Relaties
alle pijlers
Relatie advies...help!
dinsdag 3 mei 2011 om 02:17
Hoi allemaal,
Ik zit met een heel vervelend gevoel in mijn maag.
Sinds 7 maanden heb ik een Amerikaanse vriendin. We zijn gek op elkaar. We houden ontzettend veel van de ander. Dat is duidelijk. Voor ons beiden is dit de eerste vaste relatie. Ik ben 23, zij is 20. De eerste 4 maanden waren we fysiek bij elkaar, maar sinds februari hebben we een langeafstands relatie. Duidelijk is dat we een verschillende kijk hebben op ´hoe een relatie in elkaar moet zitten´. Ik ben van nature vrij jaloers aangelegd. Zij is wat vrijer. Een voorbeeld: zij ziet het probleem er niet van in als ze met andere jongens danst (en dan bedoel ik echt met de lichamen tegen elkaar aan). Ik vind dat niet leuk. Ik trek daar de grens. Het is duidelijk dat we compromissen moeten sluiten om deze relatie te laten werken. Dit lukt, na veel verhitte discussies, nu ook aardig. Nu leggen ruzies hierover en de afstand aardig wat druk op onze relatie.
Naast het feit dat ik jaloers ben, wat ik zelf besef, heeft mijn vriendin bindingsangst. Ze is gek op me, houd van me, maar twijfelt of ik de ultieme ware voor haar ben. Ze is jong en met dit als haar eerste relatie heeft ze geen referentiekader. Ze is zich ervan bewust dat niet weet wat ze zoekt in een relatie of wat ze nodig heeft. Ik begrijp dat tot een zekere hoogte. Wat ik niet begrijp is dat zij zelfs zo zit te tobben, dat ze er over nadenkt om het uit te maken, OMDAT ze niet weet of ik kan bieden ben wat ze nodig heeft. Naar mijn idee zal je nooit 100% weten of je partner nu dé ware is. Het feit dat ze iets goeds om die reden kan uitmaken is voor mij heel moeilijk te accepteren. Door deze twijfels is het zelfs een weekje uit geweest. Toen het weer goed was, is ze zelfs naar Nederland gekomen voor twee weken. Helaas, na de eerste week vertelde ze mij dat ze niet meer wist wat ze voor mij voelde. Dit viel mij erg zwaar. Toen ze weer terug was in de VS wilde ze erover praten. Ze besefte dat voor mij wilde gaan. Top!
Ze komt binnenkort weer naar Nederland, nu voor twee maanden. Een week geleden heeft ze weer te kennen gegeven dat het gevoel van onwetendheid over ´mij´ terug is. Dit was een heftige klap voor mij. Ik waardeer haar oprechtheid natuurlijk. We beseffen ons wel dat dit niet zo door kan gaan. Ik wil niet elke keer het gevoel krijgen dat ik haar moet herwinnen. Ik moet het gevoel krijgen dat ze echt voor mij kiest en niet het idee hebben dat ze elk moment van gedachten kan veranderen. Begrijp, dat we echt heel veel van elkaar houden. Voor mij is het duidelijk, ik wil haar niet kwijt. Zij weet het niet. Nu hebben we afgesproken dat zij die twee maanden gaat gebruiken om te zien wat ze nu wil. Wij denken beiden dat het wel duidelijk moet worden in die periode.
Ik zit nu met heel erg naar gevoel in mijn maag. Aan de ene kant kan ik niet wachten haar weer te zien. Aan de andere kant beangstigt het idee, dat het over twee maanden zomaar uit kan zijn, mij enorm. Hoe moet ik hiermee omgaan?
Nu nog een andere kwestie, waardoor haar twijfels deels zijn veroorzaakt. Zoals ik al zei, ik ben jaloers. Als ik iets niet weet over onze relatie wordt ik angstig. Dit heeft denk ik met mijn eigen onzekerheid te maken. Hoe ga ik hier mee om?
