Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 3 mei 2011 om 22:55
Ach Veraantje, dat kan gebeuren. Kan me voorstellen dat je dat heel vervelend vindt. Je was ook heel goed bezig. Nu heb je even een dip, maar zodra je weer wat beter in je vel zit, kun je het toch opnieuw proberen? Vind het in jouw situatie niet zo raar dat die gewoonte er weer in sluipt.
Wees niet te streng voor jezelf.
Natuurlijk is het geen goed idee om nu helemaal weer toe te geven aan dat 'slechte' ritme. Is er geen tussenweg?
Wees niet te streng voor jezelf.
Natuurlijk is het geen goed idee om nu helemaal weer toe te geven aan dat 'slechte' ritme. Is er geen tussenweg?
dinsdag 3 mei 2011 om 23:40
Bedankt voor je lieve post, Annemeike.
Ja, er is wel een tussenweg Ik moet er morgen weer redelijk op tijd uit, dus als ik dan morgenavond er weer redelijk op tijd in ga, dan is het wel weer okee Alleen straks zal ik misschien wat moelijker in slaap kunnen komen, en dan een korte nacht hebben.
23.40
Ja, er is wel een tussenweg Ik moet er morgen weer redelijk op tijd uit, dus als ik dan morgenavond er weer redelijk op tijd in ga, dan is het wel weer okee Alleen straks zal ik misschien wat moelijker in slaap kunnen komen, en dan een korte nacht hebben.
23.40
woensdag 4 mei 2011 om 23:47
Ik ben de afgelopen nacht laat naar bed gegaan. Expres, omdat ik bang was anders heel lang wakker te liggen. Toen ik er eenmaal lag, sliep ik snel. Dat was wel fijn. Te korte nacht gehad, dus het opstaan vanochtend ging wat moeizaam. Ik was er wel op tijd uit, omdat ik een afspraak had.
Ik wil nu om half 1 naar bed, dat gaat vast lukken
Ik wil nu om half 1 naar bed, dat gaat vast lukken
zondag 8 mei 2011 om 12:02
Hee Veraantje, hoe staat het inmiddels met je dag en nachtritme? Is het nog gelukt om om half 1 naar bed te gaan?
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
woensdag 11 mei 2011 om 07:04
Allereerst: voor jullie!quote:Annemeike schreef op 08 mei 2011 @ 12:02:
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
Hm, ja inderdaad niet bij kunnen benen. Dat de buitenwereld verwachtingen en eisen heeft die ik 'toch niet waar kan maken'. (m'n eigen eisen zijn vaak al wel hoog genoeg ) En los van of dat wel of niet zo is: dat idee overvalt me vaak.
Ik snap soms niet hoe die buitenwereld nou in elkaar zit.
Ik heb vaak het gevoel dat ik er 'toch niet bij hoor'. Nu ik veel thuis zit voel ik me ook snel eenzaam en als ik dan vervolgens iets sociaals 'moet' doen, dan kost het me extra veel moeite. M'n sociale leven is op dit moment ook niet optimaal en dan voel ik me weer de sociale mislukkeling.
En ik weet het ook gewoon niet zo goed. Ik kan m'n draai even niet vinden. Als ik iets sociaals doe wil ik weer alleen zijn (omdat ik me niet goed voel over mezelf, waarom zou die ander mij dan ok vinden?) En als ik alleen thuis zit dan wil ik gezelschap.
Ik heb de laatste tijd vaak een benauwend gevoel. Letterlijk dat m'n keel dicht gaat zitten, omdat ik me dan niet goed voel. Ik weet soms niet wat ik met mezelf en m'n gevoel aan moet en voel me daardoor af en toe even vrij wanhopig. Ik heb de neiging om me op mezelf 'uit te leven'. Ik sport de laatste tijd veel en naast dat dat natuurlijk een goed iets is, helpt het ook tegen agressie die ik vaak voel.
Ik vind het ook wel lastig om het verhaal dat ik nu schrijf met jullie te delen, bang dat jullie me nu stom vinden en dat ik me niet zo moet aanstellen en niet zo zielig moet gaan zitten doen.
