Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 11 januari 2008 om 20:44
vrijdag 11 januari 2008 om 23:07
Ach lieve, lieve, Mooimensmeisje Toet.... dank je wel!
En juist hierom en om nog veel meer ben ik zo blij met jullie. Omdat jullie me laten lachen en huilen, soms zelf tegelijk. Omdat jullie me troosten, en me verdrietig laten zijn. Zonder jullie zou ik niet weten waar ik het zoeken moest. Jullie zijn fantastisch.
En juist hierom en om nog veel meer ben ik zo blij met jullie. Omdat jullie me laten lachen en huilen, soms zelf tegelijk. Omdat jullie me troosten, en me verdrietig laten zijn. Zonder jullie zou ik niet weten waar ik het zoeken moest. Jullie zijn fantastisch.
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 12 januari 2008 om 16:21
Mims, we houden gewoon van jou, en jij geeft ons iets dat je normaal zo snel niet tegenkomt, althans, niet zo veel en zo puur: je echte ware zelf en je oprechte emotie. Wij mogen bij jou zijn in deze tijd van onvoorstelbaar verdriet, zoals je ons hebt laten delen in je tijd van onhoudbaar geluk. En ook al helpen we niks, in die zin dat we Hero nog geen centimeter terug kunnen brengen, we groeien allemaal door deze ervaring en dit gevoel. Dat doet Hero, en dat doe jij.
Rij je nog eens langs en bel je dan weer en leg je dan gewoon even aan? Werk je trouwens do 24e?
Rij je nog eens langs en bel je dan weer en leg je dan gewoon even aan? Werk je trouwens do 24e?
zondag 13 januari 2008 om 12:08
Toet wat mooi.
Mimsey, n.a.v. het topic op Kinderen:
Ik had al door hoor, dat je de tijd met Hero voor geen goud had willen missen! Tuurlijk. Je liefde voor hem spat van het beeldscherm. Ik doelde op het niet kunnen vluchten, of zeg maar ontkomen aan de allesomvattende leegte die er is.
Blijkt maar weer dat niet iedereen net als jij de gave heeft om zo mooi en duidelijk te schrijven.
Mimsey, n.a.v. het topic op Kinderen:
Ik had al door hoor, dat je de tijd met Hero voor geen goud had willen missen! Tuurlijk. Je liefde voor hem spat van het beeldscherm. Ik doelde op het niet kunnen vluchten, of zeg maar ontkomen aan de allesomvattende leegte die er is.
Blijkt maar weer dat niet iedereen net als jij de gave heeft om zo mooi en duidelijk te schrijven.
woensdag 16 januari 2008 om 22:39
Mijn december-dip is naadloos overgegaan in de januari-jank, en ik vrees voor de februari-frustratie, de maart-malaise, en de april-apathie.
Kortom, het gaat niet al te best. Het houdt niet over.
Dacht ik..
Maar de laatste dagen heb ik zo nu en dan eens teruggelezen op dit topic, en me verbaast over hoe mijn gevoel nu anders is. Niet beter, anders. Die evrandering heb ik nauwelijks in de gaten gehad.
Dat wanhopige zoeken naar Hero, dat doe ik niet meer. Blijkbaar heeft een stukje van mij, diep van binnen, toch geaccepteerd dat hij er niet meer is. Ik wil dat helemaal niet accepteren, ik wil niet dat het zo is, ik vervloek die waarheid...maar blijkbaar heb je in een rouwproces niets te willen. Een deel van mij heeft het als waarheid erkent. Jakkes..
De dagen zijn ook niet zo onoverkomelijk lang meer. Blijkbaar leef ik toch echt door. De dagen zijn gevuld, en ik heb tegenwoordig vaker het idee dat de dagen te kort zijn in plaats van eeuwigdurend. Ze vliegen om, en ook dat wil ik niet, want iedere dag brengt me verder bij Hero vandaan. Iemand zei laatst tegen me dat iedere dag me ook weer dichter bij hem brengt, maar zo kan ik nog niet denken. Dat idee wil ik niet prettig vinden, waar leef je dan nog voor?
En zo is mijn verdriet gaandeweg toch aan het veranderen. Niet minder hevig, niet minder rouw, maar anders. Ik huil na vrijwel iedere werkdag, als ik naar huis rij in Hero's auto, maar het verdriet is bekend geworden. Het is geen verscheurende, snijdende, verlammende pijn meer, maar een gonzend gevoel in mijn onderbuik.
Ja, ik mis hem. Intens. Ik praat tegen hem, en doe nog iedere avond het lichtje in mijn slaapkamer aan. Als ik uit wil slapen, word ik nogsteeds even op tien voor acht wakker, en als ik ga slapen wens ik hem welterusten. Bizar hoe vaak je een ster aan de hemel kunt zien, vrijwel iedere nacht. Nooit geweten.
Maar heel soms vergeet ik dat het woensdag is. Dat hij weer een week langer dood is. Soms doe ik zijn trui aan zonder erover na te denken dat het de zijne is, en zing ik mee met zijn muziek.
Heb je het een plaatsje gegeven, dat gaat nogsteeds niet op.
Maar blijkbaar ben ik wel aan het beseffen wát ik een plaatsje moet gaan geven. En dat is toch een teken van groei. Het gaat dus helemaal niet zo slecht. Ik voel me alleen zo.
Kortom, het gaat niet al te best. Het houdt niet over.
Dacht ik..
