Relaties
alle pijlers
Eenzaam
maandag 8 augustus 2011 om 19:36
Sinds een half jaar heb ik mijn eigen appartementje en ben ik verhuisd van mijn ouderlijk huis naar een eigen huisje. Het ging snel, achteraf gezien misschien iets te snel. Ik reageerde voor het eerst op een huisje, kende mensen die al een jaar aan het reageren waren, en toen ineens had ik een huis... Binnen 2 weken had ik de sleutel en nog geen 2 weken later zat ik er in. De eerste avond alleen zat ik in mijn woonkamer, overal dozen om me heen en ik voelde me ineens zo klein en alleen...
Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Mijn huisje is mijn eigen plekje. Ik heb momenten dat ik dol ben op mijn eigen huisje. Op avonden dat er vrienden over de vloer zijn, mijn vriend een heel weekend bij me doorbrengt of als mijn broer langs komt om te eten.. Maar dan zijn er nog ontzettend veel avonden dat ik alleen ben en het ene moment kan ik daar beter mee om gaan dan het andere moment. Ik voel me soms zo ontzettend eenzaam en ik weet niet hoe ik daar mee kan omgaan. Iets wat ik wel ontzettend graag wil.
Mijn vriend wil nog niet samenwonen, daar was ook nog geen sprake van toen ik op mezelf ging wonen, we waren net een jaar samen, hij is 2 jaar jonger (ik ben 24), had nog nooit een relatie gehad en had nog nooit nagedacht over uit huis gaan. Ik wilde op mezelf, had er nooit bij stilgestaan om met hem te gaan samenwonen, dus was het wel prima dat ik alleen ging.
Een paar maanden later ging ik daar ineens heel anders over denken, ik verlang nu vooral heel erg om samen te wonen en dat heb ik ook naar hem uitgesproken. Hij wil het nog niet en is er nog niet aan toe. Hij vind het prima thuis en alhoewel ik zijn gevoel respecteer heb ik toch moeite met het accepteren ervan. Ik wil van dat eenzame gevoel af, maar weet niet hoe. Ik probeer soms zoveel mogelijk te gaan doen maar wil ook niet voor het gevoel weglopen, ik wil er mee om kunnen gaan. Het een plek kunnen geven en gewoon thuis op de bank kunnen zitten, alleen, zonder dat ik me daar rot of eenzaam bij voel, want ik heb wel écht een heel leuk huisje waar ik van wil genieten....
Iemand tips hoe ik hier mee om kan gaan?
Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Mijn huisje is mijn eigen plekje. Ik heb momenten dat ik dol ben op mijn eigen huisje. Op avonden dat er vrienden over de vloer zijn, mijn vriend een heel weekend bij me doorbrengt of als mijn broer langs komt om te eten.. Maar dan zijn er nog ontzettend veel avonden dat ik alleen ben en het ene moment kan ik daar beter mee om gaan dan het andere moment. Ik voel me soms zo ontzettend eenzaam en ik weet niet hoe ik daar mee kan omgaan. Iets wat ik wel ontzettend graag wil.
Mijn vriend wil nog niet samenwonen, daar was ook nog geen sprake van toen ik op mezelf ging wonen, we waren net een jaar samen, hij is 2 jaar jonger (ik ben 24), had nog nooit een relatie gehad en had nog nooit nagedacht over uit huis gaan. Ik wilde op mezelf, had er nooit bij stilgestaan om met hem te gaan samenwonen, dus was het wel prima dat ik alleen ging.
Een paar maanden later ging ik daar ineens heel anders over denken, ik verlang nu vooral heel erg om samen te wonen en dat heb ik ook naar hem uitgesproken. Hij wil het nog niet en is er nog niet aan toe. Hij vind het prima thuis en alhoewel ik zijn gevoel respecteer heb ik toch moeite met het accepteren ervan. Ik wil van dat eenzame gevoel af, maar weet niet hoe. Ik probeer soms zoveel mogelijk te gaan doen maar wil ook niet voor het gevoel weglopen, ik wil er mee om kunnen gaan. Het een plek kunnen geven en gewoon thuis op de bank kunnen zitten, alleen, zonder dat ik me daar rot of eenzaam bij voel, want ik heb wel écht een heel leuk huisje waar ik van wil genieten....
