Relaties
alle pijlers
Watje.
maandag 30 mei 2011 om 02:03
En nu? Eisen stellen, lijkt mij. Of ze vertelt in een open, eerlijk gesprek wat er met haar aan de hand is, of ze gaat fijn een weekje of wat naar haar moeder tot ze wél het lef heeft een gesprek met je aan te gaan. Kan ze meteen kijken of het single bestaan iets voor haar is, want op deze manier wil je niet met haar getrouwd blijven.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 30 mei 2011 om 02:06
maandag 30 mei 2011 om 02:35
maandag 30 mei 2011 om 02:39
Dat ze bij een van de kinderen is gaan slapen vind ik trouwens wel een minpunt van haar kant, zo raken die er ook meteen bij betrokken want die zullen zich best afvragen waaom.
En wat betreft die harde afspraken, zij is daar blijkbaar niet gelukkig mee. Ben je dan echt zo stug dat je zegt "Jammer dan, afgesproken is afgesproken, leef er maar mee!"? Want dan kan ik best begrijpen dat zij niet zo blij met je is.
En wat betreft die harde afspraken, zij is daar blijkbaar niet gelukkig mee. Ben je dan echt zo stug dat je zegt "Jammer dan, afgesproken is afgesproken, leef er maar mee!"? Want dan kan ik best begrijpen dat zij niet zo blij met je is.
maandag 30 mei 2011 om 02:45
Eens met Conundrum, en het klinkt alsof zij niet gehoord wordt als zij aangeeft niet gelukkig te zijn. Als zij alleen maar als reactie krijgt dat haar problemen niet belangrijk zijn en dat er harde afspraken zijn gemaakt...nou lekker dan.
Nee ik vind je geen watje. Ik vind je zelfingenomen en dominant overkomen, dat wel.
Nee ik vind je geen watje. Ik vind je zelfingenomen en dominant overkomen, dat wel.
maandag 30 mei 2011 om 02:46
Ik weet het niet, ik heb geen gezin en ken dus deze situatie niet. Maar ik kan me nooit zo goed voorstellen dat een vrouw ineens, van de ene op de andere dag, afwerend gaat doen tegen de man met wie ze ooit een gezin wilde stichten.
Zou het misschien zo kunnen zijn dat zij al jarenlang signalen geeft dat ze iets mist in (wat er geworden is van) jullie relatie? Kleine hints, openlijker vragen, die jij afdeed op een manier die onbedoeld overkwam alsof je haar signalen niet helemaal serieus nam (bijv.: natuurlijk zou ik wel een grotere rol willen spelen in het leven van jou / de kinderen / het huishouden, maar er moet nu eenmaal brood op de plank komen en dus ben ik 's avonds moe - ik noem maar iets)?
Ik ken stellen waar een van beiden (maakt niet eens uit of dat man of vrouw was) nog jarenlang roept dat de ander er "zomaar ineens" vandoor ging, "terwijl ik toch altijd zó mijn best heb gedaan" etc. Terwijl een buitenstaander in 1 oogopslag al ziet dat minstens 1 van de partners niet in de verste verte meer lijkt op de persoon waar de ander ooit zo verliefd op werd.
De avonturier(ster)(m/v) die nooit meer iets avontuurlijks buiten de deur onderneemt omdat het met de kinderen of de baan niet te combineren valt bijvoorbeeld. Of het fotomodel (m/v) dat uitdijt en verslonst omdat de combinatie kinderen of werk enerzijds en sporten of shoppen en andere uiterlijk-boosts anderzijds moeilijk samengaan. Of de kritische intellectueel (m/v) die zich helemaal heeft gevoegd naar de praktische eisen van baan en werkgever. De creatieveling die is gaan 'macrameeën met de kids' of 'gamen' in plaats van een beroemd ontwerper te worden. De boho-musicant die nu fulltime ouder is.
Noem ze maar op.
Misschien geeft het jou (of: jullie) inzicht als je terugdenkt aan wie jullie waren toen jullie jong en dolverliefd waren, en wat er van jullie geworden is. Niet om negatief te doen, maar misschien ook om ieder voor zich (en toch samen) te bedenken en bespreken welke verwachtingen jullie hadden in de begintijd. Wat er veranderd is. Waarom dat veranderd is. Hoe realistisch jullie vroegere en huidige verwachtingen en teleurstellingen zijn; etc.
Zou het misschien zo kunnen zijn dat zij al jarenlang signalen geeft dat ze iets mist in (wat er geworden is van) jullie relatie? Kleine hints, openlijker vragen, die jij afdeed op een manier die onbedoeld overkwam alsof je haar signalen niet helemaal serieus nam (bijv.: natuurlijk zou ik wel een grotere rol willen spelen in het leven van jou / de kinderen / het huishouden, maar er moet nu eenmaal brood op de plank komen en dus ben ik 's avonds moe - ik noem maar iets)?
Ik ken stellen waar een van beiden (maakt niet eens uit of dat man of vrouw was) nog jarenlang roept dat de ander er "zomaar ineens" vandoor ging, "terwijl ik toch altijd zó mijn best heb gedaan" etc. Terwijl een buitenstaander in 1 oogopslag al ziet dat minstens 1 van de partners niet in de verste verte meer lijkt op de persoon waar de ander ooit zo verliefd op werd.
De avonturier(ster)(m/v) die nooit meer iets avontuurlijks buiten de deur onderneemt omdat het met de kinderen of de baan niet te combineren valt bijvoorbeeld. Of het fotomodel (m/v) dat uitdijt en verslonst omdat de combinatie kinderen of werk enerzijds en sporten of shoppen en andere uiterlijk-boosts anderzijds moeilijk samengaan. Of de kritische intellectueel (m/v) die zich helemaal heeft gevoegd naar de praktische eisen van baan en werkgever. De creatieveling die is gaan 'macrameeën met de kids' of 'gamen' in plaats van een beroemd ontwerper te worden. De boho-musicant die nu fulltime ouder is.
Noem ze maar op.
Misschien geeft het jou (of: jullie) inzicht als je terugdenkt aan wie jullie waren toen jullie jong en dolverliefd waren, en wat er van jullie geworden is. Niet om negatief te doen, maar misschien ook om ieder voor zich (en toch samen) te bedenken en bespreken welke verwachtingen jullie hadden in de begintijd. Wat er veranderd is. Waarom dat veranderd is. Hoe realistisch jullie vroegere en huidige verwachtingen en teleurstellingen zijn; etc.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
maandag 30 mei 2011 om 02:48
quote:_minny schreef op 30 mei 2011 @ 02:33:
Je schrijft het zelf al, het zijn in jouw ogen geen belangrijke problemen. Maar dat betekent niet dat het voor haar ook onbelangrijk is allemaal. Ik krijg het idee dat je haar niet erg serieus neemt, en dat zou mij ook totaal niet zinnen.Oh, dat dus. (Ik typ weer eens niet zo snel en niet zo kernachtig.)
Je schrijft het zelf al, het zijn in jouw ogen geen belangrijke problemen. Maar dat betekent niet dat het voor haar ook onbelangrijk is allemaal. Ik krijg het idee dat je haar niet erg serieus neemt, en dat zou mij ook totaal niet zinnen.Oh, dat dus. (Ik typ weer eens niet zo snel en niet zo kernachtig.)
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
