Gezondheid
alle pijlers
Traagwerkende schildklier
dinsdag 26 april 2011 om 23:57
Ongeveer drie weken geleden zat ik bij mijn huisarts met een behoorlijke lijst met vage klachten:
- heel onregelmatig ongesteld worden, af en toe een cyclus van wel 90 dagen!
- vocht vasthouden
- spierpijn na het sporten die heel lang aanhoudt
- aankomen ondanks gezond eten en sporten
- blauwe plekken die niet weggaan
- slechte huid en pukkels krijgen die niet weggaan
- vergeetachtigheid en wazig gevoel
Hij kwam er ook niet meteen uit, dus besloot dat er bloed geprikt moest worden om te kijken of daar wat uit kwam. Resultaat: TSH waarde van 20, wat duidt op een traagwerkende schildklier. Op dit moment ben ik bezig met het uitdokteren van de juiste dosis Thyrax om mijn klachten te verhelpen en mijn waardes weer normaal te krijgen. Gedoe, dus, want dat juist ingesteld geraken gaat niet vanzelf. Ik zit nu op 2 blauwtjes Thyrax. Vandaag is er weer bloed geprikt en ik hoor donderdag wat mijn waardes zijn en of ik verder moet ophogen. Ik vermoed van wel, want mijn klachten zijn nog niet weg.
Met dit topic ben ik eigenlijk op zoek naar lotgenoten die ervaringen met mij willen delen zodat we elkaar af en toe een hart onder de riem kunnen steken. Ik merk zelf in ieder geval wel dat je niet helemaal thuis in je eigen vel voelen met momenten niet bevorderlijk is voor je humeur. Daarnaast heeft het natuurlijk de nodige impact op je partner en ben ik benieuwd hoe anderen dit ervaren.
Kortom: schrijf graag mee en deel je schildklier ervaringen hier!
Dank je wel voor het schrijven!
- heel onregelmatig ongesteld worden, af en toe een cyclus van wel 90 dagen!
- vocht vasthouden
- spierpijn na het sporten die heel lang aanhoudt
- aankomen ondanks gezond eten en sporten
- blauwe plekken die niet weggaan
- slechte huid en pukkels krijgen die niet weggaan
- vergeetachtigheid en wazig gevoel
Hij kwam er ook niet meteen uit, dus besloot dat er bloed geprikt moest worden om te kijken of daar wat uit kwam. Resultaat: TSH waarde van 20, wat duidt op een traagwerkende schildklier. Op dit moment ben ik bezig met het uitdokteren van de juiste dosis Thyrax om mijn klachten te verhelpen en mijn waardes weer normaal te krijgen. Gedoe, dus, want dat juist ingesteld geraken gaat niet vanzelf. Ik zit nu op 2 blauwtjes Thyrax. Vandaag is er weer bloed geprikt en ik hoor donderdag wat mijn waardes zijn en of ik verder moet ophogen. Ik vermoed van wel, want mijn klachten zijn nog niet weg.
Met dit topic ben ik eigenlijk op zoek naar lotgenoten die ervaringen met mij willen delen zodat we elkaar af en toe een hart onder de riem kunnen steken. Ik merk zelf in ieder geval wel dat je niet helemaal thuis in je eigen vel voelen met momenten niet bevorderlijk is voor je humeur. Daarnaast heeft het natuurlijk de nodige impact op je partner en ben ik benieuwd hoe anderen dit ervaren.
Kortom: schrijf graag mee en deel je schildklier ervaringen hier!
Dank je wel voor het schrijven!
woensdag 27 april 2011 om 09:03
Boefus, heel veel sterkte. Ik heb ook schildklierklachten gehad. Bij mij is het weer overgegaan. Maar sta onder controle, omdat ik in verwachting ben.
BIj mij was het te snel:
supersnelle pols in rust
extreem afvallen
ineens warmte aanvallen
gejaagd angstig gevoel
wisselende emoties
Ik weet hoe moeilijk het is, en hoe raar je je kunt voelen. Voor de omgeving is het vaak niet te beschrijven.begrijpen(ze dachten dat ik overspannen was)
Nogmaals heel veel sterkte en ik hoop dat je snel weer goed ingesteld bent.
BIj mij was het te snel:
supersnelle pols in rust
extreem afvallen
ineens warmte aanvallen
gejaagd angstig gevoel
wisselende emoties
Ik weet hoe moeilijk het is, en hoe raar je je kunt voelen. Voor de omgeving is het vaak niet te beschrijven.begrijpen(ze dachten dat ik overspannen was)
Nogmaals heel veel sterkte en ik hoop dat je snel weer goed ingesteld bent.
woensdag 27 april 2011 om 09:09
woensdag 27 april 2011 om 09:23
Ik heb betablokkers tegen de snelle pols gehad.
Dat was een spartaanse aanpak, maar wel de beste.. blijkbaar.
Spartaans omdat ik daardoor niet kon functioneren.Ik heb een lage bloeddruk van nature(wat uitzonderlijk is voor mensen met deze aandoening) en de Betablokkers brachten dat nog verder omlaag. Heel eng gevoel, alsof je de hele dag flauwvalt ook als je ligt in bed.
Ik heb dus 2 maanden niks kunnen doen, en dat is zwaar herstellen.
Dat was een spartaanse aanpak, maar wel de beste.. blijkbaar.
Spartaans omdat ik daardoor niet kon functioneren.Ik heb een lage bloeddruk van nature(wat uitzonderlijk is voor mensen met deze aandoening) en de Betablokkers brachten dat nog verder omlaag. Heel eng gevoel, alsof je de hele dag flauwvalt ook als je ligt in bed.
Ik heb dus 2 maanden niks kunnen doen, en dat is zwaar herstellen.
donderdag 28 april 2011 om 10:45
Instellen heeft tijd nodig, ik slik al bijna 18 jaar Thyrax, het heeft bij mij 9 maanden geduurd voordat ik goed ingesteld was. Dus het is echt een kwestie van geduld. Hoeft bij jou misschien niet zo lang te duren, maar geef het tijd.
Denken is zo buitengewoon moeilijk dat velen de voorkeur geven aan oordelen. Otto Weiss
donderdag 28 april 2011 om 10:48
Hoi Boefus,
Hier ook een schildklier patient.
