Relaties
alle pijlers
Was dit het dan?
zaterdag 23 april 2011 om 01:28
Ik weet niet of er op dit tijdstip nog veel mensen online zijn, maar ik moet even mijn verhaal kwijt...
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu zo'n 4 jaar. Eerst een hele tijd goede vrienden geweest, veel gevoelens voor elkaar maar ik had een relatie (ben naar ex altijd open geweest over de vriendschap).
Vorige zomer relatie beeindigd, de rek was er uit, ik hield niet meer (op die manier) van hem.
Mijn huidige vriend heb ik toen bewust een tijdje niet gezien en minder gesproken, maar na 2 maanden hebben we weer afgesproken en leek het alsof al het gevoel wat we al die jaren al voor elkaar hadden, maar waar we niks mee gedaan hebben (niet fysiek tenminste) er ineens uitkwam. Sindsdien zijn we samen. In het begin nog wel wat onzekerheden, vooral van zijn kant, bang dat ik hem uiteindelijk in de steek zou laten. Maar we hebben het heerlijk gehad het afgelopen half jaar.
En vanavond was het ineens anders. We zien elkaar alleen in het weekend ivm zijn werk. Ik ging naar hem toe vanavond, en het was net alsof ik met een vreemde op de bank zat. Hij was afwezig, stil, leek ieder contact of iedere aanraking te vermijden. Toen ik vroeg of er iets aan de hand was zei hij van niet, hij was gewoon moe en had een drukke week gehad.
Ik zou eigenlijk blijven slapen, maar de sfeer was zo kil dat ik daar niks voor voelde. Ik zei dus dat ik thuis ging slapen, dat dat handiger was omdat ik morgen een hoop moet doen en dat hij dan in de loop van de dag naar mij kon komen. Hij keek wel een beetje verbaasd, maar zei toen "oke" en liep mee naar de gang. Daar zoende hij me wel ineens, maar ook dat was anders dan anders... Het leek wel alsof er geen gevoel bij zat.. Hij raakte me verder ook niet aan, iets wat hij anders wel doet.
En toen stond ik buiten, voelde me afgewezen, leeg, raar. Het was net alsof ik een avond had doorgebracht met een kennis uit een ver verleden, waarbij de klik die er ooit geweest is ontbrak. Ik ben naar huis gereden terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden. Want hoewel er niks over gezegd is, voelt het alsof het voorbij is.
Ik zit nu al bijna een uur op de bank voor me uit te staren, niet in staat om een verklaring te vinden voor wat er aan de hand is.
Had hij een slechte dag en misschien gewoon even behoefte aan wat tijd alleen? (wat ik prima vind, maar dan moet hij het wel zeggen natuurlijk) Of is er meer aan de hand? Was zijn afstandelijke gedrag een manier om te laten merken dat 'het' er niet meer is?
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu zo'n 4 jaar. Eerst een hele tijd goede vrienden geweest, veel gevoelens voor elkaar maar ik had een relatie (ben naar ex altijd open geweest over de vriendschap).
Vorige zomer relatie beeindigd, de rek was er uit, ik hield niet meer (op die manier) van hem.
Mijn huidige vriend heb ik toen bewust een tijdje niet gezien en minder gesproken, maar na 2 maanden hebben we weer afgesproken en leek het alsof al het gevoel wat we al die jaren al voor elkaar hadden, maar waar we niks mee gedaan hebben (niet fysiek tenminste) er ineens uitkwam. Sindsdien zijn we samen. In het begin nog wel wat onzekerheden, vooral van zijn kant, bang dat ik hem uiteindelijk in de steek zou laten. Maar we hebben het heerlijk gehad het afgelopen half jaar.
En vanavond was het ineens anders. We zien elkaar alleen in het weekend ivm zijn werk. Ik ging naar hem toe vanavond, en het was net alsof ik met een vreemde op de bank zat. Hij was afwezig, stil, leek ieder contact of iedere aanraking te vermijden. Toen ik vroeg of er iets aan de hand was zei hij van niet, hij was gewoon moe en had een drukke week gehad.
Ik zou eigenlijk blijven slapen, maar de sfeer was zo kil dat ik daar niks voor voelde. Ik zei dus dat ik thuis ging slapen, dat dat handiger was omdat ik morgen een hoop moet doen en dat hij dan in de loop van de dag naar mij kon komen. Hij keek wel een beetje verbaasd, maar zei toen "oke" en liep mee naar de gang. Daar zoende hij me wel ineens, maar ook dat was anders dan anders... Het leek wel alsof er geen gevoel bij zat.. Hij raakte me verder ook niet aan, iets wat hij anders wel doet.
En toen stond ik buiten, voelde me afgewezen, leeg, raar. Het was net alsof ik een avond had doorgebracht met een kennis uit een ver verleden, waarbij de klik die er ooit geweest is ontbrak. Ik ben naar huis gereden terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden. Want hoewel er niks over gezegd is, voelt het alsof het voorbij is.
Ik zit nu al bijna een uur op de bank voor me uit te staren, niet in staat om een verklaring te vinden voor wat er aan de hand is.
Had hij een slechte dag en misschien gewoon even behoefte aan wat tijd alleen? (wat ik prima vind, maar dan moet hij het wel zeggen natuurlijk) Of is er meer aan de hand? Was zijn afstandelijke gedrag een manier om te laten merken dat 'het' er niet meer is?
zondag 24 april 2011 om 21:32
Dus:
Wanneer hij moe is en hard gewerkt heeft kan hij dus een soort van 'hol' kiezen om zich in terug te trekken. Niet gezellig en warm voor jou wellicht en dat hoef je dus niet op jezelf te betrekken. Okay het duurde bij mij ook even voordat ik dit snapte maar vanaf dat ik het snap leef ik wel een stuk prettiger naast hem.
Wanneer hij moe is en hard gewerkt heeft kan hij dus een soort van 'hol' kiezen om zich in terug te trekken. Niet gezellig en warm voor jou wellicht en dat hoef je dus niet op jezelf te betrekken. Okay het duurde bij mij ook even voordat ik dit snapte maar vanaf dat ik het snap leef ik wel een stuk prettiger naast hem.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 24 april 2011 om 21:51
Haha, ja Enn dat is zijn manier om drukte (van zijn werk) en spanning (mijn familie ontmoeten) even van zich af te zetten... Volgende keer als hij een hol-bui heeft waarschuwt hij me
Hij is trouwens meegegaan naar mijn familie. In het begin was hij heel stil, maar na een tijdje ontdooide hij en vond het uiteindelijk ook gezellig.
Hij is trouwens meegegaan naar mijn familie. In het begin was hij heel stil, maar na een tijdje ontdooide hij en vond het uiteindelijk ook gezellig.
