Heb ik weer..

Heb ik weer..



Ben een week of vier, vijf aan het mailen en uiteindelijk op msn met een man, gezellig, voor zover ik het kon beoordelen een goed hart, sociaal type.

We mailen eerst bijna dagelijks, wanneer dat niet lukt even een mededelingetje wanneer het volgende uitgebreide bericht tegemoet kan worden gezien.

Ik vind het best, weet niet of hij echt mijn type is, dit is leuk, en blijft dat zo, kan ik altijd nog wel zien of we elkaar gaan ontmoeten.

Aan de andere kant, hij woont op behoorlijke afstand, lijkt geworteld en gesetteld daar, en dat ben ik ook op mijn plekje.

Het gaat een beetje zoals het gaat.



Dan zit ik vandaag op een terrasje in mijn woonplaats.

Plots heb ik oogcontact met een man, ik kijk op omdat ik voel dat er naar me gekeken wordt, ik zie een duidelijke schrik bij hem, bij mij gaat er ook een soort schokje heen, ik had me een beeld van mijn mail-man gevormd, en deze man voldoet aan het plaatje.

Maar nee, dat kan niet. Hij is met een vrouw en dat is niet zijn zuster, tenminste, daar ziet het niet naar uit.

Zij gaan verderop zitten, even denk ik erover naar hun tafeltje te gaan en het gewoon te vragen. Maar natuurlijk zit ik er faliekant naast. De man woont echt in een ander deel van het land. Ik zie spoken. Ze zouden me aan zien komen. Ik lijk wel gek.

Maar het blijft me bij, onder het winkelen, daarna tijdens het boodschappen doen.



Ik ga naar huis, en besluit hem een berichtje te sturen om het hem te vragen. In mijn in-box zie ik dat hij mij gisteren gemaild heeft. Ik denk nog: vast om te vertellen dat hij een dagje uit gaat morgen, naar mijn stad, met een goeie vriendin, zie je wel! 't Was hem, ik had hem aan kunnen spreken!



Maar nee.

Hij mailt mij dat hij kortgeleden iemand heeft ontmoet waar hij erg blij mee is. Dat hij het contact met mij daarom wil verbreken, dat hij dat jammer vind, maar dat hij anders het gevoel heeft meer lijnen uit te hebben staan, en dat niet eerlijk vind. Dat hij dat ook verwarrend vind mbt zijn eigen gevoelens.



Ik ben een beetje verbaasd. Hoe serieus hij hiermee omgaat. Zal het contact op zich wel missen, antwoord ik hem, maar wel leuk voor hem dat hij een nieuwe liefde heeft.

En hem toch even gevraagd of het misschien zo kan zijn dat ik hem vandaag heb gezien.

Want dan heeft hij mij ook gezien.



Maar waarom moesten ze dan net hier naartoe komen? Het is mijn vaste patroon om 's zaterdags mijn rondje over de markt te maken, en dat is wel eens ter sprake geweest in de correspondentie.

Misschien wilde zij hier wel naartoe en heeft hij al die tijd lopen rondkijken of hij iemand zag wat ik misschien zou kunnen zijn, en is het juist dat we toevallig bij hetzelfde terras terecht zijn gekomen.



Nu denk ik eigenlijk van wel. Het verklaart een beetje de schrikreactie.

Maar dan betekent dit wel dat we elkaar hebben herkend van een foto. Wat ik op zich wel een aparte ervaring vind.



Is dit geen vreemd toeval?

Als het zo is. Want ik hoop dat hij dat nog even bevestigt als hij het inderdaad geweest is.

Ik ben zeker niet gek, ik heb wel vaker dingen meegemaakt die heel onwaarschijnlijk lijken voor de meeste mensen.



Cateautje ik ben niet in stilte verliefd hoor, het was gewoon een gezellig en volgens mij een vrijblijvend contact.

Daarom verbaast het me al ten eerste al dat mailtje van hem, alsof je naast je liefde niet nog contact met iemand anders kan hebben, ik bedoel ik begrijp het op zich wel, maar het was allemaal zo niet-spannend, zo niet aansturend op meer dan een vriendschappelijk iets.



Ik moet eerlijk zeggen dat de reacties mij een beetje tegenvallen, alsof ik een beetje gehouden word voor iemand die de diepere betekenis van de dingen wil inzien waar dat nergens op slaat.



Ik verwacht nog wel antwoord van hem, maar dat zal morgen of zo wel komen.

O, Moonlight, ik snap je punt.

Waarom ik die link leg is dat mailman een uiterlijk kenmerk heeft (ik ga niet teveel in detail) die de terrasman ook had.

Het is meer een kwestie van 1 + 1 = 2, dan een slag in de rondte, zeg maar.



Ik vind het eigenlijk best aannemelijk dat zijn vriendin uit deze stad komt, blijft het toeval dat je in een drukke stad op zaterdag praktisch naast elkaar komt te zitten.



Onwaarschijnlijkheden zijn echt wel iets voor mij hoor.

Aureel, ik vind het fijn jouw reaktie te lezen, want ik ging bijna aan mezelf twijfelen, bijna, want ik heb echt wel ervaring met toevalligheden.



Ik heb hem ook laten weten dat ik het heel fideel van hem vind dat hij dit zo heeft laten weten.



Hier stond ook ergens de opmerking dat lang mailen niet handig is, want dan kaapt een ander hem weg, er zit wel wat in, maar net een maandje mailen en msn vind ik nog niet zo heel lang. Ik denk wel dat de volgende stap de telefoon pakken zou zijn geweest. Maar goed het is allemaal niet meer aan de orde.



Het is wel zo dat ik een beetje een de kat uit de boom kijker ben, en niet zo gauw mensen vertrouw.

Had bij hem wel een goed gevoel qua oprechtheid, en dat klopt dan ook wel.

@ Emaille: ik heb net een vriendin aan de telefoon, die vertel ik het verhaal, ze vind het ook heel bijzonder, en verder zegt ze exact hetzelfde wat jij zegt: na een paar keer mailen gewoon afspreken.