Seks
alle pijlers
Nare ervaring
donderdag 16 juni 2011 om 00:54
Hallo allemaal,
ik zit al een tijdje niet lekker in m'n vel en ben daardoor best onrustig en slaap slecht. Zo ook nu. Ik ben nu een poosje aan het rondkijken op dit forum en merk dat er veel goede tips gegeven worden over verschillende zaken, ik hoop dat jullie misschien ook wat voor mijn situatie weten. Ik zal het proberen zo goed mogelijk uit te leggen.
Ruim vijf jaar geleden had ik een vriend waar ik (voor het eerst) echt verliefd op was. Daarvoor had ik wel wat 'vriendjes' gehad maar nooit echt serieus. Deze jongen was iets ouder als ik, ongeveer een half jaar. In het begin was hij erg lief en deden we leuke dingen samen. Dat begon na een paar maanden langzaam te veranderen.
Hij kreeg andere 'verkeerde' vrienden waar hij veel mee op trok. Achteraf gezien begon zijn houding tegenover mij toen ook al te veranderen. Hij begon na een tijdje te blowen. Hier kwam ik toen achter en ik heb hem toen laten weten dat ik het daar absoluut niet mee eens was. Zeker niet met zijn sport (nederlands kampioen) waar hij best een toekomst in had kunnen hebben.
Toen begon hij tegenover mij te veranderen. Hij negeerde me, deed dingen die ik niet leuk vond zoals dat blowen. En dat werd langzaamaan steeds erger. Op dat moment had ik dat alleen nog niet in de gaten.
Na een tijdje toen we op zijn kamer waren wilde hij verder gaan dan zoenen/kussen. Ik vertelde hem dat ik dat niet wilde en dat ik daar nog niet aan toe was. Hij stopte op dat moment.
Dat veranderde alleen en hij luisterde niet meer. Ondanks dat ik hem meerdere keren nee heb verteld, heeft hij mij ontmaagd.
Kort daarna maakte hij het uit.
Ik voelde me toen zo slecht en verdrietig. Ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan, waarom hij die dingen had gedaan. Hij heeft andere mensen dingen over mij verteld die niet klopte, vriendinnen lieten me vallen. Ik voelde me zo alleen toen.
Het is zelfs zo erg geworden dat ik niet meer alleen over straat durfde omdat ik bang was voor klasgenootjes of mensen op school.
Dit is zo een hele tijd doorgegaan: ik ging naar school, kwam thuis en bleef thuis of ging sporten.
Ik voelde me toen echt ongelukkig, maar heb mijn ouders of broertje nooit iets verteld.
Een paar maanden later leerde ik mijn huidige vriend kennen. Ik vond hem leuk, maar zocht er verder niets achter (leeftijdsverschil van 3 jaar, ouders zouden dat nooit goed vinden). Hij vond mij blijkbaar ook leuk en zocht contact.
We zijn toen, na lang aandringen van zijn kant, gaan afspreken en zijn elkaar zo leren kennen. Hier is onze huidige relatie uit ontstaan.
In die fase kwam ik er pas achter wat er aan mij was verandert door wat die jongen had gedaan. Ik was niet meer dat vrolijke, spontane meisje. Ik was onzeker, wantrouwend bijna maar aan de andere kant cijferde ik mezelf totaal weg voor anderen.
Mijn huidige vriend kwam erachter doordat ik in huilen uitbarsten nadat hij voor de eerste keer had gezegd dat hij me echt leuk vond (we hadden toen nog geen relatie).
Hij heeft het er uit moeten slepen maar ik heb hem uiteindelijk het hele verhaal verteld, hij was de eerste die het wist.
Hij heeft me toen ontzettend geholpen en door hem heb ik weer een stukje van mezelf teruggekregen.
Nu ben ik alleen dit jaar begonnen met studeren en dat maakt mij weer ontzettend onzeker, ik merkte dat ik terugviel in oude gedachtes, dat mensen mij toch niet leuk vonden. Klinkt misschien kinderachtig als je het zo leest maar toch...
Ik heb het idee dat ik soms een masker op heb, dat ik mezelf niet kan zijn. Bij mijn vriend kan dat wel, we zijn vaak met z'n 2e. Thuis voel ik me niet meer op m'n plek, ik voel me achtergesteld tegenover mijn broertje. Ik heb ook nooit echt een goede relatie gehad met mijn ouders.
