Gezondheid
alle pijlers
geen reactie op klacht ziekenhuis, wat nu?
vrijdag 15 april 2011 om 21:34
Ik ben bijna een jaar geleden bevallen van een zoontje in het ziekenhuis. Een week eerder werd ik opgenomen en ik heb nog een poosje met zoontje moeten blijven. Tijdens de bevalling en in de periode daarna is er nogal wat misgegaan. De kinderarts vertelde zelfs dat het heel verkeerd had kunnen aflopen met mijn zoontje. Dit allemaal door nalatig handelen van artsen en verpleging.
In eerste instantie was ik blij met de goede afloop maar later ben ik me boos gaan maken. Ik kijk met veel verdriet en boosheid terug op deze periode. Om dit toch goed te kunnen afsluiten én om te helpen voorkomen dat dit nog eens gebeurd, heb ik een klacht ingediend bij het ziekenhuis.
Dit gebeurde via het zogeheten patiëntenplatform. De dame in kwestie vertelde mij dat ik zou worden uitgenodigd door het hoofd van de kraamafdeling voor een gesprek, zij zou binnen 2 weken contact met mij opnemen. Na ruim 3 weken had ik niets vernomen en mailde ik nogmaals naar het patiëntenplatform. De dame van het platform belde daarop nog eens met het afdelingshoofd en verzekerde mij dat deze nu echt binnen 2 weken contact met mij zou opnemen. Nu zijn we dus weer 2 weken verder en je raadt het al.... niets gehoord.
De kraamafdeling van het betreffende ziekenhuis is inmiddels gesloten. De reden? Een te kort aan gekwalificeerd personeel...
Toch wil ik gewoon heel graag nog gehoord worden want ik voel me zo totaal niet serieus genomen.
Weet iemand welke stappen ik nog zetten kan?
In eerste instantie was ik blij met de goede afloop maar later ben ik me boos gaan maken. Ik kijk met veel verdriet en boosheid terug op deze periode. Om dit toch goed te kunnen afsluiten én om te helpen voorkomen dat dit nog eens gebeurd, heb ik een klacht ingediend bij het ziekenhuis.
Dit gebeurde via het zogeheten patiëntenplatform. De dame in kwestie vertelde mij dat ik zou worden uitgenodigd door het hoofd van de kraamafdeling voor een gesprek, zij zou binnen 2 weken contact met mij opnemen. Na ruim 3 weken had ik niets vernomen en mailde ik nogmaals naar het patiëntenplatform. De dame van het platform belde daarop nog eens met het afdelingshoofd en verzekerde mij dat deze nu echt binnen 2 weken contact met mij zou opnemen. Nu zijn we dus weer 2 weken verder en je raadt het al.... niets gehoord.
De kraamafdeling van het betreffende ziekenhuis is inmiddels gesloten. De reden? Een te kort aan gekwalificeerd personeel...
Toch wil ik gewoon heel graag nog gehoord worden want ik voel me zo totaal niet serieus genomen.
Weet iemand welke stappen ik nog zetten kan?
vrijdag 15 april 2011 om 21:50
Wat vervelend om te horen! Ik heb een aantal jaar geleden op het randje gelegen door fouten van artsen en verpleegsters. Een aantal weken erna heb ik erover nagedacht om een klacht in te dienen maar uiteindelijk heb ik het niet gedaan omdat ik het dan juist, naar mijn idee, niet kon afsluiten en me wilde richten op de positieve dingen in het leven. Zo'n procedure kan jaren duren en persoonlijk wilde ik het hele verhaal achter me laten en er niet steeds aan herinnerd worden.
Ik begrijp ook zeker dat je iets met de klacht wil doen maar misschien dat het meer irritatie opwekt dan dat je ervoor terug krijgt. (Dat het personeel dan niet bestraft zal worden is helaas een ander verhaal.)
Enige advies dat ik kan geven is er bovenop te blijven zitten, blijven bellen en mailen. Succes en ik hoop dat je er iets mee kan bereiken.
Ik begrijp ook zeker dat je iets met de klacht wil doen maar misschien dat het meer irritatie opwekt dan dat je ervoor terug krijgt. (Dat het personeel dan niet bestraft zal worden is helaas een ander verhaal.)
Enige advies dat ik kan geven is er bovenop te blijven zitten, blijven bellen en mailen. Succes en ik hoop dat je er iets mee kan bereiken.
vrijdag 15 april 2011 om 22:01
Jes, bedankt voor je reactie. Wat een heftig verhaal joh!
