Psyche
alle pijlers
Onrust
vrijdag 5 augustus 2011 om 13:07
Dag allen,
Ben nieuw op dit forum, maar wil graag wat met jullie delen en tips / ervaringen horen.
Eigenlijk al sinds mijn jonge jaren (ben nu 27) heb ik een onrust in me. Zo heb ik al veel wisselende banen gehad en lijkt het wel of 'nooit goed' is. Elke keer is er wel iets waardoor ik het op een gegeven moment zat ben. Ik denk erover na om iets echt totaal anders te gaan doen en hiervoor een studie te gaan doen. Maar wat dan precies?! En is dat het dan wel? En een paar jaar studeren, pfoeh, dat is wel erg lang (ja, heb ook nog last van vastleggen van dingen / plannen).
Maar ook met wonen heb ik het eigenlijk. Dan woon ik ergens een paar jaar en dan heb ik het eigenlijk wel gezien. Nieuwe prikkels, nieuwe mensen, nieuwe omgeving.... Daar hunker ik dan naar!
Het zal jullie ook niets verbazen dat ik al een aantal keer op reis ben geweest. Ik voel me dan zo heerlijk zorgeloos, relaxed en vrij! En je maakt zoveel mee.... Ik weet dat het niet realistisch is om altijd zo te kunnen leven, maar toch.... Verlang er elke keer weer naar.
Tenslotte heb ik een superlieve vriend. De eerste jongen van wie ik denk: he, ik vind het helemaal geen eng idee dat wij misschien nog wel heeel lang samen zijn! Dat wil ik zelfs! Dat is echt voor het eerst. We hebben het soms over samenwonen en hij ziet het als het begin van ons leven samen zeg maar. Koophuis, settelen.... Maar ik wil alle opties juist openhouden. Misschien nog in het buitenland wonen? Misschien nog reizen? Misschien nog andere stad in Nederland? Het voelt zo benauwend en vooral niet spannend. Dan heb ik een beeld hoe het er de komende jaren uit gaat zien en dat voelt zo saai! Normaal weet ik namelijk echt niet hoe m'n leven er over een jaar uit zal zien. (Dit is absoluut niet vervelend bedoeld tegen mensen die zo'n leven hebben. Integendeel; ik zou willen dat ik wat meer rust had!!).
Al met al zit ik met een superonrustig gevoel. Er moet weer iets gebeuren.... Dingen zijn alweer te lang hetzelfde.... Onrust... Op reis willen.... Wat wil ik nou?.... Spanning nodig....
Herkent iemand deze gevoelens?! Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties!
Groetjes!
Ben nieuw op dit forum, maar wil graag wat met jullie delen en tips / ervaringen horen.
Eigenlijk al sinds mijn jonge jaren (ben nu 27) heb ik een onrust in me. Zo heb ik al veel wisselende banen gehad en lijkt het wel of 'nooit goed' is. Elke keer is er wel iets waardoor ik het op een gegeven moment zat ben. Ik denk erover na om iets echt totaal anders te gaan doen en hiervoor een studie te gaan doen. Maar wat dan precies?! En is dat het dan wel? En een paar jaar studeren, pfoeh, dat is wel erg lang (ja, heb ook nog last van vastleggen van dingen / plannen).
Maar ook met wonen heb ik het eigenlijk. Dan woon ik ergens een paar jaar en dan heb ik het eigenlijk wel gezien. Nieuwe prikkels, nieuwe mensen, nieuwe omgeving.... Daar hunker ik dan naar!
Het zal jullie ook niets verbazen dat ik al een aantal keer op reis ben geweest. Ik voel me dan zo heerlijk zorgeloos, relaxed en vrij! En je maakt zoveel mee.... Ik weet dat het niet realistisch is om altijd zo te kunnen leven, maar toch.... Verlang er elke keer weer naar.
