Unhappy single

Als veel mee-lezer en soms mee-schrijver stuitte ik net op een oud topic waarin verwezen werd naar een topic met dezelfde naam als deze, helaas dateert deze uit 2007, ik had er waarschijnlijk veel aan gehad.



Ik ben een jonge meid en het leven zou me toe moeten lachen, maar ik voel me de laaste tijd steeds vaker te veel.



Mijn vriendinnen van thuis uit zijn intussen bijna allemaal afgestudeerd en hebben een baan en vriend. Ik ben vrijwel de enige die in een andere stad is gaan studeren. Door omstandigheden ben ik tussentijds een keer verhuisd en heb ik dus twee keer opnieuw wat op moeten bouwen in deze steden en dat is nooit helemaal gelukt. In de eerste plaats omdat ik door een knipperlicht relatie met mijn exvriend ontzettend onzeker ben geworden en klasgenoten, collega's etc. vaak afstoot als zij toenadering zochten, ik besteedde mijn tijd liever alleen door series te kijken, te internetten e.d. (dan kon niemand me teleurstellen denk ik, nasleep van mijn ex..)



Toen ik ging verhuizen nam ik me voor een nieuwe start te maken met een nieuwe bijbaan, nieuwe collega's, meer met klasgenoten te ondernemen en wie weet een beetje daten.

Dit is me een beetje tegengevallen.. Ik heb een leuke nieuwe bijbaan en leuke collega's. Alleen zijn dit mensen waarvoor dit hun vaste baan is en hebben zij daarnaast een vast (gezins)leven. Zij zijn ook een stukje ouder dan ik.

Mijn klasgenoten zijn heel lief en leuk maar er zitten geen mensen bij waar ik écht mijn ei bij kwijt kan, we zitten niet helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn een aantal jaren jonger dan ik en komen pas net kijken in het studentenleven.

Ik ben zelf een onbezonnen type die niet vies is van een drankje, een nacht doortrekken of een one night stand. Maar daarnaast ben ik heel zelfstandig, woon al wat jaren op mezelf, en ben door die jaren heen wat zelfstandiger en serieuzer geworden. Ik ben een beetje van het aan de bar hangen/op het terras zitten met een goed wijntje of lekker uiteten.



Het komt er dus een op neer dat ik er een beetje tussenin hang. Te oud om het studentenleven helemaal in te gaan en er op los te feesten, maar te jong voor de nieuwe fase: ik heb immers mijn studie nog niet afgerond en geen vaste vriend om mee te gaan samenwonen o.i.d.



Omdat het zo tegen viel in de nieuwe stad ben ik veel toenadering gaan zoeken tot mijn vriendinnenclub van thuis uit (waar de band overigens al die tijd prima mee is geweest) maar ook dat valt erg tegen. Zoals ik als aangaf hebben zij allemaal een vaste vriend en hangen zij zaterdagen met hen op de bank. Stappen zit er vrijwel niet meer in.

Ditzelfde geldt voor goede vrienden los van dat vaste kliekje (zowel mannelijke als vrouwelijke) die ik door de jaren heen heb leren kennen.



Ik voel me nu dus nergens meer echt 'thuis'. Ik voel me vaak teleurgesteld in vrienden die een relatie hebben omdat hun geliefde opeens voor alles gaat. Stappen, uitjes, vakanties.. Het zit er niet meer in want het geld kan maar een keer worden uitgegeven en die spaarzame uurtjes in het weekend gaan ook naar de relatie.

Ik voel me steeds meer alsof ik achter loop, terwijl ik nog hardstikke jong bent. Maar als niemand iets leuks wil/kan ondernemen (zelfs grote feesten als koninginnedag enz.) worden niet meer met de vrienden gevierd maar met de relaties. Bij sommigen word ik met zulke dingen weleens meegevraagd maar ben ik altijd het vijfde wiel aan de wagen (staan ze te kleffen bijvoorbeeld). Als ik een ergens een introducé voor mag meenemen gaat niemand mee want al plannen met vriend/vriendin.. Ik voel me dus nogal eenzaam. Het is net of alles waar ik in heb geïnvesteerd al die tijd opeens overboord word gegooid omdat zij een nieuwe liefde hebben.



Het daten bij mij zelf wil niet zo lukken, als ik iemand ben tegengekomen is dit steevast op het verkeerde moment (man niet toe aan een relatie/ik ben alleen leuk voor de neuk/enz.) Ook hiervoor vind ik weinig empathie van mijn vrienden omdat zij allemaal zo gelukkig zijn met hun vriend/vriendin of omdat zij in een heel andere fase van hun leven zitten (klasgenoten)..