Ik heb bij het patiëntenplatform aangegeven dat ik gewoon wil dat mijn klacht gehoord wordt. Er zijn erg veel fouten gemaakt maar ik heb niet de bedoeling om mensen persoonlijk aan te pakken oid. Ik hoop alleen dat men ook iets leert van de fouten en ms ook van mijn verhaal kan leren. Ik was niet van plan om er een slepende kwestie van te maken. Wanneer ze me direct hadden gebeld voor een afspraak en me serieus hadden genomen tijdens een gesprek dan was dat voor mij voldoende geweest. Nu voel me wel erg geirriteerd maar probeer het wel van me af te zetten en er geen halszaak van te maken.
Ik heb bij het patiëntenplatform aangegeven dat ik gewoon wil dat mijn klacht gehoord wordt. Er zijn erg veel fouten gemaakt maar ik heb niet de bedoeling om mensen persoonlijk aan te pakken oid. Ik hoop alleen dat men ook iets leert van de fouten en ms ook van mijn verhaal kan leren. Ik was niet van plan om er een slepende kwestie van te maken. Wanneer ze me direct hadden gebeld voor een afspraak en me serieus hadden genomen tijdens een gesprek dan was dat voor mij voldoende geweest. Nu voel me wel erg geirriteerd maar probeer het wel van me af te zetten en er geen halszaak van te maken.
vrijdag 15 april 2011 om 22:12
Heb mede door alles wat mis is gegaan een postpartum depressie. Het gaat gelukkig wel al veel beter. Durf voorzichtig weer te denken aan een tweede maar nooit meer in dat ziekenhuis! Met zoontje is alles gelukkig helemaal goed momentel. Hij is gezond en zit lekker in zijn vel. Het moeilijk vind ik dat de schade die hij eventueel opgelopen heeft pas op latere leeftijd zichtbaar zal zijn. Het gaat om mogelijke hersenschade. De KA en ook het CB vinden dat hij zich goed ontwikkeld en verwachten geen noemenwaardige schade, eerder iets als een iets mindere fijne motoriek oid. Maar goed, het was niet nodig geweest en soms vind ik het best eng. Kan het nu wel wat beter van me af zetten en kan steeds meer genieten van mijn kleine mannetje!
vrijdag 15 april 2011 om 22:13
Nic, wat erg voor je.
Ook ik heb een klacht ingediend bij het ziekenhuis waar ik bevallen ben. Ook een officiële klacht. Ik ben gehoord. Door de leiding van de couveuseafdeling, die ik niet kende en die niet wilden luisteren, die mij alleen maar ongelijk wilden geven.
Na dat gesprek hoorde ik niks meer. Toen ik belde en vroeg hoe nu verder (ik zou met de beide verpleegkundigen praten over wie ik de klacht ingediend had) werd me gevraagd wat ik nu eigenlijk wilde en dat wat hun betreft de zaak gesloten was. Ik had mijn verhaal gedaan, klaar.
Dat gebeurde er dus, in mijn geval, met mijn klacht.
Mijn beste vriendin, afdelingshoofd van de kraam-, kinder- en couveuseafdeling van een groot ziekenhuis, die mee was naar het gesprek, heeft deze ervaring als uitgangspunt genomen voor hoe het níet moet. Zowel dat waar ik over heb geklaagd als de afhandeling van klachten zijn aangepast in haar ziekenhuis. Prachtig. In haar ziekenhuis zullen mensen niet meemaken wat mijn man en ik wel meegemaakt hebben.
Maar voor mij is mijn klacht nooit echt afgehandeld geweest. Ik heb alleen mogen luisteren naar beledigde afdelingsmanagers die ik niet eens kende en die nooit aanwezig waren op de afdeling als ik er was. Nooit gezien, allebei die vrouwen niet. Daarna moest ik mijn klep houden. De klacht was 'afgehandeld' en ging in de archieven. Terwijl er geen reet was gebeurd en mijn verzoek tot een gesprek, wat me beloofd was, nooit meer plaatsvond.
Ik herken je gevoel, ondanks dat ik een stap verder was zeg maar. Afschuwelijk. Het knaagt nog steeds aan me en het is inmiddels zeven jaar geleden.
Sterkte.
