Relaties
alle pijlers
Einde vriendschap?
maandag 4 juli 2011 om 13:32
Het lijkt erop dat een lange, waardevolle vriendschap ten einde loopt. En dat doet pijn. Het voelt als liefdesverdriet. We zijn met z’n vieren en leerden elkaar 15 jaar geleden kennen. Er is in de afgelopen jaren een prachtige hechte vrouwenvriendschap ontstaan.
Het is lastig uit te leggen wat er gebeurd is. Ik wil niet teveel in details treden, wordt het alleen maar ingewikkeld van. Ik zal proberen een beeld te schetsen (en ik zal proberen het kort te houden).
Er is iets voorgevallen wat voor mij maandenlang verborgen gehouden is, terwijl het mij aangaat en de betreffende vriendin die erbij betrokken was het wel besproken heeft met de andere vriendinnen. Maanden later werd het mij toch verteld. Dat was schrikken. Maar roept ook vragen op bij mij. Er is geen ruimte voor mijn vragen, mijn gevoel en mijn twijfels over de gebeurtenis. Ik moet haar begrijpen, ik moet begrijpen waarom ze besloten heeft om het voor mij te verbergen, ik moet begrijpen hoe moeilijk het voor haar was en nog steeds is. Toen ik mijn gevoel onder woorden probeerde te brengen, vragen stelde en ook mijn twijfel uitte over wat er gebeurd was, leverde dat slechts boze reacties op.
Ik ben eigenlijk zo teleurgesteld, maar wil geen afscheid nemen van onze jarenlange vriendschap. Ik wil ze niet kwijt, maar het is inmiddels oppervlakkig, over het voorval wordt niet meer gesproken terwijl het nog wel tussen ons in hangt. Zo’n vriendschap wil ik ook niet. Of misschien moet ik accepteren dat dit het is, dat de band die we hadden, nooit meer hetzelfde zal zijn.
Misschien zijn er mensen die dit herkennen: teleurstelling in een vriendschap, een dierbare vriendschap die lijkt te eindigen? En hoe zij daarmee om zijn gegaan? Kan je een vriendschap ‘uitmaken’? Of dood laten bloeden? Of accepteren dat een vriendschap verandert? Op zoek naar andere vrienden of toch alles op alles zetten om de vriendschap en de vertrouwensrelatie te herstellen? Dat zijn vragen die maar door mijn hoofd blijven malen…
Het is lastig uit te leggen wat er gebeurd is. Ik wil niet teveel in details treden, wordt het alleen maar ingewikkeld van. Ik zal proberen een beeld te schetsen (en ik zal proberen het kort te houden).
Er is iets voorgevallen wat voor mij maandenlang verborgen gehouden is, terwijl het mij aangaat en de betreffende vriendin die erbij betrokken was het wel besproken heeft met de andere vriendinnen. Maanden later werd het mij toch verteld. Dat was schrikken. Maar roept ook vragen op bij mij. Er is geen ruimte voor mijn vragen, mijn gevoel en mijn twijfels over de gebeurtenis. Ik moet haar begrijpen, ik moet begrijpen waarom ze besloten heeft om het voor mij te verbergen, ik moet begrijpen hoe moeilijk het voor haar was en nog steeds is. Toen ik mijn gevoel onder woorden probeerde te brengen, vragen stelde en ook mijn twijfel uitte over wat er gebeurd was, leverde dat slechts boze reacties op.
Ik ben eigenlijk zo teleurgesteld, maar wil geen afscheid nemen van onze jarenlange vriendschap. Ik wil ze niet kwijt, maar het is inmiddels oppervlakkig, over het voorval wordt niet meer gesproken terwijl het nog wel tussen ons in hangt. Zo’n vriendschap wil ik ook niet. Of misschien moet ik accepteren dat dit het is, dat de band die we hadden, nooit meer hetzelfde zal zijn.
Misschien zijn er mensen die dit herkennen: teleurstelling in een vriendschap, een dierbare vriendschap die lijkt te eindigen? En hoe zij daarmee om zijn gegaan? Kan je een vriendschap ‘uitmaken’? Of dood laten bloeden? Of accepteren dat een vriendschap verandert? Op zoek naar andere vrienden of toch alles op alles zetten om de vriendschap en de vertrouwensrelatie te herstellen? Dat zijn vragen die maar door mijn hoofd blijven malen…
maandag 4 juli 2011 om 13:40
Het Goede Doel zong het ooit al... Vriendschap is een illusie, een pakketje schroot met een dun laagje chroom.
