Psyche
alle pijlers
onzeker over mijn uiterlijk.
dinsdag 24 mei 2011 om 21:53
Hallo,
Ik vraag me af of iemand dit herkent. Ik word dagelijks gek van mijn eigen onzekerheid mbt mijn uiterlijk. Ik heb het altijd wel gehad, maar hoopte altijd, dat het naarmate ik ouder werd minder zou worden. Helaas wordt het alleen maar erger.
Wat ik ook doe om er naar mijn zin redelijk uit te zien, toch leef ik altijd en eeuwig met het gevoel dat mensen mij maar een lelijk mens vinden. Ik denk altijd dat ik te dik ben, dat mijn gezicht te dik is, dat mijn haar niet zit.Mijn man is zo lief voor me en geeft me alleen maar complimenten. Het is zo erg, dat ik het niet eens geloof.
Als ik dan andere, jongere strakkere meiden zie met mooi lang golvend haar, dan kan ik echt wel janken.
IK heb eerder therapie gehad voor een vertekend zelfbeeld, maar ik had er toen minder last van dan nu. Afgelopen jaar nog een burnout gehad en ook bij de psycholoog is mijn onzekerheid (maar dan in het algemeen) nog ter sprake geweest, maar ik heb het gevoel dat geen enkele therapie helpt.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook hoogzwanger ben en last heb van bekkeninstabiliteit waardoor ik moeilijk loop en geen hakken meer aan kan...
Bij mijn vorige zwangerschap kon ik echter nog genieten van mijn buik en van alles wat ging komen. Nu denk ik alleen maar, ik ben dik en lelijk. Hierdoor ben je natuurlijk niet in je normale doen, maar dan nog denk ik, doe ff normaal er is nog meer in het leven.
Ik vind het heel erg vervelend dat dit gevoel bijna 24 uur per dag zo op de voorgrond staat en dat ik niet gewoon kan genieten van alle andere dingen. Iedere spiegel waar ik voorbij loop, moet ik ff kijken en denk ik, gatverdamme.
pfff doodmoe wordt ik ervan.
Naar de mening van anderen zie ik er goed uit. Ik ben 1.68 en weeg doorgaans 56 kg. Nu ben ik dan 65 kg ivm mijn zwangerschap.
Komt het door het ouder worden? al ben ik nog maar eind 20....
Is dit nog normaal of moet ik er iets mee doen? Hoe kom ik op andere gedachten en hoe kan ik mezelf dwingen om niet zo bezig te zijn met mijn uiterlijk en wat anderen daarvan vinden?
Ik vraag me af of iemand dit herkent. Ik word dagelijks gek van mijn eigen onzekerheid mbt mijn uiterlijk. Ik heb het altijd wel gehad, maar hoopte altijd, dat het naarmate ik ouder werd minder zou worden. Helaas wordt het alleen maar erger.
Wat ik ook doe om er naar mijn zin redelijk uit te zien, toch leef ik altijd en eeuwig met het gevoel dat mensen mij maar een lelijk mens vinden. Ik denk altijd dat ik te dik ben, dat mijn gezicht te dik is, dat mijn haar niet zit.Mijn man is zo lief voor me en geeft me alleen maar complimenten. Het is zo erg, dat ik het niet eens geloof.
Als ik dan andere, jongere strakkere meiden zie met mooi lang golvend haar, dan kan ik echt wel janken.
IK heb eerder therapie gehad voor een vertekend zelfbeeld, maar ik had er toen minder last van dan nu. Afgelopen jaar nog een burnout gehad en ook bij de psycholoog is mijn onzekerheid (maar dan in het algemeen) nog ter sprake geweest, maar ik heb het gevoel dat geen enkele therapie helpt.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook hoogzwanger ben en last heb van bekkeninstabiliteit waardoor ik moeilijk loop en geen hakken meer aan kan...
Bij mijn vorige zwangerschap kon ik echter nog genieten van mijn buik en van alles wat ging komen. Nu denk ik alleen maar, ik ben dik en lelijk. Hierdoor ben je natuurlijk niet in je normale doen, maar dan nog denk ik, doe ff normaal er is nog meer in het leven.
Ik vind het heel erg vervelend dat dit gevoel bijna 24 uur per dag zo op de voorgrond staat en dat ik niet gewoon kan genieten van alle andere dingen. Iedere spiegel waar ik voorbij loop, moet ik ff kijken en denk ik, gatverdamme.
pfff doodmoe wordt ik ervan.
Naar de mening van anderen zie ik er goed uit. Ik ben 1.68 en weeg doorgaans 56 kg. Nu ben ik dan 65 kg ivm mijn zwangerschap.
Komt het door het ouder worden? al ben ik nog maar eind 20....
Is dit nog normaal of moet ik er iets mee doen? Hoe kom ik op andere gedachten en hoe kan ik mezelf dwingen om niet zo bezig te zijn met mijn uiterlijk en wat anderen daarvan vinden?
dinsdag 24 mei 2011 om 22:05
viva: ik begrijp dat je mij dat aanraadt, alleen tijdens de therapie kwam het nog meer op de voorgrond te staan waardoor ik helemaal diep in de put zat. Als ik straks 2 kinderen heb, ben ik liever bezig met hun en het genieten van mijn gezin, ipv met het eeuwige uiterlijk. Ik twijfel er wel over om opnieuw met iemand te gaan praten, maar aan de andere kant wil ik er gewoon een keer vanaf.
Ik hoop ook op tips. Hoe kan ik me op andere zaken richten en vooral mensen die er ervaring mee hebben.
Mijn seksleven wordt hierdoor ook heel erg beinvloed. Voor mezelf niet zo'n ramp, maar voor mijn man vind ik het gewoon heel erg vervelend.
