hart en verstand

Beste mensen,



Hoewel ik eigenlijk op voorhand al weet wat jullie reacties zijn, wil ik jullie graag het volgende voorleggen;



Ik ben ooit (terwijl ik in een goede relatie zat) enorm voor iemand gevallen. Maar zij had ook relatie, en we kregen een affaire. Maar omdat ik gevoelsmatig niet van mijn toenmalige vriendin af kon, bleef het bij een heftige affaire. Maar het feit dat ik zo enorm verliefd was op een ander, had dat ook zijn gevolgen voor mijn relatie. Ik kon geen lichamelijk contact opbrengen plus het feit dat ik verscheurd werd door emoties en gevoelens, en geloof me dat is echt niet fijn. Lang verhaal kort......mijn vriendin trok het na een jaar niet meer en heeft me verlaten. Dat was een flinke klap die gedeeltelijk werd opgevangen door J. met wie ik aansluitend een relatie kreeg.



Het was een heftige tijd, ik had te dealen met mijn verdriet van het verlies van de partner die op papier (behalve uiterlijk) mijn droomvrouw was. En nu was ik met iemand die qua uiterlijk mijn droomvrouw was maar qua praktische zaken totaal niet. En haar ex begon ons te stalken dus we gingen door een moeilijke tijd.



Zij woont 100 km verder, zit in de ziektewet en heeft daardoor een laag inkomen. Bovendien heeft ze ook een dochtertje met stoornissen. Ze is een paar jaar ouder dan ik, dus een kind kan/wil ze niet meer, en ik eigenlijk wel. We hebben veel ups en downs gehad en hebben meermaals op een punt gestaan om er mee te stoppen maar toen bleek dat het gevoel dusdanig sterk was dat we niet zonder elkaar konden.



We besloten een soort van nieuwe start en wilden samen ergens nieuw beginnen. Hadden zelfs een huisje gevonden waar we ons beiden prettig bij vonden. Ze informeerde zelfs naar deverhuurmogelijkheden van haar huis, kinderopvang, scholen en ze attendeerde haar ex ook op het feit dat we mogelijk zouden verhuizen. Daarnaast waren we bezig met het orrienteren van keukens, meubels etc....eigenlijk dus wel eindelijk sinds lang een veilig gevoel.



Maar toen gingen we op vak, met mijnmoeder en haar dochter. Op vakantie heeft het een paar keer behoorlijk geknalt tussen ons en dat had ook zijn nasleep thuis. Bij thuiskomst bleek dat mijn kat die ik 17 jaar had stervende was. Maar toen ik haar nodig had bij het inslapen en begraven van mijn kat was ze er niet. Dat hakte er behoorlijk in voor me. Die eerste week van de vakantie (een maandgeleden) nam ze ook afstand om even tot rust te komen. Maar ik kreeg meer het gevoel dat ze afscheid aan het nemen was. Tot mijn verbazing herstelde het contact zich redelijk en zijn we een weekend lekker weggeweest, en het was super. Dit hadden we nodig en het leek alsof we het weer zagen zitten. Daarna ook nog leuke dagen gehad, lekker sauna etc...