Het is vervelend, verdrietig en naar, maar helaas loopt het soms anders dan je zou willen. Ik heb ook vriendschappen gehad waarvan ik dacht dat ze tot op hoge leeftijd konden voortduren, niets is minder waar. Ineens gebeurt er iets waardoor je teleurgesteld raakt in elkaar, of bloedt een vriendschap dood.
Sterkte!
Het is vervelend, verdrietig en naar, maar helaas loopt het soms anders dan je zou willen. Ik heb ook vriendschappen gehad waarvan ik dacht dat ze tot op hoge leeftijd konden voortduren, niets is minder waar. Ineens gebeurt er iets waardoor je teleurgesteld raakt in elkaar, of bloedt een vriendschap dood.
Sterkte!
maandag 4 juli 2011 om 13:47
Het ligt eraan wat er geheim gehouden is!
Bij mij was het bijv, dat mijn beste vriendin wist dat mijn toenmalige vriend vreemdgegaan was, dat heeft ze voor mij geheim gehouden en ik moest het horen van een vriendin waar ik juist weinig contact mee had!
Het was de eerste klink in de kabel een van de vele waarna het nooit meer geworden is wat het was, en het nu ook geen vriendin meer is.
Het is heel triest na zoveel mooie jaren vriendschap maar van mijn beste vriendin had ik juist verwacht dat ze eerlijk zou zijn ongeacht of het moeilijk was, ik had haar er wel voor beschermd.
Bij mij was het bijv, dat mijn beste vriendin wist dat mijn toenmalige vriend vreemdgegaan was, dat heeft ze voor mij geheim gehouden en ik moest het horen van een vriendin waar ik juist weinig contact mee had!
Het was de eerste klink in de kabel een van de vele waarna het nooit meer geworden is wat het was, en het nu ook geen vriendin meer is.
Het is heel triest na zoveel mooie jaren vriendschap maar van mijn beste vriendin had ik juist verwacht dat ze eerlijk zou zijn ongeacht of het moeilijk was, ik had haar er wel voor beschermd.
maandag 4 juli 2011 om 13:48
Herkenbaar voor mij dit verhaal.
Ook hier een lange vriendschap met een aantal vrouwen. Met de een meer contact tussendoor dan met de ander.
Maar er is ook iets voorgevallen wat ik en nog twee vriendinnen wel wisten en de anderen niet. Oke, zo far so good..
Echter ik kreeg erg veel moeite met het voorval zelf, wilde dat ik het niet geweten had en daardoor kreeg ik dus een probleem met een van de meiden..
De rest wist er het fijne niet van, hetgeen het erg ingewikkeld maakte voor mij..
Wij hebben meer dan een jaar geen contact gehad, en ik was er eigenlijk wel klaar mee. Maar de overige vriendinnen vonden het ook vreselijk, want ons kluppie werd daardoor ook ineens op losse schroeven gezet.
Met mijn verjaardag kreeg ik een soort verzoenings-sms, en daar heb ik positief op gereageerd, wel met in mijn achterhoofd dat ik het contact wat oppervlakkiger wilde houden.
Kortgeleden zijn we uit eten geweest met elkaar.
En dat ging prima, het was echt gezellig. Maar zoals het was, wordt het nooit meer helaas.
Je schreef :Misschien zijn er mensen die dit herkennen: teleurstelling in een vriendschap, een dierbare vriendschap die lijkt te eindigen? En hoe zij daarmee om zijn gegaan? Kan je een vriendschap ‘uitmaken’? Of dood laten bloeden? Of accepteren dat een vriendschap verandert? Op zoek naar andere vrienden of toch alles op alles zetten om de vriendschap en de vertrouwensrelatie te herstellen? Dat zijn vragen die maar door mijn hoofd blijven malen…
Ik heb gekozen voor het dikgedrukte, accepteren dat vriendschappen veranderen, net als mensen..'
Want het onderstreepte deel, dat gaat niet meer lukken, vertrouwensrelatie is in mijn geval dusdanig bescchadigd dat ik daar geen energie meer in kan/wil steken..
Sterkte, heel beroerd dit...
Ook hier een lange vriendschap met een aantal vrouwen. Met de een meer contact tussendoor dan met de ander.
Maar er is ook iets voorgevallen wat ik en nog twee vriendinnen wel wisten en de anderen niet. Oke, zo far so good..