Ook ik heb een klacht ingediend bij het ziekenhuis waar ik bevallen ben. Ook een officiële klacht. Ik ben gehoord. Door de leiding van de couveuseafdeling, die ik niet kende en die niet wilden luisteren, die mij alleen maar ongelijk wilden geven.
Na dat gesprek hoorde ik niks meer. Toen ik belde en vroeg hoe nu verder (ik zou met de beide verpleegkundigen praten over wie ik de klacht ingediend had) werd me gevraagd wat ik nu eigenlijk wilde en dat wat hun betreft de zaak gesloten was. Ik had mijn verhaal gedaan, klaar.
Dat gebeurde er dus, in mijn geval, met mijn klacht.
Mijn beste vriendin, afdelingshoofd van de kraam-, kinder- en couveuseafdeling van een groot ziekenhuis, die mee was naar het gesprek, heeft deze ervaring als uitgangspunt genomen voor hoe het níet moet. Zowel dat waar ik over heb geklaagd als de afhandeling van klachten zijn aangepast in haar ziekenhuis. Prachtig. In haar ziekenhuis zullen mensen niet meemaken wat mijn man en ik wel meegemaakt hebben.
Maar voor mij is mijn klacht nooit echt afgehandeld geweest. Ik heb alleen mogen luisteren naar beledigde afdelingsmanagers die ik niet eens kende en die nooit aanwezig waren op de afdeling als ik er was. Nooit gezien, allebei die vrouwen niet. Daarna moest ik mijn klep houden. De klacht was 'afgehandeld' en ging in de archieven. Terwijl er geen reet was gebeurd en mijn verzoek tot een gesprek, wat me beloofd was, nooit meer plaatsvond.
Ik herken je gevoel, ondanks dat ik een stap verder was zeg maar. Afschuwelijk. Het knaagt nog steeds aan me en het is inmiddels zeven jaar geleden.
Sterkte.
vrijdag 15 april 2011 om 22:20
elenora: wat er verhaal! Het gevoel niet serieus genomen te worden knaagt idd vreselijk. Ik vraag volgens mij iets heel normaals van het zh, ik wil gewoon gehoord worden. Ik dreig nergens mee ofzo, vraag alleen tijd, een luisterend oor en een serieuze reactie. Ik snap ook niet dat zei hier schijnbaar niet voor openstaan. Wanneer ik tijdens mijn werk fouten maak wil ik dat juist graag horen zodat ik ze kan voorkomen in de toekomst. Het is voor mij dan ook een onbegrijpelijke gang van zaken en zal ook zeker een klacht indienden bij de inspectie.
vrijdag 15 april 2011 om 22:25
Je hebt gelijk. Ik begrijp je echt volkomen. Niet serieus genomen worden, dat er niet geluisterd wordt, dat is rot. Heel rot. In het ziekenhuis waar je beviel kan het niet meer. De direct verantwoordelijken kun je niet meer spreken.
Geen troost maar ik, die dus wel zogenaamd 'gehoord' ben, kon dat ook niet. De mensen waar het om ging kreeg ik niet te spreken. En dat deugt niet. Allebei niet. Jouw zaak niet en de mijne ook niet.
Geen troost maar ik, die dus wel zogenaamd 'gehoord' ben, kon dat ook niet. De mensen waar het om ging kreeg ik niet te spreken. En dat deugt niet. Allebei niet. Jouw zaak niet en de mijne ook niet.
zaterdag 16 april 2011 om 01:01
Nic, wat een slechte zaak is dit zeg. Dat zou toch serieus genomen moeten worden.
Leo wat erg moet dat zijn.
Ik heb ook eens een klacht ingediend in ons ziekenhuis. Toen mijn man behandeld werd voor darmkanker en hij een dagopname moest voor een pijnblokkade, moest dat van de anesthesist dezelfde week nog. Volgens de chagrijnige medewerkster van de opname kon de anesthesist dat wel willen, maar er was geen plek. Toen zij in de boeken keek, was er dus wel nog plaats en God wat had ik geluk. Ze schreef mijn man in, want hij had geluk dat die plek open was gekomen. Ik ging er niet op in. Ze keek me aan en vroeg of ik wel besefte hoeveel geluk wij hadden dat er een plaats was. Na drie keer geluk, antwoordde ik haar dat ik niet zo veel geluk had, met een man met al twee maanden gruwelijke pijn en met kanker en met een dochtertje dat ook overleden was aan kanker. Ze schrok zich te pletter en zei niets meer. Maar mij zat het niet lekker en ik diende via de site een klacht in. Binnen twee dagen ben ik gebeld. Het zou onderzocht worden. Weer twee dagen later kreeg ik een telefoontje met excuses, er was werk van gemaakt en een brief met nog eens de melding dat het heel vervelend was en toen nog eens een grote bos bloemen van de afdeling opname. Ik vond het heel mooi afgehandeld en wij konden er goed mee verder.