Iemand tips hoe ik hier mee om kan gaan?
maandag 8 augustus 2011 om 19:47
Je zal wellicht altijd momenten of fases van eenzaamheid kennen en dat zal altijd een externe oorzaak hebben. Nu is het je vriend die nog niet wil samenwonen, de volgende keer is het weer wat anders. Probeer de eenzaamheid niet weg te stoppen maar heet het welkom in je nieuwe huisje. Op een dag zal je leren hoe ermee om te gaan en wie weet zal je er geen last meer van hebben. Maar er zal altijd iets onderhuids broeien; een unheimisch gevoel.
maandag 8 augustus 2011 om 19:54
Ik herken je gevoel wel. Ik had vroeger ook moeite met alleen zijn.
Ben je bang dat je gaat piekeren ofzo, is dat het misschien?
Het is iets waar je in moet groeien en door heen moet. Ik denk dat het heel goed is om eerst te leren op jezelf te leven voor je gaat samenwonen. Het je eenzaam voelen is in ieder geval geen goede reden om samen te willen wonen met je vriend. Dan word je ook te afhankelijk van je vriend.
Het is een heerlijk gevoel om te weten dat je het ook kunt redden in je eentje. Ik zou echt proberen om nog vol te houden. Maak het gezellig, koop wat je lekker vindt en doe wat je leuk vindt als je alleen thuis bent. Lekker een filmpje kijken of je eigen series, eindeloos forummen of lezen of wat je maar wilt.
Spreek regelmatig af met anderen en ga nog eens een nachtje bij je moeder logeren en je zult zien dat het vanzelf went.
en anders heb je maar eens een piekeravond. dan ga je slapen met behuilde ogen en merk je de volgende ochtend dat het allemaal wel meevalt.
toen ik hier zelf nog inzat kon ik me niet voorstellen wat ik nu wel eens heb: 'ik wou dat ik eens een avondje voor mezelf had!"
veel sterkte en vooral plezier!
Ben je bang dat je gaat piekeren ofzo, is dat het misschien?
Het is iets waar je in moet groeien en door heen moet. Ik denk dat het heel goed is om eerst te leren op jezelf te leven voor je gaat samenwonen. Het je eenzaam voelen is in ieder geval geen goede reden om samen te willen wonen met je vriend. Dan word je ook te afhankelijk van je vriend.
Het is een heerlijk gevoel om te weten dat je het ook kunt redden in je eentje. Ik zou echt proberen om nog vol te houden. Maak het gezellig, koop wat je lekker vindt en doe wat je leuk vindt als je alleen thuis bent. Lekker een filmpje kijken of je eigen series, eindeloos forummen of lezen of wat je maar wilt.
Spreek regelmatig af met anderen en ga nog eens een nachtje bij je moeder logeren en je zult zien dat het vanzelf went.
en anders heb je maar eens een piekeravond. dan ga je slapen met behuilde ogen en merk je de volgende ochtend dat het allemaal wel meevalt.
toen ik hier zelf nog inzat kon ik me niet voorstellen wat ik nu wel eens heb: 'ik wou dat ik eens een avondje voor mezelf had!"
veel sterkte en vooral plezier!
maandag 8 augustus 2011 om 19:55
Beste Caatje,
het is ook heel wat als je op jezelf gaat. Heb je trouwens wel een fijne band met je familie of niet?
Want mogelijk kan dat er nog aan ten grondslag zitten dat je je nu zo alleen voelt, omdat je er letterlijk je alleen voor voelt staan?
Weet je waar je gevoelens vandaan komen?
Ben je verder nog neerslachtig/depri of verder wel in een goede gemoedstoestand?
Wat betreft dealen met de eenzaamheid. Ik denk dat je moet proberen wat activiteiten te doen op de avonden als je alleen bent. Dit kan van alles zijn, bijv. plan wat karweitjes, schoonmaken van je huis in en/of als je klaar bent of als je juist alleen wat avonden wilt relaxen (ook heel noodzakelijk!! plan die dus ook in!) Neem bijv. een gezichtsmasker, ga uitgebreid in bad of onder de doesj erna. Ga een leuk boek lezen op bed of op de bank. Plan een avondje tv kijken in als je programma's hebt die je wil zien. Huur een dvd bijv.
Zorg ook voor afwisseling. Dus plan af en toe ook eens avondjes weg/stappen/uit eten met je vriendinnen.