Ik heb een auto-immuun aandoening die Hashimoto heet.
Een te traag werkende schildklier doordat mijn lichaam antistoffen tegen mijn schildklier aanmaakt. Mijn lichaam maakt dus mijn schildklier kapot. Is jammer genoeg chronisch, maar ik zit op het moment op de juiste dosis medicijn.
Het heeft wel en tijd een geduurd voor ik goed afgesteld was. Dus heb wel geduld, want dat kan dus even duren.
Verder zou ik als je meer info wil over de schildklier eens kijken op hypomaarniethappy.nl .
Er staat veel info en je kan er ook met je vragen terecht. Er staan alleen ook behoorlijk heftige ervaringen van mensen op, maar laat je daar niet bang door maken.
Er was hier op het viva-forum ook een topic wat al heel lang gaande was, maar ik kan het niet meer vinden. Hier had ik 2 jaar terug veel aan. Misschien dat de moderator het weet.
Verder herken ik al je klachten. Ik liep al tijden met onverklaarbare vermoeidheid, gewichtstoename, vaak koud hebben, opeens veel huidklachten, gewichtstoename terwijl ik lichamelijk belastend werk deed en elke dag stukken met de hond liep, verlaagd libido, slechte stemmingen en idd wazig en vergeetachtig.
Toen ik een keer een andere huisarts had heeft die eindelijk op schildklier laten testen. Ik bleek een sterk verhoogde TSH te hebben en een T4 van iets van 7. Toen is bij mij het balletje eindelijk gaan rollen. Nu 2 jaar later heb ik een redelijk goede waarden, maar ik blijf jammer genoeg wel klachten houden op het gebied van mijn huid en gewicht.
Ik weet dus hoe vervelend schildklier klachten kunnen zijn. Ook omdat je omgeving niet veel aan je ziet. Als je het probeert uit te leggen dan zijn er een hoop mensen die je scheef aankijken en zeggen dat ze ook wel eens moe zijn.
Heel veel sterkte de komende tijd en neem vooral ook voldoende rust. Dit is echt essentieel voor je herstel. Ga niet over je grens voor anderen en vraag eventueel ook aan je huisarts of je op Hashimoto getest kan worden. Kijk ook eens of er schildklier ziekten in de familie voorkomen. Is vaak erfelijk. En kijk ook eens naar je Vitamine B12. Vaak gaat een tekort van B12 en schildklier klachten samen.
Zo, het is een heel verhaal geworden, hihi.
Ik hoop dat je er iets aan hebt en ik zal regelmatig meelezen hier.
Groetjes
Hier ook een schildklier patient.
Ik heb een auto-immuun aandoening die Hashimoto heet.
Een te traag werkende schildklier doordat mijn lichaam antistoffen tegen mijn schildklier aanmaakt. Mijn lichaam maakt dus mijn schildklier kapot. Is jammer genoeg chronisch, maar ik zit op het moment op de juiste dosis medicijn.
Het heeft wel en tijd een geduurd voor ik goed afgesteld was. Dus heb wel geduld, want dat kan dus even duren.
Verder zou ik als je meer info wil over de schildklier eens kijken op hypomaarniethappy.nl .
Er staat veel info en je kan er ook met je vragen terecht. Er staan alleen ook behoorlijk heftige ervaringen van mensen op, maar laat je daar niet bang door maken.
Er was hier op het viva-forum ook een topic wat al heel lang gaande was, maar ik kan het niet meer vinden. Hier had ik 2 jaar terug veel aan. Misschien dat de moderator het weet.
Verder herken ik al je klachten. Ik liep al tijden met onverklaarbare vermoeidheid, gewichtstoename, vaak koud hebben, opeens veel huidklachten, gewichtstoename terwijl ik lichamelijk belastend werk deed en elke dag stukken met de hond liep, verlaagd libido, slechte stemmingen en idd wazig en vergeetachtig.
Toen ik een keer een andere huisarts had heeft die eindelijk op schildklier laten testen. Ik bleek een sterk verhoogde TSH te hebben en een T4 van iets van 7. Toen is bij mij het balletje eindelijk gaan rollen. Nu 2 jaar later heb ik een redelijk goede waarden, maar ik blijf jammer genoeg wel klachten houden op het gebied van mijn huid en gewicht.
Ik weet dus hoe vervelend schildklier klachten kunnen zijn. Ook omdat je omgeving niet veel aan je ziet. Als je het probeert uit te leggen dan zijn er een hoop mensen die je scheef aankijken en zeggen dat ze ook wel eens moe zijn.
Heel veel sterkte de komende tijd en neem vooral ook voldoende rust. Dit is echt essentieel voor je herstel. Ga niet over je grens voor anderen en vraag eventueel ook aan je huisarts of je op Hashimoto getest kan worden. Kijk ook eens of er schildklier ziekten in de familie voorkomen. Is vaak erfelijk. En kijk ook eens naar je Vitamine B12. Vaak gaat een tekort van B12 en schildklier klachten samen.
Zo, het is een heel verhaal geworden, hihi.
Ik hoop dat je er iets aan hebt en ik zal regelmatig meelezen hier.
Groetjes
donderdag 28 april 2011 om 12:10
Hoi Boefus,
Ik heb ook een te langzaamwerkende schildklier. Ik slik inmiddels al 35 jaar Thyrax; mijn hele leven. Ze kwamen erachter toen ik 3maanden was en ik me langzamer ging ontwikkelen. Ik had een dikke tong, bult aan de hals, werd aardig dik( kon mijn handen niet samenbinden voor mijn buik langs). Het toeval was dat de kinderarts kort daarvoor een patientje had gehad met dezelfde symptomen dus de diagnose was snel gesteld; CHT. Destijds was de hielprik er nog niet(1976).
Na de diagnose werd ik 5 weken opgenomen in het ziekenhuis om me geleidelijk aan in te stellen op de Thyrax. Er moest vaak geprikt worden. Na deze opname heb ik op 5 jarige leeftijd nog een keer in het ziekenhuis gelegen voor onderzoek. Ik moest mijn Thyrax een week laten liggen en kreeg een schildklierscan en botscan(voor de groei). Mijn schildklier was al snel weer voelbaar in de hals en ik kon weer beginnen met de Thyrax.