Tenslotte heb ik een superlieve vriend. De eerste jongen van wie ik denk: he, ik vind het helemaal geen eng idee dat wij misschien nog wel heeel lang samen zijn! Dat wil ik zelfs! Dat is echt voor het eerst. We hebben het soms over samenwonen en hij ziet het als het begin van ons leven samen zeg maar. Koophuis, settelen.... Maar ik wil alle opties juist openhouden. Misschien nog in het buitenland wonen? Misschien nog reizen? Misschien nog andere stad in Nederland? Het voelt zo benauwend en vooral niet spannend. Dan heb ik een beeld hoe het er de komende jaren uit gaat zien en dat voelt zo saai! Normaal weet ik namelijk echt niet hoe m'n leven er over een jaar uit zal zien. (Dit is absoluut niet vervelend bedoeld tegen mensen die zo'n leven hebben. Integendeel; ik zou willen dat ik wat meer rust had!!).
Al met al zit ik met een superonrustig gevoel. Er moet weer iets gebeuren.... Dingen zijn alweer te lang hetzelfde.... Onrust... Op reis willen.... Wat wil ik nou?.... Spanning nodig....
Herkent iemand deze gevoelens?! Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties!
Groetjes!
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:03
Rary, ik begrijp wat je bedoelt. Maar zo ligt het voor mij ook niet helemaal. Reizen maakt me gelukkig, maar tussendoor moet je toch ook steeds wel een tijd werken en ook van het leven hier wil ik (meer) genieten. (Terugkomen na een reis en weer met de vraag zitten: wat wil ik (qua werk) is wel echt vervelend - volgens mij moet ik er vooral achter komen wat ik wil en wat echt bij me past op werkvlak).
Tuurlijk is het belangrijk dat je dezelfde toekomstideeen hebt als je partner, absoluut. En dat vind ik soms ook lastig. Maar aan de andere kant ben ik wel een romanticus (noem het naief, noem het dromerig) die gelooft in echte liefde. Ik hou erg veel van hem en wil er samen voor gaan. Misschien blijkt het niet te werken uiteindelijk, misschien gaat het stuk. Liever voor gaan en mogelijk onderuit gaan, dan het laten lopen. Op dit moment maakt hij mij wel gelukkig en voelt hij niet als een beperking. En als dat ooit wel gebeurt, tja... dat zijn zorgen voor later...
Tuurlijk is het belangrijk dat je dezelfde toekomstideeen hebt als je partner, absoluut. En dat vind ik soms ook lastig. Maar aan de andere kant ben ik wel een romanticus (noem het naief, noem het dromerig) die gelooft in echte liefde. Ik hou erg veel van hem en wil er samen voor gaan. Misschien blijkt het niet te werken uiteindelijk, misschien gaat het stuk. Liever voor gaan en mogelijk onderuit gaan, dan het laten lopen. Op dit moment maakt hij mij wel gelukkig en voelt hij niet als een beperking. En als dat ooit wel gebeurt, tja... dat zijn zorgen voor later...
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:06
haha TO, wat je nu beschrijft is echt exact de discussie die ik pas met vrienden had. En volgens mij heb ik er iets over gelezen, in de viva ofzo?
Dat wij (onze generatie) niet meer genoegen nemen met 'gewoon ok', dat wij altijd alles helemaal fantastisch willen. Dat mensen tegenwoordig 'helemaal gelukkig zijn' als de norm zien, terwijl dat eigenlijk je toppen zijn. Het leven heeft toppen en dalen en je kunt nu eenmaal niet altijd optimaal gelukkig zijn. En ik vraag me af of we met dat zoeken naar het ultieme geluk, onszelf niet alleen ongelukkiger maken.
(bijv: ik heb een leuke relatie, superleuk huisje, baan waar ik blij van wordt én waarin ik me nog kan ontwikkelen, leuke vrienden en genoeg geld om te kopen wat ik nodig heb. Maarrrr ik denk na welke reizen ik nog moet/wil maken, wat ik nog allemaal wil doen/kopen waar ik nog geen geld voor heb, etc. Oftewel: alles om gelukkig te zijn, maar je zoekt alsnog naar dat wat er niet is. Meestal lukt het me gelukkig wel om gelukkig te zijn met wat ik heb!