Het is een lang verhaal geworden, maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat ik niet helemaal weet wat ik nu met mezelf aan moet. Ik hoef niet persé een relatie, maar nu mijn single leven zo ontzettend saai is vraag ik me steeds meer af wanneer die man voor mij nou eens komt aanwaaien.. Ik wil ook die persoon waar ik leuke dingen mee kan delen, weekendjes mee weg kan en de weekenden mee kan doorbrengen!



Ik ben zelf altijd degene die het hardst roept dat een relatie een aanvulling moet zijn, geen invulling, en werkelijk waar, als ik dan een keer op stap ben met een vrijgezelle vriendin met wat drankjes en wat sjansen voel ik me prima! Totdat die vriendin dan weer een nieuwe vlam krijgt en ik weer naar de achtergrond geschoven word. Het is zelfs zo erg dat ik vanuit mijn omgeving steeds vaker opmerkingen krijg waarom ik nog geen vriend heb..



Zijn er mensen die dit herkennen? Hierover mee willen babbelen?

Bedankt voor je woorden Elninjoo. Ik denk dat dat is wat me nog het meest kwetst: dat vrienden waar jij in slechte tijden voor klaarstaat, je opeens laten vallen als ze verliefd zijn en vervolgens verwachten dat ze weer bij jou kunnen komen uithuilen als het uit is zodat ik ze als single vriendin weer lekker mee op stap kan nemen, op zoek naar het volgende slachtoffer. Ik heb een paar van die vriendinnen die niet alleen kunnen zijn, en er dus ook snel weer één gevonden hebben.



Ik word er niet goed van om telkens maar die rol te vervullen en dan weer een soort van aan de kant gezet te worden als het weer lekker loopt in hun liefdesleven.

Grappig genoeg zijn dit dezelfde personen die opmerkingen maken over mijn single zijn...



Maar het houdt dus op?! Ik heb helaas nog wel even te gaan tot het zo ver is..



@Wupje, bedankt voor je tip. Ik denk ook dat het tijd is om even voor mijzelf te kiezen en niet te veel op anderen te steunen en te verwachten dat zij mijn leven invullen met leuke uitjes.



Het is gewoon balen dat alle mensen waar je al die tijd lief en leed mee hebt gedeeld je opeens aan de kant zetten zodra er liefde in het spel is! En omdat ik de enige lange-termijn vrijgezel ben heb ik het meeste last van die 'saaie' weekenden.



Het is gewoon rot dat de telefoon steevast niet opgenomen wordt als vriend(in) er is, ookal heb ik even een hart onder de riem nodig, of zelfs dat ik een goede vriend niet meer mag zien van zijn überjaloerse vriendin.. Blegh..

Schuilnaamhebber, lief je post! Helemaal niet suf! Ik heb even onder je loepje gekeken en ik moet zeggen dat ik je keuze heel dapper van je vind! Sterkte in deze lastige tijd!



Verder, fijn die herkenning.. Het is inderdaad niet dat je persé een lover wil, of de aandacht van je vrienden wil opeisen, maar het is gewoon zo leuk om leuke dingen te ondernemen! En niet zo leuk om met grote landelijke evenementen of drie weken achter elkaar op zaterdagavond thuis te zitten...



Ik snap gewoon niet dat er geen middenweg lijkt te zijn maar dat elke vrije minuut met vriend(in) besteed moet worden. Natuurlijk wil je graag bij hem/haar zijn, maar ik denk wel dat ik in een vaste relatie ook veel behoefte zou hebben aan vrienden om gezellig mee te borrelen en te ouwehoeren..



Het is gewoon heel frustrerend dat veel mensen waarachter ik het niet had gezocht me voor lief nemen inclusief alle aandacht die ik aan ze heb besteed. Ik mag dan misschien geen lief hebben maar ik heb ook gewoon een drukke studie en baan.

Ik heb wel echt geleerd wat echte vrienden zijn hierdoor en zou in hun plaats nooit zoiets doen.



Dit is ook niet echt een 'help ik weet niet meer wat ik moet doen?!' drama-topic, maar meer een vraag om herkenning en even mijn verhaal kwijt kunnen.. Ik wil niet meteen naar de personen zelf roepen dat ze geen tijd meer voor me hebben.. Daar hou je ook geen vrienden mee

Wederom fijn, die herkenning. Ik weet ook wel dat me er over blijven frustreren niets helpt, maar elke keer is het weer een teleurstelling als ik probeer een vriendin te bereiken en zij pas heel laat reageert, als iemand opeens heel veel contact zoekt als vriendje op vakantie is/het druk heeft met werk, en ga zo maar door..