Vanaf toen kon ik jaren doorgaan met het slikken van Thyrax.
Toen ik 28 was, was ik zwanger van mijn 1e zoontje. De zwangerschap verliep perfect maar was wel onder controle bij zowel gynaecoloog als internist om mijn schildklierwerking op peil te houden. Uiteindelijk werd mijn zoontje met 42weken geboren en gelijk getest op CHT via navelstrengbloed maar dat was negatief. Hij was kerngezond. Ik ben 1 keer met hem op nacontrole geweest na 6 weken en vanaf toen hoefden we niet meer terug te komen.
In 2006 werd ik zwanger van zoon 2; De eerste 20 weken verliepen goed. Ik had geen kwaaltjes en kon goed uit de voeten met de dikker wordende buik. Tot de 20 weken echo.... toen werd er bij de baby een dikke hals geconstateerd en ik moest een week later terug komen. Er waren wat complicaties dus ik werd doorverwezen naar het UMC Radboud in Nijmegen.
Dezelfde middag konden we er al terecht en die gynaecoloog bevestigde de diagnose van de arts in ons eigen ziekenhuis.
Vanaf toen stonden we onze strenge controle; elke 2 weken moesten we naar Nijmegen en werd zowel de baby gecontroleerd als mijn bloedwaardes mbt de schildklier. Alles werd opgenomen en nabesproken met kinderartsen, neonatologen enz.
Mijn Thyrax dosering werd geleidelijk aan hoger; Ik begon met 200mcg en aan het eind van de zwangerschap eindigde ik met 350!mcg. Gelukkig hielp het wel. De schildklier van de baby slonk en alles leek er normaal uit te zien voor een normale geboorte( er was al sprake van een keizersnede omdat de baby vanwege de dikke hals zijn kin niet op de borst zou kunnen krijgen voor een normale geboorte).
Omdat ik bij de 1e een snelle bevalling had en we niet om de hoek van het ziekenhuis woonden werd me sterk aangeraden om in het Radboud te bevallen. Met 38,5 week werd ik ingeleid maar de baby bleek nog niet klaar te zijn dus duurde het inleiden wat langer. Na 3 dagen werd hij geboren en na 1 minuut op mijn buik te hebben gelegen werd hij blauw en meegenomen naar een onderzoekskamertje. Daar werd hij met de kap beademd maar zijn conditie was verre van goed. Meteen na de geboorte had hij een apgarscore van 8 en na 5 minuten was het nog maar een 2.
Hij werd geintubeerd en in een transportcouveuse meegenomen naar de NICU.
Hij heeft daar 5 weken gelegen aan beademing en tal van infusen.
Ze hebben diverse onderzoeken gedaan in verband de combinatie van zijn schildklier en ademhalingsproblemen.
Echt concrete uitslagen hebben we nooit gekregen maar het schijnt een genmutatie te zijn. Achteraf heb ik die combinatie ook en ook mijn broer. Als baby/klein kind zijnde hebben we allebei in het ziekenhuis gelegen met longontsteking. Het zit toch in de familie.
Inmiddels is mijn zoontje 4 jaar en gaat het heel goed met hem.
Hij slikt net zoals ik ook Thyrax(nu 75mcg) en wordt ook regelmatig gecontroleerd bij de kinderarts. Ik ben er toevallig dinsdag nog geweest. Zijn schildklierwaardes zijn stabiel en ook zijn groei is prima.( 1.05mtr/17kg.)Dit wordt in ons eigen ziekenhuis gedaan en daarnaast komen we eens per jaar nog in Nijmegen bij de kinderendocrinoloog (voor hormoonziektes). Dit jaar kan het wel eens voor de laatste keer zijn. In oktober mogen we weer en dan dit keer naar de hoofdarts. Andere keren hadden we altijd met co-assistenten enz te doen. Op zich niks mis mee maar de arts waar ik nu naar toe moet is ook degene die altijd in ons eigen ziekenhuis komt om patienten te bespreken. Het kan dus zomaar zijn dat we niet meer terug hoeven want de bloedonderzoeken worden allemaal in ons eigen ziekenhuis gedaan en er wordt gecorrespondeert met Nijmegen.
Mijn zoontje heeft het 1e jaar na de geboorte nog wel 2 keer in het ziekenhuis gelegen; de eerste keer washet 2 weken na de eerste lange opnamen en toen nog een keer toen hij 9 maanden was. Hij heeft toen Ventolin gekregen maar inmiddels heeft hij het niet meer nodig. Hij kan alles goed zelf ophoesten en bolwerken. Hij is er helemaal over heen gegroeid. Hij zit inmiddels in groep 1 en ik ben dik te vreden.
Bij mijn oudste zoontje was ik altijd al trots als hij weer een mijlpaal had bereikt. Nu bij de 2e nog iets meer want hij had een slechte start en dan is het minder vanzelfsprekend dat het allemaal zo goed gaat. Vooralsnog heeft hij er niks aan over gehouden.
Dit was een lang verhaal maar 35 jaar schildklierervaring stop je niet in een paar regeltjes tekst dus sorry..
Groetjes..
Ik heb ook een te langzaamwerkende schildklier. Ik slik inmiddels al 35 jaar Thyrax; mijn hele leven. Ze kwamen erachter toen ik 3maanden was en ik me langzamer ging ontwikkelen. Ik had een dikke tong, bult aan de hals, werd aardig dik( kon mijn handen niet samenbinden voor mijn buik langs). Het toeval was dat de kinderarts kort daarvoor een patientje had gehad met dezelfde symptomen dus de diagnose was snel gesteld; CHT. Destijds was de hielprik er nog niet(1976).
Na de diagnose werd ik 5 weken opgenomen in het ziekenhuis om me geleidelijk aan in te stellen op de Thyrax. Er moest vaak geprikt worden. Na deze opname heb ik op 5 jarige leeftijd nog een keer in het ziekenhuis gelegen voor onderzoek. Ik moest mijn Thyrax een week laten liggen en kreeg een schildklierscan en botscan(voor de groei). Mijn schildklier was al snel weer voelbaar in de hals en ik kon weer beginnen met de Thyrax.
Vanaf toen kon ik jaren doorgaan met het slikken van Thyrax.