Bedoel je dit een beetje?
Dat wij (onze generatie) niet meer genoegen nemen met 'gewoon ok', dat wij altijd alles helemaal fantastisch willen. Dat mensen tegenwoordig 'helemaal gelukkig zijn' als de norm zien, terwijl dat eigenlijk je toppen zijn. Het leven heeft toppen en dalen en je kunt nu eenmaal niet altijd optimaal gelukkig zijn. En ik vraag me af of we met dat zoeken naar het ultieme geluk, onszelf niet alleen ongelukkiger maken.
(bijv: ik heb een leuke relatie, superleuk huisje, baan waar ik blij van wordt én waarin ik me nog kan ontwikkelen, leuke vrienden en genoeg geld om te kopen wat ik nodig heb. Maarrrr ik denk na welke reizen ik nog moet/wil maken, wat ik nog allemaal wil doen/kopen waar ik nog geen geld voor heb, etc. Oftewel: alles om gelukkig te zijn, maar je zoekt alsnog naar dat wat er niet is. Meestal lukt het me gelukkig wel om gelukkig te zijn met wat ik heb!
Bedoel je dit een beetje?
There are only two ways to live your life. One is like nothing is a miracle, the other is like everything is - Albert Einstein
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:06
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:08
Ik heb er al een carriere opzitten. Gestudeerd, 7 jaar gewerkt, vast contract, samengewoond met de meest saaie voorspelbare man ever. Man oh man wat had ik altijd een onrust in mij.
Doordat relatie uitging ben ik naar een andere stad verhuisd en daar in een kroeg gaan werken. En ik voel mij zo bevrijd! Die carriere boeit mij niet meer. Ik durf nu ik al die vastigheden heb losgelaten eindelijk een jaar op reis te gaan. Ik geniet me suf, iedere dag weer opnieuw. Het ideaalplaatje van een gezin heb ik ook losgelaten, of ik moet een man tegenkomen die hetzelfde in het leven staat als ik. En als dat zo is, en er komen kinderen van, dan kunnen die ook meereizen, of mee emigreren. Maar dat streef ik al niet meer na.
Er valt overal wel een mouw aan te passen.
De standup comedian Doug Stanhope heeft goeie dingen te zeggen over saaie banen en daarin blijven hangen omdat de maatschappij dat voorschrijft: Doug Stanhop -No Refunds-
Vanaf het begin tot een minuut of 10 gaat het daar over. Hilarisch!
Doordat relatie uitging ben ik naar een andere stad verhuisd en daar in een kroeg gaan werken. En ik voel mij zo bevrijd! Die carriere boeit mij niet meer. Ik durf nu ik al die vastigheden heb losgelaten eindelijk een jaar op reis te gaan. Ik geniet me suf, iedere dag weer opnieuw. Het ideaalplaatje van een gezin heb ik ook losgelaten, of ik moet een man tegenkomen die hetzelfde in het leven staat als ik. En als dat zo is, en er komen kinderen van, dan kunnen die ook meereizen, of mee emigreren. Maar dat streef ik al niet meer na.
Er valt overal wel een mouw aan te passen.
De standup comedian Doug Stanhope heeft goeie dingen te zeggen over saaie banen en daarin blijven hangen omdat de maatschappij dat voorschrijft: Doug Stanhop -No Refunds-
Vanaf het begin tot een minuut of 10 gaat het daar over. Hilarisch!
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:12
Jemig Moosey, wat enorm herkenbaar! Ha, ja ik vind ook dat ik heel bewust leef. Maar word soms ook zo ontzettend moe van het wikken en wegen en bij negatieve gevoelens gelijk malen. Ja, wat je zegt, dat bedoelde ik ook met tevredener zijn in mijn vorige post. Eigenlijk ook iets meer relativeren. Niet te snel gaan mokken en er gelijk conclusies aan verbinden zeg maar.... (Behalve als het vaak terugkomt natuurlijk, dan is het tijd voor iets anders).