Mijn opleiding vind ik helemaal geweldig, maar ik kan m'n verhaal niet kwijt, ik kan m'n hart niet luchten. Dus moet m'n masker weer op.
Ik baal hier zo ontzetten van en merk dat ik er moe van word. Waarom dat het er nu precies uitkomt dat weet ik niet, ik voel alleen dat het niet lekker gaat. Ik slaap slecht, kan me niet goed concentreren. Ben chagerijnig tegenover mijn ouders etc.
Is er iemand met ervaring op dit gebied, iemand die misschien weet wat ik hieraan kan doen. Ik heb er over gedacht om misschien maar mijn eigen huisje te zoeken, ik kan het wel betalen, maar is dat de oplossing?
Het is overigens niet zo dat het altijd zo gaat. Af en toe is er zo'n dipje lijkt wel.
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik moest het even van me af schrijven. Ik hoop dat iemand me begrijpt, bedankt in ieder geval voor het lezen.
ik zit al een tijdje niet lekker in m'n vel en ben daardoor best onrustig en slaap slecht. Zo ook nu. Ik ben nu een poosje aan het rondkijken op dit forum en merk dat er veel goede tips gegeven worden over verschillende zaken, ik hoop dat jullie misschien ook wat voor mijn situatie weten. Ik zal het proberen zo goed mogelijk uit te leggen.
Ruim vijf jaar geleden had ik een vriend waar ik (voor het eerst) echt verliefd op was. Daarvoor had ik wel wat 'vriendjes' gehad maar nooit echt serieus. Deze jongen was iets ouder als ik, ongeveer een half jaar. In het begin was hij erg lief en deden we leuke dingen samen. Dat begon na een paar maanden langzaam te veranderen.
Hij kreeg andere 'verkeerde' vrienden waar hij veel mee op trok. Achteraf gezien begon zijn houding tegenover mij toen ook al te veranderen. Hij begon na een tijdje te blowen. Hier kwam ik toen achter en ik heb hem toen laten weten dat ik het daar absoluut niet mee eens was. Zeker niet met zijn sport (nederlands kampioen) waar hij best een toekomst in had kunnen hebben.
Toen begon hij tegenover mij te veranderen. Hij negeerde me, deed dingen die ik niet leuk vond zoals dat blowen. En dat werd langzaamaan steeds erger. Op dat moment had ik dat alleen nog niet in de gaten.
Na een tijdje toen we op zijn kamer waren wilde hij verder gaan dan zoenen/kussen. Ik vertelde hem dat ik dat niet wilde en dat ik daar nog niet aan toe was. Hij stopte op dat moment.
Dat veranderde alleen en hij luisterde niet meer. Ondanks dat ik hem meerdere keren nee heb verteld, heeft hij mij ontmaagd.
Kort daarna maakte hij het uit.
Ik voelde me toen zo slecht en verdrietig. Ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan, waarom hij die dingen had gedaan. Hij heeft andere mensen dingen over mij verteld die niet klopte, vriendinnen lieten me vallen. Ik voelde me zo alleen toen.
Het is zelfs zo erg geworden dat ik niet meer alleen over straat durfde omdat ik bang was voor klasgenootjes of mensen op school.
Dit is zo een hele tijd doorgegaan: ik ging naar school, kwam thuis en bleef thuis of ging sporten.
Ik voelde me toen echt ongelukkig, maar heb mijn ouders of broertje nooit iets verteld.
Een paar maanden later leerde ik mijn huidige vriend kennen. Ik vond hem leuk, maar zocht er verder niets achter (leeftijdsverschil van 3 jaar, ouders zouden dat nooit goed vinden). Hij vond mij blijkbaar ook leuk en zocht contact.
We zijn toen, na lang aandringen van zijn kant, gaan afspreken en zijn elkaar zo leren kennen. Hier is onze huidige relatie uit ontstaan.
In die fase kwam ik er pas achter wat er aan mij was verandert door wat die jongen had gedaan. Ik was niet meer dat vrolijke, spontane meisje. Ik was onzeker, wantrouwend bijna maar aan de andere kant cijferde ik mezelf totaal weg voor anderen.
