Relaties
alle pijlers
Slechte verstandhouding met moeder
donderdag 18 augustus 2011 om 14:54
Ik zeg maar vast, ik ga hier niet veel posten, maar zit al de hele tijd met een probleem wat ik toch graag door mensen van buiten af wil laten bekijken.
Al vanaf kind heb ik een slechte verstandhouding met mijn moeder. Op mijn 3e jaar schijn ik haar geprobeerd hebben van de trap te duwen, toen ik hans&grietje naspeelde (het stuk dat de boze heks in de over geduwd wordt...)
Op zich een grappige anekdote, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er toen al iets mis zat tussen ons.
Ik kan me herinneren dat ik haar in mijn allerjongste jaren al 'niet mocht'. Ik was bang voor haar, geen duidelijke reden voor want ik ben bij mijn weten nooit door haar geslagen. Wel is me verteld dat ze rond mijn 2e levensjaar zwaar depressief raakte en dat tot mijn 5e geduurd heeft. Ze kon in die tijd niks, en de zorg voor mij kwam voor een groot deel op mijn vader en mijn opa en oma neer.
Al vanaf kind voel ik mij slecht behandeld door mijn moeder. Als ik me aanstel, hoor ik dat echt graag, ik ben op zoek naar objectieve meningen.
Ik kan me een paar dingen herinneren die me enorm dwars zitten:
* Mijn oma nam me mee naar de markt, dat was altijd een gezellig uitje. Ik had leuke kleding aan en een stoere zonnebril op (ik was 8 of 9 jaar). Mijn oma vroeg voor we gingen aan mijn moeder: "Leuk ziet ze eruit zo, he?" En ik herinner me dat ik afwachtend trots stond te wachten op haar reactie. Die was: "Mwaohhh, beetje ordinair." Je begrijpt wel dat een kind van een jaar of 9 dat niet snapt, zo'n reactie. De kleding was trouwens niet ordinair, een leuk zwart jurkje, haarband, gave schoenen.
* Ik was een jaar of 9, 10 en ietsjes stevig (zij zelf is enorm dik). We liepen op een winkelpleintje en ze zei: "Hou je buik eens een beetje in joh," Ik was beledigd, en zij voegde eraan toe: "Zulke kleren trek je toch ook niet aan met ZÓ'N kont en ZÓ'N buik?"
Geen gepaste opmerking, vind ik.
* Ik was 15 en op dieet gezet, want ik was te dik (stevig) en werd daarmee gepest, en kon daar niet tegen. Dus moest ik er maar wat aan doen. Toen ik 10kg afgevallen was, gingen we op familiebezoek bij fam. aan de andere kant van het land, die we niet zo heel vaak zagen. Na het avondeten was er een Magnum, ik kreeg een aangeboden door mijn tante. Mijn moeder begon gelijk dat ik die niet mocht hebben, en maar een schaaltje yoghurt moest eten. Het was immers een dieetdag, geen uitzondering. Ik voelde me afschuwelijk.
* Ik was een jaar of 7 en een vriendin van mijn oma zei tegen haar dat ik zulk mooi haar had. "Mwaoh, beetje pluizig," was haar reactie.
* Schreeuwen als ik iets niet snapte, heel geïrriteerd op mij reageren.
* Toen ik 18 was: als mijn vader weer een hartaanval zou krijgen, zou dat mijn schuld zijn, door mijn bloedzuigerige gedrag.
Stel ik me aan of is dit echt niet normaal?
Ook staat ze niet open voor een gesprek. Als ik hierover begin, zeg ze dat ik moet ophouden met oude koeien uit de sloot halen, of zelfs dat ze dat nooit heeft gezegd en dat ik mijn eigen waarheid maak. Ook verweet ze me vaker dat ik niet helemaal goed was.
Als kind kon ik nooit met haar praten. Dingen die ik meemaakte (en nog steeds) wil ze niet over praten. Toen het uit was met mijn eerste vriendje, hij bleek een foute gozer te zijn, zei ze doodleuk dat het mijn eigen schuld was. Ik had hem immers zelf uitgekozen en zij had gewaarschuwd.
Normaal praten kan ik vandaag de dag niet meer met haar. Ik haat haar, serieus, ik kan haar wel vermoorden. Dus reageer ik vaak heel snel geirriteerd op haar, of schreeuw tegen haar. Dan heeft ze weer een troef in handen om te gebruiken bij mijn vader, die haar gelooft, denkt dat ik niet spoor en lieg.
Ik weet niet hoor, maar is dit allemaal normaal??? Stel ik me gewoon aan? Ik weet het niet...
Al vanaf kind heb ik een slechte verstandhouding met mijn moeder. Op mijn 3e jaar schijn ik haar geprobeerd hebben van de trap te duwen, toen ik hans&grietje naspeelde (het stuk dat de boze heks in de over geduwd wordt...)
