Kinderen
alle pijlers
pleegouders
woensdag 13 juli 2011 om 21:28
Hallo allemaal,
Laatst heb ik een aantal oproepen gezien voor pleegouderschap. Deze zijn bij mij blijven hangen.
Ik weet dat er veel kinderen zijn die een stabiele omgeving nodig hebben. Ook weet ik dat het veel vergt van jou en je partner.
Graag zou ik wat meer ervaringen lezen, op de website van pleegzorg staan wel wat verhalen maar toch zou ik me eerst wat verder willen verdiepen.
Wie heeft er ervaring met pleegzorg, omdat zij dit bijvoorbeeld zelf nodig hebben gehad of omdat zij zich als pleegouder hebben aangemeld?
Laatst heb ik een aantal oproepen gezien voor pleegouderschap. Deze zijn bij mij blijven hangen.
Ik weet dat er veel kinderen zijn die een stabiele omgeving nodig hebben. Ook weet ik dat het veel vergt van jou en je partner.
Graag zou ik wat meer ervaringen lezen, op de website van pleegzorg staan wel wat verhalen maar toch zou ik me eerst wat verder willen verdiepen.
Wie heeft er ervaring met pleegzorg, omdat zij dit bijvoorbeeld zelf nodig hebben gehad of omdat zij zich als pleegouder hebben aangemeld?
Common sense is not so common.
Voltaire
Voltaire
woensdag 13 juli 2011 om 22:09
Ben zelf opgegroeid in een pleeggezin: mijn ouders vingen pleegkinderen op. Weekend-adhd'ers, crisisplaatsingen, kinderen die voor altijd bleven... ik heb alles voorbij zien komen. Ik vond het altijd heel fijn, leuk, spannend dat mijn ouders dit deden.
Zelf heb ik me twee jaar geleden met mijn man georienteerd op het gebied van pleegzorg. Mij irriteerde de positieve houding op de info-avond enorm. De organisatie bracht het alsof het een makkie was. Pleegkinderen zouden net zo aanvoelen als eigen kinderen (heb ik om me heen nog nooit gezien) en zouden zo meedraaien in een gezin, met dezelfde regels als de andere kids (is meestal niet zo). Kritische vragen van mij werden niet op prijs gesteld.
Wij hebben onze pleegzorgwens in de ijskast gezet omdat onze kinderwens nog niet vervuld bleek. Inmiddels is onze derde zoon geboren en wachten wij nog een paar jaar tot onze kinderen groter zijn. Als we dit avontuur aangaan (verwacht van wel) willen we alleen pleegkinderen die jonger zijn dan onze eigen kinderen.
Succes met het orienteren, misschien kun je eens een info-avond bezoeken?
Zelf heb ik me twee jaar geleden met mijn man georienteerd op het gebied van pleegzorg. Mij irriteerde de positieve houding op de info-avond enorm. De organisatie bracht het alsof het een makkie was. Pleegkinderen zouden net zo aanvoelen als eigen kinderen (heb ik om me heen nog nooit gezien) en zouden zo meedraaien in een gezin, met dezelfde regels als de andere kids (is meestal niet zo). Kritische vragen van mij werden niet op prijs gesteld.
Wij hebben onze pleegzorgwens in de ijskast gezet omdat onze kinderwens nog niet vervuld bleek. Inmiddels is onze derde zoon geboren en wachten wij nog een paar jaar tot onze kinderen groter zijn. Als we dit avontuur aangaan (verwacht van wel) willen we alleen pleegkinderen die jonger zijn dan onze eigen kinderen.
Succes met het orienteren, misschien kun je eens een info-avond bezoeken?
woensdag 13 juli 2011 om 22:18
Dank jullie wel! Ivm slecht werkende laptop forum ik via de app, helaas nog geen zoekfunctie!
Ik ben eigenlijk heel blij dat je aangeeft dat ze nogal positief doen over het "eigen kind voelen". Dat lijkt mij namelijk ook heel moeilijk, het is toch niet eigen, het kind heeft veel meegemaakt en heeft tot op heden niets van onze manier van leven meegekregen.. En het zal dus aan beide kanten even flink lastig worden.. Ik ga er goed over nadenken en de andere topics lezen! Dank!!