Leo wat erg moet dat zijn.
Ik heb ook eens een klacht ingediend in ons ziekenhuis. Toen mijn man behandeld werd voor darmkanker en hij een dagopname moest voor een pijnblokkade, moest dat van de anesthesist dezelfde week nog. Volgens de chagrijnige medewerkster van de opname kon de anesthesist dat wel willen, maar er was geen plek. Toen zij in de boeken keek, was er dus wel nog plaats en God wat had ik geluk. Ze schreef mijn man in, want hij had geluk dat die plek open was gekomen. Ik ging er niet op in. Ze keek me aan en vroeg of ik wel besefte hoeveel geluk wij hadden dat er een plaats was. Na drie keer geluk, antwoordde ik haar dat ik niet zo veel geluk had, met een man met al twee maanden gruwelijke pijn en met kanker en met een dochtertje dat ook overleden was aan kanker. Ze schrok zich te pletter en zei niets meer. Maar mij zat het niet lekker en ik diende via de site een klacht in. Binnen twee dagen ben ik gebeld. Het zou onderzocht worden. Weer twee dagen later kreeg ik een telefoontje met excuses, er was werk van gemaakt en een brief met nog eens de melding dat het heel vervelend was en toen nog eens een grote bos bloemen van de afdeling opname. Ik vond het heel mooi afgehandeld en wij konden er goed mee verder.
dinsdag 19 april 2011 om 21:20
Inderdaad heeft een ziekenhuis een klachtenfunctionaris die als het goed is je klacht wel serieus zal nemen en die waarschijnlijk kan zorgen dat er in ieder geval een gesprek plaats zal vinden tussen jou en de Kraamafdeling.
Meteen een klacht bij de inspectie indienen zou ik niet doen., Probeer dit eerst maar eens. Hier in het ziekenhuis wordt heel serieus omgegaan met klachten en heel vaak kom je er met bemiddeling van deze klachtenfunctionaris wel uit.
Succes...
Meteen een klacht bij de inspectie indienen zou ik niet doen., Probeer dit eerst maar eens. Hier in het ziekenhuis wordt heel serieus omgegaan met klachten en heel vaak kom je er met bemiddeling van deze klachtenfunctionaris wel uit.
Succes...
woensdag 20 april 2011 om 13:21
Als het goed is heeft ieder ziekenhuis een eigen geschillencommissie/interne klachtencommissie waar je je klacht neer kunt leggen. Je moet dan wel goed voor jezelf bepalen wat je met je klacht wilt, want door een procedure te starten bij een interne klachtencommissie sluit je meestal de weg naar de 'gewone' rechter af, de commissie is een vorm van arbitrage ( is ook bindende rechtspraak).
Momenteel heb je 2 klachten, namelijk het handelen van de arts en het niet gehoord worden door het patientenforum. Allebei de klachten zijn, zoals ik uit je verhaal op kan maken, terecht. Je kan een vordering instellen op aanspraak op schadevergoeding, als jullie bijvoorbeeld veel extra kosten hebben gemaakt vanwege de nalatigheid van de artsen. Denk hierbij aan ziekenhuiskosten/overnachtingskosten voor jullie enzenz. Kosten die jullie niet hadden hoeven maken als de arts goed had gehandeld.
Enig probleem kan zijn dat de kraamafdeling is opgeheven. Ik weet niet wat ze met het personeel gebeurd is, maar als jou behandelend arts niet meer in dat ziekenhuis werkzaam is, kan de commissie hem waarschijnlijk niet aanspreken op zijn fout of op hem persoonlijk schadevergoeding verhalen, maar dat weet ik niet zeker. Mocht dit niet kunnen, dan zou je eventueel een rechtszaak kunnen aanspannen tegen de arts zelf, voor een burgerlijk rechter.