Op zich een grappige anekdote, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat er toen al iets mis zat tussen ons.
Ik kan me herinneren dat ik haar in mijn allerjongste jaren al 'niet mocht'. Ik was bang voor haar, geen duidelijke reden voor want ik ben bij mijn weten nooit door haar geslagen. Wel is me verteld dat ze rond mijn 2e levensjaar zwaar depressief raakte en dat tot mijn 5e geduurd heeft. Ze kon in die tijd niks, en de zorg voor mij kwam voor een groot deel op mijn vader en mijn opa en oma neer.
Al vanaf kind voel ik mij slecht behandeld door mijn moeder. Als ik me aanstel, hoor ik dat echt graag, ik ben op zoek naar objectieve meningen.
Ik kan me een paar dingen herinneren die me enorm dwars zitten:
* Mijn oma nam me mee naar de markt, dat was altijd een gezellig uitje. Ik had leuke kleding aan en een stoere zonnebril op (ik was 8 of 9 jaar). Mijn oma vroeg voor we gingen aan mijn moeder: "Leuk ziet ze eruit zo, he?" En ik herinner me dat ik afwachtend trots stond te wachten op haar reactie. Die was: "Mwaohhh, beetje ordinair." Je begrijpt wel dat een kind van een jaar of 9 dat niet snapt, zo'n reactie. De kleding was trouwens niet ordinair, een leuk zwart jurkje, haarband, gave schoenen.
* Ik was een jaar of 9, 10 en ietsjes stevig (zij zelf is enorm dik). We liepen op een winkelpleintje en ze zei: "Hou je buik eens een beetje in joh," Ik was beledigd, en zij voegde eraan toe: "Zulke kleren trek je toch ook niet aan met ZÓ'N kont en ZÓ'N buik?"
Geen gepaste opmerking, vind ik.
* Ik was 15 en op dieet gezet, want ik was te dik (stevig) en werd daarmee gepest, en kon daar niet tegen. Dus moest ik er maar wat aan doen. Toen ik 10kg afgevallen was, gingen we op familiebezoek bij fam. aan de andere kant van het land, die we niet zo heel vaak zagen. Na het avondeten was er een Magnum, ik kreeg een aangeboden door mijn tante. Mijn moeder begon gelijk dat ik die niet mocht hebben, en maar een schaaltje yoghurt moest eten. Het was immers een dieetdag, geen uitzondering. Ik voelde me afschuwelijk.
* Ik was een jaar of 7 en een vriendin van mijn oma zei tegen haar dat ik zulk mooi haar had. "Mwaoh, beetje pluizig," was haar reactie.
* Schreeuwen als ik iets niet snapte, heel geïrriteerd op mij reageren.
* Toen ik 18 was: als mijn vader weer een hartaanval zou krijgen, zou dat mijn schuld zijn, door mijn bloedzuigerige gedrag.
Stel ik me aan of is dit echt niet normaal?
Ook staat ze niet open voor een gesprek. Als ik hierover begin, zeg ze dat ik moet ophouden met oude koeien uit de sloot halen, of zelfs dat ze dat nooit heeft gezegd en dat ik mijn eigen waarheid maak. Ook verweet ze me vaker dat ik niet helemaal goed was.
Als kind kon ik nooit met haar praten. Dingen die ik meemaakte (en nog steeds) wil ze niet over praten. Toen het uit was met mijn eerste vriendje, hij bleek een foute gozer te zijn, zei ze doodleuk dat het mijn eigen schuld was. Ik had hem immers zelf uitgekozen en zij had gewaarschuwd.
Normaal praten kan ik vandaag de dag niet meer met haar. Ik haat haar, serieus, ik kan haar wel vermoorden. Dus reageer ik vaak heel snel geirriteerd op haar, of schreeuw tegen haar. Dan heeft ze weer een troef in handen om te gebruiken bij mijn vader, die haar gelooft, denkt dat ik niet spoor en lieg.
Ik weet niet hoor, maar is dit allemaal normaal??? Stel ik me gewoon aan? Ik weet het niet...
donderdag 18 augustus 2011 om 15:06
Nee dit is niet normaal. En ik kan me goed voor stellen hoe onbegrepen en genegeerd je je vaak moet hebben gevoeld. Ieder mens mag er zijn, en jij ook! En als ouders hun kinderen zo behandelen, denk ik vaak: ik hoop niet dat dit kind hier een minderwaardigheidscomplex aan over houdt. Bij je ouders zou je je gewaardeerd moeten voelen, geliefd, waardevol. Dat is bij jouw moeder vaak niet het geval geweest, lees ik. En ze verdraaide de boel tegen je vader.
