Relaties
alle pijlers
Mijn verhaal...
woensdag 13 juli 2011 om 00:22
Hallo, ik ben redelijk nieuw hier, maar heb al heel wat afgelezen. Nu zou ik graag mijn verhaal vertellen. Ik ben 37, twee kinderen (oudste is 10 jaar), 20 jaar samen met mijn man waarvan 14 jaar gehuwd.
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
woensdag 13 juli 2011 om 19:28
Ik heb dat eens gevraagd zo langs mijn neus weg en mijn man antwoordde dat zijn vriend geen persoon is om een relatie mee te hebben, hij is teveel op zijn eigenheid gesteld. Ik zeg bewust niet vrijheid want hij is trouw aan mijn man, ik bedoel meer het samenwonen en rekening houden met iemand anders. Achteraf dacht ik: ik moest doorgevraagd hebben en gezegd 'en jij?' maar ja, dat is dan weer achteraf hé...
woensdag 13 juli 2011 om 19:54
Ik en mijn vriend, dat is weer een ander verhaal. Ik wil meer, van hem weet ik het niet. We hebben het er nooit over gehad omdat ik nu eenmaal getrouwd ben. Dat hij me graag ziet weet ik wel, maar of ik zijn grote liefde ben ? Geen idee. Er speelt nog meer: hij wil kinderen, ik ben 37... Hij lijkt tevreden nu. Zendt heel veel tegenstrijdige signalen uit. Geen idee, dat is ook een gesprek dat ik nog moet aangaan 
woensdag 13 juli 2011 om 23:59
Goh, wat is er veel onzeker in je leven op dit moment. Geef het de tijd. Zoek uit wat jij wilt, waar jij denkt op de lange termijn het gelukkigst mee te worden. Misschien is dat wel een tijdje alleen zijn, samen met je kinderen. Wacht je met het gesprek met je man tot na je vakantie? Denk je dat dat lukt?
Het lijkt me best moeilijk om steeds maar tegenover anderen de schijn op te houden. Het lijkt me dat je op den duur wel de behoefte krijgt om misschien eens met je moeder en zus over je situatie te praten, zodat je een beetje steun hebt.
Het lijkt me best moeilijk om steeds maar tegenover anderen de schijn op te houden. Het lijkt me dat je op den duur wel de behoefte krijgt om misschien eens met je moeder en zus over je situatie te praten, zodat je een beetje steun hebt.
donderdag 14 juli 2011 om 08:29
lila01, je hebt een punt: TO, is er niet iemand met wie je hierover kunt praten, of nog beter: iemand met wie jullie samen kunnen praten. Dat hoeft niet eens een bekende te zijn, er zijn ook forums of groepen voor mensen die in zo'n situatie zitten of hebben gezeten. Ik snap dat dat op weerstand kan stuiten (zou zelf ook niet makkelijk met vreemden praten), maar ik bedoel meer dat je op zoek moet gaan naar een manier om deze impasse te doorbreken. Het aparte vind ik dat je nu alleen lijkt te staan in je twijfels en je gevoel, terwijl je je man erbij zou moeten betrekken. Ga samen nou eens kijken hoe je verder kunt, want jullie zullen het er over eens zijn dat dit het niet is. Hij zal dat misschien niet meteen willen zien, want heeft het relatief makkelijk, maar het feit dat hij zichzelf voor een groot deel moet verstoppen, moet toch ook aan hem vreten?
donderdag 14 juli 2011 om 12:21
@Lila: Ik geef het tijd. Ten eerste omdat ik niet anders kan en ten tweede omdat je tijd moet nemen om ingrijpende beslissingen te nemen. Ik zou niet graag binnen tien jaar weer beslissingen moeten nemen. Ik ben zeker over mijn beslissing om weg te gaan bij mijn man, ondanks al mijn twijfels en angsten ben ik daar wel uit denk ik. Maar voor ik een nieuwe relatie aanga, of dat nu met mijn vriend is of met iemand anders: eerst met mezelf in het reine komen, zien dat mijn kinderen gelukkig zijn en dan pas, stap voor stap in een nieuwe relatie stappen.
Ik wacht zeker met het gesprek, het lukt me wel. Ik ga onbevooroordeeld op vakantie en ga ervan genieten !