Een voorbeeld waarmee ik worstel in onze relatie: Ze heeft tijdens onze relatie een jongen ontmoet bij dansles. Fijn vind ik het niet, maar ik besef dat ik hier oké mee moet zijn. Nu is het zo dat deze jongen ´all over´ haar is. Stuurt haar elke dag via facebook (privé, nog nooit een bericht getuurd dat ik kan zien) berichten. Chatten ook via facebook. Verder stuurt hij haar elke dag sms´jes. Naar mijn idee was deze jongen dus niet slechts geïnteresseerd in vriendschap. Overigens, hij is op de hoogte van het feit dat ze een vriend heeft in Nederland. Ik heb dit gevoel verteld aan mijn vriendin. Zij vertelde mij dat er niets was om mij zorgen over te maken. Okay. Op een zeker moment vroeg deze jongen haar mee om naar een meer te gaan. Dit vertelde ze mij, want om mij gerust te stellen zou ze transparant zijn over hun vriendschap. Hier kom ik nog op terug. Nou, als dit een trip zou zijn geweest met een groep, waar hij deel van uitmaakte, zou ik het geen probleem vinden. Zij vertelde dat ze dit niet wist, of het alleen hun tweetjes was. Toen vertelde ik haar dat ze dat eerst even moest uitzoeken voordat ze ja zei. Midden in onze discussie vertelde ze mij dat ze ´ja´ had gezegd. Zonder dat ze wist of het alleen hun tweetjes was. Ik vond dat niet cool, en wilde niet dat ze ging. Ze is toen wel gegaan. Ik heb haar dat kwalijk genomen. Ja, ik kan haar niets verbieden. Dat was niet oké, maar ik vind het niet leuk dat zij niet inziet dat ik het helemaal niet fijn vind als ze alleen met een jongen op zo´n trip gaat. Dit hebben we uitgepraat.
Nu heeft mijn vriendin laatst aangegeven dat hij inderdaad meer dan vriendschappelijke gevoelens heeft. Hij flirt op een manier met haar die niet echt oké is als je gewoon vrienden bent. Ze wil graag vrienden met hem blijven. Prima, maar ik wil dan dat ze duidelijk maakt dat zijn gedrag niet oké is en dat hij ermee stopt. Zij vindt dit rigoureus en wil wachten totdat het haar te ver gaat. Ik heb het moeilijk hiermee, maar ik kan haar niets opleggen.
Een probleem in deze kwestie is dat ik teveel weet. Dit voed mijn angst voor zijn intenties. Ik wist wanneer ze iets gingen doen, soms zelfs wat hij emailde ed. Dit werkt juist averechts en ik heb haar verteld dat ik zulke dingen niet hoef te weten. Zij was hier erg blij mee, want het gaf haar een benauwend gevoel. Nu is het zo dat ze nog steeds veel contact hebben. Ik vind dit moeilijk, dat mijn vriendin zoveel tijd besteed aan een jongen die gewoon meer van haar wil. Ondanks het feit dat hij ook gewoon een goede vriend is, zit het mij niet lekker. Nu voel ik mij onzeker over hun gesprekken ook gezien het feit dat we in een moeilijk periode zitten. Wat als ze onbewust te flirterig is? Probeert hij haar van mij weg te pushen? Soms heb ik zelfs de neiging om stiekem haar gesprekken met haar te controleren… Dit is niet gezond, en het maakt mij dan ook daadwerkelijk fysiek misselijk.
Hoe moet ik met dit alles omgaan (op zijn minst) de aankomende twee maanden? Ben ik te jaloers of zijn mijn gevoelens terecht? Hoe laat ik haar inzien dat ik de juiste keuze ben, dat haar twijfels en eventuele conclusies te radicaal zijn?
Please, help me, ik heb het er heel erg moeilijk mee.
Alvast bedankt voor jullie reacties.
Groet,
P
btw, sorry voor de lengte van het verhaal...
Ik zit met een heel vervelend gevoel in mijn maag.
Sinds 7 maanden heb ik een Amerikaanse vriendin. We zijn gek op elkaar. We houden ontzettend veel van de ander. Dat is duidelijk. Voor ons beiden is dit de eerste vaste relatie. Ik ben 23, zij is 20. De eerste 4 maanden waren we fysiek bij elkaar, maar sinds februari hebben we een langeafstands relatie. Duidelijk is dat we een verschillende kijk hebben op ´hoe een relatie in elkaar moet zitten´. Ik ben van nature vrij jaloers aangelegd. Zij is wat vrijer. Een voorbeeld: zij ziet het probleem er niet van in als ze met andere jongens danst (en dan bedoel ik echt met de lichamen tegen elkaar aan). Ik vind dat niet leuk. Ik trek daar de grens. Het is duidelijk dat we compromissen moeten sluiten om deze relatie te laten werken. Dit lukt, na veel verhitte discussies, nu ook aardig. Nu leggen ruzies hierover en de afstand aardig wat druk op onze relatie.