Een van de dingen die door mijn hoofd gingen na het lezen van jouw post, was: ze is jaloers. En haalt haar dochter na beneden om zichzelf beter te voelen. Ik kan er naast zitten maar zo kwam het op mij over. Als je moeder geen gesprek wil, weet ik niet wat je verder nog kan doen. Hoe is jouw zelfbeeld? Als dat goed is, probeer het dan los te laten. Als contact met je moeder je pijn doet, het contact tot een minimum beperken of verbreken. En als alles je dwars blijft zitten, naar een psycholoog gaan of met mensen uit je omgeving praten. Met vriendinnen oid. Iets zegt me dat jij dit nog nooit of niet recentelijk face to face besproken hebt met iemand, en het lijkt me belangrijk dat jij zo ook hoort dat je niet gek bent en dat het niet aan jou ligt, maar aan je moeder.
Sterkte
Een van de dingen die door mijn hoofd gingen na het lezen van jouw post, was: ze is jaloers. En haalt haar dochter na beneden om zichzelf beter te voelen. Ik kan er naast zitten maar zo kwam het op mij over. Als je moeder geen gesprek wil, weet ik niet wat je verder nog kan doen. Hoe is jouw zelfbeeld? Als dat goed is, probeer het dan los te laten. Als contact met je moeder je pijn doet, het contact tot een minimum beperken of verbreken. En als alles je dwars blijft zitten, naar een psycholoog gaan of met mensen uit je omgeving praten. Met vriendinnen oid. Iets zegt me dat jij dit nog nooit of niet recentelijk face to face besproken hebt met iemand, en het lijkt me belangrijk dat jij zo ook hoort dat je niet gek bent en dat het niet aan jou ligt, maar aan je moeder.
Sterkte
donderdag 18 augustus 2011 om 15:07
Woon je nog bij je ouders thuis?
Ik heb een zelfde soort moeder (ook vervelende en kleinerende opmerkingen van mn moeder in mn jeugd naar mn hoofd gekregen) en ik merk dat ik 1x telefonish contact iedere 10dagen/2 weken prima vind. Geen diepe gesprekken, over koetjes en kalfjes, zonder teveel persoonlijke informatie los te laten (om te voorkomen dat het vroeg of laat tegen me gebruikt kan worden). Mijn advies: Neem wat afstand (dan wordt je van binnen wat rustiger!)
Ik heb een zelfde soort moeder (ook vervelende en kleinerende opmerkingen van mn moeder in mn jeugd naar mn hoofd gekregen) en ik merk dat ik 1x telefonish contact iedere 10dagen/2 weken prima vind. Geen diepe gesprekken, over koetjes en kalfjes, zonder teveel persoonlijke informatie los te laten (om te voorkomen dat het vroeg of laat tegen me gebruikt kan worden). Mijn advies: Neem wat afstand (dan wordt je van binnen wat rustiger!)
donderdag 18 augustus 2011 om 15:09
quote:ashley1983 schreef op 18 augustus 2011 @ 15:06:
Een van de dingen die door mijn hoofd gingen na het lezen van jouw post, was: ze is jaloers. En haalt haar dochter na beneden om zichzelf beter te voelen.
En:
Als contact met je moeder je pijn doet, het contact tot een minimum beperken of verbreken.Wat Ashley hier zegt dus!
Een van de dingen die door mijn hoofd gingen na het lezen van jouw post, was: ze is jaloers. En haalt haar dochter na beneden om zichzelf beter te voelen.
En:
Als contact met je moeder je pijn doet, het contact tot een minimum beperken of verbreken.Wat Ashley hier zegt dus!
donderdag 18 augustus 2011 om 15:15
ik zou in jouw geval met een psych gaan praten. Want wat gebeurd is / wat je moeder gezegd of gedaan heeft is nou eenmaal geweest. maar als je zoveel jaren later hier nog mee bezig bent, blijf je er zo mee zitten.
ik denk dat je moet verwerken wat ze heeft gedaan, en accepteren en kijken hoe je in de toekomst je relatie met je moeder ziet.
en als je bovenstaande situaties steeds blijft herhalen, dan zal die band ook niet meer komen
ik denk dat je moet verwerken wat ze heeft gedaan, en accepteren en kijken hoe je in de toekomst je relatie met je moeder ziet.
en als je bovenstaande situaties steeds blijft herhalen, dan zal die band ook niet meer komen
donderdag 18 augustus 2011 om 15:16
Wat jammer dat het zo slecht gaat tussen jou en je moeder.
Ik herken het een en ander, want tussen mij en mijn moeder ging het ook niet goed. (Intussen is ze overleden.)
Uit je OP is niet zo goed op te maken of je je aanstelt, vind ik. Maar het is duidelijk dat je moeder niet de allerliefste is die er bestaat.
Wat mij helpt, is te denken aan de dingen die ze wél goed heeft gedaan, de dingen die ze voor me over had. Want die waren er ook.
Heeft jou moeder nooit iets goeds voor je gedaan, of iets goeds tegen of over je gezegd?
