Relaties
alle pijlers
wat moet ik nou?
donderdag 9 juni 2011 om 10:23
Ik heb een probleem en kom er zelf niet uit. Ik kwam het viva forum tegen op internet en dacht hier moet ik zijn.
Mijn verhaal.
Ik ben 3,5 jaar geleden een relatie aangegaan met een jongen uit Den haag. Ik kom zelf uit noord holland. Ik was toen al een hele tijd alleen met 3 kinderen waarvan de vader hem gesmeerd is toen de oudste 3 was. Ze zijn nu 12 en 10 (tweeling).
Ik was in de 7de hemel. Was eigenlijk niet meer opzoek, en ben bij me broer op bezoek en het was liefde op het eerste gezicht.
We waren zo verliefd op elkaar. Alleen had hij een probleem, hij was aan de drugs en drank. Maar dat liet mij niet uit de weg slaan. Ik was er van overtuigd dat ik hem eruit zou halen.
Toen we een tijd samen waren besloten we samen te wonen. Hij kwam bij mij omdat het voor mij een te grote stap was met 3 kinderen. Woon trouwens in een super wijk ook. Maar eigenlijk na een maand kreeg hij heel erg heimwee en mijn vader werd ziek. Hij was aan het werk dat ik hem belde om dat te zeggen. Toen zij hij doodleuk dat hij druk was. Ik was kapot. Zijn heimwee en mij teleurstelling eindigde erin dat hij terug ging. Ik kwam iemand anders tegen, een oude vriend die zijn moeder aan kanker was verloren. Ik voelde me fijn bij hem omdat hij heel erg begreep hoe ik me voelde. Uiteindelijk kregen we een relatie. Maar me ex bleef in mijn hoofd, ook belde hij nog regelmatig dat hij mij verschrikkelijk miste en dat den haag het eigenlijk toch niet was. Hij had zo een spijt. Toen ben ik weer overstag gegaan en heb hem terug genomen. Hij wist het zeker ik was het en mijn kinderen.
Toen we net weer samen waren overlijd helaas mijn vader. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad en nog. Ik ben erg met mezelf in de knoop gekomen. Ik heb hem dit ook gezegt. Maar hij is heel moeilijk met gevoelens en heb al vaker gezegt dat hij daar hulp voor moet zoeken. Hij heeft gewoon een probleem daarin. Dat was ook waarom hij naar drank en drugs greep. Het was me overengens wel gelukt hem daarvan af te krijgen.
We hebben onze ups en downs gehad en een paar keer op punt gestaan uit elkaar te gaan omdat hij weer zijn stad miste. Ik geef het de schuld aan zijn geest omdat hij geen keuzes kan maken.
Nu ongeveer 12 weken geleden was ik zwanger. Ik heb natuurlijk al 3 kinderen maar hij geen 1. Ik had het niet verwacht maar hij was er erg blij mee. Ik alleen niet gezien de situatie, ik studeer en ga dit jaar afstuderen. Het wordt zwanger dan niet makkelijk een baan te vinden. Dus besloten we het weg te halen. Maar toen kreeg ik een miskraam. Heel heftig allemaal maar oke de baby was weg. Maar besloten dat als we een jaar verder zouden zijn dat we er dan voor zouden gaan. Oke dus dat.
Ongeveer 4 weken geleden krijgen we weer zo een ruzie en hij besluit ze spullen te pakken. Maar toen de auto was ingepakt moest hij huilen en ik en hebben we heel goed gepraat. We houden zoveel van elkaar we gaan er nu alles aan doen. Hulp zouden we zoeken en meer leuke dingen doen met elkaar en de kinderen, lekker op vakantie enzo.
Wat ik niet wist is dat zijn moeder de hele tijd gewoon op huizen heeft gereageerd in den haag. Hij zegt dat dat niet zo is, maar daar geloof ik niet in want wat gebeurt er....... Er komt een brief bij zijn moeder van de woningbouw voor een nieuwbouw woning. Je kan mij meer vertellen maar der staat een dikke wachtlijst en je moet reageren om in aanmerking te komen. En nu raden jullie het natuurlijk al. Hij neemt het huis en is deze week vertrokken heel erg plotseling dus.
