Relaties
alle pijlers
Enorm emotionele reacties van vriend
maandag 18 april 2011 om 19:30
Mijn vriend en ik hebben veel plezier samen en ik voel veel voor hem, maar er is toch iets wat me dwars zit en wat ik graag eens anoniem wil delen om te horen wat anderen er van vinden.
Als achtergrondinformatie: We zijn beiden tussen de 25 en 30, en het is zijn eerste relatie. We zijn ongeveer anderhalf jaar samen.
Het gaat om het volgende: Zolang we over koetjes en kalfjes praten en samen dingen ondernemen is het gezellig en is
er niets aan de hand. Wel komt hij over het algemeen vrij afstandelijk/vlak over en laat niet veel merken van wat hij vindt of voelt. Maar zodra het gesprek gaat over iets wat in de buurt van gevoelens komt, dan slaat hij helemaal dicht. Hij weet niet wat hij moet zeggen. En wanneer ik dan toch doorvraag, dan wordt hij heel emotioneel en wordt hij zo overmand door emotie dat hij bijna niet meer uit zijn woorden kan komen. Hij huilt dan ook heel langdurig. Zelfs de volgende dag is hij nog zo van slag dat hij de hele dag een beetje vochtige ogen heeft en als ik hem vraag hoe het gaat, hij weer moet huilen.
Het gaat hierbij trouwens niet alleen om negatieve emoties, maar ook om positieve. Hij vind het bijvoorbeeld heel moeilijk om tegen mij te zeggen dat hij het fijn heeft met me. Dit zal hij dus nooit uit zichzelf zeggen, en dat vind ik wel jammer. Maar ook spontaan me stevig vastpakken of zoenen of lieve dingen zeggen,
doet hij vrijwel nooit. We hebben nooit echt ruzie, maar als we een kleine wrijving hebben (bijvoorbeeld als ik hem vraag waarom hij mij niet gebeld heeft als hij had gezegd dat hij dat zou doen), dan wordt hij wel weer zo ontzettend emotioneel. Dat vat ik dan maar op als dat hij dan bang is om me kwijt te raken.
Ik vind het wel jammer dat hij aan mij niet zoveel affectie laat blijken en ik merk dat ik gesprekken over emoties of kleine dingetjes die me dwars zitten, vermijd omdat ik het verschrikkelijk vind om de veroorzaker van al die tranen te zijn. Ondanks dat we dus veel plezier hebben samen, vind ik het wel jammer
dat ons contact (voor mijn gevoel) hierdoor een beetje oppervlakkig lijkt (als in dat we niet over gevoelens kunnen praten of 'diepzinnige' gesprekken voeren).
Eerlijk gezegd vind ik zijn reactie wel een beetje vreemd, dat hij zo emotioneel (over)reageert terwijl hij in het dagelijks leven juist ontzettend vlak/stabiel over komt. Ik heb nog nooit eerder een vriend gehad die zo reageerde.
Ik vraag mij af of anderen dit wel herkennen? Is het een idee om hem voor te stellen om eens met een psycholoog te praten over hoe hij met zijn emoties om gaat? (ik ben bang dat hij weer dagen van slag is als ik dat voorstel... ) Of is het niet mijn zaak om me te bemoeien met hoe hij met emoties om gaat?
Als achtergrondinformatie: We zijn beiden tussen de 25 en 30, en het is zijn eerste relatie. We zijn ongeveer anderhalf jaar samen.
Het gaat om het volgende: Zolang we over koetjes en kalfjes praten en samen dingen ondernemen is het gezellig en is
er niets aan de hand. Wel komt hij over het algemeen vrij afstandelijk/vlak over en laat niet veel merken van wat hij vindt of voelt. Maar zodra het gesprek gaat over iets wat in de buurt van gevoelens komt, dan slaat hij helemaal dicht. Hij weet niet wat hij moet zeggen. En wanneer ik dan toch doorvraag, dan wordt hij heel emotioneel en wordt hij zo overmand door emotie dat hij bijna niet meer uit zijn woorden kan komen. Hij huilt dan ook heel langdurig. Zelfs de volgende dag is hij nog zo van slag dat hij de hele dag een beetje vochtige ogen heeft en als ik hem vraag hoe het gaat, hij weer moet huilen.