Mijn moeder was erg streng en veeleisend, en ik heb als kind dikwijls gehuild als ze me strafte als ik niet allemaal tienen haalde, maar daardoor heb ik wilskracht gekweekt en heb ik het nu goed. Ook dat helpt me.
Verder bedenk ik dat ze zelf een strenge opvoeding gekregen had en dat je je eigen genen (en temperament) ook niet kiest. Dat ze niet het geluk heeft gehad om iemand te hebben (een vriendin of een psycholoog of een boek) om haar in te laten zien dat ze op die manier ook niet gelukkig werd.
Verder heb ik vooral medelijden met haar, want als je zo bent, ben je in de eerste plaats ook zelf niet gelukkig! Ze heeft niet het geluk gekend dat ik ken: de liefde van een dochter mogen ervaren. En dat vind ik echt sneu voor haar.
Ik herken het een en ander, want tussen mij en mijn moeder ging het ook niet goed. (Intussen is ze overleden.)
Uit je OP is niet zo goed op te maken of je je aanstelt, vind ik. Maar het is duidelijk dat je moeder niet de allerliefste is die er bestaat.
Wat mij helpt, is te denken aan de dingen die ze wél goed heeft gedaan, de dingen die ze voor me over had. Want die waren er ook.
Heeft jou moeder nooit iets goeds voor je gedaan, of iets goeds tegen of over je gezegd?
Mijn moeder was erg streng en veeleisend, en ik heb als kind dikwijls gehuild als ze me strafte als ik niet allemaal tienen haalde, maar daardoor heb ik wilskracht gekweekt en heb ik het nu goed. Ook dat helpt me.
Verder bedenk ik dat ze zelf een strenge opvoeding gekregen had en dat je je eigen genen (en temperament) ook niet kiest. Dat ze niet het geluk heeft gehad om iemand te hebben (een vriendin of een psycholoog of een boek) om haar in te laten zien dat ze op die manier ook niet gelukkig werd.
Verder heb ik vooral medelijden met haar, want als je zo bent, ben je in de eerste plaats ook zelf niet gelukkig! Ze heeft niet het geluk gekend dat ik ken: de liefde van een dochter mogen ervaren. En dat vind ik echt sneu voor haar.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:17
Je stelt je niet aan.
Dit zou mijn moeder kunnen zijn, dus ik snap wel hoe je je voelt.
Ook van kleins af aan altijd de beledigingen, het afzeiken, het narren, gepest worden, gekleineerd worden. Kortom geestelijke mishandeling dus. Ik heb geen contact meer met haar, en dat lucht mij enorm op. Geen gezanik, geen beschuldigingen,geen stress. Dat mens (mijn moeder, titel krijgt ze van mij niet meer) kan lekker verder zonder mij. Dit is al eeuwig aan de gang, en ik was er klaar mee. Jaloers op zus, want ze ging trouwen! Trots had ze moeten zijn! Ook mijn zus was er klaar mee, gelukkig hebben wij nog wel contact met elkaar.
Naast bovenstaande speelde er ook fysiek geweld, tot in den treure.
Mijn advies, maak jezelf van haar los op jou eigen manier, en neem er de tijd voor. De een wil geen contact meer, de ander wil het op afstand, weer een ander wil het helemaal herstellen.
Dit zou mijn moeder kunnen zijn, dus ik snap wel hoe je je voelt.
Ook van kleins af aan altijd de beledigingen, het afzeiken, het narren, gepest worden, gekleineerd worden. Kortom geestelijke mishandeling dus. Ik heb geen contact meer met haar, en dat lucht mij enorm op. Geen gezanik, geen beschuldigingen,geen stress. Dat mens (mijn moeder, titel krijgt ze van mij niet meer) kan lekker verder zonder mij. Dit is al eeuwig aan de gang, en ik was er klaar mee. Jaloers op zus, want ze ging trouwen! Trots had ze moeten zijn! Ook mijn zus was er klaar mee, gelukkig hebben wij nog wel contact met elkaar.
Naast bovenstaande speelde er ook fysiek geweld, tot in den treure.
Mijn advies, maak jezelf van haar los op jou eigen manier, en neem er de tijd voor. De een wil geen contact meer, de ander wil het op afstand, weer een ander wil het helemaal herstellen.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:19
Je moeder heeft voornamelijk een hekel aan zichzelf en projecteert dat op jou. Dat is k@t, maar laat het alsjeblieft je gevoel van eigenwaarde niet aantasten.
Blijf niet malen over alle opmerkingen die je moeder ooit tegen of over je heeft gemaakt. Daar schiet je niks mee op.
Hou van jezelf, kijk in de spiegel en zie de leuke, mooie vrouw die je bent.
Kortom, met jou is niks mis. Je bent goed zoals je bent.
Probeer je moeder te vergeven en het los te laten. Anders blijf je je rot voelen.
Blijf niet malen over alle opmerkingen die je moeder ooit tegen of over je heeft gemaakt. Daar schiet je niks mee op.