Maar de laatste dagen heb ik zo nu en dan eens teruggelezen op dit topic, en me verbaast over hoe mijn gevoel nu anders is. Niet beter, anders. Die evrandering heb ik nauwelijks in de gaten gehad.
Dat wanhopige zoeken naar Hero, dat doe ik niet meer. Blijkbaar heeft een stukje van mij, diep van binnen, toch geaccepteerd dat hij er niet meer is. Ik wil dat helemaal niet accepteren, ik wil niet dat het zo is, ik vervloek die waarheid...maar blijkbaar heb je in een rouwproces niets te willen. Een deel van mij heeft het als waarheid erkent. Jakkes..
De dagen zijn ook niet zo onoverkomelijk lang meer. Blijkbaar leef ik toch echt door. De dagen zijn gevuld, en ik heb tegenwoordig vaker het idee dat de dagen te kort zijn in plaats van eeuwigdurend. Ze vliegen om, en ook dat wil ik niet, want iedere dag brengt me verder bij Hero vandaan. Iemand zei laatst tegen me dat iedere dag me ook weer dichter bij hem brengt, maar zo kan ik nog niet denken. Dat idee wil ik niet prettig vinden, waar leef je dan nog voor?
En zo is mijn verdriet gaandeweg toch aan het veranderen. Niet minder hevig, niet minder rouw, maar anders. Ik huil na vrijwel iedere werkdag, als ik naar huis rij in Hero's auto, maar het verdriet is bekend geworden. Het is geen verscheurende, snijdende, verlammende pijn meer, maar een gonzend gevoel in mijn onderbuik.
Ja, ik mis hem. Intens. Ik praat tegen hem, en doe nog iedere avond het lichtje in mijn slaapkamer aan. Als ik uit wil slapen, word ik nogsteeds even op tien voor acht wakker, en als ik ga slapen wens ik hem welterusten. Bizar hoe vaak je een ster aan de hemel kunt zien, vrijwel iedere nacht. Nooit geweten.
Maar heel soms vergeet ik dat het woensdag is. Dat hij weer een week langer dood is. Soms doe ik zijn trui aan zonder erover na te denken dat het de zijne is, en zing ik mee met zijn muziek.
Heb je het een plaatsje gegeven, dat gaat nogsteeds niet op.
Maar blijkbaar ben ik wel aan het beseffen wát ik een plaatsje moet gaan geven. En dat is toch een teken van groei. Het gaat dus helemaal niet zo slecht. Ik voel me alleen zo.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 17 januari 2008 om 21:14
Schrijf ik gister nog over het lampje dat ik iedere avond nog aanzet...vanavond bleek hij kapot. Het was ook een goedkoop lampje van Ikea, eeuwenoud, maar ik schoot toch even in de paniek. Tot zover het rationeel na kunnen denken...
Dat lampje zette ik namelijk iedere avond als het donker werd aan, in mijn slaapkamer. Ooit is dat begonnen met het idee dat Hero dan gemakkelijker de weg terug kon vinden, dat hij kon zien waar hij zijn moest. Hij heeft hier immers nooit gewoond, maar de fotocollage op mijn nachttafeltje waar het lampje voor staat, zou hij zéker herkennen. Het is namelijk de zijne, met foto's van ons beiden.
Inmiddels weet ik ook wel dat Hero niet meer terugkomt, met of zonder lampje. Maar het is een ritueel geworden, een lampje in plaats van een kaarsje. Als ik van huis ben, zit er zelfs een tijdsklok op, bloos....
En dat dit lampje vanavond niet zou branden was dus nog een brug te ver.
Gelukkig had ik tussen al mijn zooi nog een tafellampje staan, dus het probleem was snel opgelost. Mopsey kwam ondertussen even kijken wat ik aan het doen was..
"Ey, mamma...dat vinnik een mooi lichtje. Dat vind Hejo vast ook toppie..".
En ik heb geglimlacht. We hebben zo onze rituelen, mijn dochter en ik. Ik heb mijn lampje, en zij steekt haar duim op naar de hemel als er iets goed gaat. "Toppie, Hejo!".
Dat lampje zette ik namelijk iedere avond als het donker werd aan, in mijn slaapkamer. Ooit is dat begonnen met het idee dat Hero dan gemakkelijker de weg terug kon vinden, dat hij kon zien waar hij zijn moest. Hij heeft hier immers nooit gewoond, maar de fotocollage op mijn nachttafeltje waar het lampje voor staat, zou hij zéker herkennen. Het is namelijk de zijne, met foto's van ons beiden.
Inmiddels weet ik ook wel dat Hero niet meer terugkomt, met of zonder lampje. Maar het is een ritueel geworden, een lampje in plaats van een kaarsje. Als ik van huis ben, zit er zelfs een tijdsklok op, bloos....
En dat dit lampje vanavond niet zou branden was dus nog een brug te ver.
Gelukkig had ik tussen al mijn zooi nog een tafellampje staan, dus het probleem was snel opgelost. Mopsey kwam ondertussen even kijken wat ik aan het doen was..
"Ey, mamma...dat vinnik een mooi lichtje. Dat vind Hejo vast ook toppie..".
En ik heb geglimlacht. We hebben zo onze rituelen, mijn dochter en ik. Ik heb mijn lampje, en zij steekt haar duim op naar de hemel als er iets goed gaat. "Toppie, Hejo!".
Wat wilde ik nou toch typen?