Probeer me er aan vast te houden dat ze het niet onaardig bedoelen maar soms komt het echt hard aan. Vooral als ik weereens gedumpt ben door een scharrel en niemand echt de tijd neemt om er even met me over te praten. Terwijl ik die tijd altijd wel neem, ongeacht mijn bezigheid of verplichtingen op dat moment. Zelf vaak genoeg voorgekomen dat ik als ik bij een scharrel was (en dus wel iets anders 'aan mijn hoofd' heb op dat moment ) een hele poos met een vriendin heb gebeld omdat zij problemen had met haar vriend..

Heb ook een paar keer echt rotopmerkingen gekregen waarom ik dan geen vriend heb en dat zij de reden wel weten omdat ik zus of zou fout zou doen..



Ik heb besloten me deze zomer even goed op mij werk te focussen en weer eens wat leuke vriendinnetjes van mijn vorige studie ga bellen. Een leuke vent zou fijn zijn maar er naar op zoek gaan helpt toch niet heb ik wel geleerd!

Ja het is zeker stank voor dank. Ik probeer wel altijd voor iedereen klaar te staan ongeacht wie, maar ik merk wel dat ik net als jij mijn prioriteiten heb verlegd.

Zo heb ik een vriendin die ik een poos terug echt door een rotperiode heen heb getrokken, heeft ze me ook meerdere malen voor bedankt overigens, maar nu ze een vriend heeft kan ze (bij wijze van) nog geen verjaardag onthouden.



Het is me vooral erg duidelijk geworden sinds ik na een paar maanden daten gedumpt ben waar ik nog steeds best kapot van ben. Ik praat er gewoon niet meer over omdat er toch niet echt wordt geluisterd, maar het doet me pijn dat ze doen alsof hij nooit in mijn leven is geweest, ook niet even polshoogte nemen hoe het nu met me is.



@Moonlight82, bedankt voor de tip! Ik denk dat dat ook de reden is waarom ik veel rondsurf op het forum (al dan niet mee schrijvend). Het geeft je een gevoel dat je contact hebt met mensen, ookal is het niet IRL.

Om je aan te sluiten bij een club is zeker een goede, vooral als iedereen op zoek is naar contacten, scheelt veel denk ik, bedankt!



Met het oude clubje heb ik altijd goed contact gehad overigens, maar het is toch een beetje een dorp waar ik vandaan kom en in die omgeving gaan de mensen minder snel op kamers, gaan ze uit het ouderlijk huis om samen te gaan wonen, etc.

Het is heus niet zo dat iedereen van mijn leeftijd al samenwoont en vaste relaties heeft, juist niet, maar laat het toevallig in mijn omgeving helaas wel net zo zijn..



Ik ben sowieso echt een einzelganger, heb altijd geroepen dat dat dorp niets voor mij was, ik kon niet wachten met ver weg op kamers gaan en wilde de wereld ontdekken. Maar ik heb mezelf door het gedoe om mijn ex heen en wat problemen met collega's in mijn oude stad (mensen die mijn vertrouwen heel erg hebben beschaamd) dermate geïsoleerd dat ik contacten vaak oppervlakkig hou, mensen niet snel meer vertrouw en veel behoefte heb aan eigen tijd.

Nu mijn zelfvertrouwen weer wat is opgekrikt en ik er weer zin in heb om nieuwe mensen te leren kennen is dit gewoon een tegenslag. Mijn verwachtingen waren te hoog en niet alles komt vanzelf aanwaaien, dat heb ik wel geleerd.



Wat betreft dat treinen op en neer, er zijn er een aantal waarvoor ik het absoluut over heb. Ook met relatie maar die vriendschap is nog heel hecht. Maar deze vrienden hebben ook gewoon hun eigen leven en zien dus hun vriend(in) in het weekend, terwijl ik eigenlijk naar 'huis' kom om hen te zien.. Misschien toch in het vervolg van tevoren betere afspraken maken of we ook daadwerkelijk iets afspreken zodat k niet weer word teleurgesteld.