Toen ik 28 was, was ik zwanger van mijn 1e zoontje. De zwangerschap verliep perfect maar was wel onder controle bij zowel gynaecoloog als internist om mijn schildklierwerking op peil te houden. Uiteindelijk werd mijn zoontje met 42weken geboren en gelijk getest op CHT via navelstrengbloed maar dat was negatief. Hij was kerngezond. Ik ben 1 keer met hem op nacontrole geweest na 6 weken en vanaf toen hoefden we niet meer terug te komen.
In 2006 werd ik zwanger van zoon 2; De eerste 20 weken verliepen goed. Ik had geen kwaaltjes en kon goed uit de voeten met de dikker wordende buik. Tot de 20 weken echo.... toen werd er bij de baby een dikke hals geconstateerd en ik moest een week later terug komen. Er waren wat complicaties dus ik werd doorverwezen naar het UMC Radboud in Nijmegen.
Dezelfde middag konden we er al terecht en die gynaecoloog bevestigde de diagnose van de arts in ons eigen ziekenhuis.
Vanaf toen stonden we onze strenge controle; elke 2 weken moesten we naar Nijmegen en werd zowel de baby gecontroleerd als mijn bloedwaardes mbt de schildklier. Alles werd opgenomen en nabesproken met kinderartsen, neonatologen enz.
Mijn Thyrax dosering werd geleidelijk aan hoger; Ik begon met 200mcg en aan het eind van de zwangerschap eindigde ik met 350!mcg. Gelukkig hielp het wel. De schildklier van de baby slonk en alles leek er normaal uit te zien voor een normale geboorte( er was al sprake van een keizersnede omdat de baby vanwege de dikke hals zijn kin niet op de borst zou kunnen krijgen voor een normale geboorte).
Omdat ik bij de 1e een snelle bevalling had en we niet om de hoek van het ziekenhuis woonden werd me sterk aangeraden om in het Radboud te bevallen. Met 38,5 week werd ik ingeleid maar de baby bleek nog niet klaar te zijn dus duurde het inleiden wat langer. Na 3 dagen werd hij geboren en na 1 minuut op mijn buik te hebben gelegen werd hij blauw en meegenomen naar een onderzoekskamertje. Daar werd hij met de kap beademd maar zijn conditie was verre van goed. Meteen na de geboorte had hij een apgarscore van 8 en na 5 minuten was het nog maar een 2.
Hij werd geintubeerd en in een transportcouveuse meegenomen naar de NICU.
Hij heeft daar 5 weken gelegen aan beademing en tal van infusen.
Ze hebben diverse onderzoeken gedaan in verband de combinatie van zijn schildklier en ademhalingsproblemen.
Echt concrete uitslagen hebben we nooit gekregen maar het schijnt een genmutatie te zijn. Achteraf heb ik die combinatie ook en ook mijn broer. Als baby/klein kind zijnde hebben we allebei in het ziekenhuis gelegen met longontsteking. Het zit toch in de familie.
Inmiddels is mijn zoontje 4 jaar en gaat het heel goed met hem.
Hij slikt net zoals ik ook Thyrax(nu 75mcg) en wordt ook regelmatig gecontroleerd bij de kinderarts. Ik ben er toevallig dinsdag nog geweest. Zijn schildklierwaardes zijn stabiel en ook zijn groei is prima.( 1.05mtr/17kg.)Dit wordt in ons eigen ziekenhuis gedaan en daarnaast komen we eens per jaar nog in Nijmegen bij de kinderendocrinoloog (voor hormoonziektes). Dit jaar kan het wel eens voor de laatste keer zijn. In oktober mogen we weer en dan dit keer naar de hoofdarts. Andere keren hadden we altijd met co-assistenten enz te doen. Op zich niks mis mee maar de arts waar ik nu naar toe moet is ook degene die altijd in ons eigen ziekenhuis komt om patienten te bespreken. Het kan dus zomaar zijn dat we niet meer terug hoeven want de bloedonderzoeken worden allemaal in ons eigen ziekenhuis gedaan en er wordt gecorrespondeert met Nijmegen.
Mijn zoontje heeft het 1e jaar na de geboorte nog wel 2 keer in het ziekenhuis gelegen; de eerste keer washet 2 weken na de eerste lange opnamen en toen nog een keer toen hij 9 maanden was. Hij heeft toen Ventolin gekregen maar inmiddels heeft hij het niet meer nodig. Hij kan alles goed zelf ophoesten en bolwerken. Hij is er helemaal over heen gegroeid. Hij zit inmiddels in groep 1 en ik ben dik te vreden.
Bij mijn oudste zoontje was ik altijd al trots als hij weer een mijlpaal had bereikt. Nu bij de 2e nog iets meer want hij had een slechte start en dan is het minder vanzelfsprekend dat het allemaal zo goed gaat. Vooralsnog heeft hij er niks aan over gehouden.
Dit was een lang verhaal maar 35 jaar schildklierervaring stop je niet in een paar regeltjes tekst dus sorry..
Groetjes..
donderdag 28 april 2011 om 13:02
@ Prima69: dank je wel voor je reactie. Ik zal inderdaad proberen om geduld te hebben, alhoewel ik moet toegeven dat dit niet altijd even makkelijk is. Nu er vastgesteld is wat ik heb en er ook medicijnen voor zijn, wil ik me eigenlijk meteen weer beter voelen! Helaas werkt dit niet zo...
@Kruimelmuis: Vervelend dat je Hashimoto hebt! Lijkt me een erg naar gevoel als je eigen lichaam je lijkt aan te vallen. Ik ben nog niet getest op Hasimoto, maar dit zit wel in de planning.
Jouw opmerking over dat mensen je een beetje scheef aankijken op het moment dat je zegt dat je moe bent, dat zijn zij ook weleens, herken ik heel erg! Jammer genoeg is het in mijn geval mijn eigen partner die dat soort uitspraken doet, dus dat maakt het er ook niet makkelijker op. Op zich begrijp ik hem ook wel weer, want aan de buitenkant zit ik er natuurlijk nog precies hetzelfde uit.
@Titanic: ook jij heel erg bedankt voor je uitgebreide verhaal. Ik maakte me in de loop van je verhaal even heel erg zorgen over zoon 2. Ik was zo bang dat hij het niet gered had! Gelukkig is hij nu alweer 5 en gaat het goed met hem.