Ze heeft een probleemrug, dat wist ik al. En nu kreeg ze ineens een hernia en kon niks meer. Ik had inmiddels een klein nieuw poesje dus ik met een koffer onder de arm naar haar toe om haar te helpen. Laat ik eerlijk zijn, ik ben van nature een lui persoon dus dat ging niet altijd met evenveel plezier, maargeod voor mijn gevoel was ik er wel voor haar en kon ik haarhelpen. Tuurlijk zei een deel in mij, van jo, ze was er niet voor jou dus wees er ook niet voor haar, maar ik wilde haar niet kwijt...en wilde haar vooral ook geen reden geven om me te dumpen dus was ik er. SInds de vakantie heb ik veel in angst gezeten dat ze me zou dumpen...en daardoor durfde ik de dingen niet te zeggen die me eigenlijk dwars zaten. Ze kon ineens haar huis niet meer verhuren ivm de soort hypotheek die ze had (?) dus eigenlijk zei ze daarmee van jammer kerel maar ik kan niet weg. Dat is niet letterlijk gezegd, maar zo voelde het. Ik wilde de boel niet extra forceren door er over te praten want dan zou het punt kunnen komen dat ze zegt het heeft geen zin meer. Nu ze die hernia had, kwam ik erachter dat haar rug nooit goed zou worden en dat ik mss wel met iemand te maken zou krijgen die zeer hulpbehoevend zou worden later....is dat wel wat ik wil?? Ze wil ook geen kind meer, ze kan haar huis niet verkopen, ze kan dus niet verhuizen etc. Het begon bij me te malen de laatste tijd...maar ik was nog lang niet op het punt om te breken, tenslotte ben ik extreem gek op haar. Het klikte sinds de vakantie ook niet echt heel goed meer tussen mij en haar dochtertje, en dat voelde zij ook. Maargoed....



Afgelopen zaterdag zou ik naar een vriend toegaan in de middag en ze vroeg of ik nog wat boodschappen wilde doen.....die heb ik gedaan en we kregen eigenlijk ruzie om een kleinigheidje...Ik heb geleerd van het verleden en heb de boodschappen voor haar uitgepakt en opgeborgen, vuilnisbak geleegd en zij dat ik er vandoor gind. Poesje gepakt en we waren weg....ik denk even laten rusten en dan straks even eenbelletje hoeveel ik van haar hou.



Vervoglens kreeg ik een bericht savonds, dat ze vroeg om afstand om de boel op een rijtje te krijgen. Ik vroeg wat dat inhield, en ze zij dat ze wilde nadenken. Ik ben niet de meestgeniale man in de wereld, maar ik weet wat er in haar omgaat. Eigenlijk heb ik onze hele relatie door haar obstakels geprobeerd weg te nemen. Ik ben verkoper dus dat ging me vaak goed af, dacht ik....maar op zon moment komen alle obstakels bij haar boven en gaat het malen in dat kopje, dus voor mij is het nu wachten op de definitieve nekschot. Elke seconde van de dag ben ik bangvoor het berichtje wat kan komen.



Tuurlijk zie ik ook de punten waarom het niet zuo werken zonder dat de een water bij de wijn doet. Zij zal het niet kunnen ivm met dochter en huis, en nu voelt het alsof ik zoveel van haar hou, dat ik al mijn wensen en eisen opzei zou zetten om met haar verder te gaan. Waaromtrek je niet bij haar in hoor ik julie denken......zij heeft in dat huis met zon beetje al haar exen gewoont....dus dat is voor mij geen nieuwe start. Maar zelfs nu ben ik daartoe geneigd. ook het feit dat ik kinderloos zal zijn als ik bij haar zou blijven neem ik op de kop toe. Dus met verstand zeg ik , laten gaan en zoek iemand die je meer te bieden heeft........maar mijn hart kan het niet.



Trouwens.....ik zei al dat ik dingen niet tegen haar heb uitgesproken......over de ansgt die ik had, de obstakels die ik zeg etc... Ik ben bezig in een mail waarin ik dingen probeer uit te leggen. Zodat ze weet wat er bij mij speelde, en nu ook speelt. Ik ben bang dat als zij dat niet weet, ze een beslissing neemt zonder alle info te hebben. Zal ik deze mail sturen?



Een lang en moeilijk verhaal, maar alles waarbij gevoel komt kijken is zwaar.



Gr

godzijdank was mijn moeder erbij want anders was het nog verder geescaleerd...quote:blijfgewoonbianca schreef op 22 juni 2011 @ 11:38:

Ze is eigenlijk een reboundje en je gaat op vakantie met JOUW moeder erbij? Tsja, ..... niet heel raar dat je daar dan ruzie krijgt, he?

Nee, dat is net het probleem......quote:vlinder72 schreef op 22 juni 2011 @ 11:39:

Denk dat je gelukkiger wordt zonder haar.

