Psyche
alle pijlers
Ruzie maken
maandag 20 juni 2011 om 12:07
Afgelopen zondag heb ik "ruzie" gehad met mijn man. Nu was het eigenlijk een onbenullig iets waar we ruzie over hadden. Alleen word het bij mij al heel snel dramatisch. Man was namelijk boos om iets wat ik ingepland had (niet in overleg), ik dacht leuk om te doen. Vond hij wat minder omdat het niet in overleg is gegaan. Hij gaat in negeermodus, ik hem steeds aansporen om met me te gaan praten.
Praat hij eindelijk, begin ik te huilen. In plaats van aan te geven waarom ik dacht dat dit leuk was om samen te doen ben ik aan het huilen. Nadat ik wat gekalmeerd was heb ik het alsnog wel kunnen vertellen alleen voelt dit niet goed. Ik heb het gevoel dat ik zo achteraf niet heel goed kan aangeven waarom. Dit is iets wat eigenlijk bij iedere "ruzie" gebeurt. Ruzie is hierbij tussen haakjes omdat dit niet had hoeven escaleren.
Ik baal er echt van en wil hier graag verandering in brengen. Ik weet alleen niet hoe.
Praat hij eindelijk, begin ik te huilen. In plaats van aan te geven waarom ik dacht dat dit leuk was om samen te doen ben ik aan het huilen. Nadat ik wat gekalmeerd was heb ik het alsnog wel kunnen vertellen alleen voelt dit niet goed. Ik heb het gevoel dat ik zo achteraf niet heel goed kan aangeven waarom. Dit is iets wat eigenlijk bij iedere "ruzie" gebeurt. Ruzie is hierbij tussen haakjes omdat dit niet had hoeven escaleren.
Ik baal er echt van en wil hier graag verandering in brengen. Ik weet alleen niet hoe.
maandag 20 juni 2011 om 12:20
quote:hekje schreef op 20 juni 2011 @ 12:16:
Hmm, als hij in negeer-modus gaat bij problemen lijkt me eerder dat hij iets moet doen aan z'n communicatie skills.
Kan me namelijk voorstellen dat de spanning bij jou dan alleen oploopt en je van ellende uiteindelijk moet janken.
Precies!
Bij mij in huis geen negeer-modus. Als je er even niet op in wil gaan (want misschien is het beter om even af te koelen..) prima, maar dan wordt dat gewoon gezegd. Maar er wordt niet genegeerd. Ik vind dat zo waardeloos en kinderachtig, sfeerverziekend etc.
Hmm, als hij in negeer-modus gaat bij problemen lijkt me eerder dat hij iets moet doen aan z'n communicatie skills.
Kan me namelijk voorstellen dat de spanning bij jou dan alleen oploopt en je van ellende uiteindelijk moet janken.
Precies!
Bij mij in huis geen negeer-modus. Als je er even niet op in wil gaan (want misschien is het beter om even af te koelen..) prima, maar dan wordt dat gewoon gezegd. Maar er wordt niet genegeerd. Ik vind dat zo waardeloos en kinderachtig, sfeerverziekend etc.
maandag 20 juni 2011 om 13:13
Gaat hij altijd negeren? Dan zou ik in een rustig gesprek aangeven dat je dat echt heel kwetsend vindt. Mocht hij echt geen andere methode zien, dan zou ik proberen een compromis te vinden: jullie praten niet meteen uit, maar hij belooft dat als hij voelt dat hij er aan toe is om het uit te praten dat hij dat aan gaat geven. Dan hoef jij niet te smeken om het contact. Tevens zou ik uitleggen wat het negeren met je doet en hem vragen om dan maar het huis of in ieder geval de ruimte te verlaten als hij gaat negeren, dan wordt jij er niet zo mee geconfronteerd en kun je voor jezelf iets leuks en afleidends gaan doen. Bovendien is hij waarschijnlijk ook sneller de irritatie kwijt als hij uit jouw buurt is.
Als jullie ruzies gewoon over futiele dingen zijn dan moet je met deze benadering het vertrouwen kunnen hebben dat jullie het uit zullen praten, later, niet nu, toch?
Als jullie ruzies gewoon over futiele dingen zijn dan moet je met deze benadering het vertrouwen kunnen hebben dat jullie het uit zullen praten, later, niet nu, toch?
maandag 20 juni 2011 om 14:01
quote:hekje schreef op 20 juni 2011 @ 12:16:
Hmm, als hij in negeer-modus gaat bij problemen lijkt me eerder dat hij iets moet doen aan z'n communicatie skills.
Kan me namelijk voorstellen dat de spanning bij jou dan alleen oploopt en je van ellende uiteindelijk moet janken.Vind het dat negeergedoe ook heel vervelend en zou dat ook graag zien veranderen. Vandaar dat ik hem ook steeds aan het praten probeerde te krijgen. Maar het is dus niet specifiek die ruzie maar iets wat eigenlijk bijna altijd wel gebeurd in situaties van meer spanning. Voel me dan net een kleuter en zou graag mijn reactie op dit soort situaties willen veranderen. Het was namelijk echt een klein iets wat door mijn reacties veel dramatischer werd.