Ik hoop ook op tips. Hoe kan ik me op andere zaken richten en vooral mensen die er ervaring mee hebben.
Mijn seksleven wordt hierdoor ook heel erg beinvloed. Voor mezelf niet zo'n ramp, maar voor mijn man vind ik het gewoon heel erg vervelend.
dinsdag 24 mei 2011 om 22:09
dinsdag 24 mei 2011 om 22:11
quote:judith29 schreef op 24 mei 2011 @ 21:53:
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook hoogzwanger ben en last heb van bekkeninstabiliteit waardoor ik moeilijk loop en geen hakken meer aan kan...
Niet focussen op nu, want nu is niet representatief. Je bent hoogzwanger, logisch dat je geen skinny fotomodel bent! Ga lekker dromen van je nieuwe kindje. Een blije moeder straalt van nature, en is zo nog veel mooier dan een fotomodel!
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook hoogzwanger ben en last heb van bekkeninstabiliteit waardoor ik moeilijk loop en geen hakken meer aan kan...
Niet focussen op nu, want nu is niet representatief. Je bent hoogzwanger, logisch dat je geen skinny fotomodel bent! Ga lekker dromen van je nieuwe kindje. Een blije moeder straalt van nature, en is zo nog veel mooier dan een fotomodel!
dinsdag 24 mei 2011 om 22:17
Jee, wat lastig joh, dat je er zo mee bezig bent. Kan hier leuk relativerend verhaal ophangen, maar denk niet dat dat wat uithaalt. Het zit (zo te lezen) wel erg diep.
Nou ja. Mogelijk dat volgende tip kan helpen: niet je rotgevoel wegdenken of relativeren (doe ff normaal er is nog meer in het leven) maar het laten opkomen (en uiteindelijk weer laten voorbij gaan).
Nou ja. Mogelijk dat volgende tip kan helpen: niet je rotgevoel wegdenken of relativeren (doe ff normaal er is nog meer in het leven) maar het laten opkomen (en uiteindelijk weer laten voorbij gaan).
dinsdag 24 mei 2011 om 22:35
Hoogzwanger en je weegt 65 kilo en je voelt je dik? Dat is echt niet goed. Ik ken geen vrouw die niet onzeker is over gewicht of uiterlijk e.d. maar je bent echt niet dik! Zo te horen is het erger dan soms een beetje onzeker. Als het je echt in de weg staat (en die indruk krijg ik) dan zou ik zeker in therapie gaan. Je moet lekker van het leven en je gezinnetje kunnen genieten, zonder dat je je drukt maakt over onzekerheid. Het leven is zo kort, zo zonde om je te laten belemmeren door negatieve gedachten. Liefs en een hug!
woensdag 25 mei 2011 om 00:24
hey,
je benoemd dat door therapie je onzekerheid nog meer op de voorgrond komt de staan en waardoor je diep in de put zakte...
Dit is logisch en normaal, ikzelf heb ook therapie gehad (niet om onzekerheid maar voor ptss) en moest ook eerst diep zakken voor ik omhoog kon kruipen.. Je beleefd opnieuw je probleem waardoor je het kan verwerken.. Maar dan moet je er wel eerst doorheen!
Ik zou dus toch nog een keer het proberen en even doorbijten! Misschien ben je dan even niet zo'n leuke moeder, maar hebben je kinderen op langere duur wel meer aan je!!
Succes ermee, ik weet hoe vreselijk vervelend het is om je zo te voelen!
je benoemd dat door therapie je onzekerheid nog meer op de voorgrond komt de staan en waardoor je diep in de put zakte...
Dit is logisch en normaal, ikzelf heb ook therapie gehad (niet om onzekerheid maar voor ptss) en moest ook eerst diep zakken voor ik omhoog kon kruipen.. Je beleefd opnieuw je probleem waardoor je het kan verwerken.. Maar dan moet je er wel eerst doorheen!
Ik zou dus toch nog een keer het proberen en even doorbijten! Misschien ben je dan even niet zo'n leuke moeder, maar hebben je kinderen op langere duur wel meer aan je!!
Succes ermee, ik weet hoe vreselijk vervelend het is om je zo te voelen!
woensdag 25 mei 2011 om 09:06
Bedankt voor jullie antwoorden.
Ik was er al bang voor, maar weer terug in therapie is misschien wel het beste. Verstandelijk weet ik dat het niet gezond is om je dik te voelen als je zwanger bent en 65 kilo weegt, maar mijn gevoel zegt wat anders helaas.
De kern van het probleem en waar ik me nog het meest aan stoor is het feit DAT ik me zo druk maak om mijn uiterlijk. Daar wil ik gewoon vanaf. Ik heb het er ook van kleins af aan in gestampt gekregen dat ik er perfect uit moet zien, mijn moeder is namelijk net zo erg. Die is met haar 50 kg ook altijd in haar buik aan het knijpen omdat ze zichzelf te dik vindt.
Dus toch maar weer terug in therapie.
Bedankt voor jullie antwoorden!
Ik was er al bang voor, maar weer terug in therapie is misschien wel het beste. Verstandelijk weet ik dat het niet gezond is om je dik te voelen als je zwanger bent en 65 kilo weegt, maar mijn gevoel zegt wat anders helaas.
De kern van het probleem en waar ik me nog het meest aan stoor is het feit DAT ik me zo druk maak om mijn uiterlijk. Daar wil ik gewoon vanaf. Ik heb het er ook van kleins af aan in gestampt gekregen dat ik er perfect uit moet zien, mijn moeder is namelijk net zo erg. Die is met haar 50 kg ook altijd in haar buik aan het knijpen omdat ze zichzelf te dik vindt.
Dus toch maar weer terug in therapie.
Bedankt voor jullie antwoorden!
woensdag 25 mei 2011 om 22:10