Dit laatste brengt natuurlijk wel de nodige kosten ( denk aan advocaatkosten) met zich mee. Mocht de arts veroordeeld worden is er ook een grote kans dat hij veroordeeld wordt tot betaling van de gemaakte kosten, maar dat gaat meestal enkel om de proces/griffiekosten. Daarbij gaat er ook de nodige tijd overheen.
Als je enkel gehoord wil worden zou ik een klacht indienen bij de commissie, ze zijn verplicht daarop te reageren. Doen ze dit niet, dan zou je eventueel je klacht kunnen indienen bij de nationale klachtenbank, of de Ombudsman.
Heel veel sterkte en succes!
Momenteel heb je 2 klachten, namelijk het handelen van de arts en het niet gehoord worden door het patientenforum. Allebei de klachten zijn, zoals ik uit je verhaal op kan maken, terecht. Je kan een vordering instellen op aanspraak op schadevergoeding, als jullie bijvoorbeeld veel extra kosten hebben gemaakt vanwege de nalatigheid van de artsen. Denk hierbij aan ziekenhuiskosten/overnachtingskosten voor jullie enzenz. Kosten die jullie niet hadden hoeven maken als de arts goed had gehandeld.
Enig probleem kan zijn dat de kraamafdeling is opgeheven. Ik weet niet wat ze met het personeel gebeurd is, maar als jou behandelend arts niet meer in dat ziekenhuis werkzaam is, kan de commissie hem waarschijnlijk niet aanspreken op zijn fout of op hem persoonlijk schadevergoeding verhalen, maar dat weet ik niet zeker. Mocht dit niet kunnen, dan zou je eventueel een rechtszaak kunnen aanspannen tegen de arts zelf, voor een burgerlijk rechter.
Dit laatste brengt natuurlijk wel de nodige kosten ( denk aan advocaatkosten) met zich mee. Mocht de arts veroordeeld worden is er ook een grote kans dat hij veroordeeld wordt tot betaling van de gemaakte kosten, maar dat gaat meestal enkel om de proces/griffiekosten. Daarbij gaat er ook de nodige tijd overheen.
Als je enkel gehoord wil worden zou ik een klacht indienen bij de commissie, ze zijn verplicht daarop te reageren. Doen ze dit niet, dan zou je eventueel je klacht kunnen indienen bij de nationale klachtenbank, of de Ombudsman.
Heel veel sterkte en succes!
donderdag 21 april 2011 om 21:57
Op dit moment zit ik zelf middenin een procedure. Vorig jaar maart zijn mijn beide onderbenen geamputeerd en heb ik ernstige hart- en longschade opgelopen door zware nalatigheid van 2 samenwerkende huisartsen. Het zat 'tussen mijn oren'... Ondertussen was ik gewoon zwaar ziek. Na 10 weken ziekenhuis (waarvan ruim 5 in zeer kritieke toestand) en 6 weken intern in een revalidatiekliniek moest ik noodgedwongen verhuizen naar een aangepaste woning.
Mijn hele leven is veranderd. Niets is meer hetzelfde. Ik heb protheses, maar dat loopt echt niet lekker dus zit ik vaak in mijn rolstoel. En... elke dag de confrontatie met mijn verminkte lichaam!
Gelukkig ben ik er geestelijk heel sterk uitgekomen. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten.
In het ziekenhuis werd de procedure al opgestart omdat het ziekenhuis erg achter mij stond. Mijn artsen adviseerden mij om een advocaat te laten komen. We zijn nu ruim een jaar verder.... We staan '1-0 vóór', wat zoveel inhoudt als 'het ziet er gunstig uit'.
We gaan voor een berisping van de artsen en voor een schadeclaim (je wil niet weten hoe duur mijn leven is geworden.... want NEE, niet alles wordt vergoed door de ziektekostenverzekering) En je wilt al helemaal niet weten hoe de houding en de mening van de 2 aangeklaagde artsen is... "doe je het voor het geld" zei één van hen letterlijk.
Onderzoek door onafhankelijke medici heeft inmiddels plaatsgevonden en er is vast komen te staan dat ze fout zaten met hun diagnose.
Maar er wordt zó gelogen! Elke keer weer opnieuw... En dat is zeer frustrerend. Want elke keer als je een goede dag hebt ligt er een brief van de advocaat of komt er weer een telefoontje waardoor je weer geconfronteerd wordt met het gebeurde.
En toch ga ik door! Nee, niet voor het geld, daar kan ik geen nieuwe benen mee kopen.... Maar het mag gewoon NOOIT meer gebeuren!