Ik heb er met mijn zus over gepraat. Objectiviteit is moeilijk voor haar, sowieso geeft ze mij gelijk, ze kent mijn man ook, weet hoe die in mekaar zit, ziet ook hoe hij is en doet tegenover mij en haar, daarom dat ik het hier eens wou horen.
@Hunniebunnie: het liefste zou ik er met iemand over praten die in dezelfde situatie zit of gezeten heeft. Maar ik ben nog nooit zo iemand tegengekomen...
Je hebt gelijk: ik zou mijn man erin moeten betrekken, maar je moet het hele plaatje zien: in mijn kindertijd was alles bespreekbaar. In de zijne niet: conservatief, ik zei het al. Daardoor is het nu niet zo'n prater.
Na het gesprek zal hij niet anders kunnen. Ik weet niet of dat vreet aan hem: volgens mij heeft hij er geen problemen mee, de problemen zouden er voor hem komen als hij zich niet meer kan verstoppen denk ik.
Ik wacht zeker met het gesprek, het lukt me wel. Ik ga onbevooroordeeld op vakantie en ga ervan genieten !
Ik heb er met mijn zus over gepraat. Objectiviteit is moeilijk voor haar, sowieso geeft ze mij gelijk, ze kent mijn man ook, weet hoe die in mekaar zit, ziet ook hoe hij is en doet tegenover mij en haar, daarom dat ik het hier eens wou horen.
@Hunniebunnie: het liefste zou ik er met iemand over praten die in dezelfde situatie zit of gezeten heeft. Maar ik ben nog nooit zo iemand tegengekomen...
Je hebt gelijk: ik zou mijn man erin moeten betrekken, maar je moet het hele plaatje zien: in mijn kindertijd was alles bespreekbaar. In de zijne niet: conservatief, ik zei het al. Daardoor is het nu niet zo'n prater.
Na het gesprek zal hij niet anders kunnen. Ik weet niet of dat vreet aan hem: volgens mij heeft hij er geen problemen mee, de problemen zouden er voor hem komen als hij zich niet meer kan verstoppen denk ik.
donderdag 14 juli 2011 om 12:48
Sweet, ik vind je een hele verstandige vrouw en ik heb er bewondering voor hoe jij dit aanpakt. Ik hoop dat je eruit komt en dat je je weg hierin zult vinden.
Wat ik me afvroeg: zijn er in Belgie geen gespreksgroepen voor mensen die te maken hebben met een partner met een andere sexuele voorkeur? Daar zou je dan met lotgenoten kunnen praten. Ik denk namelijk dat zoiets in Nederland wel bestaat.
Wat ik me afvroeg: zijn er in Belgie geen gespreksgroepen voor mensen die te maken hebben met een partner met een andere sexuele voorkeur? Daar zou je dan met lotgenoten kunnen praten. Ik denk namelijk dat zoiets in Nederland wel bestaat.
donderdag 14 juli 2011 om 12:52
Lila, ik heb het er met vriend over gehad. Via mail weliswaar: we wonen te ver uiteen om short notice af te spreken.
Maar het is duidelijk: hij wil niet. Zijn woorden: heeft niets met jou te maken want hij heeft me graag, heeft me lief en vindt me leuk, dat heeft met leeftijd te maken (for the record: hij is 26, ik ben er 37...), met het feit dat ik al kinderen heb (begrijp ik), dat ik al veel heb meegemaakt en dat hij zijn toekomst anders voorstelt. Over dat laatste heb ik uitleg gevraagd. In dezelfde mail zegt hij: 'ik focus mss teveel op leeftijdsverschil, ik noem het eerder generatieverschil'. Generatieverschil ? Hij zegt: je hebt al zoveel meegemaakt, ik wil het spontaan en onbevooroordeeld meemaken...
Niet dus, maar dan ben ik daar tenminste uit.
Maar het is duidelijk: hij wil niet. Zijn woorden: heeft niets met jou te maken want hij heeft me graag, heeft me lief en vindt me leuk, dat heeft met leeftijd te maken (for the record: hij is 26, ik ben er 37...), met het feit dat ik al kinderen heb (begrijp ik), dat ik al veel heb meegemaakt en dat hij zijn toekomst anders voorstelt. Over dat laatste heb ik uitleg gevraagd. In dezelfde mail zegt hij: 'ik focus mss teveel op leeftijdsverschil, ik noem het eerder generatieverschil'. Generatieverschil ? Hij zegt: je hebt al zoveel meegemaakt, ik wil het spontaan en onbevooroordeeld meemaken...