Of ga sporten ook heel goed tegen neerslachtigheid, als je daar last van hebt. Daarna voel je je weer stukken beter, dat komt door serotonine, bepaalde 'gelukshormoontjes' die vrijkomen tijdens en na het sporten.
Wat heel belangrijk is, maak het gezellig thuis. Zorg dat het naar je smaak is ingericht en is dat het niet verander dat dan, koop leuke dingen voor in je huis, koop kaarsjes, waxines, zorg evt. geregeld voor een vers bos bloemen in een mooie vaas. Brand evt. wierrook. Lucht af en toe ook voor voldoende frisse lucht.
Plan een avondje uitgebreid koken in voor jezelf.
Je kan echt van alles voor jezelf verzinnen. Maar je moet het wel zelf doen. Probeer ook als je de hele tijd negatief blijft denken anders eens een boek aan te schaffen over hoe je negatieve gedachten om te turnen naar positieve gedachten.
Als jij namelijk de hele tijd denkt dat je je rot of eenzaam voelt, dan ga je daar ook naar leven.
En als je er nog niet uitkomt schrijf je gedachten op papier, koop een zelfhulpboek of ga desnoods met een therapeut praten, misschien heeft die nog tips.
Maar echt waar een wil is, is een weg.
Je kan het. Maar nu moet jij het ook zelf geloven!
*Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen*
het is ook heel wat als je op jezelf gaat. Heb je trouwens wel een fijne band met je familie of niet?
Want mogelijk kan dat er nog aan ten grondslag zitten dat je je nu zo alleen voelt, omdat je er letterlijk je alleen voor voelt staan?
Weet je waar je gevoelens vandaan komen?
Ben je verder nog neerslachtig/depri of verder wel in een goede gemoedstoestand?
Wat betreft dealen met de eenzaamheid. Ik denk dat je moet proberen wat activiteiten te doen op de avonden als je alleen bent. Dit kan van alles zijn, bijv. plan wat karweitjes, schoonmaken van je huis in en/of als je klaar bent of als je juist alleen wat avonden wilt relaxen (ook heel noodzakelijk!! plan die dus ook in!) Neem bijv. een gezichtsmasker, ga uitgebreid in bad of onder de doesj erna. Ga een leuk boek lezen op bed of op de bank. Plan een avondje tv kijken in als je programma's hebt die je wil zien. Huur een dvd bijv.
Zorg ook voor afwisseling. Dus plan af en toe ook eens avondjes weg/stappen/uit eten met je vriendinnen.
Of ga sporten ook heel goed tegen neerslachtigheid, als je daar last van hebt. Daarna voel je je weer stukken beter, dat komt door serotonine, bepaalde 'gelukshormoontjes' die vrijkomen tijdens en na het sporten.
Wat heel belangrijk is, maak het gezellig thuis. Zorg dat het naar je smaak is ingericht en is dat het niet verander dat dan, koop leuke dingen voor in je huis, koop kaarsjes, waxines, zorg evt. geregeld voor een vers bos bloemen in een mooie vaas. Brand evt. wierrook. Lucht af en toe ook voor voldoende frisse lucht.
Plan een avondje uitgebreid koken in voor jezelf.
Je kan echt van alles voor jezelf verzinnen. Maar je moet het wel zelf doen. Probeer ook als je de hele tijd negatief blijft denken anders eens een boek aan te schaffen over hoe je negatieve gedachten om te turnen naar positieve gedachten.
Als jij namelijk de hele tijd denkt dat je je rot of eenzaam voelt, dan ga je daar ook naar leven.
En als je er nog niet uitkomt schrijf je gedachten op papier, koop een zelfhulpboek of ga desnoods met een therapeut praten, misschien heeft die nog tips.
Maar echt waar een wil is, is een weg.
Je kan het. Maar nu moet jij het ook zelf geloven!
*Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen*
maandag 8 augustus 2011 om 19:57
Moeilijke situatie, want ik snap je gevoel wel. Maar ben het eens met tjjjjjjemig, ga geen druk leggen op samenwonen.
Probeer het thuis gezelliger te maken.
Wat jij nu doormaakt, maakt, denk ik, iedereen door, de een in meerdere de andere in mindere mate.
Uiteindelijk (oei dit klinkt K...) leer je wel ontzettend veel van deze periode, want je komt er sterker uit.
Probeer het thuis gezelliger te maken.