Ik heb gewoon volgende week hele belangrijke tentamens. Mijn wereld is ingestort. Als ik die tentamens niet haal kan ik niet afstuderen. Ik ben 33 en in november 34 en raak ik mijn studiefinanciering kwijt en kan ik dus niet mijn studie afronden en kom ik dus met een schuld van 25000 euro te zitten.
Mijn kinderen zijn hun vader kwijt, mijn vader dus hun opa die ze elke dag zagen en nu dus iemand die zij echt zagen als papa.
Nu zag hij het helemaal zitten om de relatie voort te zetten maar dan op afstand. Maar dat wou ik niet. Maar ik voelde me zo verrot dat ik dacht nou waarom niet. Maar nu kreeg ik weer een berichtje dat hij daar waarschijnlijk een baan heeft en dat hij zich daar wel blij over voelt. Bij mij was dat alleen maar pijnlijk, omdat het me bewust maakte van het feit dat we niet meer samen zijn en dus niets meer op kunnen bouwen.
Ik heb er nu dus weer een punt achter gezet, omdat het gewoon pijn doet dat als hij zoveel van mij houd hij mij zo kan laten vallen nu ik hem zo hard nodig heb.
Ook zegt hij doodleuk als ik nog zwanger was was hij wel gebleven omdat hij hier dan wel wat heeft. Nu ben ik dus ook ziek van dat ik dat kindje ben kwijt geraakt omdat daar dus mijn toekomst aan hing.
Maar dat is natuurlijk niet normaal. Wat vinden jullie na dit hele lange verhaal te hebben gelezen. Wat moet ik hier nou mee. Hou verdorie nog verschrikkelijk veel van hem en het liefst zou ik willen dat hij nu terug kwam. Wat moet ik hier nou mee?
Een hele verdrietige vrouw
Mijn verhaal.
Ik ben 3,5 jaar geleden een relatie aangegaan met een jongen uit Den haag. Ik kom zelf uit noord holland. Ik was toen al een hele tijd alleen met 3 kinderen waarvan de vader hem gesmeerd is toen de oudste 3 was. Ze zijn nu 12 en 10 (tweeling).
Ik was in de 7de hemel. Was eigenlijk niet meer opzoek, en ben bij me broer op bezoek en het was liefde op het eerste gezicht.
We waren zo verliefd op elkaar. Alleen had hij een probleem, hij was aan de drugs en drank. Maar dat liet mij niet uit de weg slaan. Ik was er van overtuigd dat ik hem eruit zou halen.
Toen we een tijd samen waren besloten we samen te wonen. Hij kwam bij mij omdat het voor mij een te grote stap was met 3 kinderen. Woon trouwens in een super wijk ook. Maar eigenlijk na een maand kreeg hij heel erg heimwee en mijn vader werd ziek. Hij was aan het werk dat ik hem belde om dat te zeggen. Toen zij hij doodleuk dat hij druk was. Ik was kapot. Zijn heimwee en mij teleurstelling eindigde erin dat hij terug ging. Ik kwam iemand anders tegen, een oude vriend die zijn moeder aan kanker was verloren. Ik voelde me fijn bij hem omdat hij heel erg begreep hoe ik me voelde. Uiteindelijk kregen we een relatie. Maar me ex bleef in mijn hoofd, ook belde hij nog regelmatig dat hij mij verschrikkelijk miste en dat den haag het eigenlijk toch niet was. Hij had zo een spijt. Toen ben ik weer overstag gegaan en heb hem terug genomen. Hij wist het zeker ik was het en mijn kinderen.