@stroller.... Lastig zeg voor je! Is er geen mogelijkheid voor je om naar een andere baan te zoeken? Misschien wel zelfde soort baan, maar een andere werkomgeving / bedrijfscultuur kan soms al een hoop verschil maken? Maar een kind wil je wel heel graag dus, dat brengt wel een hoop vastigheid/verplichtingen mee. Of voel je dat daarbij anders?
@stroller.... Lastig zeg voor je! Is er geen mogelijkheid voor je om naar een andere baan te zoeken? Misschien wel zelfde soort baan, maar een andere werkomgeving / bedrijfscultuur kan soms al een hoop verschil maken? Maar een kind wil je wel heel graag dus, dat brengt wel een hoop vastigheid/verplichtingen mee. Of voel je dat daarbij anders?
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:18
MM nee en het ergste is ik zit pas op deze functie ,en had gehoopt het dus lekker druk te krijgen wat meer uitdagingen enzv maar dat is dus niet zo.
Een kindje tja, dat wil ik echt graag en op de een of andere manier zijn de verplichtingen die daar bij horen dan weer niet benauwend,maar wel de rest van het plaatje wat er bij hoort,
Erg dubbel en niet zo goed uit te leggen denk ik ,ik had laatst een discussie met mijn moeder hierover en die zei jij kanbeter gewoon geen kind nemen, maar ik zie mezelf weer niet zonder een kindje .. Ach wie weet gaat dat onrustige gevoel ooit weg ..
Een kindje tja, dat wil ik echt graag en op de een of andere manier zijn de verplichtingen die daar bij horen dan weer niet benauwend,maar wel de rest van het plaatje wat er bij hoort,
Erg dubbel en niet zo goed uit te leggen denk ik ,ik had laatst een discussie met mijn moeder hierover en die zei jij kanbeter gewoon geen kind nemen, maar ik zie mezelf weer niet zonder een kindje .. Ach wie weet gaat dat onrustige gevoel ooit weg ..
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:26
mm tja ik denk dus dat ik dat niet kan/wil
en ik moet zeggen nu wij er bewust voor hebben gekozen om dus aan een kindje te gaan beginnen ( als dat lukt natuurlijk) ik ineens weer veel onrustiger ben,meer om me heen kijk en af en toe denk van jeetje is dit het dan ? blijft het nu zo? Wil ik dit ?
En er zijn dagen dat ik er wel helemaal achter sta en tevreden ben,maar er zijn ook regelmatig dagen dat ik me afvraag of dit "het"nu is .
Lastig,tenminste dat vind ik
en ik moet zeggen nu wij er bewust voor hebben gekozen om dus aan een kindje te gaan beginnen ( als dat lukt natuurlijk) ik ineens weer veel onrustiger ben,meer om me heen kijk en af en toe denk van jeetje is dit het dan ? blijft het nu zo? Wil ik dit ?
En er zijn dagen dat ik er wel helemaal achter sta en tevreden ben,maar er zijn ook regelmatig dagen dat ik me afvraag of dit "het"nu is .
Lastig,tenminste dat vind ik
vrijdag 5 augustus 2011 om 18:49
quote:gettingwise schreef op 05 augustus 2011 @ 15:12:
Jemig Moosey, wat enorm herkenbaar! Ha, ja ik vind ook dat ik heel bewust leef. Maar word soms ook zo ontzettend moe van het wikken en wegen en bij negatieve gevoelens gelijk malen. Ja, wat je zegt, dat bedoelde ik ook met tevredener zijn in mijn vorige post. Eigenlijk ook iets meer relativeren. Niet te snel gaan mokken en er gelijk conclusies aan verbinden zeg maar....