Hou van jezelf, kijk in de spiegel en zie de leuke, mooie vrouw die je bent.
Kortom, met jou is niks mis. Je bent goed zoals je bent.
Probeer je moeder te vergeven en het los te laten. Anders blijf je je rot voelen.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:19
Ik heb er idd nooit face to face over gepraat.
Ik woon weer bij mijn ouders omdat mijn relatie stukgelopen is en mijn ex vriend in ons huis is blijven wonen (heb nog niet genoeg punten voor een woning).
Zowel mijn moeder als vader dringen op mijn vertrek aan, maar ik heb nergens om heen te gaan en heb ook nog een klein kind (waar ze wel normaal tegen kan doen)
Ze willen dat ik vertrek omdat het elke dag ruzie is. Als mijn moeder nu "normaal" iets zegt, kan ik niet normaal reageren. Dat klopt, maar ik wijt dat aan mijn haat jegens haar, en die wijt ik weer aan hoe ze mij behandeld heeft.
Mijn vader staat ook niet open voor een gesprek.
Hij vind dat mijn moeder gelijk heeft, omdat hij alleen mijn gedrag naar haar ziet, maar de keren dat dit andersom gebeurde niet. Haar gedrag wat ze nu tegen mij heeft, ziet hij als reactie op het jaren slecht behandeld zijn door mij.
Ik woon weer bij mijn ouders omdat mijn relatie stukgelopen is en mijn ex vriend in ons huis is blijven wonen (heb nog niet genoeg punten voor een woning).
Zowel mijn moeder als vader dringen op mijn vertrek aan, maar ik heb nergens om heen te gaan en heb ook nog een klein kind (waar ze wel normaal tegen kan doen)
Ze willen dat ik vertrek omdat het elke dag ruzie is. Als mijn moeder nu "normaal" iets zegt, kan ik niet normaal reageren. Dat klopt, maar ik wijt dat aan mijn haat jegens haar, en die wijt ik weer aan hoe ze mij behandeld heeft.
Mijn vader staat ook niet open voor een gesprek.
Hij vind dat mijn moeder gelijk heeft, omdat hij alleen mijn gedrag naar haar ziet, maar de keren dat dit andersom gebeurde niet. Haar gedrag wat ze nu tegen mij heeft, ziet hij als reactie op het jaren slecht behandeld zijn door mij.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:20
Helaas moeders kun je niet uitzoeken. Met mijn moeder heb ik ook geen contact meer. Dat is best wel heftig omdat ze een herseninfarct heeft gehad. Maar ik merkte dat ondanks haar herseninfarct we in het oude patroon vielen. Als ik haar nodig had was ze er niet als kind zijnde, toen ik volwassen was ook niet. En in haar huwelijk heb ik alles meegemaakt, drank en vreemdgaan en ruzies. Toen ze vertelde dat ze zo'n goed huwelijk had,(waarvan ik als kind zijnde het ietsjes anders had meegemaakt) ben ik weggegaan. Ik kon niet toneelspelen en had ook geen zin om er ruzie over te gaan maken.
Kies degenen die jou waardevol vinden en wel wat voor je over hebben en denk helaas dat biologische ouders, niet altijd de juiste zijn, pijnlijk maar waar.
Kies degenen die jou waardevol vinden en wel wat voor je over hebben en denk helaas dat biologische ouders, niet altijd de juiste zijn, pijnlijk maar waar.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:24
Ga weg bij je ouders.
Ga desnoods weer bij je ex wonen tot je een huis hebt.
Je kan niet een hekel aan iemand hebben maar er wel van uit gaan dat ze je een woonplek geven.
Als je moeder nu normaal tegen je doet, moet je daar blij mee zijn en normaal terug reageren. Je moeder gaat nooit tegen je zeggen, Ja, ik was een slechte moeder, ik had nooit zo gemeen tegen je moeten zijn. Je vader gaat je ook nooit gelijk geven.
Accepteer dat, blijf en doe normaal.
Of accepteer dat niet en zoek een ander onderdak.
Ga desnoods weer bij je ex wonen tot je een huis hebt.
Je kan niet een hekel aan iemand hebben maar er wel van uit gaan dat ze je een woonplek geven.
Als je moeder nu normaal tegen je doet, moet je daar blij mee zijn en normaal terug reageren. Je moeder gaat nooit tegen je zeggen, Ja, ik was een slechte moeder, ik had nooit zo gemeen tegen je moeten zijn. Je vader gaat je ook nooit gelijk geven.
Accepteer dat, blijf en doe normaal.
Of accepteer dat niet en zoek een ander onderdak.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:27
Nee, ik vind het niet normaal hoe je moeder doet/heeft gedaan. Volgens mij is het verstandig dat je eens naar je huisarts gaat en daar om hulp gaat vragen voor dit probleem want volgens mij kan je hierbij wel wat hulp gebruiken... Je moeder gaat waarschijnlijk nooit meer veranderen maar jij kan wel "leren" hoe je met haar kan omgaan zonder dat ze jou nog al teveel pijn kan aandoen.