Naast het feit dat ik jaloers ben, wat ik zelf besef, heeft mijn vriendin bindingsangst. Ze is gek op me, houd van me, maar twijfelt of ik de ultieme ware voor haar ben. Ze is jong en met dit als haar eerste relatie heeft ze geen referentiekader. Ze is zich ervan bewust dat niet weet wat ze zoekt in een relatie of wat ze nodig heeft. Ik begrijp dat tot een zekere hoogte. Wat ik niet begrijp is dat zij zelfs zo zit te tobben, dat ze er over nadenkt om het uit te maken, OMDAT ze niet weet of ik kan bieden ben wat ze nodig heeft. Naar mijn idee zal je nooit 100% weten of je partner nu dé ware is. Het feit dat ze iets goeds om die reden kan uitmaken is voor mij heel moeilijk te accepteren. Door deze twijfels is het zelfs een weekje uit geweest. Toen het weer goed was, is ze zelfs naar Nederland gekomen voor twee weken. Helaas, na de eerste week vertelde ze mij dat ze niet meer wist wat ze voor mij voelde. Dit viel mij erg zwaar. Toen ze weer terug was in de VS wilde ze erover praten. Ze besefte dat voor mij wilde gaan. Top!
Ze komt binnenkort weer naar Nederland, nu voor twee maanden. Een week geleden heeft ze weer te kennen gegeven dat het gevoel van onwetendheid over ´mij´ terug is. Dit was een heftige klap voor mij. Ik waardeer haar oprechtheid natuurlijk. We beseffen ons wel dat dit niet zo door kan gaan. Ik wil niet elke keer het gevoel krijgen dat ik haar moet herwinnen. Ik moet het gevoel krijgen dat ze echt voor mij kiest en niet het idee hebben dat ze elk moment van gedachten kan veranderen. Begrijp, dat we echt heel veel van elkaar houden. Voor mij is het duidelijk, ik wil haar niet kwijt. Zij weet het niet. Nu hebben we afgesproken dat zij die twee maanden gaat gebruiken om te zien wat ze nu wil. Wij denken beiden dat het wel duidelijk moet worden in die periode.
Ik zit nu met heel erg naar gevoel in mijn maag. Aan de ene kant kan ik niet wachten haar weer te zien. Aan de andere kant beangstigt het idee, dat het over twee maanden zomaar uit kan zijn, mij enorm. Hoe moet ik hiermee omgaan?
Nu nog een andere kwestie, waardoor haar twijfels deels zijn veroorzaakt. Zoals ik al zei, ik ben jaloers. Als ik iets niet weet over onze relatie wordt ik angstig. Dit heeft denk ik met mijn eigen onzekerheid te maken. Hoe ga ik hier mee om?
Een voorbeeld waarmee ik worstel in onze relatie: Ze heeft tijdens onze relatie een jongen ontmoet bij dansles. Fijn vind ik het niet, maar ik besef dat ik hier oké mee moet zijn. Nu is het zo dat deze jongen ´all over´ haar is. Stuurt haar elke dag via facebook (privé, nog nooit een bericht getuurd dat ik kan zien) berichten. Chatten ook via facebook. Verder stuurt hij haar elke dag sms´jes. Naar mijn idee was deze jongen dus niet slechts geïnteresseerd in vriendschap. Overigens, hij is op de hoogte van het feit dat ze een vriend heeft in Nederland. Ik heb dit gevoel verteld aan mijn vriendin. Zij vertelde mij dat er niets was om mij zorgen over te maken. Okay. Op een zeker moment vroeg deze jongen haar mee om naar een meer te gaan. Dit vertelde ze mij, want om mij gerust te stellen zou ze transparant zijn over hun vriendschap. Hier kom ik nog op terug. Nou, als dit een trip zou zijn geweest met een groep, waar hij deel van uitmaakte, zou ik het geen probleem vinden. Zij vertelde dat ze dit niet wist, of het alleen hun tweetjes was. Toen vertelde ik haar dat ze dat eerst even moest uitzoeken voordat ze ja zei. Midden in onze discussie vertelde ze mij dat ze ´ja´ had gezegd. Zonder dat ze wist of het alleen hun tweetjes was. Ik vond dat niet cool, en wilde niet dat ze ging. Ze is toen wel gegaan. Ik heb haar dat kwalijk genomen. Ja, ik kan haar niets verbieden. Dat was niet oké, maar ik vind het niet leuk dat zij niet inziet dat ik het helemaal niet fijn vind als ze alleen met een jongen op zo´n trip gaat. Dit hebben we uitgepraat.
Nu heeft mijn vriendin laatst aangegeven dat hij inderdaad meer dan vriendschappelijke gevoelens heeft. Hij flirt op een manier met haar die niet echt oké is als je gewoon vrienden bent. Ze wil graag vrienden met hem blijven. Prima, maar ik wil dan dat ze duidelijk maakt dat zijn gedrag niet oké is en dat hij ermee stopt. Zij vindt dit rigoureus en wil wachten totdat het haar te ver gaat. Ik heb het moeilijk hiermee, maar ik kan haar niets opleggen.