Ik vind het een lastige grens. In hoeverre moet je blijven streven naar het ultieme en in hoeverre moet je op een gegeven moment gewoon ook tevreden kunnen zijn met wat er allemaal wel is? Ik denk dat sunny_mar ook gelijk heeft. Maar aan de andere kant, als je maar tevreden bent, dan kom je ook weer niet echt ergens (vide mijn lief, waar ik dan weer heel jaloers op kan zijn omdat-ie, juist ja, zo tevreden is met wat er is).
Dus ik betracht de combi, wel telkens nieuwe dingen blijven doen en mezelf ontwikkelen en bewust bezig zijn met welke kant ik op wil, en ondertussen toch tevreden zijn met waar ik al ben (had vandaag een gesprek met een nieuwe opdrachtgever, niet een lullig iemand in mijn vakgebied trouwens, en die zei: 'Goh, je hebt wel een hoop gedaan al zeg, voor je leeftijd' Die had ik al een tijdje niet meer gehoord van mensen, en ik vond t wel heel fijn!).
Maargoed, dan heb ik nog het voordeel dat de onrust zich bij mij vooral manifesteert op werkgebied en daar ook redelijk goed op te lossen is. Met een meer algemene, ongericht onrust zou ik al helemaal niet weten wat ik ermee moest..
Jemig Moosey, wat enorm herkenbaar! Ha, ja ik vind ook dat ik heel bewust leef. Maar word soms ook zo ontzettend moe van het wikken en wegen en bij negatieve gevoelens gelijk malen. Ja, wat je zegt, dat bedoelde ik ook met tevredener zijn in mijn vorige post. Eigenlijk ook iets meer relativeren. Niet te snel gaan mokken en er gelijk conclusies aan verbinden zeg maar....
Ik vind het een lastige grens. In hoeverre moet je blijven streven naar het ultieme en in hoeverre moet je op een gegeven moment gewoon ook tevreden kunnen zijn met wat er allemaal wel is? Ik denk dat sunny_mar ook gelijk heeft. Maar aan de andere kant, als je maar tevreden bent, dan kom je ook weer niet echt ergens (vide mijn lief, waar ik dan weer heel jaloers op kan zijn omdat-ie, juist ja, zo tevreden is met wat er is).
Dus ik betracht de combi, wel telkens nieuwe dingen blijven doen en mezelf ontwikkelen en bewust bezig zijn met welke kant ik op wil, en ondertussen toch tevreden zijn met waar ik al ben (had vandaag een gesprek met een nieuwe opdrachtgever, niet een lullig iemand in mijn vakgebied trouwens, en die zei: 'Goh, je hebt wel een hoop gedaan al zeg, voor je leeftijd' Die had ik al een tijdje niet meer gehoord van mensen, en ik vond t wel heel fijn!).
Maargoed, dan heb ik nog het voordeel dat de onrust zich bij mij vooral manifesteert op werkgebied en daar ook redelijk goed op te lossen is. Met een meer algemene, ongericht onrust zou ik al helemaal niet weten wat ik ermee moest..
vrijdag 5 augustus 2011 om 20:19
Ik ben ook een beetje zo, maar begin met een klein projectje.. Neem een cursus iets kleins kan al zorgen voor een verandering. Je moet gewoon positief geprikkeld worden.
K ging op pianoles en dat kleine halfuurtje gaf me al prikkels. Heel klein dus. je kan niet uit onrust de hele wereld op zn kop zetten.
Bedenk eens goed hoe je je zelf het liefst wilt zien. Waar ben je dan? Wat doe je? Als je daar nou eens antwoord op vind.
K ging op pianoles en dat kleine halfuurtje gaf me al prikkels. Heel klein dus. je kan niet uit onrust de hele wereld op zn kop zetten.
Bedenk eens goed hoe je je zelf het liefst wilt zien. Waar ben je dan? Wat doe je? Als je daar nou eens antwoord op vind.
