Gezondheid
alle pijlers
Suikerverslaving
vrijdag 12 augustus 2011 om 23:59
Wie is trouwens over duidelijk écht suikerverslaafd? Niet zo zeer mensen die af en toe eens een snoepbui hebben, maar mensen die een steeds een grotere behoefte aan suiker krijgen en steeds méér producten met suiker tot zich nemen en pas stoppen totdat ze er echt ziek of misselijk van zijn.
Hoe ga je ermee om? Volgt er volledige onthouding van alle producten met geraffineerde suikers? Wie kent zijn eigen oorzaak van deze suikerverslaving? Kortom hoe ga je ermee om?
Mijn verhaal in het kort: Ik ben een suikerjunk, nu sinds kort weer een ex verslaafde. Twee jaar lang heb ik een zo goed als "suikervrij" leven geleid en kon dit prima handhaven.
Een jaar geleden 1x in de verleiding gekomen en alhoewel ik dacht dat ik het kon handelen door het bij 1x te kunnen laten, ben ik van lieverlee weer steeds meer suiker tot me gaan nemen (totdat het weer helemaal uit de hand is gelopen)
Sinds een goede week mezelf weer flink tot orde geroepen en alle geraffineerde suikers uit mijn leven gebannen. Voor mij is dat de enige oplossing, volledige onthouding. Ik neem nu enkel 2x daags een stukje fruit en zelfs suikervervangers heb ik van mijn lijstje geschrapt (blijkt de behoefte aan een zoete smaak in stand te houden)
Ben erg benieuwd naar jullie ervaringen
Hoe ga je ermee om? Volgt er volledige onthouding van alle producten met geraffineerde suikers? Wie kent zijn eigen oorzaak van deze suikerverslaving? Kortom hoe ga je ermee om?
Mijn verhaal in het kort: Ik ben een suikerjunk, nu sinds kort weer een ex verslaafde. Twee jaar lang heb ik een zo goed als "suikervrij" leven geleid en kon dit prima handhaven.
Een jaar geleden 1x in de verleiding gekomen en alhoewel ik dacht dat ik het kon handelen door het bij 1x te kunnen laten, ben ik van lieverlee weer steeds meer suiker tot me gaan nemen (totdat het weer helemaal uit de hand is gelopen)
Sinds een goede week mezelf weer flink tot orde geroepen en alle geraffineerde suikers uit mijn leven gebannen. Voor mij is dat de enige oplossing, volledige onthouding. Ik neem nu enkel 2x daags een stukje fruit en zelfs suikervervangers heb ik van mijn lijstje geschrapt (blijkt de behoefte aan een zoete smaak in stand te houden)
Ben erg benieuwd naar jullie ervaringen
vrijdag 19 augustus 2011 om 23:01
Interessant al die verschillende ideeën over suikerverslaving.
Zelf blijf ik van mening dat het toch iets lichamelijks is. Psychisch zit het allemaal wel goed bij me (of prettig gestoord moet ook een aandoening zijn?? )
Ondanks dat ik een beetje aan de zware kant ben, zit ik verder goed in mijn vel, zeer zeker geestelijk. Ik ben niet ontevreden over mezelf, ga net zo makkelijk in mijn nakie naar de sauna.
Alleen lichamelijk heb ik de nodige klachten door mijn over gewicht en daarom wil ik van die verslaving af.
Mijn hele leven lang heb ik aan sport gedaan, vond en vind dat gewoon erg leuk, heeft nix te maken met straffen en belonen van mijn eigen snoepgedrag.
Ik geef niets, maar dan ook helemaal niets om vette snacks of wat dan ook. Als kind lustte ik zelfs geen patat (ja ja die types bestaan nog) en zelfs tegenwoordig als ik twee keer per jaar patat eet dan is dat nog veel.
Chips wordt bij mij oud in de kast, mits man en kids dit niet opeten en ga zo maar door.
Een echte emotie eter of iemand met psychische problemen eet álles wat maar voor het grijpen ligt, tenminste dat is mijn mening en dát herken ik dus niet bij mezelf.
Een mogelijke oorzaak voor mijn suikerbehoefte is wel te vinden en ik blijf er toch bij dat het iets lichamelijks is. (nu in elk geval wel, vroeger niet)
Als kind was ik "lastig" voor mijn ouders, huilde vaak vanwege pijn en omdat ik regelmatig ziek was. Ik lag regelmatig in het ziekenhuis.
Mijn moeder gaf mij regelmatig grote zakken spekkies, bananenschuimpjes etc. als ze ergens naar toe moest en geen jengelend kind om zich heen kon verdragen. Snoep werd net zo makkelijk als troostmiddel gebruikt en er stonden trommels vól in de kast. Ik groeide op met snoep en was een eenzaam kind doordat ik vaak ziek was.
Nu wil ik niet mijn ouders de schuld geven van dit alles, zij wisten waarschijnlijk ook niet beter.
Door gesprekken met mijn toenmalige psychotherapeut weet ik inmiddels wel de oorzaak van mijn snoepbehoefte.