Een probleem in deze kwestie is dat ik teveel weet. Dit voed mijn angst voor zijn intenties. Ik wist wanneer ze iets gingen doen, soms zelfs wat hij emailde ed. Dit werkt juist averechts en ik heb haar verteld dat ik zulke dingen niet hoef te weten. Zij was hier erg blij mee, want het gaf haar een benauwend gevoel. Nu is het zo dat ze nog steeds veel contact hebben. Ik vind dit moeilijk, dat mijn vriendin zoveel tijd besteed aan een jongen die gewoon meer van haar wil. Ondanks het feit dat hij ook gewoon een goede vriend is, zit het mij niet lekker. Nu voel ik mij onzeker over hun gesprekken ook gezien het feit dat we in een moeilijk periode zitten. Wat als ze onbewust te flirterig is? Probeert hij haar van mij weg te pushen? Soms heb ik zelfs de neiging om stiekem haar gesprekken met haar te controleren… Dit is niet gezond, en het maakt mij dan ook daadwerkelijk fysiek misselijk.
Hoe moet ik met dit alles omgaan (op zijn minst) de aankomende twee maanden? Ben ik te jaloers of zijn mijn gevoelens terecht? Hoe laat ik haar inzien dat ik de juiste keuze ben, dat haar twijfels en eventuele conclusies te radicaal zijn?
Please, help me, ik heb het er heel erg moeilijk mee.
Alvast bedankt voor jullie reacties.
Groet,
P
btw, sorry voor de lengte van het verhaal...
dinsdag 3 mei 2011 om 02:36
Ik zou proberen het los te laten. Je kunt haar toch niet controleren van hieruit, en als je er heel panisch over gaat doen drijf je haar alleen maar van je af.
Heb het gezellig over de telefoon/mail whatever, laat haar weten dat je haar mist, laat zien dat je ook een eigen leven hebt, en laat het voor de rest rusten.
Liefde kun je niet afdwingen, en als zij met een ander wil zoenen/whatever, doet ze dat toch wel.
Dat dansen is vrij normaal in de VS en ik zou me er niet al te druk om maken.
Jullie zijn nog zo jong!! Relax, als het meant to be is komt het vanzelf goed! Maak vast leuke plannen voor als ze hier is!
Heb het gezellig over de telefoon/mail whatever, laat haar weten dat je haar mist, laat zien dat je ook een eigen leven hebt, en laat het voor de rest rusten.
Liefde kun je niet afdwingen, en als zij met een ander wil zoenen/whatever, doet ze dat toch wel.
Dat dansen is vrij normaal in de VS en ik zou me er niet al te druk om maken.
Jullie zijn nog zo jong!! Relax, als het meant to be is komt het vanzelf goed! Maak vast leuke plannen voor als ze hier is!
dinsdag 3 mei 2011 om 04:01
ow idd beetje jeuk krijg ik hier wel van
Doe het lekker rustig aan, haal diep adem. Als ze dit jongen wil, gaat het toch wel gebeuren meer of geen meer. Dat jij haar niet genoeg vertrouwd lijkt mij een groot probleem voor een (lange afstands) relatie
Dat jij het helemaal weet en zij niet, lijkt mij ook een probleem
Dat jij als een hijgerig hondje achter haar aanloopt lijkt mij ook niet bevordelijk
I denk serieus dat je even still moet staan bij je eigen gedrag, en de situatie. Bovenstaande klinkt niet echt als een positieve toevoeging tot je leven
Doe het lekker rustig aan, haal diep adem. Als ze dit jongen wil, gaat het toch wel gebeuren meer of geen meer. Dat jij haar niet genoeg vertrouwd lijkt mij een groot probleem voor een (lange afstands) relatie
Dat jij het helemaal weet en zij niet, lijkt mij ook een probleem
Dat jij als een hijgerig hondje achter haar aanloopt lijkt mij ook niet bevordelijk
I denk serieus dat je even still moet staan bij je eigen gedrag, en de situatie. Bovenstaande klinkt niet echt als een positieve toevoeging tot je leven
dinsdag 3 mei 2011 om 05:50
"Hoe laat ik haar inzien dat ik de juiste keuze ben"
Niet. Dat is alleen aan haar om te bepalen.
Verder vind ik je erg obsessief overkomen. Waarbij haar gedrag dat stimuleert. Want als je echt, heel echt comitted bent in je relatie dan vraag ik me toch af of je op een dergelijke manier een vriendschap met een ander hebt.
Als jullie voor elkaar bestemd zijn, dan komt dat wel, ooit. Voor de korte termijn voor zie ik een (definitieve0 breuk.
Niet. Dat is alleen aan haar om te bepalen.
Verder vind ik je erg obsessief overkomen. Waarbij haar gedrag dat stimuleert. Want als je echt, heel echt comitted bent in je relatie dan vraag ik me toch af of je op een dergelijke manier een vriendschap met een ander hebt.