Echter ik kreeg erg veel moeite met het voorval zelf, wilde dat ik het niet geweten had en daardoor kreeg ik dus een probleem met een van de meiden..
De rest wist er het fijne niet van, hetgeen het erg ingewikkeld maakte voor mij..
Wij hebben meer dan een jaar geen contact gehad, en ik was er eigenlijk wel klaar mee. Maar de overige vriendinnen vonden het ook vreselijk, want ons kluppie werd daardoor ook ineens op losse schroeven gezet.
Met mijn verjaardag kreeg ik een soort verzoenings-sms, en daar heb ik positief op gereageerd, wel met in mijn achterhoofd dat ik het contact wat oppervlakkiger wilde houden.
Kortgeleden zijn we uit eten geweest met elkaar.
En dat ging prima, het was echt gezellig. Maar zoals het was, wordt het nooit meer helaas.
Je schreef :Misschien zijn er mensen die dit herkennen: teleurstelling in een vriendschap, een dierbare vriendschap die lijkt te eindigen? En hoe zij daarmee om zijn gegaan? Kan je een vriendschap ‘uitmaken’? Of dood laten bloeden? Of accepteren dat een vriendschap verandert? Op zoek naar andere vrienden of toch alles op alles zetten om de vriendschap en de vertrouwensrelatie te herstellen? Dat zijn vragen die maar door mijn hoofd blijven malen…
Ik heb gekozen voor het dikgedrukte, accepteren dat vriendschappen veranderen, net als mensen..'
Want het onderstreepte deel, dat gaat niet meer lukken, vertrouwensrelatie is in mijn geval dusdanig bescchadigd dat ik daar geen energie meer in kan/wil steken..
Sterkte, heel beroerd dit...
maandag 4 juli 2011 om 13:53
Het is naar, maar waar. Vriendschappen waarvan je het wellicht nooit had gedacht, kunnen zomaar ten einde zijn. Soms door een voorval, soms doordat het contact verandert doordat iemands situatie verandert en soms doordat de lieve vriendin langzaamaan verandert in een draak van een dame. Tsjaa. Koester jullie mooie herinneringen samen en maak er wel een volwaardig einde aan, door uit te spreken dat de vriendschap ten einde is. Dat geeft vaak een bevredigender gevoel dan het maar "laten". Dat betekent overigens niet dat je niet mag "rouwen" om je verloren vriendschap, maar het gekke is dat er op een of andere manier wel weer andere leuke, lieve, ietswat gekke mensen op je pad komen!
maandag 4 juli 2011 om 13:57
Vriendschappen veranderen continu, soms zijn ze heel hecht, soms (tijdelijk) over.. Ik vind het heel Hollands om van je vrienden een soort familie te maken. Mijn 'groepje' vrienden al ZO veel jaar.. als soort verzekering van vriendschap. daarbij komt het gekliek van vriendjes binnen het groepje, iemand buiten sluiten..ZO kinderachtig..
Ik heb van alle mensen in mijn leven iets meegekregen, en heb altijd veel mensen om me heen, vaak vrienden losgelaten, soms later weer terug gevonden, vaak in een nieuwe vorm omdat ik doorgroei en anderen ook. Met gekliek kan ik niets, da's een teken dat het tijd is om verder te gaan, er zijn zoveel leuke mensen in het leven..
Ik heb van alle mensen in mijn leven iets meegekregen, en heb altijd veel mensen om me heen, vaak vrienden losgelaten, soms later weer terug gevonden, vaak in een nieuwe vorm omdat ik doorgroei en anderen ook. Met gekliek kan ik niets, da's een teken dat het tijd is om verder te gaan, er zijn zoveel leuke mensen in het leven..
maandag 4 juli 2011 om 14:19
Bedankt voor de reacties! Gek, maar het doet me toch goed, zo digitaal mijn hart luchten!
@Georgette, ik dacht ook dat deze vriendschap mijn leven lang mee zou gaan. Het is slikken dat er toch iets tussen kan komen.
@Selina, ik dacht ook dat wij altijd eerlijk tegen elkaar konden zijn, maar om mij in bescherming te nemen, is er toch iets belangrijks voor mij verzwegen. De intenties waren goed, maar het heeft mij toch geraakt. Het geeft mij het gevoel dat ik maandenlang ergens buiten ben gehouden, wat mij direct aangaat en me afvragen hoe vaak en wanneer erover gesproken is achter mijn rug om.