Het gaat hierbij trouwens niet alleen om negatieve emoties, maar ook om positieve. Hij vind het bijvoorbeeld heel moeilijk om tegen mij te zeggen dat hij het fijn heeft met me. Dit zal hij dus nooit uit zichzelf zeggen, en dat vind ik wel jammer. Maar ook spontaan me stevig vastpakken of zoenen of lieve dingen zeggen,
doet hij vrijwel nooit. We hebben nooit echt ruzie, maar als we een kleine wrijving hebben (bijvoorbeeld als ik hem vraag waarom hij mij niet gebeld heeft als hij had gezegd dat hij dat zou doen), dan wordt hij wel weer zo ontzettend emotioneel. Dat vat ik dan maar op als dat hij dan bang is om me kwijt te raken.
Ik vind het wel jammer dat hij aan mij niet zoveel affectie laat blijken en ik merk dat ik gesprekken over emoties of kleine dingetjes die me dwars zitten, vermijd omdat ik het verschrikkelijk vind om de veroorzaker van al die tranen te zijn. Ondanks dat we dus veel plezier hebben samen, vind ik het wel jammer
dat ons contact (voor mijn gevoel) hierdoor een beetje oppervlakkig lijkt (als in dat we niet over gevoelens kunnen praten of 'diepzinnige' gesprekken voeren).
Eerlijk gezegd vind ik zijn reactie wel een beetje vreemd, dat hij zo emotioneel (over)reageert terwijl hij in het dagelijks leven juist ontzettend vlak/stabiel over komt. Ik heb nog nooit eerder een vriend gehad die zo reageerde.
Ik vraag mij af of anderen dit wel herkennen? Is het een idee om hem voor te stellen om eens met een psycholoog te praten over hoe hij met zijn emoties om gaat? (ik ben bang dat hij weer dagen van slag is als ik dat voorstel... ) Of is het niet mijn zaak om me te bemoeien met hoe hij met emoties om gaat?
maandag 18 april 2011 om 19:39
Heeft hij zelf last van zijn gedrag? Zo nee, dan heeft het geen zin om er uberhaupt iets mee te doen.
Als hij wel last heeft van zijn gedrag dan zou hij er eens met de huisarts over kunnen praten maar er zijn ook heel veel interessante boeken over emoties te leen en te koop. De huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog maar je kunt ook zelf aan een coachingstraject/cursus mindfullness/NLP/etc. beginnen, net waar ie voor voelt.
Als hij wel last heeft van zijn gedrag dan zou hij er eens met de huisarts over kunnen praten maar er zijn ook heel veel interessante boeken over emoties te leen en te koop. De huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog maar je kunt ook zelf aan een coachingstraject/cursus mindfullness/NLP/etc. beginnen, net waar ie voor voelt.
maandag 18 april 2011 om 19:39
Het lijkt me zeker niet verkeerd voor hem om eens met een psycholoog of maatschappelijk werker te praten, hij heeft duidelijk issues met zijn gevoelens of het praten daarover. Kan me voorstellen dat het voor jou idd erg vervelend is maar voor hemzelf denk ik ook, hoe vind en ervaart hij dat zelf (behalve emotioneel) dat hij 2dg van slag is door een gesprekje of opmerking over zn gevoelens?
maandag 18 april 2011 om 19:50
Bedankt voor jullie snelle reacties!
Ik heb hem nooit letterlijk gevraagd of hij zelf last heeft van zijn gedrag, maar ik merk dat hij het wel vervelend vindt dat hij dan zo heftig moet huilen en dat hij zich daar voor schaamt. Hij zegt dat hij niet weet waarom hij zo heftig reageert op kleine dingen, maar dat hij het niet kan tegenhouden. En als het eenmaal begonnen is, dat hij er dan heel moeilijk uit kan komen. Hij zegt dan dat hem niks meer dwars zit, maar toch blijft hij verdrietig. Ik vraag dan ook niet te lang door, want anders dan raakt hij nog meer van slag.