Ik ben eigenlijk heel blij dat je aangeeft dat ze nogal positief doen over het "eigen kind voelen". Dat lijkt mij namelijk ook heel moeilijk, het is toch niet eigen, het kind heeft veel meegemaakt en heeft tot op heden niets van onze manier van leven meegekregen.. En het zal dus aan beide kanten even flink lastig worden.. Ik ga er goed over nadenken en de andere topics lezen! Dank!!
Common sense is not so common.
Voltaire
Voltaire
woensdag 13 juli 2011 om 22:48
Niet 'even flink lastig'...
Vaak gaat het in het begin juist supergoed. Kind loopt op zn tenen, pleegouders zijn vol goede moed. Na een tijdje, als iedereen zich veilig voelt... dan breekt er nog wel eens een hel(letje) los... Maar dat schijnt een goed teken te zijn voor wat betreft de hechting.
Mijn moeder is heel simpel: ik houd van al mijn kinderen, maar de pleegkinderen zijn niet uit mij geboren, die hebben niet mijn geur, mijn genen...
Vaak gaat het in het begin juist supergoed. Kind loopt op zn tenen, pleegouders zijn vol goede moed. Na een tijdje, als iedereen zich veilig voelt... dan breekt er nog wel eens een hel(letje) los... Maar dat schijnt een goed teken te zijn voor wat betreft de hechting.
Mijn moeder is heel simpel: ik houd van al mijn kinderen, maar de pleegkinderen zijn niet uit mij geboren, die hebben niet mijn geur, mijn genen...
woensdag 13 juli 2011 om 23:40
Als 1988 je geboortedatum is zijn we ongeveer even oud. Ik kan me op mijn leeftijd echt niet voorstellen pleegouder te worden! Ik wil natuurlijk niet oordelen over hoe jij daarin staat, maar mij lijkt het moeilijk. Normaal begin je op deze leeftijd (of later) met een baby, maar nu krijg je meteen een ouder kind met bagage.
Ik vind het wel heel moedig dat je erover nadenkt en wens je veel sterkte/succes.
Ik vind het wel heel moedig dat je erover nadenkt en wens je veel sterkte/succes.
donderdag 14 juli 2011 om 03:01
Sjors, ik heb geen pleegkinderen gehad maar wel 8 jaar lang op leefgroepen gewerkt met pubers. Maar oh my! Zij stalen mijn hart! Ik heb geen kinderen, maar ik weet wel dat bepaalde jongeren zo dicht bij mij kwamen dat ik ze het liefst mee naar huis wilde nemen.
Ik denk dat het dus een ander soort liefde is die je gaat voelen voor pleegkinderen. Het zal nooit eigen worden, thank god, want het is niet eigen en pleegkinderen hebben nog hun eigen vader en moeder, maar je gaat wel van ze houden. Maar wel op die manier dat je ze het allerbeste gunt in het leven, en als na verloop van tijd blijkt dat jullie thuis niet meer de beste plek is voor het kind, maakt het het iets makkelijk om een kind te laten gaan...
Ik denk dat het dus een ander soort liefde is die je gaat voelen voor pleegkinderen. Het zal nooit eigen worden, thank god, want het is niet eigen en pleegkinderen hebben nog hun eigen vader en moeder, maar je gaat wel van ze houden. Maar wel op die manier dat je ze het allerbeste gunt in het leven, en als na verloop van tijd blijkt dat jullie thuis niet meer de beste plek is voor het kind, maakt het het iets makkelijk om een kind te laten gaan...
donderdag 14 juli 2011 om 08:07
Pleegkinderen worden bijna nooit eigen inderdaad. Heel af en toe worden pleegkinderen geadopteerd door hun pleegouders. Er zijn bij ons thuis twee pleegkinderen die voor altijd blijven. Zij voelen toch echt wel als onderdeel van het geheel, als een soort broer en zus, terwijl ik allang het huis uit was toen zij in beeld kwamen.
Het is niet zo dat pleegkinderen altijd weer weg gaan.
Pleegkinderen zijn van alle leeftijden: van 1 uur oud tot 17.5.
Het is niet zo dat pleegkinderen altijd weer weg gaan.
Pleegkinderen zijn van alle leeftijden: van 1 uur oud tot 17.5.