Even een update over mijn situatie: ik ben nu ruim 4 weken bezig met Thyrax en slik nu 2 blauwe pilletjes (2 keer 25mcg, dus 50 mcg) Mijn beginwaarde een maand geleden was een TSH van 20 en T4 van 12,5. Mijn waarden vandaag waren: TSH van 5 en T4 van 17. De waarden ontwikkelen zich dus erg voortvarend de goede kant op. De dokterassistente wist mij alleen niet te vertellen of ik nu nog een keertje op moest hogen of iets langer afwachten wat het resultaat van deze dosis is.
Ondanks dat mijn waarden zich goed ontwikkelen, voel ik me slechter dan voordat ik met Thyrax begon. Ik ben echt heel moe, opgeblazen, chagerijnig, ongeconcentreerd en neerslachtig. Het wil er bij mij ook niet in dat mijn waardes beter zijn en mijn lijf slechter voelt. Daarnaast baal ik er ook wel van dat mijn huisarts eigenlijk nagenoeg geen kennis heeft van schildklier afwijkingen. Ik ga hem volgende keer dan ook vragen of hij me door wil sturen naar een internist of endocrinoloog zodat ik met een specialist kan schakelen. Ik heb zelf nog steeds het idee dat ik er vroeg bij was en dat ik op niet onafzienbare tijd weer de oude zou moeten kunnen worden. Ik sportte altijd 4 keer per week vrij intensief (hardlopen, spinning en bodypump) en ben daar mee gestopt omdat ik dat niet meer redde. Ik beperkt het nu tot 2 keer per week Bikram Yoga wat gelukkig wel gaat.
Daarnaast begint mijn werk ook echt te lijden onder mijn verstrooidheid en vermoeidheid. Daar ben ik ook wel klaar mee, ik wil weer functioneren.
Ik lees hier van andere dames dat zij ook last hadden van een sterk verlaagd libido. Dat merkt ik bij mezelf ook heel erg. Komt dat libido wel een beetje snel weer terug? Ik vind het zo sneu voor mijn vriendje....
Iedereen nogmaals bedankt voor de reacties en het delen van de ervaringen. Ook al reageer ik niet meteen, ik lees alles. Vaak wil ik wel reageren, maar raak ik afgeleid door wat anders waardoor ik het vergeet. Misschien herkennen jullie dit?
@Kruimelmuis: Vervelend dat je Hashimoto hebt! Lijkt me een erg naar gevoel als je eigen lichaam je lijkt aan te vallen. Ik ben nog niet getest op Hasimoto, maar dit zit wel in de planning.
Jouw opmerking over dat mensen je een beetje scheef aankijken op het moment dat je zegt dat je moe bent, dat zijn zij ook weleens, herken ik heel erg! Jammer genoeg is het in mijn geval mijn eigen partner die dat soort uitspraken doet, dus dat maakt het er ook niet makkelijker op. Op zich begrijp ik hem ook wel weer, want aan de buitenkant zit ik er natuurlijk nog precies hetzelfde uit.
@Titanic: ook jij heel erg bedankt voor je uitgebreide verhaal. Ik maakte me in de loop van je verhaal even heel erg zorgen over zoon 2. Ik was zo bang dat hij het niet gered had! Gelukkig is hij nu alweer 5 en gaat het goed met hem.
Even een update over mijn situatie: ik ben nu ruim 4 weken bezig met Thyrax en slik nu 2 blauwe pilletjes (2 keer 25mcg, dus 50 mcg) Mijn beginwaarde een maand geleden was een TSH van 20 en T4 van 12,5. Mijn waarden vandaag waren: TSH van 5 en T4 van 17. De waarden ontwikkelen zich dus erg voortvarend de goede kant op. De dokterassistente wist mij alleen niet te vertellen of ik nu nog een keertje op moest hogen of iets langer afwachten wat het resultaat van deze dosis is.
Ondanks dat mijn waarden zich goed ontwikkelen, voel ik me slechter dan voordat ik met Thyrax begon. Ik ben echt heel moe, opgeblazen, chagerijnig, ongeconcentreerd en neerslachtig. Het wil er bij mij ook niet in dat mijn waardes beter zijn en mijn lijf slechter voelt. Daarnaast baal ik er ook wel van dat mijn huisarts eigenlijk nagenoeg geen kennis heeft van schildklier afwijkingen. Ik ga hem volgende keer dan ook vragen of hij me door wil sturen naar een internist of endocrinoloog zodat ik met een specialist kan schakelen. Ik heb zelf nog steeds het idee dat ik er vroeg bij was en dat ik op niet onafzienbare tijd weer de oude zou moeten kunnen worden. Ik sportte altijd 4 keer per week vrij intensief (hardlopen, spinning en bodypump) en ben daar mee gestopt omdat ik dat niet meer redde. Ik beperkt het nu tot 2 keer per week Bikram Yoga wat gelukkig wel gaat.
Daarnaast begint mijn werk ook echt te lijden onder mijn verstrooidheid en vermoeidheid. Daar ben ik ook wel klaar mee, ik wil weer functioneren.
Ik lees hier van andere dames dat zij ook last hadden van een sterk verlaagd libido. Dat merkt ik bij mezelf ook heel erg. Komt dat libido wel een beetje snel weer terug? Ik vind het zo sneu voor mijn vriendje....
Iedereen nogmaals bedankt voor de reacties en het delen van de ervaringen. Ook al reageer ik niet meteen, ik lees alles. Vaak wil ik wel reageren, maar raak ik afgeleid door wat anders waardoor ik het vergeet. Misschien herkennen jullie dit?
donderdag 28 april 2011 om 13:16
Hoi Boefus,
Het was bij mijn zoontje echt even heel spannend, vooral de eerste 3 dagen. Het was erop of eronder werd ons gezegd. Gelukkig werd het in zijn geval erop maar het ging maar heel geleidelijk.
Even een kleine correctie.Er stond in het verhaal dat ik in 2006 zwanger werd maar hij is in 2007 geboren dus hij is net 4(maart) Het maakt niet uit. Het verhaal blijft verder hetzelfde.
