Relaties
alle pijlers
Mijn verhaal...
woensdag 13 juli 2011 om 00:22
Hallo, ik ben redelijk nieuw hier, maar heb al heel wat afgelezen. Nu zou ik graag mijn verhaal vertellen. Ik ben 37, twee kinderen (oudste is 10 jaar), 20 jaar samen met mijn man waarvan 14 jaar gehuwd.
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
woensdag 13 juli 2011 om 10:55
Mooi gezegd hunniebunnie. Het is een vreselijk lastige situatie maar je kan toch niet je hele leven als dekmantel fungeren omdat hij niet uit de kast durft te komen ( snap overigens dat dit erg lastig is voor je man). Als hij verlieft op een vrouw was geworden had je dan ook voor de kinderen overwogen om samen te wonen en voor de buiten wereld te doen voorkomen dat jullie een gelukkig huwelijk hebben?
woensdag 13 juli 2011 om 11:52
Hoi.
Wat een puinhoop. En wat moet dit rot voelen.
Je bent niet meer gelukkig met hem. Hoe zou dat ook kunnen? Ik denk ook niet dat je dat nog weer wordt. En hij ook niet, jullie leven te gescheiden.
Ik geloof nooit zo in voor de kinderen bij elkaar blijven. Kinderen krijgen bewust en onbewust, een heleboel mee. Die rot situatie die er nu is, die is er. Die hou je niet verborgen als je samen in één huis woont, ook niet voor je kinderen. Jij bent niet gelukkig, je man is niet gelukkig, en op deze manier zijn je kinderen ook niet ten volle gelukkig. Want die krijgen altijd iets mee. En als ze straks ouder zijn, en weten dat papa homo is maar dat mama toch bij hem bleef, wat voor voorbeeld geef je ze dan mee? Dat ze bij iemand moeten blijven ook al zijn ze er niet meer gelukkig mee? Of als ze weten dat jullie er allebei een ander op na hielden. Dan moet dat toch een heel vertekend beeld van relaties voor ze geven?
Ik heb het in mijn familie gezien. Hoe mijn nichtjes op een totaal verkeerde manier in relaties kwamen te staan, en hoe hun beeld van mannen was. Puur omdat mijn tante bleef bij een man waarbij ze niet had moeten blijven. Een andere situatie, maar het was wel heel duidelijk dat kinderen later altijd gedrag overnemen van de ouders.
Geen één kind is er blij mee als de ouders gaan scheiden. Maar op de langere termijn worden ze er ongelukkiger van als jullie wel bij elkaar blijven en jullie zo leven.
Wat een puinhoop. En wat moet dit rot voelen.
Je bent niet meer gelukkig met hem. Hoe zou dat ook kunnen? Ik denk ook niet dat je dat nog weer wordt. En hij ook niet, jullie leven te gescheiden.
Ik geloof nooit zo in voor de kinderen bij elkaar blijven. Kinderen krijgen bewust en onbewust, een heleboel mee. Die rot situatie die er nu is, die is er. Die hou je niet verborgen als je samen in één huis woont, ook niet voor je kinderen. Jij bent niet gelukkig, je man is niet gelukkig, en op deze manier zijn je kinderen ook niet ten volle gelukkig. Want die krijgen altijd iets mee. En als ze straks ouder zijn, en weten dat papa homo is maar dat mama toch bij hem bleef, wat voor voorbeeld geef je ze dan mee? Dat ze bij iemand moeten blijven ook al zijn ze er niet meer gelukkig mee? Of als ze weten dat jullie er allebei een ander op na hielden. Dan moet dat toch een heel vertekend beeld van relaties voor ze geven?
Ik heb het in mijn familie gezien. Hoe mijn nichtjes op een totaal verkeerde manier in relaties kwamen te staan, en hoe hun beeld van mannen was. Puur omdat mijn tante bleef bij een man waarbij ze niet had moeten blijven. Een andere situatie, maar het was wel heel duidelijk dat kinderen later altijd gedrag overnemen van de ouders.
Geen één kind is er blij mee als de ouders gaan scheiden. Maar op de langere termijn worden ze er ongelukkiger van als jullie wel bij elkaar blijven en jullie zo leven.
woensdag 13 juli 2011 om 12:14
@Hunniebunnie: misschien cijfer ik mezelf wel weg, maar aan de andere kant zou ik het leven van heel wat mensen - geliefden - overhoop gooien. En hoe moet het dan verder ? Ik kan niet eeuwig bij mama blijven wonen, voor de kids is dat ook verre van ideaal. Nu ja, dat is iets dat je nooit weet.