Toen we net weer samen waren overlijd helaas mijn vader. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad en nog. Ik ben erg met mezelf in de knoop gekomen. Ik heb hem dit ook gezegt. Maar hij is heel moeilijk met gevoelens en heb al vaker gezegt dat hij daar hulp voor moet zoeken. Hij heeft gewoon een probleem daarin. Dat was ook waarom hij naar drank en drugs greep. Het was me overengens wel gelukt hem daarvan af te krijgen.
We hebben onze ups en downs gehad en een paar keer op punt gestaan uit elkaar te gaan omdat hij weer zijn stad miste. Ik geef het de schuld aan zijn geest omdat hij geen keuzes kan maken.
Nu ongeveer 12 weken geleden was ik zwanger. Ik heb natuurlijk al 3 kinderen maar hij geen 1. Ik had het niet verwacht maar hij was er erg blij mee. Ik alleen niet gezien de situatie, ik studeer en ga dit jaar afstuderen. Het wordt zwanger dan niet makkelijk een baan te vinden. Dus besloten we het weg te halen. Maar toen kreeg ik een miskraam. Heel heftig allemaal maar oke de baby was weg. Maar besloten dat als we een jaar verder zouden zijn dat we er dan voor zouden gaan. Oke dus dat.
Ongeveer 4 weken geleden krijgen we weer zo een ruzie en hij besluit ze spullen te pakken. Maar toen de auto was ingepakt moest hij huilen en ik en hebben we heel goed gepraat. We houden zoveel van elkaar we gaan er nu alles aan doen. Hulp zouden we zoeken en meer leuke dingen doen met elkaar en de kinderen, lekker op vakantie enzo.
Wat ik niet wist is dat zijn moeder de hele tijd gewoon op huizen heeft gereageerd in den haag. Hij zegt dat dat niet zo is, maar daar geloof ik niet in want wat gebeurt er....... Er komt een brief bij zijn moeder van de woningbouw voor een nieuwbouw woning. Je kan mij meer vertellen maar der staat een dikke wachtlijst en je moet reageren om in aanmerking te komen. En nu raden jullie het natuurlijk al. Hij neemt het huis en is deze week vertrokken heel erg plotseling dus.
Ik heb gewoon volgende week hele belangrijke tentamens. Mijn wereld is ingestort. Als ik die tentamens niet haal kan ik niet afstuderen. Ik ben 33 en in november 34 en raak ik mijn studiefinanciering kwijt en kan ik dus niet mijn studie afronden en kom ik dus met een schuld van 25000 euro te zitten.
Mijn kinderen zijn hun vader kwijt, mijn vader dus hun opa die ze elke dag zagen en nu dus iemand die zij echt zagen als papa.
Nu zag hij het helemaal zitten om de relatie voort te zetten maar dan op afstand. Maar dat wou ik niet. Maar ik voelde me zo verrot dat ik dacht nou waarom niet. Maar nu kreeg ik weer een berichtje dat hij daar waarschijnlijk een baan heeft en dat hij zich daar wel blij over voelt. Bij mij was dat alleen maar pijnlijk, omdat het me bewust maakte van het feit dat we niet meer samen zijn en dus niets meer op kunnen bouwen.
Ik heb er nu dus weer een punt achter gezet, omdat het gewoon pijn doet dat als hij zoveel van mij houd hij mij zo kan laten vallen nu ik hem zo hard nodig heb.
Ook zegt hij doodleuk als ik nog zwanger was was hij wel gebleven omdat hij hier dan wel wat heeft. Nu ben ik dus ook ziek van dat ik dat kindje ben kwijt geraakt omdat daar dus mijn toekomst aan hing.
Maar dat is natuurlijk niet normaal. Wat vinden jullie na dit hele lange verhaal te hebben gelezen. Wat moet ik hier nou mee. Hou verdorie nog verschrikkelijk veel van hem en het liefst zou ik willen dat hij nu terug kwam. Wat moet ik hier nou mee?
Een hele verdrietige vrouw
donderdag 9 juni 2011 om 11:20
Wat een zooitje maak je van je leven, sorry.