Puntje wat ik wel nog even wil opmerken is dat ik het wel altijd vreemd vind dat degene die op kamers is gegaan vanzelfsprekend die kant op komt voor de afspraken, de reis is andersom toch net zo lang? En stappen in een nieuwe stad is toch juist leuk?

@Moonlight, ja dat dorpse.. Denk dat ik me altijd daar aan heb proberen te onttrekken. Wat je zegt over die vriend van je die vriendschappelijk samenwoont, dat herken ik heel erg. Mensen roddelen constant en alles wat buiten hun perfecte plaatje valt is vreemd. (waarmee ik overigens niemand over één kam wil scheren, het is mijn ervaring ermee. De mensen die hier net zo over denken zijn intussen allemaal vertrokken uit dorp heb ik het idee of ik ben verbitterd geraakt mbt dit onderwerp..)



@Cight, allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap! Fijn om te horen dat het helemaal goed is gekomen daar. Bedankt voor je lieve woorden!



@Bergkristal, Het is waar wat je zegt. Het is ook hoe mensen er zelf mee omgaan. Ben erg blij dat dit dus niet overal zo gaat. Het besef dat de mensen waar ik veel waarde aan hecht wel zo zijn doet mij vooral pijn.



@Makreel, ook jij maakt een goed punt. Het is niet eens echt dat ik mezelf zielig vind omdat ik geen relatie hebt, maar omdat niemand available is op de zaterdagavond . En dat vrienden als je dit deelt dit afschuiven op het feit dat ik geen relatie heb frustreert dit mij enerzijds en anderzijds ga ik ze bijna geloven. Weet intussen, mede door jullie woorden, dat dit helemaal niet zo is, maar het doet wel pijn als je op verjaardagen tussen allemaal (al dan niet zo) verliefde stelletjes zit die vervolgens nooit mee de kroeg in duiken. Ook niet met zijn tweeën.



@Digibeet, daar heb je zeker een punt. Het is een houding die je aanneemt omdat je eerder teleurgesteld of gekwetst bent. Ik probeer me ook steeds opener op te stellen door op uitnodigingen in te gaan en mee te doen, maar het blijft altijd lastig. Gelukkig zijn er wel mensen die er doorheen prikken.



@Mile_j, ook jij bedankt voor je opbeurende reactie! Ik vind het erg fijn om te horen dat het voor jou zo goed heeft uitgepakt.



Voor de rest, ik had graag gezien dat we het met de aanhang erbij zo leuk hadden met zijn allen. Zie dit vaak bij mensen om mij heen wel, dat elke nieuwe relatie een uitbreiding op de vriendengroep is.

Helaas vallen mijn vrienden op de meest uiteenlopende types en zijn er wat spanningen onderling geweest waardoor deze relaties zich grotendeels onder vier ogen afspelen. Mannen die veel aan mijn vriendinnen hangen bijvoorbeeld, niet erbij willen zijn op het terras of altijd maar even zodat vriendin op tijd naar huis gaat (met lover). Vriendjes die ver weg wonen waardoor vriendin veel weekenden daar doorbrengt, zulke dingen.



Als we eens met wat aanhang erbij wat gaan doen zijn de stelletjes er gemakkelijk uit te pikken, omdat ze bijvoorbeeld erg klef zijn.

Alles valt uiteindelijk terug te koppelen naar wat een aantal in het begin van dit topic als reactie gaven: ze zijn verliefd en vergeten even al het andere om hen heen.



Al met al ben ik heel blij met al jullie reacties! Bedankt daarvoor! Laat me inzien dat ik niet de enige ben, echt niet achterloop en al helemaal niet afstotelijk ben omdat ik op mijn leeftijd nog niet aan de man ben.

Als je me diep in mijn hart kijkt hunker ik naar de liefde, elke keer als ik het weer even heb mogen ervaren dmv een scharrel/dates ben ik al gauw van mijn stuk als het niet zo loopt als ik het had verwacht. Als mijn vrienden lieve berichtjes krijgen van hun lover, weekendjes weggaan, noem maar wat, ben ik stiekem een beetje jaloers omdat ik zo graag iemand zou hebben om ditzelfde mee te delen. Niet dat ik dit laat merken of het hen niet gun, dat absoluut niet! Maar het zou ook wel eens fijn zijn in plaats van al dat los/vast-gedoe..



Ik denk dat ik me in plaats van mijn energie in al de negatieve dingen te steken, me moet focussen op mijn eigen leven en weer wat zelfvertrouwen moet gaan kweken. Ik ben er nog lang niet door verschillende factoren die meespelen. Maar het komt vast goed