Wat het outen van mijn man betreft: ik denk ook wel dat het een opluchting voor hem zou zijn, maar hij is té bang voor de reactie van anderen, vooral van zijn ouders en broers dan. En dan vraag ik me af: hoe zouden de kids daarmee omgaan ? En hun vriendjes enzo ? Ik meen dat hij het wel zou kunnen volhouden, als we uiteen zouden gaan blijft hij volgens mij voor de buitenwereld eeuwig single.
Ik vertelde eerder aan iemand dat ik erover dacht om weg te gaan en die persoon zei: 'oei, is het zo erg?'. Ik antwoordde van niet: het is niet erg, het is niet gewoon, het is niet goed, het is gewoon niets.
Mijn droomscenario: we gaan uiteen, hij out zich en niemand heeft daar problemen mee, aanvaardt het zeg maar. We kijgen beiden een nieuwe relatie en kunnen met elkaar blijven omgaan. Ik bedoel: gemeenschappelijke vrienden en elkaar daar blijven tegenkomen, misschien zelfs vakanties samen doorbrengen zoals we gewoon zijn (we zijn toch altijd met veel), oudercontacten en alles dat met de kinderen te maken heeft samen blijven doen... Maar ik vrees dat het meeste van hierboven een utopie is.
Wat het outen van mijn man betreft: ik denk ook wel dat het een opluchting voor hem zou zijn, maar hij is té bang voor de reactie van anderen, vooral van zijn ouders en broers dan. En dan vraag ik me af: hoe zouden de kids daarmee omgaan ? En hun vriendjes enzo ? Ik meen dat hij het wel zou kunnen volhouden, als we uiteen zouden gaan blijft hij volgens mij voor de buitenwereld eeuwig single.
Ik vertelde eerder aan iemand dat ik erover dacht om weg te gaan en die persoon zei: 'oei, is het zo erg?'. Ik antwoordde van niet: het is niet erg, het is niet gewoon, het is niet goed, het is gewoon niets.
Mijn droomscenario: we gaan uiteen, hij out zich en niemand heeft daar problemen mee, aanvaardt het zeg maar. We kijgen beiden een nieuwe relatie en kunnen met elkaar blijven omgaan. Ik bedoel: gemeenschappelijke vrienden en elkaar daar blijven tegenkomen, misschien zelfs vakanties samen doorbrengen zoals we gewoon zijn (we zijn toch altijd met veel), oudercontacten en alles dat met de kinderen te maken heeft samen blijven doen... Maar ik vrees dat het meeste van hierboven een utopie is.
woensdag 13 juli 2011 om 12:20
woensdag 13 juli 2011 om 12:24
@Eefdeneef: het kan niet, daar ben ik me van bewust. Het had gekund als ik er zelf niet zo'n problemen mee ondervond. Als hij verliefd op een vrouw was geworden was de situatie helemaal anders geweest: daar had ik kunnen tegen vechten, eraan kunnen werken, alles proberen... Nu is het iets waar ik niet tegenop kan en in de loop van de tijd zijn mijn gevoelens daarmee ook veranderd. Ik kan zelf niet verklaren hoe dit komt.
@Ashley1983: Ik denk het ook niet dat ik opnieuw gelukkig kan worden met hem. Er zal altijd iets tussen ons staan. Ofwel geven we beiden onze 'buitenrelaties' op en lopen we gefrustreerd met het gevaar dat er weer vanalles in het geniep gaat spelen en het resultaat uiteindelijk weer gelijk gaat zijn.
De kinderen 'zien' momenteel nog niets. We gaan het huis uit als ze al slapen en komen ruim voor het opstaan weer terug. Wat de omgang tussen mijn man en ik betreft: als ik terugkijk is het al een hele tijd zo dat we niet echt meer praten en veel samen doen. Het 'samen dingen doen' van de laatste jaren was altijd omgang met vrienden of met de kids naar een pretpark of zo. Doen we nu ook nog. Dus daar kunnen ze ook niet veel van merken denk ik dan. Maar als ze ouder worden zouden ze het wel merken als we allebei iemand anders hebben. Dat wil ik ook niet. Maar feit is dat we een verkeerd beeld geven van hoe een relatie moet zijn. Ik denk ook dat ze nu niet onder de situatie lijden, maar dat dat de komende jaren wel kan gaan veranderen.