Ik laat haar ook even gaan, ik wil niks nog meer verpesten door er boven op te zitten. En ook op haar dochtertje ben i zeer gesteld, alleen er speelde een hoop in mijn hoofd waardoor ik ook meer prikkelbaar was.



Een ding over die kinderwens moet ik wel verduidelijken. Ik wilde eigenlijk nooit echt kinderen, maar zij heeft me eigenlijk omgeturnd. We begonnen erover en ik merkte dat ik eigenlijk met haar idd graag een kindje zou willen. Vervolgens trok zij dat weer in om dat het niet kon met rug en leeftijd.quote:ttsss schreef op 22 juni 2011 @ 11:37:

wat een lang verhaal!

en ook een moeilijk verhaal..

ik zou als ik jou was ook afstand nemen.

laat haar maar even lekker gaan!

heb het idee dat je niet zoveel goeds kan doen?



over het kinderen willen van jo kant: dat blijft jou altijd in de weg staan denk ik. ook omdat je band met haar kindje niet meer zo goed is. laat je dromen niet weg waaien door iemand. het klinkt hard: maar er zwemmen meer vissen in de zee!



de mail kan je sturen, dan weet ze at je denkt en voelt. niks mis mee denk ik..



doe wat je hart je ingeeft.

hier je verhaal vertellen is moeilijk en mensen hebben altijd meningen: goed of slecht.

maar wij kunnen de situatie niet zo goed natuurlijk..

ik zou zeggen ga verder met je leven zonder hun, omdat jij teveel moet inleveren (huis en kindje)..

sterkte met alles!

quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 11:41:

Wat hebben de eerder relaties met dit verhaal te maken? Ik zie het verband niet.Feitenlijk heb ik iemand met wie ik alles had, behalve extreme verliefdheid laten gaan voor iemand die me verder niks te bieden had maar wel extreme verliefdheid, goeie sex en een goed gevoel

quote:makreel schreef op 22 juni 2011 @ 12:01:

Volgens mij kun je deze time out goed gebruiken om zelfs eens goed na te denken hoe je met deze relatie verder wilt.



Je hangt nu met alles wat je hebt aan haar vast, omdat je niet wilt dat zij het uitmaakt, terwijl je zelf ook je twijfels hebt over deze relatie. En niet om de minste reden: als jij een kinderwens hebt, moet je die serieus onderzoeken. En ook het samenleven met iemand met fysieke problemen is voor jou niet vanzelfsprekend, als ik je goed begrijp.Maar ik merk wel dat ik zoveel voor haar voel om alles aan de kant te zetten, ik wil niet zonder haar! Alleen de gedachte doet me echt ziek maken.

quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 12:03:

[...]





Ok, duidelijk.

Maar hoe ruk ook, dat met die meest ideale is uit, daar kun je (neem ik aan) niks meer aan veranderen.

De vrouw met wie je nu samen bent is niet je ultieme partner en zo te lezen jij voor haar ook niet.

Er mee stoppen lijkt me dus een aanrader.

Of denk jij dat er een toekomst is voor jullie?Ik ben iemand die uitgaat dat voor elk probeel een oplossing is, en ben bereid dat uitgebreid te onderzoeken. Dus als de wil er is om een toekomst aan te gaan, dan zijn er ook oplossingen. Maarja, takes 2 to tango

quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 12:06:

[...]





Dit ook ja.......

Hoe dan ook, dit is het niet en ja, jammer dat het met de voormalige vriendin uit is. Niks aan te doen. Soms neem je beslissingen waar je achteraf spijt van hebt.Nee hoor, even voor de duidelijkheid...de ex is geen onderwerp dat is geweest. Ik probeer alleen mogelijkheden te zien vanuit haar perspectief waarvoor ik bereid ben om aan te passen

quote:eleonora schreef op 22 juni 2011 @ 12:07:

[...]





Ook als je (meen ik te lezen) niet gelukkig bent met elkaar?Ik had mijn twijfels ja dat klopt, maar ik was wel gelukkig alleen de onzekerheid over haar maakte me angstig....en terecht blijkt