Hmm, als hij in negeer-modus gaat bij problemen lijkt me eerder dat hij iets moet doen aan z'n communicatie skills.
Kan me namelijk voorstellen dat de spanning bij jou dan alleen oploopt en je van ellende uiteindelijk moet janken.Vind het dat negeergedoe ook heel vervelend en zou dat ook graag zien veranderen. Vandaar dat ik hem ook steeds aan het praten probeerde te krijgen. Maar het is dus niet specifiek die ruzie maar iets wat eigenlijk bijna altijd wel gebeurd in situaties van meer spanning. Voel me dan net een kleuter en zou graag mijn reactie op dit soort situaties willen veranderen. Het was namelijk echt een klein iets wat door mijn reacties veel dramatischer werd.
maandag 20 juni 2011 om 14:07
quote:Turkooiss schreef op 20 juni 2011 @ 12:20:
[...]
Bij mij in huis geen negeer-modus. Als je er even niet op in wil gaan (want misschien is het beter om even af te koelen..) prima, maar dan wordt dat gewoon gezegd. Maar er wordt niet genegeerd. Ik vind dat zo waardeloos en kinderachtig, sfeerverziekend etc.
Eens! Als je op dat moment te kwaad/verdrietig wat dan ook bent om te praten, dan heb je dat gewoon te zeggen tegen elkaar. Negeren vind ik echt afschuwelijk respectloos. Dan ben je blijkbaar zo weinig waard dat er niet eens erkend kan worden dat je er bent. Dat zou ik dus ook nooit accepteren.
Wanneer vriend of ik te boos ben en we weten dat een meningsverschil groter gemaakt gaat worden dan dat nodig is, gaat een van ons even een blokje om, of op het balkon staan. Dan praten we het daarna wel uit.
[...]
Bij mij in huis geen negeer-modus. Als je er even niet op in wil gaan (want misschien is het beter om even af te koelen..) prima, maar dan wordt dat gewoon gezegd. Maar er wordt niet genegeerd. Ik vind dat zo waardeloos en kinderachtig, sfeerverziekend etc.
Eens! Als je op dat moment te kwaad/verdrietig wat dan ook bent om te praten, dan heb je dat gewoon te zeggen tegen elkaar. Negeren vind ik echt afschuwelijk respectloos. Dan ben je blijkbaar zo weinig waard dat er niet eens erkend kan worden dat je er bent. Dat zou ik dus ook nooit accepteren.
Wanneer vriend of ik te boos ben en we weten dat een meningsverschil groter gemaakt gaat worden dan dat nodig is, gaat een van ons even een blokje om, of op het balkon staan. Dan praten we het daarna wel uit.
maandag 20 juni 2011 om 14:11
Geen tips maar lees wel mee.
Ik moet ook vaak huilen in conflictsituaties, en dat vind ik heel stom van mezelf!
Ik vind mezelf namelijk echt geen aansteller, maar op de een of andere manier lukt het me niet om soms tranen te bedwingen. Ik wil me niet zo laten kennen, al helemaal niet in werksituaties.. En ook in mijn relatie, soms belemmert het de communicatie. (Maar negeren wat jouw man doet belemmert de communicatie overigens ook (of nog meer?))
Eigenlijk ben ik verder ook helemaal niet echt gevoelig of snel aangedaan dus ik vind het een rare en irritante eigenschap van mezelf.
Ik moet ook vaak huilen in conflictsituaties, en dat vind ik heel stom van mezelf!
Ik vind mezelf namelijk echt geen aansteller, maar op de een of andere manier lukt het me niet om soms tranen te bedwingen. Ik wil me niet zo laten kennen, al helemaal niet in werksituaties.. En ook in mijn relatie, soms belemmert het de communicatie. (Maar negeren wat jouw man doet belemmert de communicatie overigens ook (of nog meer?))
Eigenlijk ben ik verder ook helemaal niet echt gevoelig of snel aangedaan dus ik vind het een rare en irritante eigenschap van mezelf.
maandag 20 juni 2011 om 14:23
quote:lareveuse schreef op 20 juni 2011 @ 14:11:
Geen tips maar lees wel mee.
Ik moet ook vaak huilen in conflictsituaties, en dat vind ik heel stom van mezelf!
Ik vind mezelf namelijk echt geen aansteller, maar op de een of andere manier lukt het me niet om soms tranen te bedwingen. Ik wil me niet zo laten kennen, al helemaal niet in werksituaties.. En ook in mijn relatie, soms belemmert het de communicatie. (Maar negeren wat jouw man doet belemmert de communicatie overigens ook (of nog meer?))
Eigenlijk ben ik verder ook helemaal niet echt gevoelig of snel aangedaan dus ik vind het een rare en irritante eigenschap van mezelf.
Wat jij omschrijft is dus precies ook mijn probleem wat jij omschrijft. Eigenlijk voor het eerst dat ik iemand "spreek"die hetzelfde probleem heeft.