@Ashley1983: Ik denk het ook niet dat ik opnieuw gelukkig kan worden met hem. Er zal altijd iets tussen ons staan. Ofwel geven we beiden onze 'buitenrelaties' op en lopen we gefrustreerd met het gevaar dat er weer vanalles in het geniep gaat spelen en het resultaat uiteindelijk weer gelijk gaat zijn.
De kinderen 'zien' momenteel nog niets. We gaan het huis uit als ze al slapen en komen ruim voor het opstaan weer terug. Wat de omgang tussen mijn man en ik betreft: als ik terugkijk is het al een hele tijd zo dat we niet echt meer praten en veel samen doen. Het 'samen dingen doen' van de laatste jaren was altijd omgang met vrienden of met de kids naar een pretpark of zo. Doen we nu ook nog. Dus daar kunnen ze ook niet veel van merken denk ik dan. Maar als ze ouder worden zouden ze het wel merken als we allebei iemand anders hebben. Dat wil ik ook niet. Maar feit is dat we een verkeerd beeld geven van hoe een relatie moet zijn. Ik denk ook dat ze nu niet onder de situatie lijden, maar dat dat de komende jaren wel kan gaan veranderen.
woensdag 13 juli 2011 om 12:32
woensdag 13 juli 2011 om 12:44
@Sweet74
Jullie samen is geen optie meer, hij valt op mannen, jij bent een vrouw dus een liefdesrelatie zoals die in een huwelijk zou moeten zijn is geen optie.
Hij zal niet willen scheiden, want jij bent zijn 'cover'. Dat betekent dat jij de rest van jullie leven of tot het moment dat hij wel uit de kast durft, (zeg wanneer zijn ouders overlijden of iets dergelijks) voor zijn geluk leeft ipv je eigen geluk.
Ben jij daar toe bereid? Zo ja dan ben je een beter mens dan ik.
Het lijkt erop dat 1 van jullie beide de weg moet kiezen tot geluk en waarom vindt jij dat hij daar meer recht op heeft dan jij?
De kinderen redden zich hoe dan ook wel, die worden gelukkig wanneer mama gelukkig is. Zeker in deze situatie.
Jullie samen is geen optie meer, hij valt op mannen, jij bent een vrouw dus een liefdesrelatie zoals die in een huwelijk zou moeten zijn is geen optie.
Hij zal niet willen scheiden, want jij bent zijn 'cover'. Dat betekent dat jij de rest van jullie leven of tot het moment dat hij wel uit de kast durft, (zeg wanneer zijn ouders overlijden of iets dergelijks) voor zijn geluk leeft ipv je eigen geluk.
Ben jij daar toe bereid? Zo ja dan ben je een beter mens dan ik.
Het lijkt erop dat 1 van jullie beide de weg moet kiezen tot geluk en waarom vindt jij dat hij daar meer recht op heeft dan jij?
De kinderen redden zich hoe dan ook wel, die worden gelukkig wanneer mama gelukkig is. Zeker in deze situatie.
woensdag 13 juli 2011 om 12:50
@bontekoe: je hebt gelijk en het is eigenlijk de allereerste keer dat ik het zo zie. Waarom zou zijn geluk primeren op het mijne ? Maar ziet hij het ook zo ? Beseft hij dat ik ongelukkig ben, mensen veranderen soms van gedrag zonder het zelf te beseffen, misschien heeft hij niet eens door dat hij anders doet als hij zijn vriend niet kan zien.
woensdag 13 juli 2011 om 12:54
Ik denk dat je man gewoon niet kan ontkennen wie hij is, hij is homo en houdt van mannen.
Als ik dit lees denk ik: geef de ander de kans om het geluk te vinden, in plaats van dit halfslachtige gedoe.
Hoewel ik scheiden, als je kinderen hebt, niet zo gauw zou roepen, zou ik in dit geval zeggen:
Ga scheiden en stop met een leugen te leven!
Dit is alleen nog maar alsof doen voor de buitenwereld.
Als ik dit lees denk ik: geef de ander de kans om het geluk te vinden, in plaats van dit halfslachtige gedoe.
Hoewel ik scheiden, als je kinderen hebt, niet zo gauw zou roepen, zou ik in dit geval zeggen:
Ga scheiden en stop met een leugen te leven!