Ik hoop dat het een les is voor alle artsen... (gelukkig is er in het academische ziekenhuis waar ik lag heel veel aandacht aan besteed, ook in de lessen aan de artsen in opleiding!)
Ik wens je heel veel succes met de onderste steen boven te krijgen! Maar bedenk je wel een paar keer voor je een procedure opstart.... het geeft zoveel frustratie... en ze liegen en draaien alles in hun eigen straatje!
Mijn hele leven is veranderd. Niets is meer hetzelfde. Ik heb protheses, maar dat loopt echt niet lekker dus zit ik vaak in mijn rolstoel. En... elke dag de confrontatie met mijn verminkte lichaam!
Gelukkig ben ik er geestelijk heel sterk uitgekomen. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten.
In het ziekenhuis werd de procedure al opgestart omdat het ziekenhuis erg achter mij stond. Mijn artsen adviseerden mij om een advocaat te laten komen. We zijn nu ruim een jaar verder.... We staan '1-0 vóór', wat zoveel inhoudt als 'het ziet er gunstig uit'.
We gaan voor een berisping van de artsen en voor een schadeclaim (je wil niet weten hoe duur mijn leven is geworden.... want NEE, niet alles wordt vergoed door de ziektekostenverzekering) En je wilt al helemaal niet weten hoe de houding en de mening van de 2 aangeklaagde artsen is... "doe je het voor het geld" zei één van hen letterlijk.
Onderzoek door onafhankelijke medici heeft inmiddels plaatsgevonden en er is vast komen te staan dat ze fout zaten met hun diagnose.
Maar er wordt zó gelogen! Elke keer weer opnieuw... En dat is zeer frustrerend. Want elke keer als je een goede dag hebt ligt er een brief van de advocaat of komt er weer een telefoontje waardoor je weer geconfronteerd wordt met het gebeurde.
En toch ga ik door! Nee, niet voor het geld, daar kan ik geen nieuwe benen mee kopen.... Maar het mag gewoon NOOIT meer gebeuren!
Ik hoop dat het een les is voor alle artsen... (gelukkig is er in het academische ziekenhuis waar ik lag heel veel aandacht aan besteed, ook in de lessen aan de artsen in opleiding!)
Ik wens je heel veel succes met de onderste steen boven te krijgen! Maar bedenk je wel een paar keer voor je een procedure opstart.... het geeft zoveel frustratie... en ze liegen en draaien alles in hun eigen straatje!
dinsdag 26 april 2011 om 19:35
Ik snap je boosheid heel goed en ik begrijp meerdere van bovenstaande verhalen, verschrikkelijk om te lezen hoe dingen verkeerd kunnen lopen.
Aan de andere kant hoop ik dat jullie willen begrijpen dat de gigantische tijdsdruk waaronder je werkt als verpleegkundige en arts(assistent), de diensten (om 00.00 thuis na je late dienst en weer om 7.00 moeten beginnen de volgende dag, 4 nachtdiensten achter elkaar, etc.) en het te kort aan personeel waardoor je met invalkrachten (die minder bekwaam zijn) moet werken tot dit soort zaken leidt. Veel dingen die misgaan komen hieruit voort, dat is ook waar deze werknemers zelf tegenaan lopen en wat iedereen graag anders wil zien.
Uiteraard hoop ik dat jullie klachten alsnog serieus genomen worden en er gepraat en geluisterd wordt. Fouten moeten niet gemaakt worden. Kijk echter wel uit dat je niet in een negatieve spiraal terecht komt door ellenlange procedures.
Aan de andere kant hoop ik dat jullie willen begrijpen dat de gigantische tijdsdruk waaronder je werkt als verpleegkundige en arts(assistent), de diensten (om 00.00 thuis na je late dienst en weer om 7.00 moeten beginnen de volgende dag, 4 nachtdiensten achter elkaar, etc.) en het te kort aan personeel waardoor je met invalkrachten (die minder bekwaam zijn) moet werken tot dit soort zaken leidt. Veel dingen die misgaan komen hieruit voort, dat is ook waar deze werknemers zelf tegenaan lopen en wat iedereen graag anders wil zien.
Uiteraard hoop ik dat jullie klachten alsnog serieus genomen worden en er gepraat en geluisterd wordt. Fouten moeten niet gemaakt worden. Kijk echter wel uit dat je niet in een negatieve spiraal terecht komt door ellenlange procedures.