En ik weet natuurlijk niet wat jullie denken, maar eigenlijk verwoord ik daarmee precies mijn eigen gedachtes over mezelf.
Dus geef ik mezelf een schop onder m'n kont en probeer ik er iets van te maken.
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
Hm, ja inderdaad niet bij kunnen benen. Dat de buitenwereld verwachtingen en eisen heeft die ik 'toch niet waar kan maken'. (m'n eigen eisen zijn vaak al wel hoog genoeg ) En los van of dat wel of niet zo is: dat idee overvalt me vaak.
Ik snap soms niet hoe die buitenwereld nou in elkaar zit.
Ik heb vaak het gevoel dat ik er 'toch niet bij hoor'. Nu ik veel thuis zit voel ik me ook snel eenzaam en als ik dan vervolgens iets sociaals 'moet' doen, dan kost het me extra veel moeite. M'n sociale leven is op dit moment ook niet optimaal en dan voel ik me weer de sociale mislukkeling.
En ik weet het ook gewoon niet zo goed. Ik kan m'n draai even niet vinden. Als ik iets sociaals doe wil ik weer alleen zijn (omdat ik me niet goed voel over mezelf, waarom zou die ander mij dan ok vinden?) En als ik alleen thuis zit dan wil ik gezelschap.
Ik heb de laatste tijd vaak een benauwend gevoel. Letterlijk dat m'n keel dicht gaat zitten, omdat ik me dan niet goed voel. Ik weet soms niet wat ik met mezelf en m'n gevoel aan moet en voel me daardoor af en toe even vrij wanhopig. Ik heb de neiging om me op mezelf 'uit te leven'. Ik sport de laatste tijd veel en naast dat dat natuurlijk een goed iets is, helpt het ook tegen agressie die ik vaak voel.
Ik vind het ook wel lastig om het verhaal dat ik nu schrijf met jullie te delen, bang dat jullie me nu stom vinden en dat ik me niet zo moet aanstellen en niet zo zielig moet gaan zitten doen.
En ik weet natuurlijk niet wat jullie denken, maar eigenlijk verwoord ik daarmee precies mijn eigen gedachtes over mezelf.
Dus geef ik mezelf een schop onder m'n kont en probeer ik er iets van te maken.
woensdag 11 mei 2011 om 10:05
Green, ik vind zeker niet dat je je aanstelt. Ik heb echter wel als ik dit zo allemaal lees (een tijdje al) dat ik het vind klinken alsof je danig in de knoop aan het raken bent. Je doet verwoede pogingen het niet te ver te laten komen door zoveel mogelijk te blijven nadenken en daardoor de controle te behouden, maar ik word er verdrietig van als ik het lees. Ik denk dat het helemaal niet gaat zo en dat je hulp moet zoeken. Wat denk je zelf?
woensdag 11 mei 2011 om 23:31
quote:Annemeike schreef op 08 mei 2011 @ 12:02:
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
Ik zal hier ook nog even op antwoorden.
Hoe ik de wereld nu soms al bedreigend ervaar, is een ander soort bedreiging als hoe ik het vroeger ervaarde. Al heeft vroeger en nu natuurlijk wel met elkaar te maken.
Vroeger was ik een zéér verlegen meisje. Ik durfde amper sociale contacten aan te gaan, niet naar feestjes te gaan. Durfde zelf soms niet eens winkels in. Dit kwam omdat ik dacht dat iedereen mij lelijk en raar vond. Dit heeft natuurlijk zo zijn oorzaken, maar dat is te herkenbaar en te uitgebreid om hier te vertellen. Het gaat om o.a. een pestverleden en boodschappen en overtuigeingen over mijzelf van huis uit meegekregen.
In die zin ervaarde ik toen dus de wereld als een dreiging. Iedereen vond mij gek en raar. Ik dacht zelfs altijd, dat als ik dan mensen wat tegen elkaar zag zeggen, dat het wel over mij zou gaan. In negatieve zin natuurlijk.