Wat jij nu doormaakt, maakt, denk ik, iedereen door, de een in meerdere de andere in mindere mate.
Uiteindelijk (oei dit klinkt K...) leer je wel ontzettend veel van deze periode, want je komt er sterker uit.
maandag 8 augustus 2011 om 19:57
Ik denk dat je je "alleen" voelen niet moet verwarren met "eenzaam" zijn. Als ik OP goed lees dan heb je meer dan voldoende mensen om je heen, voldoende sociale contacten. Je bent daar dus niet geïsoleerd van en dus niet per definitie eenzaam. Er is ook een wezenlijk verschil tussen alleen zijn en alleen voelen. Maar bovenal: het is een rotgevoel!
Overigens ken ik het gevoel maar al te goed. Ik woon na een lange relatie sinds een half jaar alleen in een plaats waar ik niemand ken. Ik heb geen kinderen (helaas) en werk in een andere plaats. Mijn familie woont op 1,5 uur rijden. Waarom ik daar ben gaan wonen heeft overigens andere, goede redenen (die ik omwille van herkenbaarheid niet kan vermelden). Ik voel me ook erg vaak erg alleen en weet daar de ene keer beter mee om te gaan dan de andere. Maar ja, in mijn slechte momenten denk ik wel eens: stel dat ik nu dood zou gaan, hoe lang zou het duren voordat ze me missen? Dat is geen fijn gevoel
Ik weet zelf ook niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan. Voor de rest ben ik het eens met tjjjjjemig.
Overigens ken ik het gevoel maar al te goed. Ik woon na een lange relatie sinds een half jaar alleen in een plaats waar ik niemand ken. Ik heb geen kinderen (helaas) en werk in een andere plaats. Mijn familie woont op 1,5 uur rijden. Waarom ik daar ben gaan wonen heeft overigens andere, goede redenen (die ik omwille van herkenbaarheid niet kan vermelden). Ik voel me ook erg vaak erg alleen en weet daar de ene keer beter mee om te gaan dan de andere. Maar ja, in mijn slechte momenten denk ik wel eens: stel dat ik nu dood zou gaan, hoe lang zou het duren voordat ze me missen? Dat is geen fijn gevoel
Ik weet zelf ook niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan. Voor de rest ben ik het eens met tjjjjjemig.
maandag 8 augustus 2011 om 20:01
En oja ik lees dat je juist hiermee eigenlijk wilt dealen maar nog niet zo goed weet hoe je dat moet doen.
Maar als hoofdreden gaan samenwonen met je vriend vanwege de eenzaamheid is het slechtste wat je kan doen.
Dat is namelijk vluchtgedrag en dan loop je weg voor dit 'probleem'. Er kunnen altijd momenten zijn in je leven, waarop je er alleen voor komt te staan, nu en later.
Het is juist heel belangrijk dat je daarmee leert om te gaan. "Handlen" dus.
En dan groei je ook als mens en weet je dat je op jezelf kunt bouwen ook in de moeilijke tijden.
Maar als hoofdreden gaan samenwonen met je vriend vanwege de eenzaamheid is het slechtste wat je kan doen.
Dat is namelijk vluchtgedrag en dan loop je weg voor dit 'probleem'. Er kunnen altijd momenten zijn in je leven, waarop je er alleen voor komt te staan, nu en later.
Het is juist heel belangrijk dat je daarmee leert om te gaan. "Handlen" dus.
En dan groei je ook als mens en weet je dat je op jezelf kunt bouwen ook in de moeilijke tijden.
maandag 8 augustus 2011 om 20:03
maandag 8 augustus 2011 om 20:04
Heb je wellicht nagedacht om een huisdier te nemen? Ik heb parttime een hond en de momenten dat hij er is, is mijn eenzaamheid stukken minder. Ook al zegt ie niets terug, ik vind het gezellig als ie er is en voel me stukken minder alleen. Bovendien moet ik regelmatig met hem naar buiten, ben er dan dus uit. En ik kom er ook nog eens andere hondenbezitters tegen waar ik een praatje mee maak!
Maar je kunt natuurlijk ook een ander dier nemen!
Maar je kunt natuurlijk ook een ander dier nemen!
maandag 8 augustus 2011 om 20:06
maandag 8 augustus 2011 om 20:12
Je kunt de avonden die je alleen bent ook proberen te zien als avonden waarop je met niemand rekening hoeft te houden.(alle tijd voor jezelf-avonden)
Lekker in je joggingpak filmpjes kijken, beetje rommelen in huis, op de bank hangen, en nutteloze programma's kijken.