Veel sterkte!
Veel sterkte!
donderdag 18 augustus 2011 om 15:29
Dat van die hartaanval en zeggen dat je dik bent vind ik niet kunnen. De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten.
Ik denk dat er van beide kanten veel frustratie is vooral op dit moment dat je in een situatie zit waar je afhankelijk van haar bent.
Ik kan me ook voorstellen dat je moeder het eigenlijk heel erg vond dat jij ook te dik was (net als zijzelf) en dat ze dat uitte d.m.v. boosheid - uit een soort van onmacht. Wellicht vind ze het ook eigenlijk ergd at je relatie is stukgelopen maar kan ze ook dit niet anders dan door frustratie uitten.
In ieder geval schiet niemand iets op met haatgevoelens. Zelfs als zulke gevoelens terecht zijn kunnen ze je helemaal verzieken.
Ik denk dat er van beide kanten veel frustratie is vooral op dit moment dat je in een situatie zit waar je afhankelijk van haar bent.
Ik kan me ook voorstellen dat je moeder het eigenlijk heel erg vond dat jij ook te dik was (net als zijzelf) en dat ze dat uitte d.m.v. boosheid - uit een soort van onmacht. Wellicht vind ze het ook eigenlijk ergd at je relatie is stukgelopen maar kan ze ook dit niet anders dan door frustratie uitten.
In ieder geval schiet niemand iets op met haatgevoelens. Zelfs als zulke gevoelens terecht zijn kunnen ze je helemaal verzieken.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:30
quote:StabiloBoss schreef op 18 augustus 2011 @ 15:24:
Ga weg bij je ouders.
Ga desnoods weer bij je ex wonen tot je een huis hebt.
Je kan niet een hekel aan iemand hebben maar er wel van uit gaan dat ze je een woonplek geven.
Als je moeder nu normaal tegen je doet, moet je daar blij mee zijn en normaal terug reageren. Je moeder gaat nooit tegen je zeggen, Ja, ik was een slechte moeder, ik had nooit zo gemeen tegen je moeten zijn. Je vader gaat je ook nooit gelijk geven.
Accepteer dat, blijf en doe normaal.
Of accepteer dat niet en zoek een ander onderdak.Ik snap je reactie, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Terug naar mijn ex is al helemaal geen optie, hij heeft mij ernstig mishandeld en de reden dat ik weggegaan ben is om mijn kind en mezelf een betere toekomst te geven.
Ga weg bij je ouders.
Ga desnoods weer bij je ex wonen tot je een huis hebt.
Je kan niet een hekel aan iemand hebben maar er wel van uit gaan dat ze je een woonplek geven.
Als je moeder nu normaal tegen je doet, moet je daar blij mee zijn en normaal terug reageren. Je moeder gaat nooit tegen je zeggen, Ja, ik was een slechte moeder, ik had nooit zo gemeen tegen je moeten zijn. Je vader gaat je ook nooit gelijk geven.
Accepteer dat, blijf en doe normaal.
Of accepteer dat niet en zoek een ander onderdak.Ik snap je reactie, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Terug naar mijn ex is al helemaal geen optie, hij heeft mij ernstig mishandeld en de reden dat ik weggegaan ben is om mijn kind en mezelf een betere toekomst te geven.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:32
quote:justdontcare_ schreef op 18 augustus 2011 @ 15:30:
[...]
Ik snap je reactie, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Terug naar mijn ex is al helemaal geen optie, hij heeft mij ernstig mishandeld en de reden dat ik weggegaan ben is om mijn kind en mezelf een betere toekomst te geven.
Welke omgeving kom je vandaan ?
Misschien kunnen ik (we) je hier helpen zoeken naar een tussenoplossing.
[...]
Ik snap je reactie, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Terug naar mijn ex is al helemaal geen optie, hij heeft mij ernstig mishandeld en de reden dat ik weggegaan ben is om mijn kind en mezelf een betere toekomst te geven.
Welke omgeving kom je vandaan ?
Misschien kunnen ik (we) je hier helpen zoeken naar een tussenoplossing.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:36
De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten. [/i
Jij hebt geen flauw idee wat zo'n 'lompe' opmerking kan doen voor het zelfvertrouwen van een jong meisje.
Ik vind jouw reactie eigenlijk behoorlijk lomp.
Jij hebt geen flauw idee wat zo'n 'lompe' opmerking kan doen voor het zelfvertrouwen van een jong meisje.
Ik vind jouw reactie eigenlijk behoorlijk lomp.
