Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 18 januari 2008 om 21:18
zondag 20 januari 2008 om 00:07
lieve mims...heb vanavond een etentje gehad met een hele goede vriendin van mij. Toevallig kwam het gesprek op het forum, over hoe dat werkt en hoe dat dan gaat met zomaar mensen die je helemaal niet kent. Heb haar geloof ik overtuigd dat het het geweldig is,. Dat het echte vriendinnen zijn geworden en heb geprobeerd duidelijk te maken hoe echt dit is. Zo echt, dat ik door jouw verhalen altijd weer een beetje volschiet, dat het mij zeer doet om te lezen hoeveel pijn je hebt, fdat het mij trots maakt om te lezen hoe sterk je bent en dat het prachtig is om jouw verhalen te lezen. Heb je niets aan waarschijnlijk, maar wilde je toch nog even een knuffel komen brengen
zondag 20 januari 2008 om 20:31
Vanavond komt Meet Joe Black op de televisie.
Nou, geloof me, de Dood komt helaas niet in Brad-Pitt-verpakking.
Ben een beetje wiebelig. Vanmiddag hartstochtelijk zitten huilen op eht station omdat ik de trein had gemist, en ik de gedachte niet los kon laten dat ik deze wél gehaald zou hebben als Hero nog geleefd had. Tranen met tuiten.
Op het andere perron zaten twee hiphopgasten. Van die types die met zijn tweeën al een hang-groepje vormen. Van die types waar je met een boogje omheenloopt, al was het alleen maar om je trommelvliezen te beschermen tegen de decibellen uit hun I-pod.
En terwijl ik probeerde Mopsey uit te leggen dat mamma straks écht wel weer ging lachen, kwam de meest-dreigend-ogende op me af. Van dichtbij kon ik zien hoe jong hij nog was, met hier en daar een jeugdpuistje, en net genoeg baardgroei voor een sikje.
"Mevrouw,gaat het een beetje?", vroeg hij.
Ik knikte waterig.
"Mag ik vragen wat er aan de hand is? Kan ik misschien helpen?"
"Vrouwentranen, knul, laat me maar", deed ik laconiek.
En na een bezorgde blik op mij te hebben geworpen, liep hij weg. Met een hiphophupje.
Ik heb mijn tranen gedroogd, en samen met Mopsey naar de voorbijrazende wolken gekeken. En gezien dat er af en toe een sprankje zon vanachter de wolken vandaan kwam.
Zelfs tijdens je grootste verdriet kun je nog leren, wijzer worden. Ik ben vandaag een vooroordeel armer. Er is een troostende hand naar me uitgestoken door een hanggroep-jongere.
Alleen jammer dat hij mevrouw tegen me zei.
Nou, geloof me, de Dood komt helaas niet in Brad-Pitt-verpakking.
Ben een beetje wiebelig. Vanmiddag hartstochtelijk zitten huilen op eht station omdat ik de trein had gemist, en ik de gedachte niet los kon laten dat ik deze wél gehaald zou hebben als Hero nog geleefd had. Tranen met tuiten.
Op het andere perron zaten twee hiphopgasten. Van die types die met zijn tweeën al een hang-groepje vormen. Van die types waar je met een boogje omheenloopt, al was het alleen maar om je trommelvliezen te beschermen tegen de decibellen uit hun I-pod.
En terwijl ik probeerde Mopsey uit te leggen dat mamma straks écht wel weer ging lachen, kwam de meest-dreigend-ogende op me af. Van dichtbij kon ik zien hoe jong hij nog was, met hier en daar een jeugdpuistje, en net genoeg baardgroei voor een sikje.
"Mevrouw,gaat het een beetje?", vroeg hij.
Ik knikte waterig.
"Mag ik vragen wat er aan de hand is? Kan ik misschien helpen?"
"Vrouwentranen, knul, laat me maar", deed ik laconiek.
En na een bezorgde blik op mij te hebben geworpen, liep hij weg. Met een hiphophupje.
Ik heb mijn tranen gedroogd, en samen met Mopsey naar de voorbijrazende wolken gekeken. En gezien dat er af en toe een sprankje zon vanachter de wolken vandaan kwam.
Zelfs tijdens je grootste verdriet kun je nog leren, wijzer worden. Ik ben vandaag een vooroordeel armer. Er is een troostende hand naar me uitgestoken door een hanggroep-jongere.
Alleen jammer dat hij mevrouw tegen me zei.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 21 januari 2008 om 23:30
Vandaag voor het eerst weer een ziekenhuis ingestapt om een lief iemand te bezoeken. Deed ik even, dacht ik...
Pas toen ik mijn auto had geparkeerd en naar de ingang liep, met een kwebbelende Mops in mijn armen, kreeg ik ineens een bal in mijn maag. Een ziekenhuis in, naast een ziekenhuisbed zitten, een infuus? Met knikkende knieën ben ik naar binnen gestapt.
Gelukkig was het een ander ziekenhuis en blijkt de ene fles Dettol de andere niet te zijn; het rook er anders. Het zag er anders uit. En de lieve persoon in het ziekenhuisbed was al losgekoppeld van het infuus.
Bij het naar binnen stappen van de kamer vlogen de zenuwen door mijn keel, maar het was een andere kamer, een andere patient, en ander bezoek. Het werd zowaar gezellig. En dus kon ik vergeten.
Natuurlijk flitste er zo nu en dan een herinneringsdia door mijn hoofd, als er weer een een bed voorbij werd gereden met daarin een ineengekruld manspersoon. Maar het ging best, en het was gezellig. Het was goed. Ook Mops vermaakte zich prima, met dank aan een rolletje Rolo...
En terwijl we terugliepen naar de auto, vroeg Mopsey mij opeens; "Mamma, in dit ziekenhuis...daar kunnen ze wél de goede medicijntjes vinden, hé..". En ik dacht terug aan die lieve patiente die het zo goed doet, en ik knikte. Nu waren, in tegenstelling tot bij Hero, de goede medicijnen wel gevonden. Gelukkig wel.
Pas toen ik mijn auto had geparkeerd en naar de ingang liep, met een kwebbelende Mops in mijn armen, kreeg ik ineens een bal in mijn maag. Een ziekenhuis in, naast een ziekenhuisbed zitten, een infuus? Met knikkende knieën ben ik naar binnen gestapt.
Gelukkig was het een ander ziekenhuis en blijkt de ene fles Dettol de andere niet te zijn; het rook er anders. Het zag er anders uit. En de lieve persoon in het ziekenhuisbed was al losgekoppeld van het infuus.
Bij het naar binnen stappen van de kamer vlogen de zenuwen door mijn keel, maar het was een andere kamer, een andere patient, en ander bezoek. Het werd zowaar gezellig. En dus kon ik vergeten.
Natuurlijk flitste er zo nu en dan een herinneringsdia door mijn hoofd, als er weer een een bed voorbij werd gereden met daarin een ineengekruld manspersoon. Maar het ging best, en het was gezellig. Het was goed. Ook Mops vermaakte zich prima, met dank aan een rolletje Rolo...
En terwijl we terugliepen naar de auto, vroeg Mopsey mij opeens; "Mamma, in dit ziekenhuis...daar kunnen ze wél de goede medicijntjes vinden, hé..". En ik dacht terug aan die lieve patiente die het zo goed doet, en ik knikte. Nu waren, in tegenstelling tot bij Hero, de goede medicijnen wel gevonden. Gelukkig wel.
Wat wilde ik nou toch typen?