Mijn huidige vriend kwam erachter doordat ik in huilen uitbarsten nadat hij voor de eerste keer had gezegd dat hij me echt leuk vond (we hadden toen nog geen relatie).
Hij heeft het er uit moeten slepen maar ik heb hem uiteindelijk het hele verhaal verteld, hij was de eerste die het wist.
Hij heeft me toen ontzettend geholpen en door hem heb ik weer een stukje van mezelf teruggekregen.
Nu ben ik alleen dit jaar begonnen met studeren en dat maakt mij weer ontzettend onzeker, ik merkte dat ik terugviel in oude gedachtes, dat mensen mij toch niet leuk vonden. Klinkt misschien kinderachtig als je het zo leest maar toch...
Ik heb het idee dat ik soms een masker op heb, dat ik mezelf niet kan zijn. Bij mijn vriend kan dat wel, we zijn vaak met z'n 2e. Thuis voel ik me niet meer op m'n plek, ik voel me achtergesteld tegenover mijn broertje. Ik heb ook nooit echt een goede relatie gehad met mijn ouders.
Mijn opleiding vind ik helemaal geweldig, maar ik kan m'n verhaal niet kwijt, ik kan m'n hart niet luchten. Dus moet m'n masker weer op.
Ik baal hier zo ontzetten van en merk dat ik er moe van word. Waarom dat het er nu precies uitkomt dat weet ik niet, ik voel alleen dat het niet lekker gaat. Ik slaap slecht, kan me niet goed concentreren. Ben chagerijnig tegenover mijn ouders etc.
Is er iemand met ervaring op dit gebied, iemand die misschien weet wat ik hieraan kan doen. Ik heb er over gedacht om misschien maar mijn eigen huisje te zoeken, ik kan het wel betalen, maar is dat de oplossing?
Het is overigens niet zo dat het altijd zo gaat. Af en toe is er zo'n dipje lijkt wel.
Sorry voor het enorm lange verhaal, ik moest het even van me af schrijven. Ik hoop dat iemand me begrijpt, bedankt in ieder geval voor het lezen.
donderdag 16 juni 2011 om 01:00
Klinkt alsof er meerdere dingen zijn.
Een thuissituatie die je niet prettig vindt, een lastige broer/zus verhouding, en een verkrachting waar je (logischerwijs ) heel veel verdriet en onverwerkte pijn(wellicht woede?) van hebt.
Zou het niet iets zijn om hier met een psycholoog over te spreken? Om te kijken hoe je hiermee verder kunt?
Een thuissituatie die je niet prettig vindt, een lastige broer/zus verhouding, en een verkrachting waar je (logischerwijs ) heel veel verdriet en onverwerkte pijn(wellicht woede?) van hebt.
Zou het niet iets zijn om hier met een psycholoog over te spreken? Om te kijken hoe je hiermee verder kunt?
donderdag 16 juni 2011 om 01:05
Wat naar
Gelukkig ben je van die man af en ben je nu bij je huidige vriend.
Als je wilt praten mag je mij ook mailen
zwitsal.nijntje@gmail.com
Ik mail al met meer vivaleden hier. (bij mij gaat het ook allemaal niet lekker. Thuis, toekomst alles) En ik vind het vooral fijn om te praten met mensen en dan echt heel je verhaal kwijt te kunnen en dat er naar geluisterd word
En dat je ook continue alles kwijt kan i.p.v. dat je een zeur bent.
Dus als je dat leuk lijkt stuur me maar een mailtje dan praat ik met je.
Gelukkig ben je van die man af en ben je nu bij je huidige vriend.
Als je wilt praten mag je mij ook mailen
zwitsal.nijntje@gmail.com
Ik mail al met meer vivaleden hier. (bij mij gaat het ook allemaal niet lekker. Thuis, toekomst alles) En ik vind het vooral fijn om te praten met mensen en dan echt heel je verhaal kwijt te kunnen en dat er naar geluisterd word
En dat je ook continue alles kwijt kan i.p.v. dat je een zeur bent.Dus als je dat leuk lijkt stuur me maar een mailtje dan praat ik met je.
donderdag 16 juni 2011 om 01:05
Daar heb ik inderdaad ook over gedacht.
