hypothetisch: stel dat...

Ohhhh herkenning!! Maar heb je de hoop echt opgegeven en ben je zoekende naar nieuwe levensdoelen, of blijf je wel die hoop houden (met als gevolg dat je jezelf misschien geen andere doelen stelt)? Ik had hier ook al een topic over geopend: De ware komt niet....wat nu? Misschien leuk om te lezen!



Okkie

Ik hou er wel rekening mee als mogelijkheid dat ik alleen overblijf. En nee, mijn leven is dan niet mislukt. Mijn leven zou pas mislukt zijn als ik alleen maar zou streven naar dingen die er niet inzitten.



Het leven is gelukt als je er overall tevreden op terug kunt kijken. Nare dingen, vervelende dingen en dingen die je liever anders had gehad zijn onderdeel van het leven. Daar staat een hele grote boel goeds en fijns tegenover.

Om verschillende redenen dacht ik vroeger altijd dat ik nooit liefde zou vinden.

Bij mij resulteerde dat in een heel uitgebreide 'sociale kring' (altijd wel iemand om mee af te spreken) en in heel veel sex(vriendjes).

Dat was best een leuke tijd, maar ook erg verdrietig.

Ik was continu bezig een bepaald gevoel van leegte te maskeren.

Nu (een lange relatie verder) weet ik dat ik het ook leuk kan hebben in mijn eentje, op een verantwoorde manier waar ik me beter bij voel. Maar ik heb dan ook niet meer het gevoel dat liefde niet voor mij is weggelegd...

En daar heb je mijn antwoord ,denk ik. Geen idee hoe ik nu zou leven met de overtuiging die ik vroeger had ("ik blijf altijd alleen").



Jij?

Mijn leven zou ook niet mislukt zijn. Had me dan tzt wel aangemeld voor het 'kind in je uppie' topic (mocht dat tegen die tijd nog bestaan) en het leven zou vanzelf een andere invulling krijgen, aangezien ik niet het type ben om te gaan sippen onder de dekens.

ik ben alleen (3 jr. geleden gescheiden) en ik heb op één of andere manier het gevoel dat ik ook altijd alleen zal blijven.

Ik krijg hier geen verdrietig gevoel van eigenlijk. Als ik denk aan mijn toekomst dan zie ik mezelf dingen alleen doen, of met vriendinnen. Ik visualiseer daar eigenlijk nooit een eventuele partner bij.

Ik vind alleen zijn wel comfortabel geloof ik

Ik snap je vraag niet zo goed. Als mijn man zou overlijden, zou ik na het rouwproces verder gaan met mijn leven: werken, hobby's, met de kleinkinderen optrekken, reizen, vrijwilligerswerk doen.

In elk geval geen nieuwe relatie, want die zou alleen maar slechter kunnen zijn dan mijn huidige relatie...



Overigens, "zoeken naar een partner" is bij mij nooit een drijfveer geweest in mijn leven. Maar mijn huidige partner is wel een ontzettende verrijjking van mijn leven, dat wel.

Ik moet zeggen dat ik daar inderdaad niet aan moet denken, ik ben niet iemand om alleen te zijn (ook niet om alleen te wonen). Ik zou dan misschien wel bewust alleenstaande moeder worden. Toch een hoop liefde geven en ontvangen en iemand om voor te zorgen.

Ik ben sowieso van mening dat je niet afhankelijk zo moeten zijn van een partner, uiteindelijk kan je alleen op jezelf rekenen en moet je ook volledig zelfstandig door het leven kunnen gaan.

Ik ben me juist bewust geworden van de maatschappelijke indoctrinatie om 'n koppel te vormen. Je bent echter juist 'n individu en niet onderdeel van 'n stelletje. Als je dat als uitgangspunt neemt dan valt er niets te rouwen.

Ik heb die droom niet. Ik leef 'm wel, maar even bot gezegd zou ik dat zonder man ook heel goed kunnen. Ik heb me daar echt nog nooit zorgen om gemaakt. Ik vind het leuk om samen te zijn, maar ik vind het ook leuk om alleen te zijn. Ik vermaak me altijd wel, ik vind altijd wel een doel in mijn leven en als ik geen passende niche tegenkom in de maatschappij, dan creëer ik er wel een.



