ADHD bij volwassen vrouw

Een korte tijd geleden is de diagnose ADHD bij mijn man gesteld.

Na veel ruzies tussen ons is hij toch naar de dokter gegaan en daarna naar de psychiater.

Daar een hoop vragen beantwoord over vroeger en nu en daar kwam toen toch uit wat ik allang al wist.



Maar nu, ben ik daar op gaan googlen en zo kwam ik ook bij ADHD bij vrouwen.

Mijn mond viel open van herkenning en ik dacht dat ik gewoon wat problemen had met concentreren, gewoon omdat ik nog nooit dé baan tegen was gekomen. En daarom alles saai vind.



De laatste tijd voel ik me echt op het randje lopen van vanalles, als hij thuis komt heb ik nooit genoeg gegaan, geef ik nooit genoeg aandacht, ben ik altijd moe, luister ik nooit in eenkeer als hij wat verteld en zeg ik altijd HÉ? Ik weet nooit waar dingen zijn, en als ik iets doe en iets anders schiet me te binnen ben ik weg en ga ik dat doen. Ik kom geregeld thuis en vraag ik me af waar was ik voor weg? Heb ik weer geen boodschappen gedaan. Ook ben ik zeer opvliegerig, en wéét ik dat ik slimmer ben en meer zou kunnen dan de vreselijke baan die ik nu heb. Maar als ik lekker aan het boekhouden ben en ik denk… laat ik eens iets opzoeken over ADHD dan ben ik zo weer een uur hier op het forum/wikipedia enz enz. En dit zijn nog maar kleine voorbeelden. Ik dacht altijd dat mijn man gek was en dat hij de gene was met een probleem, maar eigenlijk is hij lang niet de eerste die dit zegt.



Ook open ik hier regelmatig topics, en denk ik er vaak aan maar ga ik er niet meer naar terug. Sorry voor alle lieve dames die mij hebben geadviseerd over de voeding van onze zoon. Hij eet nu gewoon en alleen voor het slapen gaan 1 flesje.

Zo hebben wij ook een hyves voor alle Aug. Mama’s 2010, heb ik notabenen zelf aangemaakt, maar ik heb ga er nooit heen. Altijd denk ik eraan, maar ben ik op hyves is het altijd even daar kijken, even daar kijken. Vervolgens ben ik uren verder en is het alweer tijd om iets anders belangrijks te doen en ‘komt het wel een andere keer’ dus ook voor de dames aldaar… sorry.



Ik vergeet alles! Geen desinteresse, maar hoevaak ik naar de nacht apotheek ben gereden voor voeding voor onze zoon, snel voor sluitingstijd flessen heb gehaald als ik op visite ben en zo nog 10000 andere voorbeelden. Ik vergeet ook meer dan mij lief is, dat ik geen kaart stuur is tot daar aan toe maar ik heb nu zelfs al een keer gehad dat ik niet eens ben heen geweest. Terwijl het van iemand was waar ik echt gek op ben.



Soms denk ik dit zijn gewoon mijn eigenschappen, maar eigenlijk weet ik al dat ik dit ook heb.

Omdat mijn vader het ( zonder diagnose ) ook had, ik ben precies hem. Helaas is hij er niet meer. Maar ook hij begon aan vanalles, alleen hij had mensen die het dan weer af konden maken voor hem.



Ik wil ook zó graag mijn eigen bedrijf, maar dat gaat nu niet. De helft is nu af en gedaan. Toen was ik nog volledig gepassioneerd nu denk ik… morgen…. Morgen…. Vanavond…. Zo zonde ik zou er zo goed in zijn.



Ik wilde het gewoon even delen, ik wil heus niet alles op ADHD/ADD afschuiven maar als ik een diagnose zou hebben en misschien met therapie dit kunnen onderdrukken kan ik misschien wel mijn bedrijf starten. Het is zelfs een bedrijf in plannen ordenen en organiseren. Ik kan het wel, maar het moet niet van mezelf zijn, en steeds wat korte projecten.



Wat kan ik nu eigenlijk verwachten? Zeker als straks blijkt dat we het beide hebben? We hebben namelijk ook een kind.

Bedoel je met: emotie regulatiemechanisme dat je al snel denkt: het valt allemaal best mee, het is nu genoeg geweest zet je er maar weer overheen.



Dat denk ik namelijk wel te herkennen.

angel_ wat spannend. Wanneer moet je dan heen?

Wat maakte dat jij naar de dok ging. Gewoon je vermoedden of trok je het niet meer....

quote:valentinamaria schreef op 02 augustus 2011 @ 15:32:

hahaha, juist, een ongeleid projectiel, is de goeie benaming.

bij mij is dat allemaal veranderd sinds mijn kids. wanneer ze uit logeren zijn komt het ongeleide projectiel weer tevoorschijn.

wel gecontroleerd, dat ben ik altijd.

zal nooit dronken worden in gezelschap enzo.



tot mijn 22e had ik nog nooit gedronken, toen overleed mijn pa en was ik even een losscanon. Maar waarschijnlijk hoort dat er ook wel bij.



Nu doe ik dat alleen nog als mijn zoon bij opa en oma is.

Ik heb het veelal van sosiaalwenselijk gedrag. Ik weet gewoon hoe ik me zou moeten gedragen en doe dat dan ook.

Ik ben sosiaal heel goed, en heel sterk. Maar verjaardagen enz vergeet ik gewoon. En dat vind ik heel HEEL erg omdat ik het zelf ook leuk vind om van iedereen wat te horen als ik jarig ben ( of mijn zoon ).



Als ik het hier zo lees, hoef ik niet zoveel te verwachten van de dokter de psyg en de medicijnen/therapie.

Jammer.

De stilte nekt mij nu ook hier op mijn werk. We zijn maar met z'n 2 en zitten naast elkaar in een eigen kantoor. Dus heel soms maar aanspraak. Doodsaai.



Maar ik hoef echt niet altijd radio of tv aan. Ik zal het zelfde juist nooit aanzetten tenzij ik in de auto zit of iets echt wil kijken.



In de Auto zit ik altijd voor me uittestaren helemaal in mijn eigen fanasie. Vind mijn man erg stom.

PsyQ hoef ik eigenlijk niet zo nodig heen. Die wilde mijn man niet helpen want die had een goede baan met veel plannen enz enz die kón geen ADHD hebben! Is hij maar ergens anders heen gegaan.