Als jullie voor elkaar bestemd zijn, dan komt dat wel, ooit. Voor de korte termijn voor zie ik een (definitieve0 breuk.
dinsdag 3 mei 2011 om 07:18
Allereerst,lees mijn motto
En dan, wat ik uit het hele epistel begrijp is dat je eigenlijk het liefste wil dat ze thuis zit te smachten en leeft van bezoek naar bezoek van jou.
Je hebt liever niet dat ze in de tussentijd een leuk sociaal leven opbouwd.
Jij wilt haar van alles laten zien om maar tot haar door te dringen dat jij toch echt de ware bent.
Weet je, dat gaat niet werken.
Daar gaat deze relatie op stuk lopen.
En dan niet omdat de USA zo ver weg is maar omdat jaloers zijn en claimgedrag twee hele onaantrekkelijke eigenschappen zijn.
Jij kan niet bepalen hoe zij haar leven moet indelen,hoe zij de dagen doorkomt, en vooral ook met wie ze haar dagen doorbrengt.
Jaloers zijn is iets waar je op elk moment van de dag mee kan stoppen,en dit lijkt me voor jou een prachtig moment om daar mee te beginnen.
Want echt, jij bent degene die hier de relatie op scherp zet!
(En dan zal ik voor de verandering de opmerking van, hey het is pas 7 maanden joh,je zou nog intens moeten genieten van elkaar in plaats van zoveel problemen te zien,achterwege laten)
En dan, wat ik uit het hele epistel begrijp is dat je eigenlijk het liefste wil dat ze thuis zit te smachten en leeft van bezoek naar bezoek van jou.
Je hebt liever niet dat ze in de tussentijd een leuk sociaal leven opbouwd.
Jij wilt haar van alles laten zien om maar tot haar door te dringen dat jij toch echt de ware bent.
Weet je, dat gaat niet werken.
Daar gaat deze relatie op stuk lopen.
En dan niet omdat de USA zo ver weg is maar omdat jaloers zijn en claimgedrag twee hele onaantrekkelijke eigenschappen zijn.
Jij kan niet bepalen hoe zij haar leven moet indelen,hoe zij de dagen doorkomt, en vooral ook met wie ze haar dagen doorbrengt.
Jaloers zijn is iets waar je op elk moment van de dag mee kan stoppen,en dit lijkt me voor jou een prachtig moment om daar mee te beginnen.
Want echt, jij bent degene die hier de relatie op scherp zet!
(En dan zal ik voor de verandering de opmerking van, hey het is pas 7 maanden joh,je zou nog intens moeten genieten van elkaar in plaats van zoveel problemen te zien,achterwege laten)
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 3 mei 2011 om 07:36
Ik heb zelf drie jaar lang een lange afstandsrelatie gehad met een Italiaan. Hij was erg jaloers en zette mij vanuit Italië onder druk wanneer er zaken gebeurden zoals jij beschrijft.
Ik was destijds 20 jaar en overtuigd van het feit dat hij de ware was. Ik denk dat je haar wat losser moet laten, het is de enige manier om haar bij je te houden. Als je haar pusht zal ze uiteindelijk vertrekken, laat staan hoe ontzettend moeilijk jullie het nog gaan krijgen als ze besluit om echt naar NL te komen of andersom.
Het probleem is dat je niets KUNT doen, er ligt een oceaan tussen jullie! Hou op haar onder druk te zetten want ze zal gaan liegen, net als ik deed. Ik vertelde hem in bed te liggen en zodra ik ophing stapte ik de deur uit naar de kroeg. Terwijl ik ontzettend veel van hem hield, maar gek werd van zijn jaloezie.
Ik was destijds 20 jaar en overtuigd van het feit dat hij de ware was. Ik denk dat je haar wat losser moet laten, het is de enige manier om haar bij je te houden. Als je haar pusht zal ze uiteindelijk vertrekken, laat staan hoe ontzettend moeilijk jullie het nog gaan krijgen als ze besluit om echt naar NL te komen of andersom.
Het probleem is dat je niets KUNT doen, er ligt een oceaan tussen jullie! Hou op haar onder druk te zetten want ze zal gaan liegen, net als ik deed. Ik vertelde hem in bed te liggen en zodra ik ophing stapte ik de deur uit naar de kroeg. Terwijl ik ontzettend veel van hem hield, maar gek werd van zijn jaloezie.
dinsdag 3 mei 2011 om 11:43
Ik moet heel erg aan het liedje van Milow denken: you and me. Lijkt zo schattig he? Maar in werkelijkheid zingt hij natuurlijk wel over hoe hij haar leven wil controleren en haar uitsluitend aan zichzelf wil binden. Zij mag nergens zijn waar hij niet is.