Hij heeft een volkomen gelukkige en gezellige jeugd gehad, dus geen trauma's of iets dergelijks.
Ik heb hem nooit letterlijk gevraagd of hij zelf last heeft van zijn gedrag, maar ik merk dat hij het wel vervelend vindt dat hij dan zo heftig moet huilen en dat hij zich daar voor schaamt. Hij zegt dat hij niet weet waarom hij zo heftig reageert op kleine dingen, maar dat hij het niet kan tegenhouden. En als het eenmaal begonnen is, dat hij er dan heel moeilijk uit kan komen. Hij zegt dan dat hem niks meer dwars zit, maar toch blijft hij verdrietig. Ik vraag dan ook niet te lang door, want anders dan raakt hij nog meer van slag.
Hij heeft een volkomen gelukkige en gezellige jeugd gehad, dus geen trauma's of iets dergelijks.
maandag 18 april 2011 om 20:33
Meestal komt zo'n overreactie uit onmacht, net als het dichtslaan.
Er zijn heel veel mensen die niet hun emoties niet altijd goed kunnen handelen, bij veel mannen uit zich dat in terugtrekgedrag, bij veel vrouwen uit zich dat in huilen. Maar andersom kan natuurlijk ook en er zijn natuurlijk nog veel meer uitingsvormen.
Het is nog helemaal niet eenvoudig om je gedrag dat voortvloeit uit die emoties te veranderen maar het is wel heel goed mogelijk. Ik ben zelf gestopt met janken, mijn man vlucht niet meer naar de garage, maar daar moet je wel wat voor willen doen.
Bij mij veroorzaakten de emoties een soort van kortsluiting in mijn hoofd waardoor ik mijn gedrag ook gewoon niet meer in de hand had. Mijn man had het over iets soortgelijks, maar met een heel ander gedrag dus.
Ik heb heel veel aan een NLP-coach gehad om mijn gedrag te veranderen, mijn man heeft dat middels gestallt therapie bij een psycholoog gedaan, samen en alleen. Verder hebben we er veel over gelezen. Ik denk niet dat ik alleen zo snel veel succes op dat vlak had geboekt, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker.
Er zijn heel veel mensen die niet hun emoties niet altijd goed kunnen handelen, bij veel mannen uit zich dat in terugtrekgedrag, bij veel vrouwen uit zich dat in huilen. Maar andersom kan natuurlijk ook en er zijn natuurlijk nog veel meer uitingsvormen.
Het is nog helemaal niet eenvoudig om je gedrag dat voortvloeit uit die emoties te veranderen maar het is wel heel goed mogelijk. Ik ben zelf gestopt met janken, mijn man vlucht niet meer naar de garage, maar daar moet je wel wat voor willen doen.
Bij mij veroorzaakten de emoties een soort van kortsluiting in mijn hoofd waardoor ik mijn gedrag ook gewoon niet meer in de hand had. Mijn man had het over iets soortgelijks, maar met een heel ander gedrag dus.
Ik heb heel veel aan een NLP-coach gehad om mijn gedrag te veranderen, mijn man heeft dat middels gestallt therapie bij een psycholoog gedaan, samen en alleen. Verder hebben we er veel over gelezen. Ik denk niet dat ik alleen zo snel veel succes op dat vlak had geboekt, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker.
maandag 18 april 2011 om 20:35
Madeliefjess
Mijn man heeft hetzelfde als jouw vriend. Hij heeft diverse malen een psycholoog bezocht, helaas met weinig resultaat. Het is denk ik, de aard van het beestje.