Niet dus, maar dan ben ik daar tenminste uit.
vrijdag 15 juli 2011 om 01:58
Hi Sweet..
Denk, nu ik wat meer gelezen heb over je situatie na mijn laatste bezoekje hier. Dat het wellicht idd verstandiger is, het gesprek met je man over de vakantie te tillen. Tenslotte, je loopt hier al wat langer mee, die paar weken kunnen er ook nog bij. Dan kan je in ieder geval jezelf, je kindjes en de rest van de hele familie nog een onbezorgde vakantie laten meemaken.
Ik hoop van harte dat het voor iedereen een fijne vakantie wordt. Dat je man ook wat aktiever en minder passief zijn ding doet op vakantie.
En wat je al eerder schreef, ik hoop voor je dat als je straks zover bent, dat jullie omgang goed blijft gaan.
Al zal het zeker niet makkelijk voor je worden. Onherroepelijk zul je de vraag krijgen, waarom je bij je man weg wil. Ik hoop dat je man dan ook eerlijk verteld waar zijn voorkeur naar uitgaat. Niet dat jij ook die kastanjes voor hem uit het vuur hoeft te halen. Het is namelijk toch zijn geaardheid waarom je een streep onder jullie huwelijk zet.
Hoe zijn familie zal reageren mag voor jou geen belemmering zijn hoe je de rest van je leven wil doorbrengen en met wie.
Heb ik het goed gelezen dat je nu reeds bij je moeder in huis bent? Zoja, weet ze de reden van je vertrek?
Enfin.. het is nog wel even een lange onbekende weg Sweet. Maar in alle oprechtheid en vrijheid hoop ik dat na dit alles weer het geluk ontmoet waar je zo naar verlangt.
Als ik het zo lees, ben je een hele lieve integere persoon, die veel overheeft voor haar medemens. Dat komt straks allemaal naar je terug hoor. Geen angst. Denk dat je er heel goed aandoet, voor jezelf te kiezen. Ook al ben je dat niet van jezelf gewend. Maar gun het jezelf wel !
Sterkte. En ik hoop dat er ook bij jou een groep is waar je je kunt aansluiten om er met lotgenoten te praten.
Denk, nu ik wat meer gelezen heb over je situatie na mijn laatste bezoekje hier. Dat het wellicht idd verstandiger is, het gesprek met je man over de vakantie te tillen. Tenslotte, je loopt hier al wat langer mee, die paar weken kunnen er ook nog bij. Dan kan je in ieder geval jezelf, je kindjes en de rest van de hele familie nog een onbezorgde vakantie laten meemaken.
Ik hoop van harte dat het voor iedereen een fijne vakantie wordt. Dat je man ook wat aktiever en minder passief zijn ding doet op vakantie.
En wat je al eerder schreef, ik hoop voor je dat als je straks zover bent, dat jullie omgang goed blijft gaan.
Al zal het zeker niet makkelijk voor je worden. Onherroepelijk zul je de vraag krijgen, waarom je bij je man weg wil. Ik hoop dat je man dan ook eerlijk verteld waar zijn voorkeur naar uitgaat. Niet dat jij ook die kastanjes voor hem uit het vuur hoeft te halen. Het is namelijk toch zijn geaardheid waarom je een streep onder jullie huwelijk zet.
Hoe zijn familie zal reageren mag voor jou geen belemmering zijn hoe je de rest van je leven wil doorbrengen en met wie.
Heb ik het goed gelezen dat je nu reeds bij je moeder in huis bent? Zoja, weet ze de reden van je vertrek?
Enfin.. het is nog wel even een lange onbekende weg Sweet. Maar in alle oprechtheid en vrijheid hoop ik dat na dit alles weer het geluk ontmoet waar je zo naar verlangt.
Als ik het zo lees, ben je een hele lieve integere persoon, die veel overheeft voor haar medemens. Dat komt straks allemaal naar je terug hoor. Geen angst. Denk dat je er heel goed aandoet, voor jezelf te kiezen. Ook al ben je dat niet van jezelf gewend. Maar gun het jezelf wel !