Zo en precie zo lees ik jouw bericht. Je wilt eigenlijk dat haar hele leven om jou draait. Neem van mij aan: dat is geen liefde. Jij hebt flink wat onzekerheden weg te werken. Ergens in je tekst schrijf je dat je je daarvan bewust bent. mooi! Dan nu hup! door naar stap 2: er iets aan gaan doen.
Als je van iemand houdt, dan wil je datgene wat het beste is voor diegene. In haar geval is het beste voor haar dat ze ook in de tijd dat zij thuis is, een leuk leven opbouwt. Met sociale contacten, uitjes, de wereld zien, vriendschappen opbouwen. En ja, er is altijd het risico dat zij verliefd zou kunnen worden op een ander. Overigens bestaat net zo hard het risico dat jij verliefd zou worden op en ander. Jij gaat toch ook uit wanneer zij er niet is? Hebt ook vrienden en vriendinnen, uitjes, een leven? waarom zou je haar dat dan misgunnen, degene van wie je zegt te houden?
Even voor alle duidelijkheid: ik verafschuw jaloezie. Jaloezie maakt meer kapot dan je lief is. Weet dat.
Weet dat niets erger is om in je leven te hebben, dan een partner die je de godganse tijd loopt te controleren, zoekend naar verschillen, dingen die 'niet zo horen' of die je vergeten bent te vertellen.
Altijd wantrouwen. Altijd vragen. Nooit eens ontspannen een terrasje, want misschien zit je wel naar andere mannen te kijken. Altijd telefoontjes waar je bent. Altijd vragen waar je bent geweest, en met wie, en waarom. Altijd zeuren over (zelfs al lang bestaande) vriendschappen met andere mannen.
Neem van mij aan: met een jaloerse partner ga je zelf kapot. En ongeacht hoe je je best doet om de angsten en wanen van diegene weg te nemen, het zal niet helpen. Want als je niets zegt, voedt het de angst en de jaloezie van die ander. Maar als je wel dingen vertelt, voedt je net zo goed de angsten en wanen van die ander. Want het zit allemaal in het hoofd van de jaloerse partner! Daar is geen rede tegen bestand.
Ik gun jouw vriendin daarom haar vrijheid. Dat zou jij ok moeten doen. Jij hebt heel wat werk aan jezelf te verrichten en ik kan je nu al vertellen dat zolang jij niet heel erg grondig verandert en leert loslaten, dat je domweg de juiste keuze niet bent. Voor niemand.
Ik vind het eerlijk gezegd nogal aanmatigend dat iemand die ontzettend claimerig en jaloers gedrag vertoont, zich durft te presenteren als 'de ware en enige juiste keuze'. Werkelijk! Hoeveel tijd heb je al besteed aan het bedenken wat het is dat jouw vriendin nodig heeft? Niet wat jij nodig hebt (namelijk haar niet aflatende, non stop aandacht), maar wat zij nodig heeft! En als je dat weet, dan komt de vraag waar het echt om gaat: KUN JIJ DAT OOK BIEDEN?
Alleen als je daar ja op kan zeggen, ben je een juiste keuze VOOR HAAR.
Zo en precie zo lees ik jouw bericht. Je wilt eigenlijk dat haar hele leven om jou draait. Neem van mij aan: dat is geen liefde. Jij hebt flink wat onzekerheden weg te werken. Ergens in je tekst schrijf je dat je je daarvan bewust bent. mooi! Dan nu hup! door naar stap 2: er iets aan gaan doen.
Als je van iemand houdt, dan wil je datgene wat het beste is voor diegene. In haar geval is het beste voor haar dat ze ook in de tijd dat zij thuis is, een leuk leven opbouwt. Met sociale contacten, uitjes, de wereld zien, vriendschappen opbouwen. En ja, er is altijd het risico dat zij verliefd zou kunnen worden op een ander. Overigens bestaat net zo hard het risico dat jij verliefd zou worden op en ander. Jij gaat toch ook uit wanneer zij er niet is? Hebt ook vrienden en vriendinnen, uitjes, een leven? waarom zou je haar dat dan misgunnen, degene van wie je zegt te houden?
Even voor alle duidelijkheid: ik verafschuw jaloezie. Jaloezie maakt meer kapot dan je lief is. Weet dat.
Weet dat niets erger is om in je leven te hebben, dan een partner die je de godganse tijd loopt te controleren, zoekend naar verschillen, dingen die 'niet zo horen' of die je vergeten bent te vertellen.