Mijn leven zou eerlijk gezegd pas mislukt zijn, als ik er niet zelfstandig in vooruit zou kunnen komen. En als ik het ophang aan een al dan niet bestaande partner, in plaats van het zelf te dragen.

Ik ben alleen, maar zeker niet eenzaam.

Ik ken mensen die samen zijn, maar erg eenzaam.

't Is maar hoe je in het leven staat, en hoe je in je vel zit.



Als ik alleen blijf, vind ik mijn leven ook goed geslaagd.

Ik vind mezelf namelijk erg aangenaam gezelschap.

quote:elninjoo schreef op 25 mei 2011 @ 10:57:

Je bent echter juist 'n individu en niet onderdeel van 'n stelletje. Als je dat als uitgangspunt neemt dan valt er niets te rouwen.Helemaal mee eens!

Drie jaar geleden was ik mij erop aan het voorbereiden dat ik altijd alleen zou blijven, ik ging er helemaal vanuit, was bezig een huis te kopen (alleen dus) en had het best naar mijn zin. Waarom gaan zitten kniezen, dan zou ik zo nog 40 jaar moeten kniezen, dat is toch ook geen leven, maak er iets van! Inmiddels woon ik samen, dat had ik toen niet kunnen bedenken en het was een hele omschakeling.

Maar daar doel je vast niet op, je bedoelt dat je nu een partner hebt

en alleen over blijft. Tja leuk is anders, maar het is onvermijdelijk dat een van beide alleen overblijft, niemand is onsterfelijk.

Ook hier herkenning!

Ik probeer nu te accepteren dat het zomaar zou kunnen dat mijn leven zonder man en/of kinderen eindigt. Al blijf ik hopen dat ik mijn leven later weer met een partner kan delen.



Ik denk dat het dus van belang is een leven op te bouwen waarin ik zelf gelukkig ben, met of zonder man/kinderen. Dat geluk zou kunnen bereikt worden door ten eerste het hogere doel van 'van mijzelf leren te houden', zodat geluksgevoel niet afhankelijk is van anderen.



Verder wil ik bijv. doelen stellen die ik wil bereiken, die los staan van man/kinderen. Zodat die ultieme relatie, het samen oud worden, niet een eerste streven wordt. Als het lukt dat te bereiken, dan zal ik mijn leven (of mijzelf) niet als mislukking ervaren. Mocht er dan toch nog een man in mijn leven komen, wat wel mijn hoop blijft, dan is het plaatje nog meer compleet.



PS. Mooi topic!

Wow! Zowaar ben ik het een keer helemaal met je eens, Elninjo.



Tis inderdaad maar een kwestie van welke uitgangspunt je hebt.



Na een tijd zoeken had ik de moed opgegeven en heb ik inderdaad gedacht: okee, dan blijf ik dus alleen. Ik vond het prima, het was een hele opluchting. Had plannen om een eigen bedrijf te starten, reizen te maken, cursussen te doen... ik zou me niet hebben verveeld noch ongelukkig hebben gevoeld (dat deed ik nl daarvoor, toen ik zoekende was, eigenlijk ook niet). Ware het niet dat ik kort daarna De Man tegenkwam met wie ik nu getrouwd ben.



Tja, en van dat bedrijf en die reizen e.d. is het dus ook niet meer gekomen. En hoe blij ik met mijn man ben, ik heb nog steeds wel eens heimwee naar mijn vrij leven alleen. Ook als je een relatie hebt, mis je dus dingen. Elke manier van leven heeft zijn consequenties

@Aureel: mooi gezegd!

Wel goed om over na te denken, hoewel het niet een doel van mij is om een partner te vinden. Of mss toch wel?



Het is idd zo'n beeld dat je veel mensen voor ogen hebben: met een partner (en 2,1 kinderen + labrador) leven. Ik geloof ook wel dat 't deels door indoctrinatie komt.

Maar aan de andere kant heb je ik soms ook gewoon de behoefte aan veiligheid/verbondenheid etc. die je in een relatie hebt.



Nu is het tegelijk zo dat je als single in deze maatschappij geïndoctrineerd wordt om vooral zelfstandig te zijn, dat je geen gevoelens van eenzaamheid etc mag hebben, dat je jezelf redt.