@newwoman, ja, ons ouwe vertrouwde cluppie staat op losse schroeven nu. Ik heb het gevoel dat ik niet één, maar opeens drie dierbare mensen kwijt aan het raken ben. Ik denk ook dat ik moet kiezen voor het vetgedrukte, maar ik merk dat dat tijd kost.
@Noa, ik ben (nog?) niet zover om echt uit te spreken dat het over is, er een volwaardig einde aan te maken...
@schuilnaamhebber, ik weet niet of ik hier wil vertellen wat er precies voorgevallen is, daar denk ik nog over. Ik weet niet of het wat toevoegt. Dan krijg je ook hier misschien een discussie over de inhoud, terwijl het mij nu meer gaat om het gevoel dat het mij geeft. Ehmmm, ben ik duidelijk?? Contact een beetje afhouden voelt denk ik voor mij nu wel als de beste manier, maar tegelijk ook een beetje laf...
@orbit, ik snap wat je bedoelt, maar ik heb in deze vriendschap nooit het gevoel gehad dat er iemand werd buitengesloten ofzo. Het was altijd oké. Soms heb je met de één even tijdelijk meer een klik dan met de ander, dan is dat ook prima. Jouw laatste zin slaat denk ik wel de spijker op z'n kop. Gelukkig zijn er in mijn leven meer leuke mensen.
@Georgette, ik dacht ook dat deze vriendschap mijn leven lang mee zou gaan. Het is slikken dat er toch iets tussen kan komen.
@Selina, ik dacht ook dat wij altijd eerlijk tegen elkaar konden zijn, maar om mij in bescherming te nemen, is er toch iets belangrijks voor mij verzwegen. De intenties waren goed, maar het heeft mij toch geraakt. Het geeft mij het gevoel dat ik maandenlang ergens buiten ben gehouden, wat mij direct aangaat en me afvragen hoe vaak en wanneer erover gesproken is achter mijn rug om.
@newwoman, ja, ons ouwe vertrouwde cluppie staat op losse schroeven nu. Ik heb het gevoel dat ik niet één, maar opeens drie dierbare mensen kwijt aan het raken ben. Ik denk ook dat ik moet kiezen voor het vetgedrukte, maar ik merk dat dat tijd kost.
@Noa, ik ben (nog?) niet zover om echt uit te spreken dat het over is, er een volwaardig einde aan te maken...
@schuilnaamhebber, ik weet niet of ik hier wil vertellen wat er precies voorgevallen is, daar denk ik nog over. Ik weet niet of het wat toevoegt. Dan krijg je ook hier misschien een discussie over de inhoud, terwijl het mij nu meer gaat om het gevoel dat het mij geeft. Ehmmm, ben ik duidelijk?? Contact een beetje afhouden voelt denk ik voor mij nu wel als de beste manier, maar tegelijk ook een beetje laf...
@orbit, ik snap wat je bedoelt, maar ik heb in deze vriendschap nooit het gevoel gehad dat er iemand werd buitengesloten ofzo. Het was altijd oké. Soms heb je met de één even tijdelijk meer een klik dan met de ander, dan is dat ook prima. Jouw laatste zin slaat denk ik wel de spijker op z'n kop. Gelukkig zijn er in mijn leven meer leuke mensen.
dinsdag 5 juli 2011 om 00:08
Ben een tijdje geleden ook door een crisis met hele goede vriendin gegaan. Kennen elkaar 11 jaar. En weet dat dit echt zwaar **** voelt. Bij ons was er niet zoiets voorgevallen als bij jou maar het vertrouwen tussen ons was wel ver te zoeken... De vriendschap is veranderd maar daar heb ik vrede mee en het voelt nu ook echt weer goed. Maar dat is niet zomaar gegaan, daar moet je allebei voor willen gaan. Sterkte!
dinsdag 5 juli 2011 om 12:54
Ik weet nog niet of we er allebei voor willen gaan. Eén van de andere vriendinnen heeft het initiatief genomen om erover te praten. Dat hebben we gedaan en heeft toen voor mij niks opgelost. Sindsdien heb ik een aantal keren initiatief genomen: ben bij haar geweest. Ik heb haar uitgenodigd bij mij thuis, heb haar uitgenodigd voor even een terrasje pakken, enz. Heb het gevoel dat het initiatief tot contact vooral van mij uitgaat en daar ben ik nu eigenlijk wel klaar mee. Ze heeft zo'n twee maanden geleden tegen me gezegd: we moeten eens praten. Dat was op een feest en was op dat moment niet het geschikte moment. Maar daar is het bij gebleven, verder geen initiatief van haar kant gekomen.