Ik hoop dat het met jou ook snel anders/beter gaat. Ik ben zelf 2 jaar geleden ook weer erg aan het schommelen geweest. het was toch al 2 jaar na mijn torenhoge doseringen maar er zat veel verschil in; dan weer 25mcg eraf, nog eens 25mcg eraf en dan weer omhoog. Nu zit ik op 175mg. iets minder dan mijn oorspronkelijke dosering van 200mcg. Nu is het weer stabiel en laat ik eens per jaar mijn bloed prikken. Ik ben al vanaf de nacontrole van de zwangerschap niet meer bij de internist geweest.
Groetjes..
Het was bij mijn zoontje echt even heel spannend, vooral de eerste 3 dagen. Het was erop of eronder werd ons gezegd. Gelukkig werd het in zijn geval erop maar het ging maar heel geleidelijk.
Even een kleine correctie.Er stond in het verhaal dat ik in 2006 zwanger werd maar hij is in 2007 geboren dus hij is net 4(maart) Het maakt niet uit. Het verhaal blijft verder hetzelfde.
Ik hoop dat het met jou ook snel anders/beter gaat. Ik ben zelf 2 jaar geleden ook weer erg aan het schommelen geweest. het was toch al 2 jaar na mijn torenhoge doseringen maar er zat veel verschil in; dan weer 25mcg eraf, nog eens 25mcg eraf en dan weer omhoog. Nu zit ik op 175mg. iets minder dan mijn oorspronkelijke dosering van 200mcg. Nu is het weer stabiel en laat ik eens per jaar mijn bloed prikken. Ik ben al vanaf de nacontrole van de zwangerschap niet meer bij de internist geweest.
Groetjes..
donderdag 28 april 2011 om 17:04
Zo, hier best een beetje irritatie. Ik had vanochtend de doktersassistente aan de lijn om mijn nieuwe waarden op te vragen. Die waren een stuk beter dan eerder: TSH is nu 5 en T4 is 17. (dit schreef ik al in mijn eerdere post). Zij zou navraag doen bij de dokter en mij dan laten weten wat de vervolgstap moest zijn. Zelf zei zij dat een TSH waarde van 5 nagenoeg binnen de norm valt en dat ze vermoedde dat we er dus waren. Ik gaf aan dat ik een kinderwens heb en dat het in dat geval goed is om te proberen tussen de 0,5 en de 2 te zitten. Dit zou ze met de dokter overleggen en vanmiddag zouden we weer contact hebben.
Dat contact was er dus net. De dokter had ook aangegeven dat een TSH waarde van 5 prima was en dat ik hier prima zwanger mee kan worden. Als dat niet lukt, dan moet ik maar naar de gyn voor een vruchtbaarheidsprogramma. Ik gaf aan dat ik hele andere dingen hoor en lees over de TSH waarden icm zwangerschap en dat ik graag doorverwezen wil worden naar een endocrinoloog, zeker omdat mijn HA eerder heeft aangegeven eigenlijk geen ervaring te hebben met schildklierafwijkingen. Daarnaast voel ik me nog steeds ellendig, dus de klachten zijn zeker niet weg bij een TSH van 5. Daar was hij het helaas niet mee eens. "Maar" zei ik tegen de assistente "als ik een kapotte fiets heb, dan ga ik toch ook niet naar een automonteur?! Ik word niet zwanger, waarschijnlijk vanwege die schildklier, dus moet ik toch eerst zorgen dat dat opgelost is? Pas daarna heeft het toch zin om naar een gyn te gaan?" De assistente gaf aan dat zij deze discussie niet wilde voeren en dat ze zou aangeven richting mijn huisarts dat ik uitdrukkelijk om een doorverwijzing heb verzocht naar een endocrinoloog. Ik mag hier morgen over bellen en hopelijk ligt de doorverwijzing dan klaar.
Ik word hier zo moe van. En ik ben al zo moe. Of ben ik onredelijk omdat ik me zo ellendig voel? Ik weet het ook even niet meer zo goed. Tijd voor een reality check.
Dat contact was er dus net. De dokter had ook aangegeven dat een TSH waarde van 5 prima was en dat ik hier prima zwanger mee kan worden. Als dat niet lukt, dan moet ik maar naar de gyn voor een vruchtbaarheidsprogramma. Ik gaf aan dat ik hele andere dingen hoor en lees over de TSH waarden icm zwangerschap en dat ik graag doorverwezen wil worden naar een endocrinoloog, zeker omdat mijn HA eerder heeft aangegeven eigenlijk geen ervaring te hebben met schildklierafwijkingen. Daarnaast voel ik me nog steeds ellendig, dus de klachten zijn zeker niet weg bij een TSH van 5. Daar was hij het helaas niet mee eens. "Maar" zei ik tegen de assistente "als ik een kapotte fiets heb, dan ga ik toch ook niet naar een automonteur?! Ik word niet zwanger, waarschijnlijk vanwege die schildklier, dus moet ik toch eerst zorgen dat dat opgelost is? Pas daarna heeft het toch zin om naar een gyn te gaan?" De assistente gaf aan dat zij deze discussie niet wilde voeren en dat ze zou aangeven richting mijn huisarts dat ik uitdrukkelijk om een doorverwijzing heb verzocht naar een endocrinoloog. Ik mag hier morgen over bellen en hopelijk ligt de doorverwijzing dan klaar.
Ik word hier zo moe van. En ik ben al zo moe. Of ben ik onredelijk omdat ik me zo ellendig voel? Ik weet het ook even niet meer zo goed. Tijd voor een reality check.
donderdag 28 april 2011 om 17:17
Ik vind het eigenlijk vreemd dat jij nu behandeld wordt door een huisarts en niet door de internist. Pas toen ik goed ingesteld was, hoefde ik niet meer naar de internist, maar kon ik voor de jaarlijkse controle bij de huisarts terecht. Endocrinoloog is ook een goed idee, bij een TSH van 5 voel ik me beroerd moe, ik voel me pas goed bij een TSH van tussen de 0,5 en 2.
Denken is zo buitengewoon moeilijk dat velen de voorkeur geven aan oordelen. Otto Weiss
donderdag 28 april 2011 om 18:40
Hoi Boefus,
Je bent zeker niet onredelijk. Als jij een goed gesprek wil met een endocrinoloog of internist over je klachten dan heb je dat recht te volste. En dat zou je huisarts moeten ondersteunen en niet tegen spreken. Vooral niet als hij zelf weet dat hij er eigenlijk niet voldoende over weet.