Lekker in je joggingpak filmpjes kijken, beetje rommelen in huis, op de bank hangen, en nutteloze programma's kijken.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
maandag 8 augustus 2011 om 20:20
Het gevoel van eenzaamheid herken ik wel een beetje.
Ik heb de afgelopen 4 jaar in verschillende studentenhuizen gewoond, dus niet eens echt alleen, maar toch voel ik me heel soms eenzaam. Vooral in vakanties, zoals nu. Maar ik ben goed in relativeren; als ik een weekend heb doorgebracht bij mijn ouders, ben ik dolblij om even alleen te zijn en te doen waar ik zin in heb zonder dat iemand hierover kan zeuren!
Probeer dus te bedenken wat er wel prettig is aan je eigen plek en het alleen wonen, dat helpt denk ik! En wat anderen al zeggen, zorg dat je het voor jezelf gezellig maakt en doe dingen waarbij je afgeleid wordt.
Het willen samenwonen om je minder eenzaam te voelen, ken ik niet. Ik ben ondanks alles dol op mijn eigen kleine kamertje en het ongeregelde huishouden hier. Ik kan je daar dus geen advies in geven, behalve dat ik denk dat dat niet de oplossing is. Vooral niet als hij er nog niet aan toe is; waarschijnlijk zou je gek worden van iemand om de hele dag om je heen die het zelfstandig wonen nog niet onder de knie heeft
En als ik vrienden en familie mag geloven, is op jezelf wonen en je soms in je eentje rot vervelen een heerlijke herinnering als je later een druk huishouden hebt met partner/kinderen/huisdieren... Succes in elk geval!
Ik heb de afgelopen 4 jaar in verschillende studentenhuizen gewoond, dus niet eens echt alleen, maar toch voel ik me heel soms eenzaam. Vooral in vakanties, zoals nu. Maar ik ben goed in relativeren; als ik een weekend heb doorgebracht bij mijn ouders, ben ik dolblij om even alleen te zijn en te doen waar ik zin in heb zonder dat iemand hierover kan zeuren!
Probeer dus te bedenken wat er wel prettig is aan je eigen plek en het alleen wonen, dat helpt denk ik! En wat anderen al zeggen, zorg dat je het voor jezelf gezellig maakt en doe dingen waarbij je afgeleid wordt.
Het willen samenwonen om je minder eenzaam te voelen, ken ik niet. Ik ben ondanks alles dol op mijn eigen kleine kamertje en het ongeregelde huishouden hier. Ik kan je daar dus geen advies in geven, behalve dat ik denk dat dat niet de oplossing is. Vooral niet als hij er nog niet aan toe is; waarschijnlijk zou je gek worden van iemand om de hele dag om je heen die het zelfstandig wonen nog niet onder de knie heeft
En als ik vrienden en familie mag geloven, is op jezelf wonen en je soms in je eentje rot vervelen een heerlijke herinnering als je later een druk huishouden hebt met partner/kinderen/huisdieren... Succes in elk geval!
maandag 8 augustus 2011 om 20:28
Wat een super fijne reacties. Doet me goed dat het herkenbaar is en sommige hetzelfde gevoel hebben, niet omdat ik dat iemand gun maar meer omdat ik dan niet de enige ben.
Om op wat dingen terug te komen. Dat samenwonen wil ik juist loslaten omdat ik weet dat als ik daar de druk op ga leggen ik het in m'n eentje nooit red en te afhankelijk van mijn vriend wordt. Vandaar dat ik ook om tips vroeg om met het gevoel te kunnen dealen. Mijn vriend zegt wel eens dat hij het moeilijk vind om niet bij me te komen wonen omdat ik soms verdrietig ben, maar dan zeg ik ook dat dat absoluut geen reden voor hem mag zijn om het wel te doen en dat ik dat ook niet zou willen...
Ik voel me inderdaad "alleen" ipv eenzaam. Ik heb genoeg mensen om me heen, contact met mijn familie is goed. Mijn moeder belt me regelmatig op, wonen ook vlakbij en ik ga daar vaak zat even langs. Mijn broer woont nog geen 2 straten van me af dus daar kan ik ook altijd heen.