Gelukkig zijn hier door het ouder worden en door therapie de scherpe randjes vanaf gegaan. Ook de vrijwilligersbanen die ik heb gehad, hebben hierbij geholpen. Ik voel mij nu nooit meer zo intens lelijk en raar als vroeger. Al is het in slechte periodes nog weleens aanwezig. Alleen in veel minder hevige mate, en ik weet nu hoe ik deze gevoelens kan opvangen.
Ik ervaar de wereld nu nog als bedreigend in de zin van bijv. met die verzekeringsmaatschappij. Dat mensen van alles van je willen, en dan agressieve verkooptechnieken toepassen. Dat ik dan dus sterk in mijn schoenen moet staan, en assertief moet zijn om me hier tegen te verweren. Dit lukt me tegenwoordig wel (heb ik wel moeten leren), maar het kost me bakken met energie. Daardoor kan ik dit gedrag kortdurend vertonen, maar langdurig lukt me niet.
Op werkgebied heb ik ook ervaren dat je steeds zo assertief moet zijn en voor jezelf moet opkomen. En daar raak ik dus letterlijk van uitgeput.
In die zin heb ik dus het gevoel dat ik de wereld niet kan bijbenen. Plus nog die ratrace, je moet een carrière hebben, een uitgebreide vriendenkring, een partner, kinderen, sporten, hobby's, etc. Dat lukt mij dus never nooit. 40 uur werken lukt mij zelfs al niet.
En dan ook nog mijn gevoeligheid voor sfeer en omgeving, die ik zoveel meer heb dan de gemiddelde mens.
Daardoor voel ik mij soms een outcast. Alle vaste pijlers van de meeste mensen hun levens heb ik niet, zoals man, werk, kinderen, een auto, vakanties. Daardoor voel ik me soms zo anders dan anderen. En zo stom, omdat het mij niet is gelukt dit te bereiken.
Komt daarbij ook nog een stuk boosheid t.o.v. de maatschappij. Omdat ik me uitgekotst en op een zijspoor gezet voel. Niet alleen op gebied van werk hoor, maar ook bijv. op het gebied van mannen.
Veraan en Green, jullie hadden het op het andere topic over dat jullie de buitenwereld soms eigenlijk een beetje te eng vinden. Hebben jullie het gevoel het niet bij te kunnen benen? Wat is jullie angst? Ik herken het absoluut, maar ben geinteresseerd in hoe jullie er over denken.
Ik zal hier ook nog even op antwoorden.
Hoe ik de wereld nu soms al bedreigend ervaar, is een ander soort bedreiging als hoe ik het vroeger ervaarde. Al heeft vroeger en nu natuurlijk wel met elkaar te maken.
Vroeger was ik een zéér verlegen meisje. Ik durfde amper sociale contacten aan te gaan, niet naar feestjes te gaan. Durfde zelf soms niet eens winkels in. Dit kwam omdat ik dacht dat iedereen mij lelijk en raar vond. Dit heeft natuurlijk zo zijn oorzaken, maar dat is te herkenbaar en te uitgebreid om hier te vertellen. Het gaat om o.a. een pestverleden en boodschappen en overtuigeingen over mijzelf van huis uit meegekregen.
In die zin ervaarde ik toen dus de wereld als een dreiging. Iedereen vond mij gek en raar. Ik dacht zelfs altijd, dat als ik dan mensen wat tegen elkaar zag zeggen, dat het wel over mij zou gaan. In negatieve zin natuurlijk.
Gelukkig zijn hier door het ouder worden en door therapie de scherpe randjes vanaf gegaan. Ook de vrijwilligersbanen die ik heb gehad, hebben hierbij geholpen. Ik voel mij nu nooit meer zo intens lelijk en raar als vroeger. Al is het in slechte periodes nog weleens aanwezig. Alleen in veel minder hevige mate, en ik weet nu hoe ik deze gevoelens kan opvangen.