Mijn man is op zijn werk altijd zeer geconcentreerd en behoort tot de beste in zijn vakgebied. Dat is zijn zekerheid. Zodra hij met mij alleen is, komt zijn onzekerheid naar boven. Hoewel het voor een buitenstaander niet te rijmen is, (immers, als hij op zijn werk zo is, dan kan het toch niet anders dan dat hij privé ook zo sterk/standastig/rationeel is?) is het voor jou en mij wel beter te begrijpen.
Bij ons kan hij een masker laten vallen, kan hij tonen dat hij zich onzeker voelt.
De onzekerheden van jouw vriend ken niet, maar daar zal jij een goed beeld van hebben.
Ik denk, dat je je erbij neer zult moeten leggen dat je altijd de 'sterke' (lees ; rationele) in de relatie zal moeten zijn. heel vervelend, bij mij is dat wel zo namelijk. (hoeft bij jou niet zo te zijn, ik wil je niet bang maken ) dat kost veel energie en eist veel van mij, iets dat ik niet altijd op kan en wil brengen.
Je kan overwegen om met hem regelmatig een gesprek aan te gaan. Dat doen wij ook; elke eerste zondag van de maand, na het ontbijt wanneer we allebei goed uitgerust zijn, vertellen we elkaar wat we deze maand goed aan elkaar vonden of minder jofel. doordat je dat zonder verwijt brengt, is de ander beter in staat om je woorden te ontvangen en er iets mee te doen.Maar dat ligt ook aan de medewerking van je partner. Mijn partner vind het bijv. niet leuk om te doen, maar is altijd wel blij dàt het gebeurd. het heeft hem de kans om zijn emoties of dingen die hem dwars zitten te tonen zonder dat het uit de hand loopt (lees; huilen)
Voor een psycholoog moet hij zelf klaar zijn, hem dwingen heeft geen zin. Ik kan je alleen aanraden: hou de communicatie met hem open, zonder jezelf te kort te doen. dwz; zorg dat hij niet de overhand krijgt, blijf bij jezelf. verval niet in de moederrol. Die fout heb ik een poos lang gemaakt. Maar ach.. een mens wordt wijzer, zelfs ik.
Mijn man heeft hetzelfde als jouw vriend. Hij heeft diverse malen een psycholoog bezocht, helaas met weinig resultaat. Het is denk ik, de aard van het beestje.
Mijn man is op zijn werk altijd zeer geconcentreerd en behoort tot de beste in zijn vakgebied. Dat is zijn zekerheid. Zodra hij met mij alleen is, komt zijn onzekerheid naar boven. Hoewel het voor een buitenstaander niet te rijmen is, (immers, als hij op zijn werk zo is, dan kan het toch niet anders dan dat hij privé ook zo sterk/standastig/rationeel is?) is het voor jou en mij wel beter te begrijpen.
Bij ons kan hij een masker laten vallen, kan hij tonen dat hij zich onzeker voelt.
De onzekerheden van jouw vriend ken niet, maar daar zal jij een goed beeld van hebben.
Ik denk, dat je je erbij neer zult moeten leggen dat je altijd de 'sterke' (lees ; rationele) in de relatie zal moeten zijn. heel vervelend, bij mij is dat wel zo namelijk. (hoeft bij jou niet zo te zijn, ik wil je niet bang maken ) dat kost veel energie en eist veel van mij, iets dat ik niet altijd op kan en wil brengen.
Je kan overwegen om met hem regelmatig een gesprek aan te gaan. Dat doen wij ook; elke eerste zondag van de maand, na het ontbijt wanneer we allebei goed uitgerust zijn, vertellen we elkaar wat we deze maand goed aan elkaar vonden of minder jofel. doordat je dat zonder verwijt brengt, is de ander beter in staat om je woorden te ontvangen en er iets mee te doen.Maar dat ligt ook aan de medewerking van je partner. Mijn partner vind het bijv. niet leuk om te doen, maar is altijd wel blij dàt het gebeurd. het heeft hem de kans om zijn emoties of dingen die hem dwars zitten te tonen zonder dat het uit de hand loopt (lees; huilen)
Voor een psycholoog moet hij zelf klaar zijn, hem dwingen heeft geen zin. Ik kan je alleen aanraden: hou de communicatie met hem open, zonder jezelf te kort te doen. dwz; zorg dat hij niet de overhand krijgt, blijf bij jezelf. verval niet in de moederrol. Die fout heb ik een poos lang gemaakt. Maar ach.. een mens wordt wijzer, zelfs ik.
maandag 18 april 2011 om 20:38
quote:1001nacht schreef op 18 april 2011 @ 20:29:
[...]