Waarom ik dat niet gedaan heb:
ik denk omdat ik bang ben dat ik het mijn ouders moet vertellen (ik begin dan meteen na te denken over verzekering en wat dat wel niet kost etc)
en ook omdat het eigenlijk vaak heel goed gaat. Ik heb nu ruim vier jaar een relatie met mijn huidige vriend en die is gewoon heel goed. Hij begrijpt me, troost me als ik dat nodig heb en geeft me gewoon een goed gevoel.
Het is een beetje dubbel allemaal. Meestal gaat het goed en soms even niet.
Waarom ik dat niet gedaan heb:
ik denk omdat ik bang ben dat ik het mijn ouders moet vertellen (ik begin dan meteen na te denken over verzekering en wat dat wel niet kost etc)
en ook omdat het eigenlijk vaak heel goed gaat. Ik heb nu ruim vier jaar een relatie met mijn huidige vriend en die is gewoon heel goed. Hij begrijpt me, troost me als ik dat nodig heb en geeft me gewoon een goed gevoel.
Het is een beetje dubbel allemaal. Meestal gaat het goed en soms even niet.
donderdag 16 juni 2011 om 01:07
donderdag 16 juni 2011 om 01:09
quote:sanneke18 schreef op 16 juni 2011 @ 01:07:
Dank je zwitsal_nijntje! Dat mailtje komt er zeker binnenkort.
Ik begin nu toch wel moe te worden en mijn ouders beginnen al te zeuren dat het licht op mijn kamer nog aan is. Ga zo maar een poging wagen om te gaan slapen.
Dank jullie voor de lieve reacties op zo'n laat tijdstip!
Nou zo te zien kunnen wij goed praten
Bij mij mag het licht ook nooit aan. Doe ik het licht beneden in de keuken uit als ze in de woonkamer zitten, worden ze boos omdat ze dan te lang moeten wachten totdat het licht brand
Ene oor in andere oor uit.
Ik ga zo ook slapen! Ik zie je mailtje wel verschijnen.
Woeps, en slaap lekker!
Dank je zwitsal_nijntje! Dat mailtje komt er zeker binnenkort.
Ik begin nu toch wel moe te worden en mijn ouders beginnen al te zeuren dat het licht op mijn kamer nog aan is. Ga zo maar een poging wagen om te gaan slapen.
Dank jullie voor de lieve reacties op zo'n laat tijdstip!
Nou zo te zien kunnen wij goed praten
Bij mij mag het licht ook nooit aan. Doe ik het licht beneden in de keuken uit als ze in de woonkamer zitten, worden ze boos omdat ze dan te lang moeten wachten totdat het licht brand Ene oor in andere oor uit.
Ik ga zo ook slapen! Ik zie je mailtje wel verschijnen.
Woeps, en slaap lekker!
donderdag 16 juni 2011 om 01:10
donderdag 16 juni 2011 om 06:19
Hoi Sanneke,
Allereerst een dikke knuffel!
Die ervaring 5 jaar geleden is traumatisch. Helemaal omdat het je eerste keer was. Je bent op die leeftijd toch al zo onzeker over alles. Het rotte is dat wij vrouwen ons zelf schuldig gaan voelen als zoiet gebeurt en onterecht gevoelens van schaamte krijgen. Het is niet jouw schuld, je hoeft je er niet voor te schamen 1 op de 3 vrouwen wordt in haar leven slachtoffer van seksueel misbruik. Het is goed om er over te praten om het zo voor altijd achter je te kunnen laten.
Wat ontzettend fijn dat je zo van je studie geniet en dat je een lieve vriend hebt! De studenten tijd is helemaal geen makkelijke periode in je leven. Het kan ontzettend leuk en gezellig zijn maar men vergeet vaak de hoge werkdruk, je bent eigenlijk nooit klaar en het kan ontzettend eenzaam zijn. Ik kan het iedereen aanraden om op kamers te gaan zeker als je situatie thuis niet lekker loopt. Maar dat alleen gaat je probleem niet oplossen denk ik.
Alle hoge scholen en universiteiten hebben studenten psychologen in dienst en dat is echt niet voor niets. Zelf heb ik tijdens mijn studietijd ook een depressie door gemaakt ik heb toen veel steun gehad aan mijn huisarts.