Altijd wantrouwen. Altijd vragen. Nooit eens ontspannen een terrasje, want misschien zit je wel naar andere mannen te kijken. Altijd telefoontjes waar je bent. Altijd vragen waar je bent geweest, en met wie, en waarom. Altijd zeuren over (zelfs al lang bestaande) vriendschappen met andere mannen.
Neem van mij aan: met een jaloerse partner ga je zelf kapot. En ongeacht hoe je je best doet om de angsten en wanen van diegene weg te nemen, het zal niet helpen. Want als je niets zegt, voedt het de angst en de jaloezie van die ander. Maar als je wel dingen vertelt, voedt je net zo goed de angsten en wanen van die ander. Want het zit allemaal in het hoofd van de jaloerse partner! Daar is geen rede tegen bestand.
Ik gun jouw vriendin daarom haar vrijheid. Dat zou jij ok moeten doen. Jij hebt heel wat werk aan jezelf te verrichten en ik kan je nu al vertellen dat zolang jij niet heel erg grondig verandert en leert loslaten, dat je domweg de juiste keuze niet bent. Voor niemand.
Ik vind het eerlijk gezegd nogal aanmatigend dat iemand die ontzettend claimerig en jaloers gedrag vertoont, zich durft te presenteren als 'de ware en enige juiste keuze'. Werkelijk! Hoeveel tijd heb je al besteed aan het bedenken wat het is dat jouw vriendin nodig heeft? Niet wat jij nodig hebt (namelijk haar niet aflatende, non stop aandacht), maar wat zij nodig heeft! En als je dat weet, dan komt de vraag waar het echt om gaat: KUN JIJ DAT OOK BIEDEN?
Alleen als je daar ja op kan zeggen, ben je een juiste keuze VOOR HAAR.
dinsdag 3 mei 2011 om 11:53
Bedankt voor jullie reacties.
Ja, het is duidelijk dat ik te claimerig ben geweest.
Dat heb ik nu ook gelukkig grotendeels achter mij gelaten. Ik hoef niet perse te weten wat ze gaat doen. Ik ben bij mijzelf te rade gegaan en ik vertrouw haar volledig. We willen beiden gewoon plezier hebben in een relatie. Hij is veel te intens geweest. Het gaat sinds een paar weken ook veel beter. Ik voel de drang om alles te weten niet meer. Niet omdat het moet, maar omdat ik het niet wil weten. Ik moet zeggen het voelt heel lekker om weinig tot niets te weten.
We willen beiden gewoon een mooie tijd hebben samen. Dan is het aan haar om te zien of ze gelukkig is met mij. En inderdaad, ik kan haar niet helpen te beslissen wat ze moet doen. Zij is degene die beslist en weet wat ze wil. Het enige waar ik nu nog mee zit is hoe ik optimistisch blijf deze aankomende twee maanden. Iemand tips?
Toch blijft haar vriendschap met die duidelijk geïnteresseerde jongen, met wie zij veel contact heeft, mij nog steeds af en toe een oncomfortabel gevoel geven. Hoe ga ik hier op een gezonde manier mee om?
Nogmaals, ontzettend bedankt voor al jullie reacties.
Gr
Ja, het is duidelijk dat ik te claimerig ben geweest.
Dat heb ik nu ook gelukkig grotendeels achter mij gelaten. Ik hoef niet perse te weten wat ze gaat doen. Ik ben bij mijzelf te rade gegaan en ik vertrouw haar volledig. We willen beiden gewoon plezier hebben in een relatie. Hij is veel te intens geweest. Het gaat sinds een paar weken ook veel beter. Ik voel de drang om alles te weten niet meer. Niet omdat het moet, maar omdat ik het niet wil weten. Ik moet zeggen het voelt heel lekker om weinig tot niets te weten.
We willen beiden gewoon een mooie tijd hebben samen. Dan is het aan haar om te zien of ze gelukkig is met mij. En inderdaad, ik kan haar niet helpen te beslissen wat ze moet doen. Zij is degene die beslist en weet wat ze wil. Het enige waar ik nu nog mee zit is hoe ik optimistisch blijf deze aankomende twee maanden. Iemand tips?
Toch blijft haar vriendschap met die duidelijk geïnteresseerde jongen, met wie zij veel contact heeft, mij nog steeds af en toe een oncomfortabel gevoel geven. Hoe ga ik hier op een gezonde manier mee om?
Nogmaals, ontzettend bedankt voor al jullie reacties.
Gr
dinsdag 3 mei 2011 om 12:28
Niet. Laat het los. Jij zegt haar te vertrouwen, vertrouw haar dan ook. ZIJ heeft een vriendschap met hem, JIJ hebt er geen deel in. Je weet ervan.. Wanneer jij naar de US reist, zal ze je heus voorstellen. Verder hoef je hier niets mee. Jij hoeft er niet mee om te gaan, het is niet jouw ding.