Alles in het verleden heb ik inmiddels kunnen verwerken en een plekje kunnen geven, maar ik kan gewoonweg nog steeds geen balans vinden tussen gewoon eten en de behoefte aan suiker, zelfs nu ik psychisch evenwichtig ben en in balans. Het is nog steeds óf alles óf niets.
Mijn lichaam reageert als een bezetene, een losgeslagen junk bij het eten van taart, koek en snoep. Ik kan niet stoppen, alles moet op totdat ik me vervolgens kots misselijk voel.
Ik voel me fysiek beter zonder suiker, minder moe. Geestelijk merk ik niet zoveel in mijn doen en laten, blijf op dezelfde manier functioneren, ben alleen fitter doordat mijn bloedsuikerspiegel stabiel blijft.
Ik ben inmiddels hartpatiënt sinds vorig jaar en weet hoe belangrijk het is om fysiek in balans te zijn, dus kan me gewoon geen suikerverslaving permitteren.
Ben nu inmiddels ruim twee weken "suikervrij" bezig en het gaat goed, hoop dat ik het nu langer volhoud dan de vorige keer (misschien wel blijvend mijn leven lang)
Een heel lang verhaal van mijn kant, poeheeeeeee!
Wel grappig om te horen dat iedereen er toch weer een andere mening op na houdt, heel verhelderend ook trouwens.
Gr.
Zelf blijf ik van mening dat het toch iets lichamelijks is. Psychisch zit het allemaal wel goed bij me (of prettig gestoord moet ook een aandoening zijn?? )
Ondanks dat ik een beetje aan de zware kant ben, zit ik verder goed in mijn vel, zeer zeker geestelijk. Ik ben niet ontevreden over mezelf, ga net zo makkelijk in mijn nakie naar de sauna.
Alleen lichamelijk heb ik de nodige klachten door mijn over gewicht en daarom wil ik van die verslaving af.
Mijn hele leven lang heb ik aan sport gedaan, vond en vind dat gewoon erg leuk, heeft nix te maken met straffen en belonen van mijn eigen snoepgedrag.
Ik geef niets, maar dan ook helemaal niets om vette snacks of wat dan ook. Als kind lustte ik zelfs geen patat (ja ja die types bestaan nog) en zelfs tegenwoordig als ik twee keer per jaar patat eet dan is dat nog veel.
Chips wordt bij mij oud in de kast, mits man en kids dit niet opeten en ga zo maar door.
Een echte emotie eter of iemand met psychische problemen eet álles wat maar voor het grijpen ligt, tenminste dat is mijn mening en dát herken ik dus niet bij mezelf.
Een mogelijke oorzaak voor mijn suikerbehoefte is wel te vinden en ik blijf er toch bij dat het iets lichamelijks is. (nu in elk geval wel, vroeger niet)
Als kind was ik "lastig" voor mijn ouders, huilde vaak vanwege pijn en omdat ik regelmatig ziek was. Ik lag regelmatig in het ziekenhuis.
Mijn moeder gaf mij regelmatig grote zakken spekkies, bananenschuimpjes etc. als ze ergens naar toe moest en geen jengelend kind om zich heen kon verdragen. Snoep werd net zo makkelijk als troostmiddel gebruikt en er stonden trommels vól in de kast. Ik groeide op met snoep en was een eenzaam kind doordat ik vaak ziek was.
Nu wil ik niet mijn ouders de schuld geven van dit alles, zij wisten waarschijnlijk ook niet beter.
Door gesprekken met mijn toenmalige psychotherapeut weet ik inmiddels wel de oorzaak van mijn snoepbehoefte.
Alles in het verleden heb ik inmiddels kunnen verwerken en een plekje kunnen geven, maar ik kan gewoonweg nog steeds geen balans vinden tussen gewoon eten en de behoefte aan suiker, zelfs nu ik psychisch evenwichtig ben en in balans. Het is nog steeds óf alles óf niets.
Mijn lichaam reageert als een bezetene, een losgeslagen junk bij het eten van taart, koek en snoep. Ik kan niet stoppen, alles moet op totdat ik me vervolgens kots misselijk voel.
Ik voel me fysiek beter zonder suiker, minder moe. Geestelijk merk ik niet zoveel in mijn doen en laten, blijf op dezelfde manier functioneren, ben alleen fitter doordat mijn bloedsuikerspiegel stabiel blijft.
Ik ben inmiddels hartpatiënt sinds vorig jaar en weet hoe belangrijk het is om fysiek in balans te zijn, dus kan me gewoon geen suikerverslaving permitteren.
Ben nu inmiddels ruim twee weken "suikervrij" bezig en het gaat goed, hoop dat ik het nu langer volhoud dan de vorige keer (misschien wel blijvend mijn leven lang)
Een heel lang verhaal van mijn kant, poeheeeeeee!
Wel grappig om te horen dat iedereen er toch weer een andere mening op na houdt, heel verhelderend ook trouwens.
Gr.