Dit is alleen nog maar alsof doen voor de buitenwereld.
woensdag 13 juli 2011 om 12:56
woensdag 13 juli 2011 om 12:58
@sweet74
Hij weet wel dat jij ongelukkig bent. Hij is op zoek gegaan naar spanning buiten jullie relatie om, hij is vreemd gegaan en heeft jou in de eerste instantie overal buiten gehouden. Het maakt niet eens uit dat het een man of een vrouw is. Dat zijn de feiten. Hij heeft jouw tranen gezien, hij weet hoe pijnlijk dit voor jou moet zijn.
Ik zelf heb weinig empathisch vermogen maar zelfs ik voel hoe dit voor jou geweest moet zijn.
Hij weet het, hij wil het niet toegeven omdat hij dan moet toegeven dat door zijn angst voor de waarheid hij jou ongelukkig maakt.
Hij weet wel dat jij ongelukkig bent. Hij is op zoek gegaan naar spanning buiten jullie relatie om, hij is vreemd gegaan en heeft jou in de eerste instantie overal buiten gehouden. Het maakt niet eens uit dat het een man of een vrouw is. Dat zijn de feiten. Hij heeft jouw tranen gezien, hij weet hoe pijnlijk dit voor jou moet zijn.
Ik zelf heb weinig empathisch vermogen maar zelfs ik voel hoe dit voor jou geweest moet zijn.
Hij weet het, hij wil het niet toegeven omdat hij dan moet toegeven dat door zijn angst voor de waarheid hij jou ongelukkig maakt.
woensdag 13 juli 2011 om 13:11
@sweet74,
Ik bedoel met de laatste zin, dat hij diep van binnen wel weet dat hij teveel van jou vraagt door zo door te leven. Ondanks dat jij hem misschien in woorden gezegd hebt dat jij dat wel kan.
Hij zal het niet willen toegeven aan zichzelf of aan jou dat hij weet dat jij ongelukkig bent omdat hij dan moet toegeven aan zichzelf dat hij daar schuldig aan is.
Dat is voor iedereen moeilijk.
Natuurlijk zijn er tranen geweest en woede, mijn hemel, je bent op alle fronten bedrogen, je hebt alle dromen en alle hoop los moeten laten. Dat doet altijd pijn.
Ik heb ooit een zin gelezen die mij aan het denken heeft gezet, wie weet heb jij daar wat aan.
De veiligste plaats voor een schip, is in de haven. Maar een schip is niet gebouwd om in een haven te blijven.
Ik bedoel met de laatste zin, dat hij diep van binnen wel weet dat hij teveel van jou vraagt door zo door te leven. Ondanks dat jij hem misschien in woorden gezegd hebt dat jij dat wel kan.
Hij zal het niet willen toegeven aan zichzelf of aan jou dat hij weet dat jij ongelukkig bent omdat hij dan moet toegeven aan zichzelf dat hij daar schuldig aan is.
Dat is voor iedereen moeilijk.
Natuurlijk zijn er tranen geweest en woede, mijn hemel, je bent op alle fronten bedrogen, je hebt alle dromen en alle hoop los moeten laten. Dat doet altijd pijn.
Ik heb ooit een zin gelezen die mij aan het denken heeft gezet, wie weet heb jij daar wat aan.
De veiligste plaats voor een schip, is in de haven. Maar een schip is niet gebouwd om in een haven te blijven.
woensdag 13 juli 2011 om 13:20
Weet je wat ook nog een scenario is - het zou niet de eerste keer zijn? Dat zijn ouders en andere familieleden/vrienden allang weten of vermoeden dat je man homo is. Ze voelen in ieder geval dat er ìets is. Niet om het kleiner te maken, maar zelfs al zijn er mensen die je man zullen afwijzen als hij eerlijk zegt dat hij homo is... die waren dan toch al geen knip voor de neus waard.
Ik ken zelfs een gezin waarbij de man vrouw is geworden. Dat is en was natuurlijk heel heftig, zeker omdat er twee kinderen bij zijn betrokken. Maar het is gelukt: heel open en eerlijk geweest, ook naar de kinderen, klasgenootjes enzo. En de omgeving heeft het geaccepteerd! Dit is redelijk uitzonderlijk natuurlijk, maar ik wil maar zeggen dat het niet per definitie betekent dat jullie levens voor altijd overhoop zullen liggen.
