Rare opvoeding buurtkinders.

Beste allemaal,



Zo af en toe logeer ik in het ouderlijk huis. De buren van mijn ouders hebben twee jonge kinderen waar ik mij erg aan irriteer. Normaliter zou ik erheen zijn gegaan, maar omdat ik hier niet woon vind ik dat niet kunnen, maar mijn ouders doen ook niks (al hebben ze een geirriteerde blik als ze iets horen)!



Het begon al in het begin; drugs overlast.. Goed.. Toen kregen ze kinderen.. Ze zetten de kinderen al rond 7 uur buiten zo van "vermaak je maar!'.. En krijzen en huilen (want ze mogen alles, dus als iets niet mag..?). En dat gaat echt de hele dag zo door. Ik vind het goed dat kinderen zo vaak mogelijk buiten zijn, het is gezond en leuk, maar in dit geval?

Wat mij is opgevallen is dat ze weinig opvoeding krijgen. De ouders hebben vaak ruzie. Laatst hoorde ik de vader tegen zijn 3 jarige zoontje "Ga weg! Klootzak!!" zeggen.. adrealine schoot in mijn lijf, dus ik keek naar buiten, maar daar was niemand te bekennen.



Ik zit er wel eens aan te denken om een melding te maken, maar dat vind ik ook enorm schijnheilig, want ik vind dat ze eerst een kans krijgen om te verbeteren, maar aan de andere kant; wie zijn wij om commentaar te leveren op de opvoeding??



Dit vreet energie en ik weet gewoon niet hoe ik hiermee om moet gaan.



Iemand een idee?