Deze reactie vind ik echt buiten proporties.
Tjonge, dat vind jij dan ook snel!
Ik denk dat er iets met hem aan de hand is en dat hij toch eens moet leren om zich te uiten. Ik denk dat dit kost is voor een psycholoog want hier gaat hij zelf niet uit komen, ook niet met jouw hulp.
Hij zit ergens helemaal vast of zo.
[...]
Deze reactie vind ik echt buiten proporties.
Tjonge, dat vind jij dan ook snel!
Ik denk dat er iets met hem aan de hand is en dat hij toch eens moet leren om zich te uiten. Ik denk dat dit kost is voor een psycholoog want hier gaat hij zelf niet uit komen, ook niet met jouw hulp.
Hij zit ergens helemaal vast of zo.
maandag 18 april 2011 om 20:47
dinsdag 19 april 2011 om 05:47
Pff wat vermoeiend lijkt me dat zeg,ik zou er niet tegen kunnen denk ik.
Een psycholoog of maatschappelijk werker heeft alleen maar zin natuurlijk als hij dit zelf ook als een probleem ervaart.
Ik zou er toch eens een gesprek met hem over aangaan hoe hij dit zelf ervaart.
Ik zou me geen raad weten met een man die bij het minste geringste in huilen uitbarst en dagenlang emotioneel is.
Vrouwen die overal om huilen daar zou ik ook niks mee kunnen,ik ben zelf meer het tegenovergestelde.
Ik kan me de laatste keer dat ik gehuild heb niet voor de geest halen.
Een psycholoog of maatschappelijk werker heeft alleen maar zin natuurlijk als hij dit zelf ook als een probleem ervaart.
Ik zou er toch eens een gesprek met hem over aangaan hoe hij dit zelf ervaart.
Ik zou me geen raad weten met een man die bij het minste geringste in huilen uitbarst en dagenlang emotioneel is.
Vrouwen die overal om huilen daar zou ik ook niks mee kunnen,ik ben zelf meer het tegenovergestelde.
Ik kan me de laatste keer dat ik gehuild heb niet voor de geest halen.
dinsdag 19 april 2011 om 07:25
Je afvragen of hij eens met iemand moet gaan praten is een optie natuurlijk maar iemand anders schreef het al; het is de aard van 't beestje en daar doe je niet veel aan.
Voorbeeldje: na een paar zeer heftige gebeurtenissen zijn mijn man en ik samen in therapie gegaan. Mijn man ging ook alleen. Hij moest leren te zeggen wat hij wilde zeggen in plaats van het opkroppen. Niet wachten tot ik initiatief nam, nee, zélf praten, zélf de klep opentrekken en babbelen over wat eventueel scheef zit.
Beiden gingen wij met 150% inzet aan de slag bij de therapeut en ik moet zeggen, het heeft ons goed gedaan. De gesprekken bij haar.
Maar mijn man praat nog steeds niet uit zichzelf. Niet omdat hij dat niet wil, gewoon, omdat hij lult als Brugman, maar niet zo snel over wat hem dwarszit. Zo ís hij niet en zo zal hij nooit worden.
Ik accepteer hem zoals hij is. Dat heb ik altijd gedaan en dat blijf ik doen. Ik weet dat als ik voel dat er iets scheelt, ik degene ben die het initiatief tot een gesprek moet nemen. Zo was het en zo is het. Want zo is mijn man.