Ga eerst eens zorgen dat je je eigen leven eens knap op poten hebt en houdt voordat je je weer met één of andere man bezighoudt. Je kinderen hebben een goede basis nodig en dat lijkt er nu niet echt op.
Ik zeg niet dat je een slechte moeder bent maar ik, als bewust kinderloze, zie zoveel ellende in mijn werk waar kinderen zo vaak de dupe van zijn.
Sterkte
Ga eerst eens zorgen dat je je eigen leven eens knap op poten hebt en houdt voordat je je weer met één of andere man bezighoudt. Je kinderen hebben een goede basis nodig en dat lijkt er nu niet echt op.
Ik zeg niet dat je een slechte moeder bent maar ik, als bewust kinderloze, zie zoveel ellende in mijn werk waar kinderen zo vaak de dupe van zijn.
Sterkte
donderdag 9 juni 2011 om 11:22
nou ik heb het over 1 man en omdat ik nu een verkeerde mannen keuze heb gemaakt ik gelijk voor foute mannen kies.
En wij hebben ook super tijden gehad hoor wat denk je?
Ik dacht dat ik me verhaal wel helder neer had gezet maar lijkt wel of sommige mij als labiele vrouw zien die altijd de verkeerde mannen heeft gekozen.
Ik ben na de relatie met de vader van mijn kinderen alleen geweest. Hij was de eerste man die ik echt toe liet in mijn leven.
En wat ik net al zij mijn kinderen hebben hem niet verslafd meegemaakt. Ik heb hem pas in het leven van mijn kinderen gebracht toen hij daar van af was.
En ik verwacht als ik er voor iemand ben en ik hou van die persoon dat diegene er ook voor mij is dat lijkt mij logies.
Dat is wat er nu is gebeurt. Hij laat mij vallen nu ik hem nodig heb. En dat doet pijn. En dat is ook waarom ik niet verder kan.
Maar daarom is dit nog steeds niet makkelijk. Mijn kinderen hielden zielsveel van hem en mijn oudste zoon noemnde hem papa. Hij stons gewoon elk weekend op voetbalveld hoor. Hij gaf mijn kinderen eten en kleren. Hij nam de verantwoordelijkheid voor 3 kinderen van een ander.
Hij is niet in en in slecht, niet voor mijn jongens. Anders was het allang klaar geweest hoor.
Ik ben moeder en vecht voor mijn kinderen en heb eigenlijk altijd het beste voor mijn kinderen gewild en gedaan.
Ik hoopte hier gewoon wat advies te krijgen hoe ik er mee om moet gaan omdat ik in een zwart gat ben gevallen. Ik dacht dat we zouden vechten voor de relatie en dan komt er een huis op het pad en blijkt alles een illusie. Dat komt hard aan.
Ik kwam hier niet om te horen dat ik als moeder verkeerde keuzes maak voor mijn kinderen om zo een man in huis te nemen. Maar goed. Dan had ik misschien ook niet mijn verhaal moeten doen. Het onderwerp van dit heet ook "wat moet ik nou" niet wat had ik moeten doen.
Het verslavingsverhaal is in het begin van een ruim 3,5 jarige relatie geweest. Ik wilde hier goede raad halen over wat ik moet doen met mezelf en hoe ik hier boven op kom. Ik heb in deze jaren behoorlijk wat meegemaakt en hij was daarbij. Het doet gewoon pijn als een relatie kapot gaat. Maar goed.
Ga het goede advies opvolgen en ga zo lekker in de boeken. Hopen dat ik me hoofd zo ver krijg er in mee te gaan.
En wij hebben ook super tijden gehad hoor wat denk je?
Ik dacht dat ik me verhaal wel helder neer had gezet maar lijkt wel of sommige mij als labiele vrouw zien die altijd de verkeerde mannen heeft gekozen.
Ik ben na de relatie met de vader van mijn kinderen alleen geweest. Hij was de eerste man die ik echt toe liet in mijn leven.
En wat ik net al zij mijn kinderen hebben hem niet verslafd meegemaakt. Ik heb hem pas in het leven van mijn kinderen gebracht toen hij daar van af was.