Inderdaad is wat mijn man doet niet bevorderend voor de situatie alleen gaat hij mij meer om dat gehuil van mezelf wat ik graag wil veranderen.
Geen tips maar lees wel mee.
Ik moet ook vaak huilen in conflictsituaties, en dat vind ik heel stom van mezelf!
Ik vind mezelf namelijk echt geen aansteller, maar op de een of andere manier lukt het me niet om soms tranen te bedwingen. Ik wil me niet zo laten kennen, al helemaal niet in werksituaties.. En ook in mijn relatie, soms belemmert het de communicatie. (Maar negeren wat jouw man doet belemmert de communicatie overigens ook (of nog meer?))
Eigenlijk ben ik verder ook helemaal niet echt gevoelig of snel aangedaan dus ik vind het een rare en irritante eigenschap van mezelf.
Wat jij omschrijft is dus precies ook mijn probleem wat jij omschrijft. Eigenlijk voor het eerst dat ik iemand "spreek"die hetzelfde probleem heeft.
Inderdaad is wat mijn man doet niet bevorderend voor de situatie alleen gaat hij mij meer om dat gehuil van mezelf wat ik graag wil veranderen.
donderdag 23 juni 2011 om 02:09
Oh, zo herkenbaar!! Dat steeds maar weer die tranen!! Mijn kinderen weten het inmiddels wel dat mijn huilen meestal niet altijd een mega-drama betekent. Ik kan werkelijk overal om janken, een aandoenlijke reclame (!!!) of omdat ik het zo geweldig ontroerend vind dat er een compleet nieuwe straat wordt aangelegd. Is toch te idioot voor woorden.
Ik vraag me ook vaak af of er iets fout zit in mijn neus-, keel- en oren-circuit; het lijkt wel een high-tech doorstroomsysteem waar menig energieleverancier een moord voor zou doen.
En nee, dit is niet cynisch bedoeld.
In mijn relatie (we wonen niet samen en hebben een jaar of 15 een relatie) heb ik dus hetzelfde als jij. En mijn vriend reageert hetzelfde als mijn vriend. Logisch, ze zijn inmiddels wel gewend aan ons gesnotter.
Dat maakt mij dan laaiend, ik voel me miskend en hup, een groot drama is geboren.
En ja, ik baal hier ook ontzettend van, leg ook een deel van hoe het loopt bij de reacties van vriendlief, weet dat dat niet eerlijk is en er niet toe doet. Natuurlijk tranen na afloop, maar geen meter opgeschoten.
In de jaren dat we samen zijn, hebben we natuurlijk verschillende dingen geprobeerd, er over praten als er niks aan de hand is, dingen opschrijven als ik bij hem ben en die hij leest als ik er niet ben zodat hij na kan denken over reactie, uit elkaar gaan en ga maar door.
't Werkt niet en dat komt gewoon omdat hij totaal anders is als dat ik ben en ik na al die jaren dat nog steeds niet heb geaccepteerd, blijkbaar.
Eigenlijk vind ik dat ik hier hulp voor moet zoeken, niet voor de relatie, wel voor het ongecontroleerde gedrag van mezelf omdat ik niet hou van het gefrustreerde gevoel en het explosieve gevoel in mezelf.
Helaas heb ik geen idee wat jij het beste kunt doen en dat had je waarschijnlijk allang in de gaten.
Mocht je iets vinden dat helpt, laat het aub weten!
Ik vraag me ook vaak af of er iets fout zit in mijn neus-, keel- en oren-circuit; het lijkt wel een high-tech doorstroomsysteem waar menig energieleverancier een moord voor zou doen.
En nee, dit is niet cynisch bedoeld.
In mijn relatie (we wonen niet samen en hebben een jaar of 15 een relatie) heb ik dus hetzelfde als jij. En mijn vriend reageert hetzelfde als mijn vriend. Logisch, ze zijn inmiddels wel gewend aan ons gesnotter.
Dat maakt mij dan laaiend, ik voel me miskend en hup, een groot drama is geboren.
En ja, ik baal hier ook ontzettend van, leg ook een deel van hoe het loopt bij de reacties van vriendlief, weet dat dat niet eerlijk is en er niet toe doet. Natuurlijk tranen na afloop, maar geen meter opgeschoten.
In de jaren dat we samen zijn, hebben we natuurlijk verschillende dingen geprobeerd, er over praten als er niks aan de hand is, dingen opschrijven als ik bij hem ben en die hij leest als ik er niet ben zodat hij na kan denken over reactie, uit elkaar gaan en ga maar door.
't Werkt niet en dat komt gewoon omdat hij totaal anders is als dat ik ben en ik na al die jaren dat nog steeds niet heb geaccepteerd, blijkbaar.
Eigenlijk vind ik dat ik hier hulp voor moet zoeken, niet voor de relatie, wel voor het ongecontroleerde gedrag van mezelf omdat ik niet hou van het gefrustreerde gevoel en het explosieve gevoel in mezelf.
Helaas heb ik geen idee wat jij het beste kunt doen en dat had je waarschijnlijk allang in de gaten.
Mocht je iets vinden dat helpt, laat het aub weten!
