Relaties
alle pijlers
niet geaccepteerd
zondag 14 augustus 2011 om 13:08
Ik denk dat hij dit best kan doen, zolang hij het bij hem zelf houdt en niet in de verwijtensfeer belandt. En duidelijk kan maken hoe het voor hem voelt. Op zich vind ik het best dapper om dit aan te gaan. En mocht dit niet goed uitpakken, dan weten zijn ouders in ieder geval hoe jouw vriend erover denkt en wat het met hem doet.
zondag 14 augustus 2011 om 13:34
Of het wel of niet op realiteit is gebaseerd jouw vriend heeft een plan om met zijn ideeën en gevoelens tov zijn ouders om te gaan. Ik denk dat hij sowieso moet doen wat hij denkt te willen doen juist omdat het zijn proces is in het omgaan met zijn ouders. Jij bent hier pas later deel van uit gaan maken en slechts een onderdeel hierin. Ik zou hem niet adviseren of op andere plannen brengen, hem steunen en dus zijn keuzes laten maken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 15 augustus 2011 om 14:01
Je schoonouders kun je niet veranderen.
Zou het een idee zijn om zelf leuk en spontaan met je schoonouders/ouders om te gaan. Spontaan langs gaan, gezellig praten. Kortom jezelf zijn, als je daar bent?
Alles wat je aandacht geeft groeit. Hoe meer jullie bezig zijn met het verschil tussen jouw vriend in het andere kind, hoe groter dat verschil wordt. Niet alleen in jullie hoofd, maar ook in het echt.
Je wordt er namelijk niet leuker of aardiger van. Waardoor ze nog minder enthousiast worden over jullie.
Accepteer het verschil, maar let er verder niet meer op. Probeer leuke kinderen/schoonkinderen te zijn. Koester de leuke dingen. Kortom aan jullie zal het niet liggen.
Maar, precies als je zegt, gaat je vriend het gesprek aan en proberen gelijk gedrag voor hem en broer/zus af te dwingen. Dan wordt het waarschijnlijk alleen maar erger.
Zou het een idee zijn om zelf leuk en spontaan met je schoonouders/ouders om te gaan. Spontaan langs gaan, gezellig praten. Kortom jezelf zijn, als je daar bent?
Alles wat je aandacht geeft groeit. Hoe meer jullie bezig zijn met het verschil tussen jouw vriend in het andere kind, hoe groter dat verschil wordt. Niet alleen in jullie hoofd, maar ook in het echt.
Je wordt er namelijk niet leuker of aardiger van. Waardoor ze nog minder enthousiast worden over jullie.
Accepteer het verschil, maar let er verder niet meer op. Probeer leuke kinderen/schoonkinderen te zijn. Koester de leuke dingen. Kortom aan jullie zal het niet liggen.
Maar, precies als je zegt, gaat je vriend het gesprek aan en proberen gelijk gedrag voor hem en broer/zus af te dwingen. Dan wordt het waarschijnlijk alleen maar erger.
maandag 15 augustus 2011 om 15:20
Wat ik ook nog wil aangeven, is dat dat andere kind zo is opgegroeid. Deze heeft dus ook niet veel respect voor ons, en is al net zo negatief over mijn vriend/ons. Dat maakt het ook lastig om nog leuke (schoon)kinderen te zijn. We worden toch genegeerd of er is bijna niets goed aan ons en hoe wij leven. Het moet altijd anders. Gewoon zelf zijn is erg lastig bij deze mensen.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:40
@jazz9 : ik moet toch even wat kwijt. ik ben 'dat andere kind' in de ogen van mijn broer en zijn vriendin. terwijl dat helemaal niet zo is, maar zij blijven in een verongelijkte slachtofferrol hangen dat zij niet geaccepteerd worden en ik door mijn ouders word voorgetrokken. dat idee doet mijn ouders heel veel verdriet, vooral omdat het niet zo is. ik ben gewoon anders dan mijn broer.
dat mijn broer en zijn vriendin zich "minder" voelen, is iets dat vooral voortkomt uit hun eigen onzekerheid, en vervolgens zien zij daar zelf alleen maar weer bevestiging in.
uit jouw posts herken ik heel veel van de retoriek die zij gebruiken, met name van die absolute termen:
- in hoeverre wil/kun je nog jezelf zijn en spontaan zijn bij mensen die altijd commentaar hebben
- deze is anders opgegroeid en is al net zo negatief over vriend/ons
- En hij wil graag dat ouders gaan beseffen dat ze met hun houding van niet accepteren, altijd negatief zijn, onderscheid maken, voor een mindere band samen hebben gezorgd.