En ik verwacht als ik er voor iemand ben en ik hou van die persoon dat diegene er ook voor mij is dat lijkt mij logies.
Dat is wat er nu is gebeurt. Hij laat mij vallen nu ik hem nodig heb. En dat doet pijn. En dat is ook waarom ik niet verder kan.
Maar daarom is dit nog steeds niet makkelijk. Mijn kinderen hielden zielsveel van hem en mijn oudste zoon noemnde hem papa. Hij stons gewoon elk weekend op voetbalveld hoor. Hij gaf mijn kinderen eten en kleren. Hij nam de verantwoordelijkheid voor 3 kinderen van een ander.
Hij is niet in en in slecht, niet voor mijn jongens. Anders was het allang klaar geweest hoor.
Ik ben moeder en vecht voor mijn kinderen en heb eigenlijk altijd het beste voor mijn kinderen gewild en gedaan.
Ik hoopte hier gewoon wat advies te krijgen hoe ik er mee om moet gaan omdat ik in een zwart gat ben gevallen. Ik dacht dat we zouden vechten voor de relatie en dan komt er een huis op het pad en blijkt alles een illusie. Dat komt hard aan.
Ik kwam hier niet om te horen dat ik als moeder verkeerde keuzes maak voor mijn kinderen om zo een man in huis te nemen. Maar goed. Dan had ik misschien ook niet mijn verhaal moeten doen. Het onderwerp van dit heet ook "wat moet ik nou" niet wat had ik moeten doen.
Het verslavingsverhaal is in het begin van een ruim 3,5 jarige relatie geweest. Ik wilde hier goede raad halen over wat ik moet doen met mezelf en hoe ik hier boven op kom. Ik heb in deze jaren behoorlijk wat meegemaakt en hij was daarbij. Het doet gewoon pijn als een relatie kapot gaat. Maar goed.
Ga het goede advies opvolgen en ga zo lekker in de boeken. Hopen dat ik me hoofd zo ver krijg er in mee te gaan.
donderdag 9 juni 2011 om 11:39
donderdag 9 juni 2011 om 11:45
Roquigeo, zullen we een aanmoedigingstopic openen op werk & studie?
Want die studie is nu belangrijk vrouw.
De man is al vaker weggeweest, die komt wel weer terug.
Hoe moeilijk ook, jij hebt nú even iets anders aan je hoofd.
Ik gun je zó een diploma meid.
Serieus, dat gaat je leven veranderen.
Nogmaals, de man komt wel weer een keer terug, die is 'm al vaker gesmeerd tenslotte, de diploma heb je nú nodig.
Laat je aanmoedigen.
Jij kunt het en ik hoop ontzéttend dat je het ook echt gaat doen!
Want die studie is nu belangrijk vrouw.
De man is al vaker weggeweest, die komt wel weer terug.
Hoe moeilijk ook, jij hebt nú even iets anders aan je hoofd.
Ik gun je zó een diploma meid.
Serieus, dat gaat je leven veranderen.
Nogmaals, de man komt wel weer een keer terug, die is 'm al vaker gesmeerd tenslotte, de diploma heb je nú nodig.
Laat je aanmoedigen.
Jij kunt het en ik hoop ontzéttend dat je het ook echt gaat doen!
donderdag 9 juni 2011 om 11:46
Sorry hoor maar ik zou eerst maar eens heel goed om mijn kindjes gaan denken! Hoe moeten zij dit allemaal wel niet beleven! Daarbij zou ik ook aan mezelf denken en deze "gozert uit den haag" lekker aan de kant zetten en er zeker geen kindje mee maken, pfff
Verder wil ik je heel veel succes met je studie wensen,zet um op!
Verder wil ik je heel veel succes met je studie wensen,zet um op!
donderdag 9 juni 2011 om 12:07
bedankt meiden ga straks eens even kijken bij werk & studie is helemaal geen gek idee.