Het is ook dat ik veel ga nadenken, over dingen waar je normaal nooit over zou nadenken maar wat ik nu wel doe omdat ik er de tijd voor heb. Ineens zie ik ook dingen die er niet zijn, heb me daardoor ook een tijdje onzeker gevoeld over mijn relatie. Dat heb ik gelukkig achter me kunnen laten.
Er zijn ook genoeg dagen dat ik onwijs uit m'n dak ga, in m'n eentje. Dan sta ik als een idioot te dansen op de muziek, lig ik lekker op de bank een dvdtje te kijken of ben ik bezig met mijn hobby's.
En ik krijg vaker de opmerking: straks áls je samenwoont, zou je willen dat je een paar avondjes alleen had... En misschien heb ik dat dan ook wel ja...
Ik ga over 1,5 week met een vriendin op vakantie, als ik terug kom ga ik weer sporten dan is de zomerstop voorbij en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten om dat weer te gaan doen... Het gevoel is wel erger geworden sinds de zomerstop, dus ik denk dat dat me ook wel goed doet..
Jullie reacties ook trouwens.. bedankt!
Om op wat dingen terug te komen. Dat samenwonen wil ik juist loslaten omdat ik weet dat als ik daar de druk op ga leggen ik het in m'n eentje nooit red en te afhankelijk van mijn vriend wordt. Vandaar dat ik ook om tips vroeg om met het gevoel te kunnen dealen. Mijn vriend zegt wel eens dat hij het moeilijk vind om niet bij me te komen wonen omdat ik soms verdrietig ben, maar dan zeg ik ook dat dat absoluut geen reden voor hem mag zijn om het wel te doen en dat ik dat ook niet zou willen...
Ik voel me inderdaad "alleen" ipv eenzaam. Ik heb genoeg mensen om me heen, contact met mijn familie is goed. Mijn moeder belt me regelmatig op, wonen ook vlakbij en ik ga daar vaak zat even langs. Mijn broer woont nog geen 2 straten van me af dus daar kan ik ook altijd heen.
Het is ook dat ik veel ga nadenken, over dingen waar je normaal nooit over zou nadenken maar wat ik nu wel doe omdat ik er de tijd voor heb. Ineens zie ik ook dingen die er niet zijn, heb me daardoor ook een tijdje onzeker gevoeld over mijn relatie. Dat heb ik gelukkig achter me kunnen laten.
Er zijn ook genoeg dagen dat ik onwijs uit m'n dak ga, in m'n eentje. Dan sta ik als een idioot te dansen op de muziek, lig ik lekker op de bank een dvdtje te kijken of ben ik bezig met mijn hobby's.
En ik krijg vaker de opmerking: straks áls je samenwoont, zou je willen dat je een paar avondjes alleen had... En misschien heb ik dat dan ook wel ja...
Ik ga over 1,5 week met een vriendin op vakantie, als ik terug kom ga ik weer sporten dan is de zomerstop voorbij en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten om dat weer te gaan doen... Het gevoel is wel erger geworden sinds de zomerstop, dus ik denk dat dat me ook wel goed doet..
Jullie reacties ook trouwens.. bedankt!
maandag 8 augustus 2011 om 20:33
Ik moest in het begin ook erg wennen aan mijn eigen gezelschap toen ik een eigen etage kreeg, want ik was altijd samen met mijn tweelingzus geweest, dus vloog de eenzaamheid me in het weekend regelmatig naar de keel.
Toch went het wel en kun je leren dit te accepteren en het zelf heerlijk te vinden alleen te zijn. Je kunt het jezelf makkelijker maken door je huis zo gezellig mogelijk te maken en een huisdier te nemen. Dat scheelt echt enorm veel.
Toch went het wel en kun je leren dit te accepteren en het zelf heerlijk te vinden alleen te zijn. Je kunt het jezelf makkelijker maken door je huis zo gezellig mogelijk te maken en een huisdier te nemen. Dat scheelt echt enorm veel.
maandag 8 augustus 2011 om 20:33
Ook hier iemand die het herkent uit vroegere jaren. Toen ik net op mezelf woonde voelde ik me ook vaak eenzaam. Ik was verhuisd naar de andere kant van het land en kende daar niemand, dus zat ik bijna iedere avond alleen. Om dat te doorbreken probeerde ik nieuwe mensen te leren kennen en uit te gaan, alleen werd dit op den duur een vlucht. Ik durfde niet meer alleen te zijn, want dan voelde ik die eenzaamheid weer en zodoende heb ik ''eenzaamheid'' gekoppeld aan ''alleen zijn''.