Zoals ik eerder al zei: laat je niet tegenhouden door praktische bezwaren. Zoals het feit dat je bij je moeder zit nu. Ook dat is tijdelijk, daar komt echt een oplossing voor!
Ik ken zelfs een gezin waarbij de man vrouw is geworden. Dat is en was natuurlijk heel heftig, zeker omdat er twee kinderen bij zijn betrokken. Maar het is gelukt: heel open en eerlijk geweest, ook naar de kinderen, klasgenootjes enzo. En de omgeving heeft het geaccepteerd! Dit is redelijk uitzonderlijk natuurlijk, maar ik wil maar zeggen dat het niet per definitie betekent dat jullie levens voor altijd overhoop zullen liggen.
Zoals ik eerder al zei: laat je niet tegenhouden door praktische bezwaren. Zoals het feit dat je bij je moeder zit nu. Ook dat is tijdelijk, daar komt echt een oplossing voor!
woensdag 13 juli 2011 om 14:08
@Hunniebunnie: zou kunnen, ik weet dat zijn broers soms grapjes maakten als hij jonger was..
Een gezin waar een man een vrouw is geworden: ik schaam me om het te zeggen, maar ik vind dat nog erger dan getrouwd te zijn met een homo.. En zijn die mensen samengebleven ? Dat kan ik me nog minder voorstellen: dan zou die vrouw al lesbisch moeten worden ?
Ik had nog niet gemeld dat ik in België woon: hier zou dat héél moeilijk liggen en al helemaal in de godvergeten regio waar ik woon
Hier is homo-zijn voor sommige mensen een taboe. Laat staan zoiets.
En bedankt voor je laatste woorden !
Een gezin waar een man een vrouw is geworden: ik schaam me om het te zeggen, maar ik vind dat nog erger dan getrouwd te zijn met een homo.. En zijn die mensen samengebleven ? Dat kan ik me nog minder voorstellen: dan zou die vrouw al lesbisch moeten worden ?
Ik had nog niet gemeld dat ik in België woon: hier zou dat héél moeilijk liggen en al helemaal in de godvergeten regio waar ik woon
Hier is homo-zijn voor sommige mensen een taboe. Laat staan zoiets.En bedankt voor je laatste woorden !
woensdag 13 juli 2011 om 14:19
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 14:08:
@Hunniebunnie: zou kunnen, ik weet dat zijn broers soms grapjes maakten als hij jonger was..
Een gezin waar een man een vrouw is geworden: ik schaam me om het te zeggen, maar ik vind dat nog erger dan getrouwd te zijn met een homo.. En zijn die mensen samengebleven ? Dat kan ik me nog minder voorstellen: dan zou die vrouw al lesbisch moeten worden ?
Ik had nog niet gemeld dat ik in België woon: hier zou dat héél moeilijk liggen en al helemaal in de godvergeten regio waar ik woon Hier is homo-zijn voor sommige mensen een taboe. Laat staan zoiets.
En bedankt voor je laatste woorden !Tsja, ik ben vooral vóór de liefde. Het boeit mij minder hoe die liefde er uitziet. Deze mensen zijn nog bij elkaar. Hun kinderen weten hoe het zit en groeien evengoed op in een fijn gezin. De ouders hebben uiteraard geen seksleven samen meer, maar houden gewoon nog heel veel van elkaar. Daarmee is het wel een andere situatie dan bij jullie. Er zijn nog wel gevoelens, maar van grote liefde is volgens mij toch geen sprake meer? Niettemin waarschijnlijk nog wel genoeg voor een goede afloop. En daar is alles mee gewonnen!
@Hunniebunnie: zou kunnen, ik weet dat zijn broers soms grapjes maakten als hij jonger was..
Een gezin waar een man een vrouw is geworden: ik schaam me om het te zeggen, maar ik vind dat nog erger dan getrouwd te zijn met een homo.. En zijn die mensen samengebleven ? Dat kan ik me nog minder voorstellen: dan zou die vrouw al lesbisch moeten worden ?