Jij zult jouw vriend ook moeten nemen zoals hij is meid. Stel jezelf dus niet de vraag of hij kan veranderen, of hij wil veranderen maar of jij hem kan nemen zoals hij is. Of dit je leuk lijkt de komende zoveel jaar.
Voorbeeldje: na een paar zeer heftige gebeurtenissen zijn mijn man en ik samen in therapie gegaan. Mijn man ging ook alleen. Hij moest leren te zeggen wat hij wilde zeggen in plaats van het opkroppen. Niet wachten tot ik initiatief nam, nee, zélf praten, zélf de klep opentrekken en babbelen over wat eventueel scheef zit.
Beiden gingen wij met 150% inzet aan de slag bij de therapeut en ik moet zeggen, het heeft ons goed gedaan. De gesprekken bij haar.
Maar mijn man praat nog steeds niet uit zichzelf. Niet omdat hij dat niet wil, gewoon, omdat hij lult als Brugman, maar niet zo snel over wat hem dwarszit. Zo ís hij niet en zo zal hij nooit worden.
Ik accepteer hem zoals hij is. Dat heb ik altijd gedaan en dat blijf ik doen. Ik weet dat als ik voel dat er iets scheelt, ik degene ben die het initiatief tot een gesprek moet nemen. Zo was het en zo is het. Want zo is mijn man.
Jij zult jouw vriend ook moeten nemen zoals hij is meid. Stel jezelf dus niet de vraag of hij kan veranderen, of hij wil veranderen maar of jij hem kan nemen zoals hij is. Of dit je leuk lijkt de komende zoveel jaar.
dinsdag 19 april 2011 om 08:03
Is hij altijd al zo geweest of heeft hij last van stress?
Ik weet nog dat ik tijdens mijn burnout ook erg veel moest huilen om 'niks'.
De druk van de combinatie werken, relatie en jezelf blijven kan in bepaalde fases van je leven wat te veel worden soms.
Als jij al aangeeft dat jij zijn eerste relatie bent: het kan ook betekenen dat hij niet weet hoe hij er mee om moet gaan.
En dat hij dan denkt dat hij te min voor je is als je een 'probleem' aankaart tussen jullie...? Eigenlijk door gebrek aan ervaring met een relatie...?
Heeft hij reden om onzeker te zijn over jullie relatie? Kaart je regelmatig emotionele zaken bij hem aan?
Ik weet nog dat ik tijdens mijn burnout ook erg veel moest huilen om 'niks'.
De druk van de combinatie werken, relatie en jezelf blijven kan in bepaalde fases van je leven wat te veel worden soms.
Als jij al aangeeft dat jij zijn eerste relatie bent: het kan ook betekenen dat hij niet weet hoe hij er mee om moet gaan.
En dat hij dan denkt dat hij te min voor je is als je een 'probleem' aankaart tussen jullie...? Eigenlijk door gebrek aan ervaring met een relatie...?
Heeft hij reden om onzeker te zijn over jullie relatie? Kaart je regelmatig emotionele zaken bij hem aan?
Only dead fish go with the flow
dinsdag 19 april 2011 om 09:22
Ik denk opzich niet dat er perse iets mis is met hem, maar ik denk wel dat jullie samen een andere manier moeten vinden om er mee om te gaan, want nu loop jij op eieren.
Ik zou een moment met hem afspreken om het hier over te hebben. Wellicht kunnen jullie eens samen naar een therapeut voor ideeen over hoe hier goed mee om te gaan?
Natuurlijk vind je het niet fijn om hem aan het huilen te maken, maar zo is hij nu eenmaal en wie weet is hij juist bij dat hij bij jou mag huilen?
Ik zou een moment met hem afspreken om het hier over te hebben. Wellicht kunnen jullie eens samen naar een therapeut voor ideeen over hoe hier goed mee om te gaan?
Natuurlijk vind je het niet fijn om hem aan het huilen te maken, maar zo is hij nu eenmaal en wie weet is hij juist bij dat hij bij jou mag huilen?
Het is zoals het is