Ondertussen (jaren later) weet ik dat die 2 zaken niet hetzelfde zijn, maar dit heeft me wel veel moeite gekost. Mijn tip is dan ook (zoals hierboven ook al gegeven): maak het thuis voor jezelf gezellig. Doe de dingen die jij leuk vindt en probeer er van te genieten. En bedenk vooral dat alleen thuis zijn niet betekent dat er niemand aan je denkt. Het betekent alleen maar dat je op dat moment fysiek alleen bent. Niet meer en niet minder.
Ondertussen (jaren later) weet ik dat die 2 zaken niet hetzelfde zijn, maar dit heeft me wel veel moeite gekost. Mijn tip is dan ook (zoals hierboven ook al gegeven): maak het thuis voor jezelf gezellig. Doe de dingen die jij leuk vindt en probeer er van te genieten. En bedenk vooral dat alleen thuis zijn niet betekent dat er niemand aan je denkt. Het betekent alleen maar dat je op dat moment fysiek alleen bent. Niet meer en niet minder.
maandag 8 augustus 2011 om 20:49
ik snap het heb na de tijd bij mijn ouders in een studentenhuis gewoond waar altijd wel wat te doen was / iemand anders aanwezig was. En daarna 2 jaar alleen... nu had ik wel 2 sportavonden per week en 1 avond cursus. dus was ook wel vaak weg. De avondjes vielen wat mij betreft wel mee, een hobby zoeken, film huren enz zorgt wel voor een leuke avond alleen. Ik baalde juist van het alleen koken/ eten en niemand om je verhaal kwijt te kunnen als je uit je werk komt. Mijn ouders vroegen altijd "hoe was het op school/ werk, leuke dag gehad" gewoon een klein beetje aandacht.
Nu woon ik samen en vind het heerlijk als mn vent een avondje weg is afstandsbediening voor mezelf, zak en chips en wijntje erbij.... ook leuk!
Nu woon ik samen en vind het heerlijk als mn vent een avondje weg is afstandsbediening voor mezelf, zak en chips en wijntje erbij.... ook leuk!
maandag 8 augustus 2011 om 21:11
Logisch dat je je regelmatig alleen voelt, het is ook een behoorlijke overgang van de thuissituatie naar zelfstandig wonen. Dan word je meer op jezelf teruggeworpen dan wanneer er steeds iemand om je heen is of dat je weet dat de ander op enig moment weer thuis komt.
Ik heb een kat genomen toen ik alleen ging wonen. Mijn relatie was uit en ik heb toen veel 'steun' gehad aan het gezelschap van mijn kat. Ik woon nu al 8 jaar alleen en vind het heerlijk. Wrs ga ik volgend jaar samenwonen met mijn nwe vriend. Het zal wel wennen zijn, voor ons allebei.
Trouwens ik denk dat gevoelens van eenzaamheid bij het leven horen, net als verdriet, angst, blijdschap enz. Feit is dat veel mensen nooit geleerd hebben om met eenzaamheid om te gaan. Dat het erbij hoort, is iets dat veel mensen niet kunnen of willen accepteren. Het is ntlk niet chic of stoer en weinig mensen zullen die gevoelens toegeven. Mensen vluchten er voor weg, door zich in hun werk of de kroeg te begraven. Tv series schetsen een ideaalbeeld van mensen met grote groepen vrienden en een druk sociaal leven, alsof dat het ideaalbeeld is. Terwijl ik denk dat het het belangrijkste is dat je jezelf kunt zijn zonder te hoeven voldoen aan zulk soort ideaalbeelden.
Ik heb een kat genomen toen ik alleen ging wonen. Mijn relatie was uit en ik heb toen veel 'steun' gehad aan het gezelschap van mijn kat. Ik woon nu al 8 jaar alleen en vind het heerlijk. Wrs ga ik volgend jaar samenwonen met mijn nwe vriend. Het zal wel wennen zijn, voor ons allebei.