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 18 augustus 2011 om 15:42
Ik ben aant kijken naar sociale huurwoningen (voor mensen met een jaarlijks inkomen onder de 33.600Euro) in Gelderland en vond het volgende:
http://www.patrimonium-ve ... asp?id=&pid=5378&mid=5384
http://www.wonenbommelerw ... /home_template.asp?IID=61
http://www.entree.nu/
Allemaal woningen die prima te betalen zijn. Mag ik vragen in welke plaats je werkt? Ik denk dat je wel in dezelfde stad wilt blijven?
http://www.patrimonium-ve ... asp?id=&pid=5378&mid=5384
http://www.wonenbommelerw ... /home_template.asp?IID=61
http://www.entree.nu/
Allemaal woningen die prima te betalen zijn. Mag ik vragen in welke plaats je werkt? Ik denk dat je wel in dezelfde stad wilt blijven?
donderdag 18 augustus 2011 om 15:43
Dan zul je toch met je ouders om tafel moeten. Want zoals jullie nu met elkaar om gaan, dat kan niet. Dat komt niet goed zo en voor je kind moet je niet willen dat ze dit allemaal mee maakt. Van je ex heeft ze al genoeg gezien wat ze (of hij?) ook niet had moeten zien.
Dit zou ik zeggen: omwille van (naam) kind en als we het nog een beetje leuk willen hebben met elkaar, zullen we toch om tafel moeten en een en ander bespreken. En dan zou ik, zonder in verwijten te schieten, alles vertellen. Vraag aan het begin van het gesprek of ze je serieus willen nemen en je willen laten uit praten zonder je te onderbreken. Vertel in dat gesprek met je beide ouders, hoe jij je jeugd hebt ervaren. Zeg erbij dat je je moeder helemaal niks wilt verwijten, maar dat bepaalde dingen je nog zo dwars zitten dat het gewoon erg moeilijk is om mee om te gaan. Dat het je nog steeds woedend maakt en je onbegrepen voelt, en dat je dit ook echt niet wilt. Maar omdat er nooit echt over is gesproken, wat voor jou wel heel belangrijk is, je het geen plek hebt kunnen geven en je moeder er niet in begrijpt. En dat dat alles wel nodig is om een goede sfeer in huis te hebben zolang je daar woont. Blijf bij jezelf en probeer het zonder verwijten te doen. Zeg gewoon: zo is het gebeurd, en zo heb ik het ervaren. Wees eerlijk over je eigen gedrag naar je moeder toe en vraag van haar dat ook te zijn, ook haar gedrag in het verleden.
Ik snap dat dit op bepaalde punten van jou waarschijnlijke bovenmenselijke zelfbeheersing kost, maar het lijkt me wel nodig. Want zonder normaal gesprek komen jullie volgens mij nergens. Wees overtuigd van jezelf en blijf bij jezelf. Succes.
Dit zou ik zeggen: omwille van (naam) kind en als we het nog een beetje leuk willen hebben met elkaar, zullen we toch om tafel moeten en een en ander bespreken. En dan zou ik, zonder in verwijten te schieten, alles vertellen. Vraag aan het begin van het gesprek of ze je serieus willen nemen en je willen laten uit praten zonder je te onderbreken. Vertel in dat gesprek met je beide ouders, hoe jij je jeugd hebt ervaren. Zeg erbij dat je je moeder helemaal niks wilt verwijten, maar dat bepaalde dingen je nog zo dwars zitten dat het gewoon erg moeilijk is om mee om te gaan. Dat het je nog steeds woedend maakt en je onbegrepen voelt, en dat je dit ook echt niet wilt. Maar omdat er nooit echt over is gesproken, wat voor jou wel heel belangrijk is, je het geen plek hebt kunnen geven en je moeder er niet in begrijpt. En dat dat alles wel nodig is om een goede sfeer in huis te hebben zolang je daar woont. Blijf bij jezelf en probeer het zonder verwijten te doen. Zeg gewoon: zo is het gebeurd, en zo heb ik het ervaren. Wees eerlijk over je eigen gedrag naar je moeder toe en vraag van haar dat ook te zijn, ook haar gedrag in het verleden.
Ik snap dat dit op bepaalde punten van jou waarschijnlijke bovenmenselijke zelfbeheersing kost, maar het lijkt me wel nodig. Want zonder normaal gesprek komen jullie volgens mij nergens. Wees overtuigd van jezelf en blijf bij jezelf. Succes.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:45
quote:calvijn1 schreef op 18 augustus 2011 @ 15:36:
De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten. [/i
Jij hebt geen flauw idee wat zo'n 'lompe' opmerking kan doen voor het zelfvertrouwen van een jong meisje.
Ik vind jouw reactie eigenlijk behoorlijk lomp.
Nou laat ik het dan zo zeggen, met de andere opmerkingen zou ik persoonlijk niet zo zitten. Mijn moeder heeft ook wel eens gezegd dat ze iets wat ik aanhad niet mooi vind. Dat gaat toch over kleding en niet over de persoon?