Heb me boeken al gepakt en ga der vandaag idd voor. Wie weet zorgt het wonderbaarlijk voor afleiding. Ik bedoel niemand zit graag in de boeken lijkt mij hahaha. Maar misschien is het nu wel alleen maar lekker. Goed zal het zeker gaan.
Ik laat jullie zeker weten of het gelukt is en ga vanmiddag even kijken bij werk & studie. Voor nu in de boeken.
Heb me boeken al gepakt en ga der vandaag idd voor. Wie weet zorgt het wonderbaarlijk voor afleiding. Ik bedoel niemand zit graag in de boeken lijkt mij hahaha. Maar misschien is het nu wel alleen maar lekker. Goed zal het zeker gaan.
Ik laat jullie zeker weten of het gelukt is en ga vanmiddag even kijken bij werk & studie. Voor nu in de boeken.
donderdag 9 juni 2011 om 12:16
Ik wil even reageren op een aantal moraalridders hier in dit topic. TO heeft meerdere keren gezegd dat ze inderdaad stom geweest is haar ex meerdere kansen te geven en haar kinderen bloot te stellen aan de ellende van een onstabiele relatie, laat staan het feit dat hij een junk was. Dat hoeft er niet meermaals ingewreven te worden. Alsof jullie niet weten hoe het is iemand los te laten -hoe fucked up die persoon ook is- als je sterke gevoelens voor hem hebt.
TO, ik ben het wel met diezelfde moraalridders eens dat je deze man op grote afstand moet houden. Verwijder zijn e-mail, nummer, adres, kortom: wees even helemaal onzichtbaar voor hem. Hoe moeilijk en oneerlijk het ook is, je studie en kinderen hebben altijd voorrang. Stop voor nu je frustraties en pijn even weg tot je je tentamens gehad hebt en richt je op je kinderen.
Daarnaast raad ik je aan deze man niet meer je leven in te laten. Hij kan zoveel zeggen, maar zijn acties wijzen er helaas niet op dat hij een betrouwbare en stabiele relatie aan kan en wil gaan. Als hij dat wel kan/wil laat hij dat wel zien, dat feit moet HIJ bewijzen, niet jij. Dat geldt voor iedere vent trouwens, dus tot er iemand aanklopt die niet liegt, bedriegt en wegloopt bescherm jij je kinderen en jezelf van zulke waardeloze mannen. Want je verdient veel beter, zo te lezen ben je een enorme steun en lieverd als jij van iemand houdt en ga je er 100% voor.
Je enige probleem is dat je teveel naar je hart luistert -terwijl je verstand wel beter weet- als je eenmaal verliefd bent. Wees je bewust van die valkuil en KICK ASS deze laatste paar tentamens!
TO, ik ben het wel met diezelfde moraalridders eens dat je deze man op grote afstand moet houden. Verwijder zijn e-mail, nummer, adres, kortom: wees even helemaal onzichtbaar voor hem. Hoe moeilijk en oneerlijk het ook is, je studie en kinderen hebben altijd voorrang. Stop voor nu je frustraties en pijn even weg tot je je tentamens gehad hebt en richt je op je kinderen.
Daarnaast raad ik je aan deze man niet meer je leven in te laten. Hij kan zoveel zeggen, maar zijn acties wijzen er helaas niet op dat hij een betrouwbare en stabiele relatie aan kan en wil gaan. Als hij dat wel kan/wil laat hij dat wel zien, dat feit moet HIJ bewijzen, niet jij. Dat geldt voor iedere vent trouwens, dus tot er iemand aanklopt die niet liegt, bedriegt en wegloopt bescherm jij je kinderen en jezelf van zulke waardeloze mannen. Want je verdient veel beter, zo te lezen ben je een enorme steun en lieverd als jij van iemand houdt en ga je er 100% voor.
Je enige probleem is dat je teveel naar je hart luistert -terwijl je verstand wel beter weet- als je eenmaal verliefd bent. Wees je bewust van die valkuil en KICK ASS deze laatste paar tentamens!
donderdag 9 juni 2011 om 12:28
quote:bommi schreef op 09 juni 2011 @ 10:41:
Wat ik vind? Ik vind dat je verantwoordelijk bent voor deze ellende. Je lijkt het op te zoeken.