Trouwens ik denk dat gevoelens van eenzaamheid bij het leven horen, net als verdriet, angst, blijdschap enz. Feit is dat veel mensen nooit geleerd hebben om met eenzaamheid om te gaan. Dat het erbij hoort, is iets dat veel mensen niet kunnen of willen accepteren. Het is ntlk niet chic of stoer en weinig mensen zullen die gevoelens toegeven. Mensen vluchten er voor weg, door zich in hun werk of de kroeg te begraven. Tv series schetsen een ideaalbeeld van mensen met grote groepen vrienden en een druk sociaal leven, alsof dat het ideaalbeeld is. Terwijl ik denk dat het het belangrijkste is dat je jezelf kunt zijn zonder te hoeven voldoen aan zulk soort ideaalbeelden.
maandag 8 augustus 2011 om 21:52
quote:registreerjenu schreef op 08 augustus 2011 @ 19:57:
Ik denk dat je je "alleen" voelen niet moet verwarren met "eenzaam" zijn. Als ik OP goed lees dan heb je meer dan voldoende mensen om je heen, voldoende sociale contacten. Je bent daar dus niet geïsoleerd van en dus niet per definitie eenzaam. Er is ook een wezenlijk verschil tussen alleen zijn en alleen voelen. Maar bovenal: het is een rotgevoel!
.
Je kan ook heel eenzaam zijn als je voldoende sociale contacten hebt.
(Ik moet steeds denken aan het boek van koningin Wilhelmina)
Ik denk dat je je "alleen" voelen niet moet verwarren met "eenzaam" zijn. Als ik OP goed lees dan heb je meer dan voldoende mensen om je heen, voldoende sociale contacten. Je bent daar dus niet geïsoleerd van en dus niet per definitie eenzaam. Er is ook een wezenlijk verschil tussen alleen zijn en alleen voelen. Maar bovenal: het is een rotgevoel!
.
Je kan ook heel eenzaam zijn als je voldoende sociale contacten hebt.
(Ik moet steeds denken aan het boek van koningin Wilhelmina)
maandag 8 augustus 2011 om 22:32
Als een huisdier een optie was had ik er allang een rondlopen. Helaas ben ik ontzettend allergisch, ik kan al nieteens op bezoek bij mensen met een huisdier, laat staan er zelf een in huis nemen.
Ik had thuis wel 2 honden. Er is 1 ras waar ik geen last van heb, maar ik vind honden geen optie omdat ik fulltime werk. Ik vind het zo zielig om dat beestje dan elke dag alleen te laten. En alleen maar omdat ik zo graag gezelschap wil.
Nadat ik een hoop tips van jullie gelezen had, heb ik een filmpje aangezet en ben ik op de bank gaan zitten. Had ik even geen tijd om te piekeren, dat deed me wel goed Oh, en die doos Raffaello die naast me stond was ook niet verkeerd!
Ik had thuis wel 2 honden. Er is 1 ras waar ik geen last van heb, maar ik vind honden geen optie omdat ik fulltime werk. Ik vind het zo zielig om dat beestje dan elke dag alleen te laten. En alleen maar omdat ik zo graag gezelschap wil.
Nadat ik een hoop tips van jullie gelezen had, heb ik een filmpje aangezet en ben ik op de bank gaan zitten. Had ik even geen tijd om te piekeren, dat deed me wel goed Oh, en die doos Raffaello die naast me stond was ook niet verkeerd!
dinsdag 9 augustus 2011 om 14:06
Aah ik heb dat ook!!
Herkenning haha.
Ik woon nu zo'n 2jr in mn eigen huisje en voel me eigenlijk altijd alleen als ik hier ben.
Ik vertoon een soort vlucht gedrag, altijd bij vrienden etc.
Had het er een tijd terug met mn moeder over en nu ga ik soms gewoon een weekend bij haar logeren, heeeerlijk is dat!
En daarna kan ik wel 2 avonden alleen op de bank hangen en genieten van de rust hier.
Het is gewoon wennen.. Helaas!
Herkenning haha.
Ik woon nu zo'n 2jr in mn eigen huisje en voel me eigenlijk altijd alleen als ik hier ben.
Ik vertoon een soort vlucht gedrag, altijd bij vrienden etc.
Had het er een tijd terug met mn moeder over en nu ga ik soms gewoon een weekend bij haar logeren, heeeerlijk is dat!
En daarna kan ik wel 2 avonden alleen op de bank hangen en genieten van de rust hier.
Het is gewoon wennen.. Helaas!
Internagelaktisch