Je hoeft overigens ook niet 'optimistisch' te blijven en af te wachten wat zij precies wil.
Naast dat ik heel stellig vind dat 'houden van' vooral inhoudt dat je elkaar het beste gunt, vind ik het voor het onderhouden van een relatie ook heel belangrijk dat twee partijen allebei heel bewust voor elkaar kiezen.
Dus zij kiest voor jou, met al je onzekerheden, angsten en jaloezie, en JIJ kiest voor haar, met haar sociale leven, vrienden en alles wat daarbij hoort. Je wacht niet af wat misschien haar beslissing zal zijn, om haar vervolgens van afstand af te laten weten dat je je eigenlijk toch niet lekker voelt bij hoe zij haar leven leeft.
Overigens staat het elke van jullie beiden vrij om voor iets (of iemand) anders te kiezen. Zij kan ook zeggen dat ze het te benauwend vindt met jou en dat ze liever singel is, jij kunt net zo god zeggen dat je de klik mist, het samen zijn mist, dat de afstand te groot is en je je niet lekker voelt bij haar leven daar (wat je er nu wel of niet van weet).
Het hebben van en relatie betekent niet dat je verplicht bent om hem je hele leven en ten koste van alles vol te houden. Het betekent dat je je beiden inzet voor die relatie. Tenzij een van beiden dat niet doet, dan stopt de relatie vanzelf. Dan is er overigens niets verloren, want je hebt een leuke tijd gehad. LDR (long distance relationship, er is een heel topic aan gewijd, lees maar eens) is verre van makkelijk. Er krampachtig aan vast houden, zeker als je zo jong bent, terwijl je er beiden anders instaat, is niet per se de meest heilzame weg.
Wat jij de komende twee maanden goed zou kunnen doen, is voor jezelf het beeld helder hebben wat JIJ precies wilt in en met een relatie. Wat voor eisen stel jij? Wat voor verwachtingen heb jij? In hoeverre voldoet de relatie zoals hij nu is aan die verwachtingen en eisen?
Wanneer jullie elkaar zien, doe je er goed aan om een Goed Gesprek te hebben. NIET over haar vriendschappen -die zijn geen onderdeel van de relatie. maar WEL over jou en over haar, wat jij verwacht, wat zij verwacht, hoe jij de toekomst ziet en hoe zij die ziet. In hoeverre matchen jullie?
Je hoeft overigens ook niet 'optimistisch' te blijven en af te wachten wat zij precies wil.
Naast dat ik heel stellig vind dat 'houden van' vooral inhoudt dat je elkaar het beste gunt, vind ik het voor het onderhouden van een relatie ook heel belangrijk dat twee partijen allebei heel bewust voor elkaar kiezen.
Dus zij kiest voor jou, met al je onzekerheden, angsten en jaloezie, en JIJ kiest voor haar, met haar sociale leven, vrienden en alles wat daarbij hoort. Je wacht niet af wat misschien haar beslissing zal zijn, om haar vervolgens van afstand af te laten weten dat je je eigenlijk toch niet lekker voelt bij hoe zij haar leven leeft.
Overigens staat het elke van jullie beiden vrij om voor iets (of iemand) anders te kiezen. Zij kan ook zeggen dat ze het te benauwend vindt met jou en dat ze liever singel is, jij kunt net zo god zeggen dat je de klik mist, het samen zijn mist, dat de afstand te groot is en je je niet lekker voelt bij haar leven daar (wat je er nu wel of niet van weet).
Het hebben van en relatie betekent niet dat je verplicht bent om hem je hele leven en ten koste van alles vol te houden. Het betekent dat je je beiden inzet voor die relatie. Tenzij een van beiden dat niet doet, dan stopt de relatie vanzelf. Dan is er overigens niets verloren, want je hebt een leuke tijd gehad. LDR (long distance relationship, er is een heel topic aan gewijd, lees maar eens) is verre van makkelijk. Er krampachtig aan vast houden, zeker als je zo jong bent, terwijl je er beiden anders instaat, is niet per se de meest heilzame weg.
Wat jij de komende twee maanden goed zou kunnen doen, is voor jezelf het beeld helder hebben wat JIJ precies wilt in en met een relatie. Wat voor eisen stel jij? Wat voor verwachtingen heb jij? In hoeverre voldoet de relatie zoals hij nu is aan die verwachtingen en eisen?
Wanneer jullie elkaar zien, doe je er goed aan om een Goed Gesprek te hebben. NIET over haar vriendschappen -die zijn geen onderdeel van de relatie. maar WEL over jou en over haar, wat jij verwacht, wat zij verwacht, hoe jij de toekomst ziet en hoe zij die ziet. In hoeverre matchen jullie?