Sterkte. En ik hoop dat er ook bij jou een groep is waar je je kunt aansluiten om er met lotgenoten te praten.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
vrijdag 15 juli 2011 om 15:54
Roojku,
Ik zeg het zeker pas na de vakantie. Geeft me ook de gelegenheid om alles nog eens extra te overdenken én we zullen samen zijn, met anderen en ik ga eens alles goed observeren ook: hoe hij met mij en de kids en mijn familie omgaat. Het wordt wel fijn hoor, niemand zal iets merken, ik ga me wel schuldig voelen, dat weet ik nu al, maar ik zal het niet aan mijn hart laten komen. Het wordt onze laatste vakantie samen en ik maak er het beste van.
In de toekomst denk ik wel dat het goed zal gaan: we zijn nu goede vrienden, we doen dus gewoon verder op die manier, alleen gaan we niet meer in hetzelfde huis wonen. Momenteel woon ik wel nog in ons huis, ik denk dat ik eind augustus pas verhuis: ik kan niet zeggen: ik ga weg en de volgende dag vertrekken: ik moet hem ook de tijd geven om erover te denken en de gelegenheid om erover te praten.
Ik heb me die vraag ook al gesteld: al iemand hem zal vragen waarom we uit elkaar zijn wat hij dan zal zeggen, zijn ouders bvb. Ik ga hem vragen om eerlijk te zijn, zo eerlijk als hij kan, ik heb geen zin om overal het zwarte schaap te zijn - uiteindelijk ben ik het die weg ga - maar ik ga zijn geheim niet verklappen ook.
De relatie tussen mij en zijn familie is niet goed, onbestaand eigenlijk, dus voor hun maakt het me niet uit, maar voor hem wel.
Ik hoop ook dat ik geluk vind, dat moet wel: ergens op deze wereld loopt mijn prins-op-het-witte-paard rond, ik moet hem gewoon tegenkomen (nu ja, ik ken hem al, maar ik ben zijn prinses niet...)
En eigenlijk had ik het veel erger kunnen treffen als ik sommige dingen hier op het forum lees...
Bedankt: integer: heeft nog nooit iemand gezegd, ik vind het een heel mooi compliment. Dat wordt toch gezegd hé dat goedheid loont. We zien wel...
Ik heb gezocht naar een groep of forum, maar tot nu nog niets gevonden. Ik ga mijn zoektermen moeten aanpassen
Ik zeg het zeker pas na de vakantie. Geeft me ook de gelegenheid om alles nog eens extra te overdenken én we zullen samen zijn, met anderen en ik ga eens alles goed observeren ook: hoe hij met mij en de kids en mijn familie omgaat. Het wordt wel fijn hoor, niemand zal iets merken, ik ga me wel schuldig voelen, dat weet ik nu al, maar ik zal het niet aan mijn hart laten komen. Het wordt onze laatste vakantie samen en ik maak er het beste van.
In de toekomst denk ik wel dat het goed zal gaan: we zijn nu goede vrienden, we doen dus gewoon verder op die manier, alleen gaan we niet meer in hetzelfde huis wonen. Momenteel woon ik wel nog in ons huis, ik denk dat ik eind augustus pas verhuis: ik kan niet zeggen: ik ga weg en de volgende dag vertrekken: ik moet hem ook de tijd geven om erover te denken en de gelegenheid om erover te praten.
Ik heb me die vraag ook al gesteld: al iemand hem zal vragen waarom we uit elkaar zijn wat hij dan zal zeggen, zijn ouders bvb. Ik ga hem vragen om eerlijk te zijn, zo eerlijk als hij kan, ik heb geen zin om overal het zwarte schaap te zijn - uiteindelijk ben ik het die weg ga - maar ik ga zijn geheim niet verklappen ook.
De relatie tussen mij en zijn familie is niet goed, onbestaand eigenlijk, dus voor hun maakt het me niet uit, maar voor hem wel.
Ik hoop ook dat ik geluk vind, dat moet wel: ergens op deze wereld loopt mijn prins-op-het-witte-paard rond, ik moet hem gewoon tegenkomen
(nu ja, ik ken hem al, maar ik ben zijn prinses niet...)En eigenlijk had ik het veel erger kunnen treffen als ik sommige dingen hier op het forum lees...
Bedankt: integer: heeft nog nooit iemand gezegd, ik vind het een heel mooi compliment. Dat wordt toch gezegd hé dat goedheid loont. We zien wel...
Ik heb gezocht naar een groep of forum, maar tot nu nog niets gevonden. Ik ga mijn zoektermen moeten aanpassen