Je hebt drie kinderen, gedraag je volwassen. Hoe haal je het in je hoofd een verslaafde vent in huis te halen. Denk eens aan je kinderen.Ga afstuderen en blijf uit de buurt van kansloze mannen. Wat moet je met ze?
Wat ik vind? Ik vind dat je verantwoordelijk bent voor deze ellende. Je lijkt het op te zoeken.
Je hebt drie kinderen, gedraag je volwassen. Hoe haal je het in je hoofd een verslaafde vent in huis te halen. Denk eens aan je kinderen.Ga afstuderen en blijf uit de buurt van kansloze mannen. Wat moet je met ze?
donderdag 9 juni 2011 om 12:31
quote:missfieldman schreef op 09 juni 2011 @ 12:16:
Alsof jullie niet weten hoe het is iemand los te laten -hoe fucked up die persoon ook is- als je sterke gevoelens voor hem hebt.
Tuurlijk snap ik dat wel, maar TO wist dat vanaf het eerste moment dat ze hem ontmoette en toch is ze toen willens en wetens een relatie met hem begonnen.
En ze had ook nog onbeschermde sex met hem, niet echt slim allemaal.
Ik vind het overigens wel top dat je een HBO-studie doet TO! Veel succes!
Alsof jullie niet weten hoe het is iemand los te laten -hoe fucked up die persoon ook is- als je sterke gevoelens voor hem hebt.
Tuurlijk snap ik dat wel, maar TO wist dat vanaf het eerste moment dat ze hem ontmoette en toch is ze toen willens en wetens een relatie met hem begonnen.
En ze had ook nog onbeschermde sex met hem, niet echt slim allemaal.
Ik vind het overigens wel top dat je een HBO-studie doet TO! Veel succes!
donderdag 9 juni 2011 om 12:40
Klinkt alsof je vindt dat je niet zelf verantwoordelijk kunt zijn voor je leven. In een ander geval zou ik zeggen: je doet het jezelf aan, pech. Maar je hebt kinderen, for crying out loud! Wat krijgen die nou voor voorbeeld? Op wat voor manier is die gast goed voor hen, voor jou, voor jullie?? How about: het belang van je kinderen voorop plaatsen? Zomaar een ideetje hoor.
donderdag 9 juni 2011 om 12:45
Ik wil even zeggen dat ik het heel knap vind dat je je studie bijna afrond, terwijl je ook drie kids hebt en schijnbaar niet bepaald een man waar je op terug kan vallen. Kun je ontzettend trots op zijn.
Hulp zoeken zoals je in je openingspost aangeeft is wellicht wel een goed idee. Maar dan voor jezelf. Een paar gesprekken met een buitenstaander kunnen al heel verhelderend werken.
Zet hem op met je tentamens!
Hulp zoeken zoals je in je openingspost aangeeft is wellicht wel een goed idee. Maar dan voor jezelf. Een paar gesprekken met een buitenstaander kunnen al heel verhelderend werken.
Zet hem op met je tentamens!
!
donderdag 9 juni 2011 om 13:02
donderdag 9 juni 2011 om 13:37
Wat mijn indruk is naar het doorlezen van 3 pagina's, is dat in het begin van jullie relatie, hij het "middelpunt" was waar alles om draaide. Hij moest "beter" worden, jij ging zorgen.
Jullie relatie was toen niet gelijkwaardig.
Nu verwacht je van hem, dat het wel een gelijkwaardige relatie wordt. Dat hij emotioneel er net zo voor jou is, als dat jij er voor hem geweest bent.
Wil je vriend dat wel? Kan je vriend dat wel? Is hij volwassen genoeg om een relatie aan te kunnen waarin beide hun verantwoording nemen t.a.v elkaar en hun relatie?
Ik heb er mijn twijfels bij. Hele erge twijfels.
