor mij was het nu echt genoeg en ik heb gezegd dat ik er klaar mee was.

De communicatie ging gewoon niet. Daarna kreeg ik nog een paar sms vol verwijten.



Heb ik hier goed aan gedaan of niet? Natuurlijk horen jullie het maar van 1 kant. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik altijd heb geprobeerd er normaal met haar over te praten.

Maar ze liet me zo twijfelen aan mezelf.. ik kreeg soms het idee gemanipuleerd te worden.

Toch vergaf ik haar vaak weer, omdat ze ook goede kanten had.

Verder zijn er nog wel meer dingen gebeurd, maar wil ivm privacy hier niet alles neerzetten en dan wordt de OP nog langer

quote:lilalinda schreef op 15 april 2011 @ 13:24:

als jij er last van had, niet mee om kon gaan, heb je voor jou de juiste keuze gemaakt.

Dan maakt het voor buitenstaanders niet uit Wat er allemaal gebeurd is (of zou zijn). Er is geen universele grens aan een vriendschap, die bepaal je zelf.



Dit zeg je wel heel mooi

Dat is inderdaad zo! Maar ik ben gewoon iemand die altijd nog aan mezelf gaat twijfelen, me dan schuldig gaat voelen.

Zouden jullie het bijvoorbeeld erg vinden als een vriendin jou iets zegt, waar ze zich aan stoort?

Ik heb gewoon geprobeerd om haar in haar waarde te laten. Maar er zijn grenzen. Wil niet afgesnauwd worden.

En de rest ook bedankt.. zo is het maar net.

Toch snap je soms niet waarom je dan toch steeds het weer probeert. Net als slechte liefdesrelaties.

Ik ben ook iemand die altijd de goede kanten van iemand kan zien. En daardoor soms ook te lang doorga met dingen die voor mij misschien niet zo goed zijn.

Ik merk dat ik vaak heel veel geef in een vriendschap.

Een goede vriend van mij zei dat ik geen verwachtingen meer moest hebben van iemand. Dan raak je ook niet meer teleurgesteld.

Hoe kijken jullie daar tegenaan? In vriendschap in het algemeen.