Ik had nog niet gemeld dat ik in België woon: hier zou dat héél moeilijk liggen en al helemaal in de godvergeten regio waar ik woon
Hier is homo-zijn voor sommige mensen een taboe. Laat staan zoiets.En bedankt voor je laatste woorden !Tsja, ik ben vooral vóór de liefde. Het boeit mij minder hoe die liefde er uitziet. Deze mensen zijn nog bij elkaar. Hun kinderen weten hoe het zit en groeien evengoed op in een fijn gezin. De ouders hebben uiteraard geen seksleven samen meer, maar houden gewoon nog heel veel van elkaar. Daarmee is het wel een andere situatie dan bij jullie. Er zijn nog wel gevoelens, maar van grote liefde is volgens mij toch geen sprake meer? Niettemin waarschijnlijk nog wel genoeg voor een goede afloop. En daar is alles mee gewonnen!
woensdag 13 juli 2011 om 15:09
@Hunniebunnie: de situatie is inderdaad anders, maar ik kan me er geen voorstelling van maken... Ik ben ook voor de liefde, om het even hoe die eruitziet, zolang iedereen gelukkig en tevreden is.
Het is anders ja, grote liefde is het niet meer. Het is niet meer mijn droomprins, gewoon nog de vader van mijn kinderen en iemand die bij me woont. Ik ga ervan uit dat alles goed zal aflopen en dat we heel goede vrienden blijven. Ruzie is er nooit geweest bij ons, de tranen gingen altijd gepaard met verdriet en teleurstelling. Nee, ruzie hebben wij eigenlijk nooit gemaakt.
Het is anders ja, grote liefde is het niet meer. Het is niet meer mijn droomprins, gewoon nog de vader van mijn kinderen en iemand die bij me woont. Ik ga ervan uit dat alles goed zal aflopen en dat we heel goede vrienden blijven. Ruzie is er nooit geweest bij ons, de tranen gingen altijd gepaard met verdriet en teleurstelling. Nee, ruzie hebben wij eigenlijk nooit gemaakt.
woensdag 13 juli 2011 om 16:32
Sweet, wat een nare situatie ben jij in terecht gekomen. Maar wat spreek je er dapper en verstandig over.
Ik heb je verhaal gelezen en las ook je gedachten alvast over hoe je het praktisch gezien voor je ziet na een evt. scheiding.
Je noemt daarbij problemen op die hij heeft. Dat hij 4x per week gaat sporten is zijn probleem, daar hoef jij nu echt nog niet over na te denken. Dan sport hij maar 2x of de ene week 4x de andere week niet.
Jullie zullen je beide aan moeten passen. Niet alleen jij. En allebei zijn jullie daar zelf verantwoordelijk voor.
Ik zou net als jij ook gewoon eerst op vakantie gaan. De situatie is immers al tijden zo, dus waarom zou het nu opeens niet meer goed gaan? Ook voor de kinderen. Triest nieuws en daarboven op gaat ook de vakantie niet meer door.
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 01:20:
kids week-week gaat niet want mijn man vertrekt elke dag om halfvijf naar zijn werk, hij zou al zijn uren moeten aanpassen. Hij gaat vier keer per week sporten: babysit regelen? Quasi onmogelijk.
Ik zou sowieso een nieuwe relatie krijgen, hij niet, want de kans is zo goed als onbestaand dat hij zich out.
Ik heb je verhaal gelezen en las ook je gedachten alvast over hoe je het praktisch gezien voor je ziet na een evt. scheiding.
Je noemt daarbij problemen op die hij heeft. Dat hij 4x per week gaat sporten is zijn probleem, daar hoef jij nu echt nog niet over na te denken. Dan sport hij maar 2x of de ene week 4x de andere week niet.
Jullie zullen je beide aan moeten passen. Niet alleen jij. En allebei zijn jullie daar zelf verantwoordelijk voor.
Ik zou net als jij ook gewoon eerst op vakantie gaan. De situatie is immers al tijden zo, dus waarom zou het nu opeens niet meer goed gaan? Ook voor de kinderen. Triest nieuws en daarboven op gaat ook de vakantie niet meer door.
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 01:20:
kids week-week gaat niet want mijn man vertrekt elke dag om halfvijf naar zijn werk, hij zou al zijn uren moeten aanpassen. Hij gaat vier keer per week sporten: babysit regelen? Quasi onmogelijk.
