moeder - dochter ruzie

hallo mensen,



ik ben een meisje van net 18 jaar en wij thuis hebben een nogal moeilijk jaar achter de rug, ik heb zelf een heel fout vriendje gehad die mij trauma's heeft bezorgt waardoor ik veel flauwviel en een keer viel ik zo hard op mijn hoofd dat ik mijn geheugen van toen tot een jaar terug kwijt was. het was vlak voor mijn examen en dat kwam dus heel lullig uit kun je wel zeggen. op de laatste dag van mijn examens kregen we te horen dat mijn moeder borstkanker had, hiervan is ze genezen en na 7maanden kwam het weer terug. ook hiervan is ze weer genezen en is nu het volledig hersteld van haar laatste operatie en is weer gewoon aan het werk.

eindelijk komt alles weer op de normale rit zou je kunnen zeggen, maar.... mijn moeder en ik hebben allebei door onze eigen problemen bijna een heel jaar continu samen thuis gezeten, of in het ziekenhuis. daardoor waren we erg close wat tot irritaties lijde bij mijn ander half jaar oudere zus.

nu alles weer ''oke'' lijkt te horen gaan, krijgen mijn moeder en ik ineens steeds meer ruzie, en dan ook echt ruzie. schreeuwen, elkaar niet begrijpen, allebei denken gelijk te hebben, en ook allebei onze huilbuien omdat zij haar kanker nog niet heeft verwerkt (natuurlijk) en ik mijn traumatische ervaringen ook nog niet helemaal. mijn moeder zegt zelf ook erg veel veranderd te zijn door de ziekte maar het ene moment is ze heel positief en het andere moment kan het kleinste tegenvallertje haar stond chaggie maken, dit zeggen ook mijn zus en vader.

heeft er iemand ideeen of tips hoe hier mee om te gaan?

ik kan haar natuurlijk niet veranderen maar wil graag weten hoe ik mezelf misschien meer rustig kan houden als er weer zon ruzie drijgt te komen, zodat het in ieder geval niet helemaal ontploft..



alsvast bedankt! x

Wij hebben ieder afzonderlijk voor onze eigen problemen hulp gehad, mama vertelde daar zelf veel over (hoe ze geholpen werd zegmaar, wat er besproken werd enalles) en ze verwachte een beetje dat ik er dan ook meer open over werd maar mijn ''probleem'' is nou niet iets waar je makkelijk over kunt praten en wat de buitenwereld hoeft te weten zegmaar, alleen mijn ouders, zus en vriend weten het. maargoed mijn moeder is altijd al erg van het praten en gevoelens delen geweest en na haar ziekte is dat alleen maar meer geworden. alleen ik Kan er gewoon echt niet over praten, ik krijg het letterlijk niet uit mn strot... de psycholoog waar ik geweest ben heeft dat ook tegen mijn moeder verteld maar toch blijft ze er op terug komen want dus altijd eindigd in ruzie en vooral boosheid van mij...



ik moet haar misschien inderdaad gewoon haar buien laten hebben en er niet teveel op reageren? meestal reageer ik dan nauwelijks op wat ze zegt omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen maar misschien irriteerd haar dat juist dat ik niet echt ''mee doe'' met het gesprek?



heel echt bedankt voor jullie reacties iig! en sorry voor mijn late reactie...

dit is erg persoonlijk en heeft veel te maken met hoe een persoon is denk ik dus echt goed inschatten hoe de situatie is kan denk ik niet voor vreemden maar ben toch echt blij met de reacties!!

quote:Enn schreef op 14 augustus 2011 @ 01:37:

Misschien alsnog je moeder duidelijk maken dat jij anders met je emoties om gaat dan zij nu? Dat dit niets met eventuele veroordeling van haar wijze te maken heeft maar alles met jouw wijze waarop jij er mee om gaat? Wellicht ook accepteren dat jouw moeder wellicht juist door wat ze heeft mee gemaakt de behoefte heeft om open te zijn? Accepteren van elkaars wijze van omgaan met dezelfde situatie dus.



Sterkte ja inderdaad dat is wel een goede, ik zal het iig van haar proberen te accepteren. probeerde ik al wel maargoed het blijft lastig aangezien zij de ene dag heel open en verdrietig er over wilt zijn en de andere dag doet alsof de wereld een speeltuin is. maarja ik moet vooral mijn opmerkingen denk ik voor me houden en zelf rustig blijven... dankje voor je advies en sterktewens!

quote:viviana schreef op 17 augustus 2011 @ 22:51:

Hoi Leootje,

Heftig hoor. Ik kan me voorstellen dat het (met alle goede bedoelingen van jou en je moeder) toch erg moeilijk is om op een goede manier met elkaar in gesprek te gaan omdat je allebei zelf nog met veel emoties zit. Ik zou je adviseren om hier professionele hulp voor te gaan zoeken en met een therapeut ofzo in gesprek te gaan. Je huisarts kan je hierbij evt helpen. Stektemisschien kan dat inderdaad helpen, ik ga het mijn moeder denk ik eens voorstellen, wie weet helpt het! dankje!