Schroom niet om hulp te zoeken, en schroom ook niet om een beetje te shoppen desnoods, als het niet klikt tussen jou en de hulpverlener dan heb jij er niets aan... en het gaat om jou!
Sterkte meis!
Allereerst een dikke knuffel!
Die ervaring 5 jaar geleden is traumatisch. Helemaal omdat het je eerste keer was. Je bent op die leeftijd toch al zo onzeker over alles. Het rotte is dat wij vrouwen ons zelf schuldig gaan voelen als zoiet gebeurt en onterecht gevoelens van schaamte krijgen. Het is niet jouw schuld, je hoeft je er niet voor te schamen 1 op de 3 vrouwen wordt in haar leven slachtoffer van seksueel misbruik. Het is goed om er over te praten om het zo voor altijd achter je te kunnen laten.
Wat ontzettend fijn dat je zo van je studie geniet en dat je een lieve vriend hebt! De studenten tijd is helemaal geen makkelijke periode in je leven. Het kan ontzettend leuk en gezellig zijn maar men vergeet vaak de hoge werkdruk, je bent eigenlijk nooit klaar en het kan ontzettend eenzaam zijn. Ik kan het iedereen aanraden om op kamers te gaan zeker als je situatie thuis niet lekker loopt. Maar dat alleen gaat je probleem niet oplossen denk ik.
Alle hoge scholen en universiteiten hebben studenten psychologen in dienst en dat is echt niet voor niets. Zelf heb ik tijdens mijn studietijd ook een depressie door gemaakt ik heb toen veel steun gehad aan mijn huisarts.
Schroom niet om hulp te zoeken, en schroom ook niet om een beetje te shoppen desnoods, als het niet klikt tussen jou en de hulpverlener dan heb jij er niets aan... en het gaat om jou!
Sterkte meis!
donderdag 16 juni 2011 om 10:40
Dag Sanne,
Ik las je verhaal en wil toch nog even reageren.
Er is jou heel veel overkomen de afgelopen jaren, en het zal mij niet verbazen als deze problemen verband met elkaar houden. Ik denk dat het belangrijk is om hier proffessionele hulp bij te vragen. Dit vooral omdat, als het er nu niet uitkomt, het er later heftiger uitkomt.
Bij je huisarts kun je, zonder veel uitleg, vragen om een verwijzing naar een psychologe, je komt dan bij een psycholoog die door de verzekering wordt gedekt. Controleer wel even hoeveel sessies er worden gedekt.
Mijn tip is om te kijken naar een psychologe die ervaring heeft met cognitieve gedragstherapie of met EMDR.
EMDR is een therapie waarbij je piepjes in je oren krijgt en terug moet denken aan de nare ervaring, Door de piepjes worden beide hersenhelften gestimuleerd en kun je op die manier de ervaring een plek geven. Cognitieve gedragstherapie wordt veel gebruikt. Hierbij praat je met de therapeut over gevoelens, gedachten en gedrag. Deze houden allemaal verband met elkaar en door die verbanden te herkennen zie je waar je verandering kunt aanbrengen.
sterkte komende tijd en succes!
Ik las je verhaal en wil toch nog even reageren.
Er is jou heel veel overkomen de afgelopen jaren, en het zal mij niet verbazen als deze problemen verband met elkaar houden. Ik denk dat het belangrijk is om hier proffessionele hulp bij te vragen. Dit vooral omdat, als het er nu niet uitkomt, het er later heftiger uitkomt.
Bij je huisarts kun je, zonder veel uitleg, vragen om een verwijzing naar een psychologe, je komt dan bij een psycholoog die door de verzekering wordt gedekt. Controleer wel even hoeveel sessies er worden gedekt.
Mijn tip is om te kijken naar een psychologe die ervaring heeft met cognitieve gedragstherapie of met EMDR.
EMDR is een therapie waarbij je piepjes in je oren krijgt en terug moet denken aan de nare ervaring, Door de piepjes worden beide hersenhelften gestimuleerd en kun je op die manier de ervaring een plek geven. Cognitieve gedragstherapie wordt veel gebruikt. Hierbij praat je met de therapeut over gevoelens, gedachten en gedrag. Deze houden allemaal verband met elkaar en door die verbanden te herkennen zie je waar je verandering kunt aanbrengen.
sterkte komende tijd en succes!
donderdag 16 juni 2011 om 11:25
Wat een nare ervaring: sterkte! Fijn dat je een lieve vriend hebt.