Ik zou sowieso een nieuwe relatie krijgen, hij niet, want de kans is zo goed als onbestaand dat hij zich out.
woensdag 13 juli 2011 om 18:46
Sweet, het valt mij op dat jij veel teveel verantwoordelijkheid naar je toetrekt. Hoezo ben jij verantwoordelijk voor zijn keuze? Fijn dat je begrip hebt voor het feit dat hij het zo moeilijk heeft om voor zijn geaardheid uit te komen, maar heb je er weleens bij stilgestaan dat hij jou ook willens en wetens bedrogen heeft? Als je het zwart-wit wilt stellen: hij is een huwelijk en gezin aangegaan om de schijn naar de buitenwereld op te houden en daar heeft hij jou voor gebruikt. Waar is jouw boosheid, waar is jouw verdriet?
woensdag 13 juli 2011 om 18:57
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 12:14:
@Hunniebunnie: misschien cijfer ik mezelf wel weg, maar aan de andere kant zou ik het leven van heel wat mensen - geliefden - overhoop gooien. En hoe moet het dan verder ? Ik kan niet eeuwig bij mama blijven wonen, voor de kids is dat ook verre van ideaal. Nu ja, dat is iets dat je nooit weet.
Mijn droomscenario: we gaan uiteen, hij out zich en niemand heeft daar problemen mee, aanvaardt het zeg maar. We kijgen beiden een nieuwe relatie en kunnen met elkaar blijven omgaan. Ik bedoel: gemeenschappelijke vrienden en elkaar daar blijven tegenkomen, misschien zelfs vakanties samen doorbrengen zoals we gewoon zijn (we zijn toch altijd met veel), oudercontacten en alles dat met de kinderen te maken heeft samen blijven doen... Maar ik vrees dat het meeste van hierboven een utopie is.
Sweet74, even het probleem van het outen van je man buiten beschouwing latend: wat denk je dat alle vrouwen (en mannen) hier die gescheiden zijn hebben moeten doormaken? Denk je dat die nog allemaal gezellig met hun ex, ex-familie en oude vriendenkring omgaan? Ja, in het ideale geval, maar in de meeste gevallen verandert er inderdaad een hoop. Dus dan maar uit angst en een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel voor iedereen om je heen blijven zitten waar je zit?
Dan zou er nooit meer iemand scheiden, want dan doe ik Jantje verdriet en Pietje, o, en Truus zal het ook niet leuk vinden.
En och jee, dan moet mijn a.s. ex zijn sportavonden misschien wel opgeven. Denk jij altijd zoveel voor anderen? Jij bent niet degene die het geluk bepaalt van al die mensen, een ieder is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen geluk. Je moet nu in de eerste plaats denken aan jezelf en je kinderen!
@Hunniebunnie: misschien cijfer ik mezelf wel weg, maar aan de andere kant zou ik het leven van heel wat mensen - geliefden - overhoop gooien. En hoe moet het dan verder ? Ik kan niet eeuwig bij mama blijven wonen, voor de kids is dat ook verre van ideaal. Nu ja, dat is iets dat je nooit weet.
Mijn droomscenario: we gaan uiteen, hij out zich en niemand heeft daar problemen mee, aanvaardt het zeg maar. We kijgen beiden een nieuwe relatie en kunnen met elkaar blijven omgaan. Ik bedoel: gemeenschappelijke vrienden en elkaar daar blijven tegenkomen, misschien zelfs vakanties samen doorbrengen zoals we gewoon zijn (we zijn toch altijd met veel), oudercontacten en alles dat met de kinderen te maken heeft samen blijven doen... Maar ik vrees dat het meeste van hierboven een utopie is.
Sweet74, even het probleem van het outen van je man buiten beschouwing latend: wat denk je dat alle vrouwen (en mannen) hier die gescheiden zijn hebben moeten doormaken? Denk je dat die nog allemaal gezellig met hun ex, ex-familie en oude vriendenkring omgaan? Ja, in het ideale geval, maar in de meeste gevallen verandert er inderdaad een hoop. Dus dan maar uit angst en een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel voor iedereen om je heen blijven zitten waar je zit?
Dan zou er nooit meer iemand scheiden, want dan doe ik Jantje verdriet en Pietje, o, en Truus zal het ook niet leuk vinden.
En och jee, dan moet mijn a.s. ex zijn sportavonden misschien wel opgeven. Denk jij altijd zoveel voor anderen? Jij bent niet degene die het geluk bepaalt van al die mensen, een ieder is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen geluk. Je moet nu in de eerste plaats denken aan jezelf en je kinderen!
woensdag 13 juli 2011 om 19:11
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 00:22:
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was.