Ik heb me trouwens ook nog heel lang slecht gevoeld toen mijn waarden al een stuk verbeterd waren. Je moet daar echt geduld voor opbrengen, want het gaat niet met een paar dagen als vanouds. Daar gingen bij mij maanden overheen. Niet dat dat bij jou dan ook zo zal zijn, maar houdt er wel rekening mee.
En dat je moeite hebt met sporten en je werk is dus ook niet zo raar.
Probeer het allemaal niet te forceren, want dan belemmer je echt je herstel. Neem voldoende rust en ben je erg moe neem dan even tijd voor jezelf. Verder, als je vriend geen begrip toont, laat hem dan eens wat lezen over je aandoening.
Mijn vriend begreep het eerst ook niet altijd, maar door hem wat meer te vertellen over de aandoening begreep hij het ook beter.
Ik hoop dat je er uit komt met je huisarts. En met je vriend.
Wat het zwanger worden betreft, denk eerst ook aan je eigen gezondheid. En als je bij een internist terecht komt, bespreek dat dan ook met hem/haar.
Veel succes en sterkte,
Groetjes
Je bent zeker niet onredelijk. Als jij een goed gesprek wil met een endocrinoloog of internist over je klachten dan heb je dat recht te volste. En dat zou je huisarts moeten ondersteunen en niet tegen spreken. Vooral niet als hij zelf weet dat hij er eigenlijk niet voldoende over weet.
Ik heb me trouwens ook nog heel lang slecht gevoeld toen mijn waarden al een stuk verbeterd waren. Je moet daar echt geduld voor opbrengen, want het gaat niet met een paar dagen als vanouds. Daar gingen bij mij maanden overheen. Niet dat dat bij jou dan ook zo zal zijn, maar houdt er wel rekening mee.
En dat je moeite hebt met sporten en je werk is dus ook niet zo raar.
Probeer het allemaal niet te forceren, want dan belemmer je echt je herstel. Neem voldoende rust en ben je erg moe neem dan even tijd voor jezelf. Verder, als je vriend geen begrip toont, laat hem dan eens wat lezen over je aandoening.
Mijn vriend begreep het eerst ook niet altijd, maar door hem wat meer te vertellen over de aandoening begreep hij het ook beter.
Ik hoop dat je er uit komt met je huisarts. En met je vriend.
Wat het zwanger worden betreft, denk eerst ook aan je eigen gezondheid. En als je bij een internist terecht komt, bespreek dat dan ook met hem/haar.
Veel succes en sterkte,
Groetjes
donderdag 28 april 2011 om 18:50
Hoi Boefus,
als jij graag naar een internist wil, om er zeker van te zijn dat je behandeling goed verloopt, mag je daar zeker om zeuren bij je huisarts hoor. Ik ben zelf moeder van een hypothyroidie patientje, onze vorige huisarts wou ook niet dat we naar de kinderarts gingen, hij wist het allemaal wel. Onze huidige huisarts gaf ons gelijk; ze is onderzocht door de kinderarts, die had niets nieuws te melden, dus achteraf was het misschien niet nodig geweest, maar het heeft wel veel van onze ongerustheid weggenomen. Het heeft haar zeker een jaar gekost om zich weer iets beter te voelen, ondanks dat de bloedwaardes alweer in orde waren.
Buiten dat werk ik als doktersassistente en hoe vaak ik wel niet hoor dat mensen ergens naar worden verwezen enkel en alleen omdat ze er zo over zeuren, niet eens om medische redenen.
als jij graag naar een internist wil, om er zeker van te zijn dat je behandeling goed verloopt, mag je daar zeker om zeuren bij je huisarts hoor. Ik ben zelf moeder van een hypothyroidie patientje, onze vorige huisarts wou ook niet dat we naar de kinderarts gingen, hij wist het allemaal wel. Onze huidige huisarts gaf ons gelijk; ze is onderzocht door de kinderarts, die had niets nieuws te melden, dus achteraf was het misschien niet nodig geweest, maar het heeft wel veel van onze ongerustheid weggenomen. Het heeft haar zeker een jaar gekost om zich weer iets beter te voelen, ondanks dat de bloedwaardes alweer in orde waren.
Buiten dat werk ik als doktersassistente en hoe vaak ik wel niet hoor dat mensen ergens naar worden verwezen enkel en alleen omdat ze er zo over zeuren, niet eens om medische redenen.
donderdag 28 april 2011 om 19:51
Hallo allemaal,
Bij mij is een paar maanden een te snel werkende schildklier geconstateerd.( ziekte van Graves) Heb inmiddels Thyrax en Strumazol gekregen van internist. Moest van mijn huisarts wel eerst 3 keer bloed laten prikken voordat ik doorgestuurd werd maar goed.
Ik slik nu zo'n 9 weken deze medicijnen maar merk nog weinig verbetering helaas..... Volgens internist duurt het ook zeker 4 maanden voordat het allemaal goed werkt maarja, je hoopt zo dat je je sneller goed gaat voelen. Ik werk op het moment halve dagen, ben daarna helemaal op. Pfff.Heb soms wel betere dagen er tussen zitten hoor maar dan doe ik meteen teveel waardoor ik me de dag erna weer beroerd voel.
Inderdaad, je ziet niks aan de buitenkant. Gelukkig moest ik naar een hele begripvolle bedrijfsarts die me meteen zei dat ik echt aan mezelf moest denken. Dat was wel erg fijn, meestal willen ze je zo snel mogelijk aan het werk hebben!
Fijn om hier op Viva wat meer te lezen over schildklieraandoeningen!
Bij mij is een paar maanden een te snel werkende schildklier geconstateerd.( ziekte van Graves) Heb inmiddels Thyrax en Strumazol gekregen van internist. Moest van mijn huisarts wel eerst 3 keer bloed laten prikken voordat ik doorgestuurd werd maar goed.
Ik slik nu zo'n 9 weken deze medicijnen maar merk nog weinig verbetering helaas..... Volgens internist duurt het ook zeker 4 maanden voordat het allemaal goed werkt maarja, je hoopt zo dat je je sneller goed gaat voelen. Ik werk op het moment halve dagen, ben daarna helemaal op. Pfff.Heb soms wel betere dagen er tussen zitten hoor maar dan doe ik meteen teveel waardoor ik me de dag erna weer beroerd voel.