Nou goed, zulke singles zullen er ook werkelijk wel zijn, maar die hadden/hebben waarschijnlijk ook al een prima leven met partner.



Ik denk dat mijn leven met of zonder partner niet zoveel verschilt. Ik heb zo mijn ups en downs. Ik zeul mijn doelen/problemen/ dromen/talenten toch wel met me mee waar en met wie ik ook ga.

Bij mij is't juist andersom.. Ik zie mij m'n toekomst sowieso in mn eentje doorbrengen ..

quote:pippa2 schreef op 25 mei 2011 @ 10:41:

Stel dat je op 1 of andere manier zeker zou weten dat je voor altijd alleen zou blijven. Na het bijbehorende rouwproces etc. , hoe zou je je leven inrichten? Ik wil helemaal geen relatie, dus niks hypothetisch aan. Ook geen rouwproces trouwens. Alleen zijn past gewoon stukken beter bij mij.

Ik denk dat het ervan afhangt hoe je ertegenaan kijkt. Zitten kniezen in je eentje omdat je geen partner hebt is geen goed idee, maar op de één of andere manier heb ik de indruk dat het omgekeerde (kruis erover, ik blijf toch altijd alleen en wil verder geen gezeur) ook niet erg gezond is.



Ik heb in mijn vriendenkring drie mensen (tussen de 40 en de 60 jaar laat ons zeggen) die al hun hele leven alleen zijn, of die tenminste het laatste decennium geen relaties meer hebben gehad. Geen vaste vriend of vriendin, geen flirts (voor zover wij weten dan), niks. Het zijn stuk voor stuk actieve, aardige mensen die zich inzetten voor een vereniging, een goede baan hebben enz... Maar ze lijken op een of andere manier 'verhard' en niet gelukkig. Van één van hen weet ik zeker dat het afgelopen jaar minstens twee vrouwen op hem verliefd zijn geweest en dat ook met naar hem toe hebben uitgesproken, maar van zijn kant was en is er geen enkele interesse. Dat hebben ze alledrie gemeen: het lijkt wel of ze het hoofdstuk 'liefde' compleet hebben afgesloten, voor altijd.



Ik denk dat je zeker gelukkig kunt zijn in je eentje. Maar ik denk ook dat het gezond is om te blijven openstaan voor nieuwe relaties(voor de meeste mensen dan, er zullen zeker uizonderingen zijn die zich als single prettiger voelen).

quote:qwertuu schreef op 25 mei 2011 @ 11:00:

[...]





Helemaal mee eens!iK OOK!

quote:pippa2 schreef op 25 mei 2011 @ 10:41:

Stel dat je op 1 of andere manier zeker zou weten dat je voor altijd alleen zou blijven. Na het bijbehorende rouwproces etc. , hoe zou je je leven inrichten?

Rouwproces?

Een rouwproces zou van toepassing zijn als ik mijn huidige partner zou verliezen. Als ik hem echter nooit zou zijn tegengekomen, zou mijn leven ook goed geweest zijn. Zonder rouwproces.



quote:Dit is niet iets waar ik zelf (meer dan zoals iedereen misschien) bang voor ben, maar wel iets waar ik soms over nadenk. We gaan er allemaal zo vanuit dat we uiteindelijk wel samen & gesetteld zullen eindigen

'We' gaan daar niet van uit. ik althans niet. Dat het wel gebeurd is, is een lucky shot. Als de omstandigheden maar een klein beetje naders waren geweest, hadden we elkaar nooit gevonden.

Punt is: ik ben er nooit van uit gegaan dat ik 'ooit wel samen getrouwd en gesetteld' zou zijn. Het kon, als een van e vele mogelijkheden, maar ik heb mijn leven daar nooit op ingericht en heb er niets voor gelaten. Mijn verwachting is ook nooit geweest 'morgen of overmorgen kom ik de ware tegen en dan is alles voor elkaar'. Ik denk dat dat heel veel scheelt. Ik begrijp dat er sociale 'druk' is, zoals el ninjo zegt. Ik denk ook dat veel te maken heeft met eigen verwachtingen , en een zekere angst om van het gebaande pad af te gaan. Maar 'gelukkig worden' (ook zo'n term!) is niet afhankelijk van het leven delen met een partner, al dan niet met kinderen. 'Gelukkig worden' is een term waar ik zelf niet in geloof, maar voor gebruik hier het makkelijkst als omschrijving van een levensdoel: 'gelukkig worden' ligt namelijk verscholen in tevreden kunnen zijn met je eigen keuzes (ook als die niet altijd de beste waren, achteraf gezien!), in leven in je eigen kracht, in weten (niet denken of hopen, weten) dat jij en jij alleen je eigen geluk in de hand hebt. Als je zo ver bent, heb je geen partner meer nodig die je 'gelukkig zal maken'.quote:Is je leven dan 'mislukt' ?

