Vriendin met kanker

Toen mijn partner chemokuren kreeg was ik blij met iedereen die me een handje hielp met wat al genoemd is, zoals een pannetje soep brengen, een luisterend oor, kaartjes, boodschappen doen. Mijn beste vriendinnen heb ik in die tijd niet gezien of gehoord, die wisten niet zo goed hoe ermee om te gaan. Ik neem het ze niet kwalijk, maar alleen een klein smsje hoe het ging had ik wel prettig gevonden, een beetje het gevoel hebben dat je een steuntje in de rug krijgt is wel prettig.

En juist de kleine dingen zoals een sms'je of een emailtje,daar

gaat het om.Laten zien dat je er voor degene bent en meeleeft!

quote:meds schreef op 03 april 2011 @ 19:49:

Kanker is helemaal geen egoistische ziekte, kanker is gewoon een ziekte. De ziekte slokt je volledig op. Het is een 24/7 situatie, en daardoor is er geen ruimte voor iets anders. Dat is niet egoitisch dat is gewoon logisch. Helaas hoor je er in deze maatschappij niet bij als je ziek bent en daardoor is ziekzijn ook bijzonder eenzaam



Helemaal mee eens. Niks egoistisch! De behandelingen, ziekenhuisbezoeken, pijn of ongemakken, bijwerkingen van medicijnen/bestralingen, onderzoek op onderzoek en steeds weer in spanning zitten voor uitslagen kosten alle energie van de wereld.

Kanker is een ziekte waarbij het erop of eronder is. Overleef je het wel, of overleef je het niet?!

Hoe vreemd is het dan dat iemand vooral met zichzelf bezig is en misschien hooguit daarnaast nog met diegene die direct naast hem of haar staan?

Dat is niet egoistisch, het ziek zijn en alles daaromheen kosten zoveel dat het daarna op is.



Mensen met kanker hebben energiegevers nodig. Dus mensen die niet gaan klagen wanneer zij weer eens aandacht krijgen. Maar mensen die ze bijstaan daar waar nodig en gewenst.

Stuur regelmatig een kaartje.

Bel eens op en vraag of het gelegen komt en of dat iemand zich er goed genoeg voor voelt op dat moment.

Ga langs als iemand daar behoefte aan heeft.

Verras diegene eens met een bloemetje.

Vraag of je iets uit handen kunt nemen, partner en familie zijn vaak al heel druk met de verzorging en ondersteuning bij ziekenhuisbezoeken.

Geef een luisterend oor.

Vraag waar iemand behoefte aan heeft!

En zo valt er nog zoveel te verzinnen.

Meds, ik ben het vaak met je eens, maar ik denk dat je het probleem nu teveel van één kant benadert. Natuurlijk heeft de kankerpatient alle recht op alle mogelijke aandacht, maar is dit forum niet juist geschikt om óók ruimte te bieden aan degene die met de kankerpatient omgaat? Diegene zit vaak in een heel moeilijke positie, juist omdat de lichamelijke en geestelijk toestand van de patient altijd voor gaat. Deze post gaat over de andere kant. Hoe ga je om met iemand met kanker? Hoe ga je om met je eigen gevoelens hierin? Ook een 'mantelzorger' (in de allerruimste zin des woords) heeft recht op antwoorden. Ook als je zelf kerngezond aan de zijlijn staat en probeert te helpen, kan je behoefte hebben aan advies over hoe je met je eigen gevoelens kunt omgaan om hulp te kunnen blijven bieden. Ik vind het een hele legitieme vraag. Dat de formulering niet overal even gelukkig is, soit, we zitten hier geen wetenschappelijk essays te schrijven. Maar kom op, geef een béétje ruimte!



Patricia, heel veel sterkte!

sri,daar ben ik het ook mee eens.Voor zowel de patient is het

moeilijk omdat hij/zij alles moet ondergaan etc...maar ook voor

vrienden en familie is het moeilijk,het verdriet en de angst etc...

haalt degene het of niet?Ik weet nog hoe mijn broer na een

zwaar ongeluk op de ic lag en ik altijd de gezonde dochter moest spelen want.mijn vader was streng.Heb tijden gehad dat ik mezelf weg heb gecijferd,durfte mijn gevoelens niet te uiten uit angst.Ben zelf een tijd bij een psycholoog gelopen vanwege schuldgevoelens en had een paar keer groepstherapie.De therapie heeft mij goed geholpen.Dus wat ik hiermee wil zeggen dat het voor beide kanten moeilijk kan zijn en hoe je er soms mee om moet gaan.

Voor beide kanten is het een heftige verandering.

Hee Patricia, ik heb je topic met belangstelling gevolgd.



hoe is het nu met jou? En met je vriendin? Heb je een manier kunnen vinden om met haar en haar ziekte om te gaan?

hey patricia, ik vind het ook jammer dat mensen je zo aanvallen. begrijp heel goed waar je staat. Op het moment zit ik ook in een lastig pakket. Er is een plek gevonden in mijn hersenen 50/50 litteken of hersentumor. Ik dacht eerst, dit kan ik wel aan. nou niet dus. inmiddels mijn baan ook nog kwijt geraakt vanwege dat ik in de ziektewet zit. Allemaal doffe ellende. Ik ben niet iemand die snel over mij gevoelens of iets dergelijks praat, en daardoor voel ik me wel een beetje alleen de laatste tijd. Mijn moeder en een aantal vriendinnen, 2 steunen mij door dik en dun, maar de rest heeft geen idee hoe ik mij voel. Eigen schuld misschien, maar ik zou wel graag wat meer aandacht krijgen zoals bv smsje, mailtje, etc. Je voelt je wel alleen. niet ten nadele van de mensen die er voor je staan, en iedereen denkt aan je. Maar helaas komt dat neit altijd in directe lijn bij je terecht. Dus ja, ik zou ook gewoon door gaan waar je nu mee bezig bent. Ze heeft misschien iets minder aandacht voor jou, of dat is je eigen invulling eraan. Met communicatie kom je het verst. dus net als wat de andere zeggen; vraag het haar, wat ze nodig heeft van jou.

Heel veel succes in deze zware tijd!



p.s. er werd tegen mij gezegd, de duivel schijt op 1 hoop ( veel mis gegaan de laatste tijd) mijn moeder zei: en de spetters komen op mij.

En dat is zeker niet omdat ze het naar haar zelf trekt, maar omdat het ook invloed heeft op de mensen om je heen.

Patricia ben het helemaal met ladylisa eens, knap dat je anderen vraagt hoe hiermee te dealen, want ook voor de omgeving van de zieke is het zoeken naar en weg om er voor diegene te zijn. Zij is dus belangrijk voor jouw,!

En idd laat haar dat ook weten, en vraag naar wat ze van jouw nodig heeft. sterkte