Ik ervaar de wereld nu nog als bedreigend in de zin van bijv. met die verzekeringsmaatschappij. Dat mensen van alles van je willen, en dan agressieve verkooptechnieken toepassen. Dat ik dan dus sterk in mijn schoenen moet staan, en assertief moet zijn om me hier tegen te verweren. Dit lukt me tegenwoordig wel (heb ik wel moeten leren), maar het kost me bakken met energie. Daardoor kan ik dit gedrag kortdurend vertonen, maar langdurig lukt me niet.
Op werkgebied heb ik ook ervaren dat je steeds zo assertief moet zijn en voor jezelf moet opkomen. En daar raak ik dus letterlijk van uitgeput.
In die zin heb ik dus het gevoel dat ik de wereld niet kan bijbenen. Plus nog die ratrace, je moet een carrière hebben, een uitgebreide vriendenkring, een partner, kinderen, sporten, hobby's, etc. Dat lukt mij dus never nooit. 40 uur werken lukt mij zelfs al niet.
En dan ook nog mijn gevoeligheid voor sfeer en omgeving, die ik zoveel meer heb dan de gemiddelde mens.
Daardoor voel ik mij soms een outcast. Alle vaste pijlers van de meeste mensen hun levens heb ik niet, zoals man, werk, kinderen, een auto, vakanties. Daardoor voel ik me soms zo anders dan anderen. En zo stom, omdat het mij niet is gelukt dit te bereiken.
Komt daarbij ook nog een stuk boosheid t.o.v. de maatschappij. Omdat ik me uitgekotst en op een zijspoor gezet voel. Niet alleen op gebied van werk hoor, maar ook bijv. op het gebied van mannen.
woensdag 11 mei 2011 om 23:35
Heb trouwens ook hetzelfde als Green, dat ik soms niet begrijp hoe de wereld in elkaar zit.
Of nou ja, eigenlijk ga ik het wel steeds meer begrijpen, en dan is mijn conclusie dat veel dingen draaien om macht. Als je wat meegaander bent, wat zachter en gevoeliger, red je het hier niet. En daar word ik kotsmisselijk van.
En Green, ik vind je niet raar. Ik heb je irl ontmoet, en ik vind je een gewone, lieve jonge vrouw. En wat je hierboven schrijft, vind ik ook niet raar. Ik snap het erg goed
Of nou ja, eigenlijk ga ik het wel steeds meer begrijpen, en dan is mijn conclusie dat veel dingen draaien om macht. Als je wat meegaander bent, wat zachter en gevoeliger, red je het hier niet. En daar word ik kotsmisselijk van.
En Green, ik vind je niet raar. Ik heb je irl ontmoet, en ik vind je een gewone, lieve jonge vrouw. En wat je hierboven schrijft, vind ik ook niet raar. Ik snap het erg goed
donderdag 12 mei 2011 om 00:35
Nog even een aanvulling op mijn schrijven:
Dat ik dan zo assertief moet zijn, dat roept dan een heleboel angst op. Afgelopen weekend heb ik meerdere angstaanvallen gehad omdat ik die verzekeringsmaatschappij moest bellen. Daarna ook nog weer. Nu is het over, maar de angst zit nog wel dicht aan de oppervlakte.
En eigenlijk zit het zo:
Doordat ik vroeger dacht dat "de mensen" mij lelijk en gek vonden, ben ik de wereld gaan ontwijken. Heb angsten ontwikkeld, zoals faalangst en angst voor afwijzing en voor mensen.
Door het ontwijken van de wereld, want dan werd ik minder geconfronteerd met mijn angsten, heb ik dus nooit de vaste pijlers opgebouwd, waardoor mijn leven nu is zoals het is.
Nou, dit was dan mijn boekwerk van vandaag
Dat ik dan zo assertief moet zijn, dat roept dan een heleboel angst op. Afgelopen weekend heb ik meerdere angstaanvallen gehad omdat ik die verzekeringsmaatschappij moest bellen. Daarna ook nog weer. Nu is het over, maar de angst zit nog wel dicht aan de oppervlakte.