Geen enkel leven is mislukt. Waar het om gaat, is zelf accepteren dat jouw pad zo is, dat jouw eigen keuzes je gebracht hebben waar je nu bent.

'Mislukt' vind ik een heel schokkende negatieve term! Is dat hoe jij je leven ervaart?

Het punt is dat het 'sociaal wenselijk' wordt geacht om een partner e zoeken, een huisje te kopen en kinderen te krijgen. De realiteit is dat de moraal van 50 jaar geleden, toen met name vrouwen afhankelijk waren van een man voor een toekomst, een huis, geld en kinderen, niet meer toepasbaar is in de huidige maatschappij. Er zijn miljoenen alleenstaanden. Er zijn veel, zeer veel werkende vrouwen die in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Er is veel meer individualisme. Er zijn eindeloze mogelijkheden tot persoonlijke ontplooiing en groei. En desondanks kiezen wij met zijn allen ervoor om iemand zonder partner als 'zielig en mislukt' te bestempelen. Wie is er dan bekrompen? Degene die zijn of haar eigen pad kiest, of degene die tegen wil en dank vasthoudt aan een ideaal dat achterhaald is?quote:Wat ga je doen?Hetzelfde als wat ik nu doe. Werken, hobby, reizen, vrienden, het Grote Genieten.quote:Wat worden je drijfveren als 'zoeken naar een partner' al zo lang een drijfveer/einddoel is geweest?

Ik denk dat 'zoeken naar jezelf' een goede leidraad mag zijn. Wanneer het inzicht komt dat het hebben van een partner niet zaligmakend is (lees het forum er maar eens op na!), dan wordt 'leven met jezelf met al je eigenaardigheden' opeens een noodzaak. Dus leer voelen wie jij bent, wat jouw grootste droom is, wat jou gelukkig maakt, en ga daar achter aan.



quote:Genoeg om over te filosoferen dacht ik zo!dat lijkt me wel quote:Ik ben benieuwd!Ik ook.

Uhm, denk niet dat ik echt rekening houd met die mogelijkheid, ik heb er weleens aan gedacht dat ik alleen blijf maar wil hier liever niet aan denken. Dit omdat ik eigenlijk een jongens/mannen/verliefdheden van kinds af aan al belangrijk vond en het zou voor mij echt als een gemis voelen als ik altijd manloos zou blijven en ook zou ik erg graag 1 of meerdere kinderen willen.



Dit betekent niet dat ik me nu niet vermaak en dat ik niet alleen kan zijn want ik kan mezelf goed vermaken en heb genoeg sociale contacten. Maar toch hoop ik ooit echt een man en kind(eren) als aanvulling op mijn leven te hebben. Dat maakt het voor mij gewoon compleet! Ook al zitten daar ook weer nadelen aan die ik nu niet heb maar toch zou ik het er voor over hebben.

quote:pippa2 schreef op 25 mei 2011 @ 10:41:

Wat worden je drijfveren als 'zoeken naar een partner' al zo lang een drijfveer/einddoel is geweest?



Genoeg om over te filosoferen dacht ik zo! Ik ben benieuwd!



Het lijkt me al heel ernstig als "zoeken naar een partner"

een einddoel in je leven is geweest, zonde van je tijd.

Beter is als einddoel een gelukkig leven te hebben en komt

er iemand voorbij en het klikt is dat EXTRA gelukkig.



Maar als ik de rest van mijn leven vrijgezel blijf, ook prima,

ga ik verder met wat ik aan het doen ben, door de weeks

werken en het weekend en vakanties zoveel mogelijk van

europa / de wereld zien.