Da's nogal al vaak het woordje 'altijd'. probeer dat in een gesprek sowieso te vermijden. en wat ik uit je posts proef is dat je de schuld ook heel erg bij de ouders en het andere kind neerlegt, in jouw ogen hebben zij nooit iets goeds gedaan en gaan ze dan ook niet goed doen. maar volgens mij is geen mens altijd negatief, en komt dit ook van twee kanten. dus wat is jullie rol hierin?
dat mijn broer en zijn vriendin zich "minder" voelen, is iets dat vooral voortkomt uit hun eigen onzekerheid, en vervolgens zien zij daar zelf alleen maar weer bevestiging in.
uit jouw posts herken ik heel veel van de retoriek die zij gebruiken, met name van die absolute termen:
- in hoeverre wil/kun je nog jezelf zijn en spontaan zijn bij mensen die altijd commentaar hebben
- deze is anders opgegroeid en is al net zo negatief over vriend/ons
- En hij wil graag dat ouders gaan beseffen dat ze met hun houding van niet accepteren, altijd negatief zijn, onderscheid maken, voor een mindere band samen hebben gezorgd.
Da's nogal al vaak het woordje 'altijd'. probeer dat in een gesprek sowieso te vermijden. en wat ik uit je posts proef is dat je de schuld ook heel erg bij de ouders en het andere kind neerlegt, in jouw ogen hebben zij nooit iets goeds gedaan en gaan ze dan ook niet goed doen. maar volgens mij is geen mens altijd negatief, en komt dit ook van twee kanten. dus wat is jullie rol hierin?
donderdag 18 augustus 2011 om 00:46
@jazz9 : ik heb nauwelijks contact meer met mijn broertje, met name omdat er dus iedere keer gezeur is. dan denken we gezellig een familie-etentje te hebben gehad en blijk ik achteraf weer dertig keer op zijn lange tenen te hebben gestaan ('We vonden dat je wel erg lang aan het woord was over je werk. En je weet dat schoonzus niet kan werken, dus dat is heel ongevoelig van je!').
waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mijn ouders het niet handig hebben aangepakt en wel eens tegen mijn broertje hebben gezegd: 'neem eens een voorbeeld aan je zus!' Dat hadden ze niet moeten doen, weten ze ook. Maar dat betekent nog niet dat ze op hem neerkijken of minder van hem houden. Alleen kunnen 100 complimentjes die ene misser niet wegnemen, lijkt het wel.
je hoeft niet assertief te zijn, en je hoeft het er ook niet altijd mee eens te zijn. als ze kritiek geven, kun je beter zeggen: 'wij leven ons leven graag op deze manier, en daar doen we niemand pijn mee.'
ik zou toch ook proberen het goede in je schoonfamilie te blijven zien. want je vraag wel om een positieve reactie van hun kant, terwijl je eigenlijk al aangeeft er niet meer voor open te staan.
en kun je eens concreter worden in het feit dat ze geen kritiek kunnen verdragen? kun je een voorbeeld noemen?
waar ik hem wel gelijk in geef, is dat mijn ouders het niet handig hebben aangepakt en wel eens tegen mijn broertje hebben gezegd: 'neem eens een voorbeeld aan je zus!' Dat hadden ze niet moeten doen, weten ze ook. Maar dat betekent nog niet dat ze op hem neerkijken of minder van hem houden. Alleen kunnen 100 complimentjes die ene misser niet wegnemen, lijkt het wel.
je hoeft niet assertief te zijn, en je hoeft het er ook niet altijd mee eens te zijn. als ze kritiek geven, kun je beter zeggen: 'wij leven ons leven graag op deze manier, en daar doen we niemand pijn mee.'
ik zou toch ook proberen het goede in je schoonfamilie te blijven zien. want je vraag wel om een positieve reactie van hun kant, terwijl je eigenlijk al aangeeft er niet meer voor open te staan.
en kun je eens concreter worden in het feit dat ze geen kritiek kunnen verdragen? kun je een voorbeeld noemen?