Je hoeft niets aan je ouders te vertellen, bij een goede therapeut gaat het om jou en hoe jij dit kunt verwerken. Ook vergoed je zorgverzekering zeker een aantal gesprekken (is misschien al gezegd, ik heb niet alles gelezen). Dus als je naar een therapeut wilt, dan is dat jouw keuze en daar hoeven je ouders niets van te weten.
Je hoeft niets aan je ouders te vertellen, bij een goede therapeut gaat het om jou en hoe jij dit kunt verwerken. Ook vergoed je zorgverzekering zeker een aantal gesprekken (is misschien al gezegd, ik heb niet alles gelezen). Dus als je naar een therapeut wilt, dan is dat jouw keuze en daar hoeven je ouders niets van te weten.
donderdag 16 juni 2011 om 15:42
@ xxniek, ja over EMDR heb ik inderdaad wel eens wat gehoord. Weet alleen niet zo goed wat ik daarvan vind haha.
Ik heb in ieder geval een mailtje gestuurd naar mijn decaan van school om een afspraak te maken.
Fijn om jullie reacties te lezen, het werkt voor mij ook wel om het nu gewoon van me af geschreven te hebben. Op sommige momenten wil ik mijn vriend ook niet te veel bestoken met mijn dipjes.
Ik heb in ieder geval een mailtje gestuurd naar mijn decaan van school om een afspraak te maken.
Fijn om jullie reacties te lezen, het werkt voor mij ook wel om het nu gewoon van me af geschreven te hebben. Op sommige momenten wil ik mijn vriend ook niet te veel bestoken met mijn dipjes.
donderdag 16 juni 2011 om 16:04
Als ik je verhaal zo lees dan is het jou goed helder wat er aan de hand is met jezelf. Dat is heel goed en maakt wellicht cognitieve therapie minder zinvol.
EMDR lijkt wellicht in eerste instantie heel vreemd als methode om iemand te helpen, maar uit eigen ervaring weet ik dat EMDR heel effectief kan zijn tegen PTSS. EMDR werkt uitsluitend tegen PTSS. Dus google er eens op los en kijk eens of je jezelf herkent in PTSS.
Je verhaal heeft alle kenmerken van een ervaring die tot PTSS kan leiden: je was slachtoffer van een traumatische ervaring en je kon er in jouw beleving niets tegen doen. Bovendien: een verkrachting is een van de belangrijkste traumatische ervaringen die tot PTSS kan leiden.
Succes!
EMDR lijkt wellicht in eerste instantie heel vreemd als methode om iemand te helpen, maar uit eigen ervaring weet ik dat EMDR heel effectief kan zijn tegen PTSS. EMDR werkt uitsluitend tegen PTSS. Dus google er eens op los en kijk eens of je jezelf herkent in PTSS.
Je verhaal heeft alle kenmerken van een ervaring die tot PTSS kan leiden: je was slachtoffer van een traumatische ervaring en je kon er in jouw beleving niets tegen doen. Bovendien: een verkrachting is een van de belangrijkste traumatische ervaringen die tot PTSS kan leiden.
Succes!
donderdag 16 juni 2011 om 16:28
@ Gozer1967: ik weet ook wel wat er met me aan de hand is en over het algemeen kan ik daar wel goed mee omgaan, veel dankzij mijn vriend.
Alleen af en toe heb ik zo'n dipje.
Maar waar ik het meest last van heb ik vooral mijn thuissituatie. Daar kan ik mezelf niet zijn, heb soms zelfs het gevoel dat ik totaal niet binnen dit gezin pas. Zij kunnen mij dus ook niet helpen als ik me niet goed voel en dat maakt het alleen maar erger.
Alleen af en toe heb ik zo'n dipje.
Maar waar ik het meest last van heb ik vooral mijn thuissituatie. Daar kan ik mezelf niet zijn, heb soms zelfs het gevoel dat ik totaal niet binnen dit gezin pas. Zij kunnen mij dus ook niet helpen als ik me niet goed voel en dat maakt het alleen maar erger.