Het verhaal van die Magnum kan ik ook nog wel inkomen. Sneu, maar als je wilt afvallen dan moet je daar wel consequent in zijn en een magnum is geen koekje of chocolaatje maar een calorieenbom.
De andere dingen vind ik wel grof. Ik geloof ook meteen dat die moeder niet de liefste is hoor.
De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten. [/i
Jij hebt geen flauw idee wat zo'n 'lompe' opmerking kan doen voor het zelfvertrouwen van een jong meisje.
Ik vind jouw reactie eigenlijk behoorlijk lomp.
Nou laat ik het dan zo zeggen, met de andere opmerkingen zou ik persoonlijk niet zo zitten. Mijn moeder heeft ook wel eens gezegd dat ze iets wat ik aanhad niet mooi vind. Dat gaat toch over kleding en niet over de persoon?
Het verhaal van die Magnum kan ik ook nog wel inkomen. Sneu, maar als je wilt afvallen dan moet je daar wel consequent in zijn en een magnum is geen koekje of chocolaatje maar een calorieenbom.
De andere dingen vind ik wel grof. Ik geloof ook meteen dat die moeder niet de liefste is hoor.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:45
Allereerst, ontzettend rot voor je wat je hebt meegemaakt met je moeder en het lijkt me heel moeilijk om daar nog langer te blijven wonen en ook niet verstandig. Ik herken wel wat hierin maar dan op een ander gebied en dat ligt bij mij ook nog steeds gevoelig naar mijn moeder toe. Die onderwerpen mijd ik dus nu, maar ik woon dan ook niet bij haar in huis, dat geeft zoveel meer rust.
Heb je al navraag gedaan of je urgentie kunt krijgen? Je zou eventueel naar de sociaal raadsman bij de gemeente kunnen gaan (of ombudsman), dat kan soms ook helpen en die weten er veel van af.
Heb je al navraag gedaan of je urgentie kunt krijgen? Je zou eventueel naar de sociaal raadsman bij de gemeente kunnen gaan (of ombudsman), dat kan soms ook helpen en die weten er veel van af.
donderdag 18 augustus 2011 om 15:47
quote:lexis schreef op 18 augustus 2011 @ 15:29:
Dat van die hartaanval en zeggen dat je dik bent vind ik niet kunnen. De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten.
Ik denk dat er van beide kanten veel frustratie is vooral op dit moment dat je in een situatie zit waar je afhankelijk van haar bent.
Ik kan me ook voorstellen dat je moeder het eigenlijk heel erg vond dat jij ook te dik was (net als zijzelf) en dat ze dat uitte d.m.v. boosheid - uit een soort van onmacht. Wellicht vind ze het ook eigenlijk ergd at je relatie is stukgelopen maar kan ze ook dit niet anders dan door frustratie uitten.
In ieder geval schiet niemand iets op met haatgevoelens. Zelfs als zulke gevoelens terecht zijn kunnen ze je helemaal verzieken.
Goeiedag zeg, weet jij eigenlijk überhaupt wel waar jij het over hebt, of reageer je vanuit de achtergrond dat iedere moeder toch wel van haar kinderen houdt, en dat dat een vast gegeven is? Want werkelijk, mijn mond viel open bij het lezen van jouw post.
Je lijkt op iemand die ik ken, die ook niet kan begrijpen dat er moeders zijn die hun kinderen niet moeten. Die jaloers zijn, of zelfs haatgevoelens hebben richting hun kind(eren). Geloof me, ik weet waar ik het over heb: die zijn er.
Dat van die hartaanval en zeggen dat je dik bent vind ik niet kunnen. De andere dingen vind ik lomp maar ook overdreven om daar nu nog mee te zitten. Als dit alles is dan denk ik dat je je er overheen moet zetten.
Ik denk dat er van beide kanten veel frustratie is vooral op dit moment dat je in een situatie zit waar je afhankelijk van haar bent.
Ik kan me ook voorstellen dat je moeder het eigenlijk heel erg vond dat jij ook te dik was (net als zijzelf) en dat ze dat uitte d.m.v. boosheid - uit een soort van onmacht. Wellicht vind ze het ook eigenlijk ergd at je relatie is stukgelopen maar kan ze ook dit niet anders dan door frustratie uitten.
In ieder geval schiet niemand iets op met haatgevoelens. Zelfs als zulke gevoelens terecht zijn kunnen ze je helemaal verzieken.
Goeiedag zeg, weet jij eigenlijk überhaupt wel waar jij het over hebt, of reageer je vanuit de achtergrond dat iedere moeder toch wel van haar kinderen houdt, en dat dat een vast gegeven is? Want werkelijk, mijn mond viel open bij het lezen van jouw post.
Je lijkt op iemand die ik ken, die ook niet kan begrijpen dat er moeders zijn die hun kinderen niet moeten. Die jaloers zijn, of zelfs haatgevoelens hebben richting hun kind(eren). Geloof me, ik weet waar ik het over heb: die zijn er.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