En eigenlijk zit het zo:
Doordat ik vroeger dacht dat "de mensen" mij lelijk en gek vonden, ben ik de wereld gaan ontwijken. Heb angsten ontwikkeld, zoals faalangst en angst voor afwijzing en voor mensen.
Door het ontwijken van de wereld, want dan werd ik minder geconfronteerd met mijn angsten, heb ik dus nooit de vaste pijlers opgebouwd, waardoor mijn leven nu is zoals het is.
Nou, dit was dan mijn boekwerk van vandaag
maandag 16 mei 2011 om 16:13
quote:Green_ schreef op 11 mei 2011 @ 07:04:
[...]
Ik heb de laatste tijd vaak een benauwend gevoel. Letterlijk dat m'n keel dicht gaat zitten, omdat ik me dan niet goed voel. Ik weet soms niet wat ik met mezelf en m'n gevoel aan moet en voel me daardoor af en toe even vrij wanhopig. Ik heb de neiging om me op mezelf 'uit te leven'. Ik sport de laatste tijd veel en naast dat dat natuurlijk een goed iets is, helpt het ook tegen agressie die ik vaak voel.
Alles wat je schrijft is zo herkenbaar. Ik vind jou helemaal niet stom en mezelf ook een beetje minder, want ik ben niet de enige dit dat zo voelt.
Wat bedoel je met je op jezelf uitleven?? Is dat puur lichamelijk bezig zijn en jezelf een beetje (erg) uitputten?
[...]
Ik heb de laatste tijd vaak een benauwend gevoel. Letterlijk dat m'n keel dicht gaat zitten, omdat ik me dan niet goed voel. Ik weet soms niet wat ik met mezelf en m'n gevoel aan moet en voel me daardoor af en toe even vrij wanhopig. Ik heb de neiging om me op mezelf 'uit te leven'. Ik sport de laatste tijd veel en naast dat dat natuurlijk een goed iets is, helpt het ook tegen agressie die ik vaak voel.
Alles wat je schrijft is zo herkenbaar. Ik vind jou helemaal niet stom en mezelf ook een beetje minder, want ik ben niet de enige dit dat zo voelt.
Wat bedoel je met je op jezelf uitleven?? Is dat puur lichamelijk bezig zijn en jezelf een beetje (erg) uitputten?
maandag 16 mei 2011 om 16:27
Lieve Veraan, ik lees net jouw posts en ik ben erg onder de indruk. Veel van wat je schrijft wist ik al, maar het is toch echt wel heftig.
Wat moet jij een moeilijke jeugd gehad hebben en wat heb jij het nog steeds vaak moeilijk. Dat je zo'n negatief zelfbeeld had als kind vind ik echt verschrikkelijk. Kinderen kunnen zo hard voor elkaar zijn en niet alleen kinderen....
Je draagt je verleden wat dat betreft de rest van je leven mee.
voor jou
en een voor Green
en een voor alle andere schrijfsters/lezers hier.
Wat moet jij een moeilijke jeugd gehad hebben en wat heb jij het nog steeds vaak moeilijk. Dat je zo'n negatief zelfbeeld had als kind vind ik echt verschrikkelijk. Kinderen kunnen zo hard voor elkaar zijn en niet alleen kinderen....
Je draagt je verleden wat dat betreft de rest van je leven mee.
voor jou
en een voor Green
en een voor alle andere schrijfsters/lezers hier.
dinsdag 17 mei 2011 om 10:29
Vind het een beetje lastig om hier terug te komen. Een beetje luchtig praten is een stuk makkelijker
Het raakt me best wel waar het nu over gaat en dat we met meerderen hier last van hebben.
En jullie zijn gewoon echt belangrijk voor me , daarom raakt het me ook. De meesten van jullie heb ik niet eens ontmoet, maar voel me wel verbonden met jullie.
Een bijzonder 'clubje'
(sorry, ik weet niet hoe ik dit minder zoetsappig moet verwoorden )
Goed, nu ga ik echt op je post in frizzy. Kan even duren, maar ik ga er wel nu aan beginnen