Inderdaad, je ziet niks aan de buitenkant. Gelukkig moest ik naar een hele begripvolle bedrijfsarts die me meteen zei dat ik echt aan mezelf moest denken. Dat was wel erg fijn, meestal willen ze je zo snel mogelijk aan het werk hebben!
Fijn om hier op Viva wat meer te lezen over schildklieraandoeningen!
donderdag 28 april 2011 om 21:05
Lieve meiden, dank jullie wel voor de steun. Ik ben blij te horen dat jullie niet vinden dat ik me vreselijk loop aan te stellen. Daar was ik wel even bang voor.....
En ik denk dat ik niet precies snap wat het verschil is tussen een endocrinoloog en een internist Ik overleg morgen wel met de HA naar wie ik het beste doorgestuurd kan worden. Ik wil zo graag even praten met iemand die hier ervaring mee heeft en mij verder kan helpen.
*zucht* Ik ga even oefenen op geduldig zijn...... Ik heb alleen wat dat zwanger worden betreft ook niet meer eeuwig tijd, ik ben 35.
Ik ben trouwens wel erg blij om te horen dat er meer mensen last hadden van het feit dat ze zich nog steeds niet helemaal top voelden, ondanks dat hun waarden weer in orde waren. Het is niet wat ik wil horen, natuurlijk, maar het troost wel.
123miep123: welkom op het klieren topic! Te snel, te langzaam, uiteindelijk vertonen we vaak dezelfde klachten en is het fijn om af en toe je hart te kunnen luchten tegen iemand die echt begrijpt wat je bedoelt.
En ik denk dat ik niet precies snap wat het verschil is tussen een endocrinoloog en een internist Ik overleg morgen wel met de HA naar wie ik het beste doorgestuurd kan worden. Ik wil zo graag even praten met iemand die hier ervaring mee heeft en mij verder kan helpen.
*zucht* Ik ga even oefenen op geduldig zijn...... Ik heb alleen wat dat zwanger worden betreft ook niet meer eeuwig tijd, ik ben 35.
Ik ben trouwens wel erg blij om te horen dat er meer mensen last hadden van het feit dat ze zich nog steeds niet helemaal top voelden, ondanks dat hun waarden weer in orde waren. Het is niet wat ik wil horen, natuurlijk, maar het troost wel.
123miep123: welkom op het klieren topic! Te snel, te langzaam, uiteindelijk vertonen we vaak dezelfde klachten en is het fijn om af en toe je hart te kunnen luchten tegen iemand die echt begrijpt wat je bedoelt.
donderdag 28 april 2011 om 22:20
Een endocrinoloog is een internist die zich gespecialiseerd heeft in hormonen. Hij kan jou het beste helpen.
Een internist heeft ook verstand van hormonen maar is hier niet extra in gespecialiseerd.
Enne bizar dat jouw huisarts zo moeilijk doet om jou door te sturen terwijl hij aangeeft dat hij er nauwelijks kaas van gegeten heeft.
Als hij weigert neem dan contact op met jouw zorgverzekeraar.
Een internist heeft ook verstand van hormonen maar is hier niet extra in gespecialiseerd.
Enne bizar dat jouw huisarts zo moeilijk doet om jou door te sturen terwijl hij aangeeft dat hij er nauwelijks kaas van gegeten heeft.
Als hij weigert neem dan contact op met jouw zorgverzekeraar.
donderdag 28 april 2011 om 23:41
Dank je wel voor de toelichting, Bosaapje. Dan heb ik het waarschijnlijk toch goed gedaan door een doorverwijzing naar een endocrinoloog te vragen. Ik hou mijn poot stijf bij de HA, maar ik verwacht eerlijk gezegd dat die doorverwijzing er wel komt hoor.
Ik laat het jullie uiteraard nog even weten.
Nogmaals bedankt voor alle reacties en advies.
Ik laat het jullie uiteraard nog even weten.
Nogmaals bedankt voor alle reacties en advies.
vrijdag 29 april 2011 om 17:42
Update van vandaag: na nog een keertje op en neer te bellen met nog een andere assistente uiteindelijk contact gehad met de HA. Hij gaf opnieuw aan dat een TSH van 5 prima is en hij vond dat een doorverwijzing niet nodig was. Ik hield echter voet bij stuk en zei dat ik me nog steeds heel slecht voelde. Toen vroeg hij zich hardop af of die klachten dan wel bij de schildklier vandaan kwamen.... Tja. Met alle respect dokter, maar aangezien u zelf aangeeft er niet zo veel vanaf te weten, is het dan niet een goed idee om mij door te verwijzen naar iemand die dit soort dingen wel weet. En daar was de doorverwijzing. Jippie.
Meteen een afspraak gemaakt en donderdag 12 mei om 9.00 uur kan ik terecht. Blij mee!
Meteen een afspraak gemaakt en donderdag 12 mei om 9.00 uur kan ik terecht. Blij mee!
zaterdag 30 april 2011 om 09:55
Goed gedaan Boefus. En nu die donderdag je poot stijf houden.
Mijn huisarts gaat overigens uit van een TSH van max 4 voor vrouwen en max 3.7 voor mannen.
Laat ook je T3 en je T4 weer eens prikken en als ze dan toch bezig zijn vit B 12.
Het is bewezen dat veel mensen die het stempeltje depressiviteit kregen na nader onderzoek een te langzaamwerkende schildklier hadden. Eén van de bijwerkingen kan een depressie zijn.
Jouw huisarts denkt, zoals jij het schrijft, andersom
Fijne koninginnedag.
Mijn huisarts gaat overigens uit van een TSH van max 4 voor vrouwen en max 3.7 voor mannen.
Laat ook je T3 en je T4 weer eens prikken en als ze dan toch bezig zijn vit B 12.
Het is bewezen dat veel mensen die het stempeltje depressiviteit kregen na nader onderzoek een te langzaamwerkende schildklier hadden. Eén van de bijwerkingen kan een depressie zijn.
Jouw huisarts denkt, zoals jij het schrijft, andersom
Fijne koninginnedag.