10 jaar geleden wist je dus al dat hij op mannen viel!
We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Je hebt er bewust je ogen voor gesloten in de hoop dat het dan weg was...
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd.
Dat snap ik dus echt niet, dacht je nou echt dat omdat jullie het er nooit meer over hadden, zijn gevoelens voor mannen weg waren?
Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit.
Weer vakantie, net als nu, en weer stel je het uit.
De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
En je dacht echt dat je dan gelukkig zou worden? Is een sv genoeg voor jou? Wil je niet liever een volwaardige relatie met iemand?
Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'.
Daar werk jij zelf aan mee.
Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Omdat hij waarschijnlijk stapelverliefd op die vriend is en niet op jou.
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Jij stelt wel hele hoge eisen aan jezelf he? Straks praat je jezelf nog aan dat jij de oorzaak bent van dit alles.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
En weer laat je het vooral van anderen afhangen i.p.v. te kiezen voor jezelf.Sorry, als mijn reacties hard overkomen, maar ik zie het van een afstandje en jij zit er middenin. Ik hoop gewoon dat je ogen opengaan.
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was.
10 jaar geleden wist je dus al dat hij op mannen viel!
We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Je hebt er bewust je ogen voor gesloten in de hoop dat het dan weg was...
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd.
Dat snap ik dus echt niet, dacht je nou echt dat omdat jullie het er nooit meer over hadden, zijn gevoelens voor mannen weg waren?
Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit.
Weer vakantie, net als nu, en weer stel je het uit.
De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
En je dacht echt dat je dan gelukkig zou worden? Is een sv genoeg voor jou? Wil je niet liever een volwaardige relatie met iemand?
Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'.
Daar werk jij zelf aan mee.
Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Omdat hij waarschijnlijk stapelverliefd op die vriend is en niet op jou.
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Jij stelt wel hele hoge eisen aan jezelf he? Straks praat je jezelf nog aan dat jij de oorzaak bent van dit alles.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
En weer laat je het vooral van anderen afhangen i.p.v. te kiezen voor jezelf.Sorry, als mijn reacties hard overkomen, maar ik zie het van een afstandje en jij zit er middenin. Ik hoop gewoon dat je ogen opengaan.
woensdag 13 juli 2011 om 19:11
@lila01: je hebt overschot van gelijk natuurlijk. Als ik het pragmatisch bekijk, dan ben ik hier morgen weg. Maar we hebben uiteindelijk 20 jaar lief en leed gedeeld en het was heus niet allemaal leed hoor. Hij heeft me bedrogen ja, maar doen zoveel mannen dat niet ? Los van het feit dat het met en man was dan. Hij gebruikt me ja, maar er zit ook nog liefde achter denk ik toch. Mijn boosheid is weg, verdriet is nog heel erg aanwezig, maar eigenaardig genoeg niet over het feit dat hij op mannen valt, of me gebruikt, of dat er geen diepe liefde meer is.. Ik kan het niet goed omschrijven. Angst is er ook, voor de toekomst, voor mijn gevoel, voor mijn kinderen,...
Ik denk niet dat scheiden makkelijk is, maar wij komen nog heel goed overeen, geen ruzie, niets. Ik denk - en dat is mijn mening - dat moesten wij alle dagen ruzie hebben, dat de liefde volledig op is, dat we elkaar verachten of haten, dan zou het voor mij veel makkelijker zijn. In dat geval was ik al lang vertrokken.
Denk ik altijd zoveel voor anderen ? Dat weet ik eigenlijk niet. De buitenwereld kent me als een harde tante
Ik neem de raad ter harte: ik denk in de eerste plaats aan mezelf en de kinderen. Maar dat is moeilijk: niemand heeft een glazen bol...
Ik denk niet dat scheiden makkelijk is, maar wij komen nog heel goed overeen, geen ruzie, niets. Ik denk - en dat is mijn mening - dat moesten wij alle dagen ruzie hebben, dat de liefde volledig op is, dat we elkaar verachten of haten, dan zou het voor mij veel makkelijker zijn. In dat geval was ik al lang vertrokken.
Denk ik altijd zoveel voor anderen ? Dat weet ik eigenlijk niet. De buitenwereld kent me als een harde tante
Ik neem de raad ter harte: ik denk in de eerste plaats aan mezelf en de kinderen. Maar dat is moeilijk: niemand heeft een glazen bol...