(ps, dit is quote uit eigenwerk, maar ook hier toepasbaar)
Jullie relatie was toen niet gelijkwaardig.
Nu verwacht je van hem, dat het wel een gelijkwaardige relatie wordt. Dat hij emotioneel er net zo voor jou is, als dat jij er voor hem geweest bent.
Wil je vriend dat wel? Kan je vriend dat wel? Is hij volwassen genoeg om een relatie aan te kunnen waarin beide hun verantwoording nemen t.a.v elkaar en hun relatie?
Ik heb er mijn twijfels bij. Hele erge twijfels.
(ps, dit is quote uit eigenwerk, maar ook hier toepasbaar)
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 9 juni 2011 om 13:44
Zoals mijn surinaamse buurvrouw altijd zei:
"MEISJE JE DIPLOMA IS JE EERSTE EN ENIGE MAN, DIE BLIJFT ALTIJD BIJ JE".
Dus als de wiedeweerga aan het studeren jij. Hij gaat die 25000 euro niet terugbetalen maar jij, tot lang nadat hij vertrokken is, en je kinderen plukken daar de wrange vruchten van.
Go girl
"MEISJE JE DIPLOMA IS JE EERSTE EN ENIGE MAN, DIE BLIJFT ALTIJD BIJ JE".
Dus als de wiedeweerga aan het studeren jij. Hij gaat die 25000 euro niet terugbetalen maar jij, tot lang nadat hij vertrokken is, en je kinderen plukken daar de wrange vruchten van.
Go girl
donderdag 9 juni 2011 om 14:08
Mag ik eens vragen Roquigeo, hebben jouw kinderen geen contact meer met hun eigen vader??
Ik neem aan dat hij wel bijdraagt in de kosten? (kinderalimentatie)
En moet jij alleen rondkomen van de de studiefinanciering? (ik wist overigens niet dat dit tot 34 kon? Ik moest van mijn 30e tot 35ste HBO-studie namelijk zelf betalen).
Gewoon nieuwsgierig hoe je dat allemaal doet/ rondbreit. Lijkt me niet makkelijk.
Ik neem aan dat hij wel bijdraagt in de kosten? (kinderalimentatie)
En moet jij alleen rondkomen van de de studiefinanciering? (ik wist overigens niet dat dit tot 34 kon? Ik moest van mijn 30e tot 35ste HBO-studie namelijk zelf betalen).
Gewoon nieuwsgierig hoe je dat allemaal doet/ rondbreit. Lijkt me niet makkelijk.
donderdag 9 juni 2011 om 16:10
quote:lila01 schreef op 09 juni 2011 @ 14:08:
Mag ik eens vragen Roquigeo, hebben jouw kinderen geen contact meer met hun eigen vader??
Ik neem aan dat hij wel bijdraagt in de kosten? (kinderalimentatie)
En moet jij alleen rondkomen van de de studiefinanciering? (ik wist overigens niet dat dit tot 34 kon? Ik moest van mijn 30e tot 35ste HBO-studie namelijk zelf betalen).
Gewoon nieuwsgierig hoe je dat allemaal doet/ rondbreit. Lijkt me niet makkelijk.Even op je vraag over die studiefinanciering. Ik ben mijn studie voor mijn 29ste begonnen en dan heb je er recht op tot je 34ste.
Mag ik eens vragen Roquigeo, hebben jouw kinderen geen contact meer met hun eigen vader??
Ik neem aan dat hij wel bijdraagt in de kosten? (kinderalimentatie)
En moet jij alleen rondkomen van de de studiefinanciering? (ik wist overigens niet dat dit tot 34 kon? Ik moest van mijn 30e tot 35ste HBO-studie namelijk zelf betalen).
Gewoon nieuwsgierig hoe je dat allemaal doet/ rondbreit. Lijkt me niet makkelijk.Even op je vraag over die studiefinanciering. Ik ben mijn studie voor mijn 29ste begonnen en dan heb je er recht op tot je 34ste.