dinsdag 5 juli 2011 om 12:57
Het is alweer een half jaar geleden dat ik erachter kwam dat er zo lang iets voor mij verborgen gehouden was. Ik heb toen tegen alle drie gezegd dat ik erg teleurgesteld was, dat ik het moeilijk vond om te horen dat ze alle drie zo lang zoiets belangrijks voor mij verborgen hadden gehouden. Na alle excuses die daarop volgden, heeft er sindsdien nog nooit iemand aan me gevraagd hoe ik me daar nu onder voel. Dat valt me ook tegen eigenlijk. Of misschien moet ik niet zeuren, het is uiteindelijk verteld en er zijn excuses aangeboden dat er zo lang gezwegen is. Dus is het klaar en moet ik het achter me laten.
vrijdag 8 juli 2011 om 11:36
Ik merk dat het me totaal niet lukt om het achter me te laten en ik vind dat eigenlijk ook erg kinderachtig van mezelf. Toen ik deze week toevallig hoorde dat ze vorige week spontaan en toevallig met z'n 3en bij elkaar waren, voelde ik me toch buitengesloten en stak het wantrouwen de kop op: Waarom ben ik niet uitgenodigd, wat wordt er verborgen gehouden, waar is over gepraat wat ik niet weten mag?
Kinderachtig? Ja, ik vind het kinderachtig. Van mezelf. Ik doe zó mijn best om me niet zo te voelen en mezelf vermanend toe te spreken, dat ik niet zo kinderachtig moet zijn, maar het helpt allemaal nog niet zoveel...
Kinderachtig? Ja, ik vind het kinderachtig. Van mezelf. Ik doe zó mijn best om me niet zo te voelen en mezelf vermanend toe te spreken, dat ik niet zo kinderachtig moet zijn, maar het helpt allemaal nog niet zoveel...
zondag 10 juli 2011 om 15:08
woensdag 20 juli 2011 om 13:19
pfff, voor morgen afgesproken met vriendinnen en nog wat mensen om een hapje te eten. Ik zie er tegenop en denk erover het vanavond af te bellen en de knoop door te hakken en aan te geven dat ik me (voorlopig) uit de vriendschap terug trek. Ik heb het afgelopen half jaar overal gewoon aan meegedaan, geprobeerd het van me af te zetten, maar tot nu toe is het niet gelukt en merkte dat ik me bij gezamenlijke activiteiten veel last heb van de oppervlakkigheid die (naar mijn gevoel) tussen ons is ontstaan ...
Ben een redelijk nuchter persoon normaal gesproken en kan goed dingen van me af zetten en van verschillende kanten bekijken, ik verbaas me over mezelf dat ik hier zo in blijf hangen ...
Ben een redelijk nuchter persoon normaal gesproken en kan goed dingen van me af zetten en van verschillende kanten bekijken, ik verbaas me over mezelf dat ik hier zo in blijf hangen ...
woensdag 20 juli 2011 om 14:00
Hoi Missmysterious,
Ik ben nog niet zo lang actief op het forum. Wil het in eerste instantie graag hier houden. Ik weet trouwens ook niet hoe je een pb stuurt, maar misschien later nog eens?
Heb jou topic ook gelezen (niet alles). In de tijd dat mijn vriendinnen en ik in de kleine kinderen zaten, was het contact ook wat minder. Als de kinderen groter zijn, komt de behoefte aan meer contact wel weer. Dat is tenminste mijn ervaring.
Maar dat het pijnlijk is dat een vriendschap niet meer is zoals het jarenlang geweest is, daar zijn we het wel over eens.
Ik ben nog niet zo lang actief op het forum. Wil het in eerste instantie graag hier houden. Ik weet trouwens ook niet hoe je een pb stuurt, maar misschien later nog eens?
Heb jou topic ook gelezen (niet alles). In de tijd dat mijn vriendinnen en ik in de kleine kinderen zaten, was het contact ook wat minder. Als de kinderen groter zijn, komt de behoefte aan meer contact wel weer. Dat is tenminste mijn ervaring.
Maar dat het pijnlijk is dat een vriendschap niet meer is zoals het jarenlang geweest is, daar zijn we het wel over eens.
